dinsdag 6 juli 2021

Gert en Hermien (2)

 Gert en Hermien (2)

‘Tja,’ dacht Gert, ‘er zal wel een zwaarwegende reden zijn dat ze toch naar fysio Kees toe gaat….. misschien is er wel een klik tussen die twee en in dat geval moest Gert  wel extra alert zijn, want uit een van Hermiens eerdere verhalen kon hij opmaken dat zij bijzonder makkelijk te verleiden is.

Zo vertelde Hermien bijvoorbeeld aan Gert,  dat er eens, op klaarlichte dag, een oppervlakkige kennis van haar, een zekere Henry,   met een grote blote dikke lul voor haar huisdeur stond.  Iedere vrouw zou, normaal gesproken, die Henry weggejaagd hebben maar Hermien werd in een mum van tijd verleid;  ze liet hem gelijk binnen, om vervolgens met hem te gaan liggen vrijen en na die dag hadden Henry en Hermien regelmatig seksafspraakjes met elkaar. Gert  wist werkelijk niet wat hij hoorde.  Maar eerlijk is eerlijk, Hermien stopte wel met Henry toen ze Gert eenmaal ontmoette.

Hermien en Gert,  wilden op een dag elkaar eens informeren over   afspraken, die ze in een bepaalde periode in hun agenda’s hadden staan.  Bij die gelegenheid ontdekte Gert dat Hermien de afspraken die zij in die periode met Kees had ‘vergat’ te vermelden .….dat deed  ze expres ,  zei ze, om Gert  niet nog jaloerser  te maken dan ie al was….dit speelde zich af kort na Gert zijn ontdekking van de ‘grote rode stootplek’ en het uitspreken van zijn vermoedens  daaromtrent….ohhhoohh….

Hoogst curieus zijn de gebeurtenissen rond de dag dat Hermien bloed moest prikken in het ziekenhuis. Op woensdag moest ze prikken en op maandag vroeg ze of Gert met haar mee wilde gaan naar het ziekenhuis.(Zij vond het dikwijls moeilijk om dit soort dingen alleen te doen en dan werd Gert gevraagd om met haar mee te gaan; daar deed Gert nooit moeilijk over.)  Op dinsdag echter,  de dag voor het prikken dus, belde Hermien naar Gert en zei hem dat hij deze keer toch niet met haar mee hoefde naar het ziekenhuis, ze kon het deze keer wel alleen af. …. awel……, ze is in het ziekenhuis gekomen en er is bloed bij haar afgenomen ………….  alleen hoe nu terug te gaan? Hermien loog dat ze aan de achterkant van het ziekenhuis aan wat mensen vroeg hoe ze  thuis moest komen en terwijl ze dat aan het vragen was passeerde haar een manspersoon die tegen haar zei: ‘Hoor ik hier Bilderdijkstraat zeggen?’ (Daar moest Hermien naar toe) ‘Die weet ik wel te vinden, hoor, daar moet ik toevallig ook naar toe, ‘ zei de man,’ rij maar met mij mee’…….. en ze reed met hem mee. Waarom hoefde Gert opeens niet meer met Hermien mee naar het ziekenhuis? Gert had sterk het vermoeden,  dat Hermien iets had afgesproken met fysio Kees. Voor heen en terug  naar het ziekenhuis of alleen voor terug. …..………... Hermien had in die tijd veel last van haar knie en het zou me niet verbazen als fysio Kees tegen haar gezegd zou hebben: ’Hermien, dat hele stuk van het ziekenhuis naar huis lopen is niet goed voor je knie; ik kom je wel met de auto halen dan breng ik je thuis……als jij dan Gert even afbelt.’  Hermien is als de dood dat ze corona zou krijgen.  Ze zou normaal gesproken, nooit bij een vreemde in de auto stappen en nu doet ze het gewoon wel??! De conclusie ligt voor de hand: de auto was niet van een vreemde maar het was de auto van fysio Kees. Daarover werd tegen Gert natuurlijk gezwegen en later  gelogen.  Toen Gert haar  vroeg of er eventueel van een afspraak tussen haar en fysio Kees sprake was liet ze weer horen ‘ohhhohhh’ en loog ze  ‘ohhhoohhh’, dat daar ‘geen sprake van was’. Hermien vond Gert ziekelijk achterdochtig

maandag 5 juli 2021

Gert en Hermien (1)

 

Gert en Hermien (1)

Ruim viereneenhalf jaar  geleden waren de zestigers Gert en Hermien een LAT-relatie begonnen , die redelijk harmonieerde, tot daar in het vijfde jaar opeens flink de klad in begon te komen.

Gert merkte op, dat er opeens  een soort grote rode zuigzoen op Hermiens rechter bovenbeen zat.  Het was natuurlijk niet echt  een zuigzoen, meer een stootplek, die ontstaan moet zijn door  het stoten van haar bovenbeen ergens tegenaan.  In het begin had Gert nog helemaal niks in de gaten. Maar Hermien deed er een beetje geheimzinnig over….. (ze had Gert eens, met een zekere trots verteld, dat ze kon liegen als de beste) ….en vrij snel had ze er een verklaring voor:  ze had er nooit wat van gemerkt maar misschien was ze wel tegen een stoel aan gelopen of tegen een wagentje van de supermarkt. Voor hetzelfde geld, loog ze en had ze gevreeën met een of andere vent, die,  met zijn heup, knie of hand ietwat al te enthousiast tegen haar bovenbeen gestoten had. Maar daar kwam Hermien natuurlijk niet voor uit. Gert uitte toen  zijn vermoeden naar Hermien en zei : ”Volgens mij ben je  me ontrouw geweest….’  en Hermien had meteen haar leugen klaar: ‘Ohhohhh, hoe kom je daar nou bij.’ Dat was natuurlijk helemaal niet waar’…..ze zei: ’Gert, jij bent voor mij de enige, ik hou van jou alleen  en ik ben helemaal niet met andere mannen bezig,  ik durf niet eens naar andere mannen te kijken’, loog ze.  De man die Gert van een vrijage met zijn Hermien verdacht was haar fysiotherapeut Kees .....

Op een middag was  fysiotherapeut Kees te hulp geroepen, omdat zij vreselijk pijn aan haar nek had. Ze had zo’n pijn dat ze vroeg of hij bij haar thuis wilde komen.  Dat wilde Kees wel. Gert werd intussen door Hermien gebeld met de vraag om wat later naar haar toe te komen voor het eten i.v.m. Kees zijn komst.  Dat deed Gert niet en hij kon er zittend op haar grote fauteuil getuige van zijn hoe Hermien (al flirtend met Kees) de behandeling aan haar nek  onderging.

De andere dag had ze alweer pijn , weer aan haar nek,  ’s ochtends al en met haar liefste stemmetje vroeg ze of ze snel  bij Kees langs kon komen om die pijn te behandelen. Hermien zei: ‘ Ja ,Gert, als je iets gedaan wil krijgen van een ander moet je een lief stemmetje opzetten’ …….ze noemde hem trouwens steeds Kees, terwijl ze Gert verbood hem zo te noemen. Gert moest van Hermien zeggen: ‘de fysio’ of ‘fysio Kees’. Dat heeft hij natuurlijk nooit gedaan.

In het verleden mopperde Hermien  voortdurend over fysio Kees als hij haar behandeld had…. ‘zijn behandelingen waren vaak te hardhandig’ zei ze, toch ging zij nu weer voor pijntjes aan haar knie, haar heup, haar nek naar hem toe. Gert vroeg haar: ‘Waarom ga je naar een fysiotherapeut waar je niet tevreden over bent?’ Hermien antwoordde: ‘Omdat zijn praktijk vlakbij mijn huis is; ik ben in vijf minuten bij hem,  voor een andere fysio moet ik wel tien minuten lopen.’  ‘Tja,’ dacht Gert, ‘er zal wel een reden zijn dat ze die Kees weer opzoekt…..waarschijnlijk is er een klik tussen die twee;  in dat geval moest Gert  wel extra alert zijn, want uit een van Hermiens eerdere verhalen had hij kunnen opmaken dat zij bijzonder makkelijk te verleiden is.

 

woensdag 8 januari 2020

PUNTDAKKLAPRAAMPJE


Het is een oude stadswijk……met bomen en met veel huizen met puntdaken en een enkele flat met 6 verdiepingen. Zij sliepen vlak onder de puntdaken Jozien en André. Ze waren zus en broer en verderop in huis lagen nog 4 kinderen te slapen en nog weer verder op lagen pappa en mamma...en de hond ….en de katten. Midden in de nacht begon de hond, Aspro, hard te blaffen en merkwaardig genoeg werd alleen Andre daar wakker van. Hij ging kijken op de plek waar Aspro altijd sliep maar Andree zag niks bijzonders. Aspro sliep als een ……hond. …dus ging hij maar weer naar boven naar zijn slaapkamer bij zijn zusje Jozien. Maar net toe André weer lekker onder de dekens lag hoorde hij dat geblaf weer…….. Maar nu hij het beter hoorde wist hij dat dat Aspro niet was, Aspro had niet zo’n zware stem. Zijn zusje was nu ook wakker geworden van het geblaf en vroeg aan Andre wat er aan de hand zou zijn. Het is een hond buiten, die blaft, misschien heeft hij onze hulp wel nodig. André pakte een stoel waarmee hij door het puntdakklapraampje kon kijken. In eerste instantie zag hij niks maar in tweede instantie zag André een boom hard heen en weer gaan en hoorde hij weer vervaarlijk geblaf.
Het was zomer en het was de laatste dagen steeds mooi weer geweest. Morgen zou het weer mooi weer worden. André zag de boom dan wel schudden maar de hond kon hij natuurlijk niet zien, want die zit propvol met bladeren. André zei tegen Jozien, dat hij die hond wel wilde gaan helpen. ‘O, ‘zei Jozien, ‘dan wil ik je wel komen meehelpen’ Daar was André heel erg blij mee. Alleen er was een probleem: Jozien was een nogal klein meisje. ‘Dus,’ dacht André, ik moet eerst het dak op en dan moet ik Jozien er op trekken en dan  kunnen we misschien samen de hond uit zijn benarde positie bevrijden.’’ Zo gezegd zo gedaan. André wurmde zich door het puntdakklapraam en zei tegen Jozien dat ze op de stoel moest gaan staan. Toen ze dat gedaan had pakte André haar armen en trok haar door het puntdakklapraam  en vervolgens lieten ze zich heel langzaam over de dakpannen naar beneden, naar de dakgoot, zakken. Voorzichtig André, voorzichtig, anders vallen we van zo hoog op de straat en dan zijn we allebei misschien wel dood. ‘Welnee’, zei André, als we straks in de dakgoot staan maken we een grote sprong tot in de boom en dan kunnen we makkelijk zien waar die hond zit en dan kunnen we ons met ons drieën voorzichtig naar beneden laten zakken. ‘Geef me een hand’ zei André tegen Jozien, ‘dan gaan we springen…..één, twee, drie …..auauauw…..ze hadden allebei een flinke kras van een boomtak opgelopen André moest er zelfs van huilen, Jozien hield zich flink, ze had pijn maar huilde niet. Ze waren nu vlak bij de hond die al een hele tijd niet meer geblaft had, want hij dacht zeker ‘Mijn redding is nabij’. Wat er nou aan de hand was met de hond: zijn riem zat klem in de boom en toen Jozien de riem eenmaal had losgemaakt was de hond zo op de straat en omdat het zo’n gemakkelijke klimboom was waren André en Jozien ook zo beneden; nu moesten ze alleen nog pappa en mamma wakker bellen en weer verder gaan slapen.

vrijdag 3 januari 2020

MIS


De beste wensen, wens ik mijn buren meestal als ik ze vòòr 6 januari tegen het lijf loop. Ik ben meestal de eerste die mijn mond opendoet en dan reageren de anderen met :’Ja, jij ook, of eens gelijks.’ Het was trouwens de naarste kerst en oud en nieuw die ik me kan heugen: wat een rotweer: koud, nat; alleen het zelfgemaakte eten viel mee. Ik had voor de kerst een heerlijke Californische pompoensoep gemaakt en voor Nieuwjaarsdag een lekkere Goulash. Het rondom-  eten rond de kerst en rond oud en nieuw viel ook nog wel in goede aarde….niets bijzonders maar als je het er niet bij hebt is het net even geen feest. Zo hadden we (mijn vriendin en ik)met de kerst van die kleine lekkere kerststolletjes, zes maar liefst, die we natuurlijk niet allemaal tegelijk opgegeten hebben……maar mooi verdeeld over beide dagen. En met nieuwjaar hadden we ieder twee olie(krenten)bollen en twee appelbeignets. Dat is nog een hele hap zeker als je weet dat er ook nog een goed gevulde Goulash op het menu staat.
Op de dag voor Oudejaarsdag hadden we ook nog iet zeer speciaals. De requiemmis voor onze buurman Chris die kort voor de kerst op 76-jarige leeftijd was overleden. Het was een mooie mis in de mooie oude Lambertuskerk, de mooie, oude, conservatieve Lambertuskerk in Kralingen. Het was een requiemmis in het Latijn en in het Nederlands en dat gaf aan het geheel toch nog een progressief tintje. Het was wel erg koud in de kerk. Ik had mijn speciale nette, warme blauwe jas aangedaan en ik weet niet of het daarvan kwam maar ik rilde halverwege de requiemmis van de kou, misschien was de jas toch niet zo warm, in die gedachte ging ik des te meer geloven omdat ik de dag erna een vreselijke pijn in mijn onderrug voelde precies op die plek waar ik tijdens de mis een snerpende kou ontwaarde. Het is nu 5 dagen later en de rugpijn is weliswaar wat minder maar nog allerminst verdwenen. Maar het was een mooie Requiemdienst. Er werd mooi gezongen door het koor dat bestond uit vier oudere mannen, die het Credo en het Pater Noster en nog veel meer fraaie liederen zongen.
 Ik vergeet bijna nog te schrijven dat ik zonder hulp van mijn buurvrouw  van een paar deuren verder helemaal niet in de kerk gekomen was. …..een paar dagen van de tevoren kwam ze bij mij bellen met de vraag of ik met haar mee wilden rijden naar de kerk. Natuurlijk wilde ik dat. Ik meende zeker te weten dat mijn vriendin niet van overlijdensdiensten hield. Dus accepteerde dat ene plaatsje met grote dankbaarheid. …totdat mijn vriendin liet blijken dat ze wel belangstelling had voor die mis….toen moest ik op zoek naar nog een plaatsje bij een andere buurvrouw. Godzijdank lukte dat en konden wij nog samen bij elkaar in de auto van de buurvrouw van een paar deuren verder. Ze heeft ons keurig naar de kerk gebracht en ook weer netjes afgezet voor de flat waar wij wonen.

zaterdag 28 december 2019

PROEVERIJ


Ik heb, met mijn vriendin, in een gezellig en modern sfeervol restaurantje  gegeten. In oktober jl was al een flyer in mijn brievenbus gestopt met de aankondiging van een kerstbrunch à 17,50 euro en een drie gangen kerstdiner voor 37,50 euro; alles natuurlijk per persoon. Ik had toen in oktober gelijk gebeld naar dat restaurant en er was, logisch eigenlijk , nog plaats voor het kerstdiner. Ik zei gelijk dat ik graag aan het raam wou zitten en dat was ook geen probleem, volgens de aardige en vriendelijk klinkende dame die ik aan de telefoon had. Toen we de avond van de tweede kerstdag het restaurant binnenliepen verbaasde het ons dat het nog niet dampend vol was. Het was slechts voor de helft bezet. We werden naar ons tafeltje gebracht en ondertussen wees de serveerster ons op een gemeen opstapje dat we goed in de gaten moesten houden want hierover  vallen veel mensen. Ze hadden een mooi plaatsje aan het raam gereserveerd. We hadden uitzicht op met kerstlichtjes versierde bomen….heel feestelijk. Al vrij snel, zoals gewoonlijk overigens, kwam een serveerster vragen of wij  wat wilden drinken en zo ja wat. Mijn vriendin had iets nieuws ontdekt: een voor haar nieuwe tonic; ze dronk al jaren Royal Crown tonic maar deze tonic viel in het niet bij de door haar ontdekte Finley tonic. Die tonic had ze onlangs op een uitje van haar klaverjasclub gedronken in een of andere gelegenheid. Ze wilde het gelijk gaan kopen zo lekker vond ze het maar noch in supermarkten, noch in slijterijen was het te koop. Ze deed navraag bij de handelaar en daar hoorde ze dat die Finley-tonic voorlopig alleen geleverd werd aan de horeca. Mijn vriendin kon hier dus een Finley bestellen en krijgen. Ik had ’s middags al een Trappistje gedrongen thuis dus ik dacht laten we nu maar eens wat anders doen: een rood (Cabernet) wijntje. De bestelling werd zo snel geleverd, het leek wel of er iemand achter de bar kon horen wat wij bestelden, want de serveerster liep weg en gelijk stond een jongeman klaar met onze  bestelling. Het leek welhaast een goocheltruc.
We hadden ons drinken nog niet voor de helft op of er werd een Voorgerecht proeverij voor ons neer gezet. Ons eten zou bestaan uit een Voorgerecht proeverij, en Hoofdgerecht proeverij en een Nagerecht proeverij.
Elke proeverij bestond uit drie goed gevulde bordjes die in een drietrapsrekje opgestapeld geserveerd werden.
DE voorgerecht proeverij bestond uit:
Capuccino van pompoensoep me geroosterde pompoenpitten
Springrol van wilde zalm, kruidensla en mint crème.
 Carpaccio van ossenhaas met Parmazaanse kaas, gedroogde Parmaham. Rucola en aceto-balsamico dressing.

De hoofdgerecht proeverij bestond uit:
Speenvarken gegaard in spek met pastinaak en rode bietenjus.
Geroosterde rode mul met romige risotto, pancetta, groene asperges en prei olie
Avocado burger met rode kool salade en crisp onion rings met truffelmayonaise.

Toen gebeurde er in het restaurant iets ernstigs. De vrouw, die met haar man, achter ons zat te eten moest kennelijk naar het toilet maar vergat de waarschuwing die iedere gast kreeg over het gevaarlijke opstapje dat voor die vrouw een gevaarlijk afstapje geworden was. Ze viel op haar knie en haar hoofd met bril en kwam tegen een stoel aan .Ze moest er van huilen en trilde over haar hele lijf. Ze moest een tijdje blijven zitten op de grond en iemand van de andere gasten sprak met haar om haar op haar gemak te stellen. Gelukkig lukte dat en zonder zichtbare verwondingen kon ze naar de wc gaan en daarna aan de nagerecht proeverij beginnen.
Ook voor ons was het de tijd van de nagerecht proeverij; die bestond uit:.
Chocolademousse met frambozen, macarons, citrus slagroom, chocolade koek en parfait.
We waren heel tevreden met  dit eten, het was niet te copieus en ook niet te karig. Voldaan, opgewekt en tevreden wandelden we met een fris windje mee op huis aan.

maandag 23 december 2019

ZEER


 Hoe zeer kan het doen?
Heel zeer maar daarentegen ook,  nauwelijks.
Het ligt er  zeker aan?
Jazeker, het ligt eraan of tie hard aankomt of zacht.
Het ligt er toch ook aan hoe hoog je pijngrens is?
Ja, hoe hoger je pijngrens is hoe minder zeer het doet en
Hoe lager je pijngrens is hoe meer zeer het doet.
Wat ook mogelijk is, is dat het helemaal geen zeer doet.
Dat is namelijk wanneer je buitenwesten geslagen wordt
Dan ben je namelijk geheel gevoelloos en doet het dus geen zeer.
Maar er zal een moment komen dat je weer bij bewustzijn komt dan
gaat de hoge en lage pijngrens weer een belangrijke rol spelen en wordt je gewaar
van veel of weinig zeer.

Niet alleen op fysiek gebied kan sprake zijn van zeer.
Ook kan je je afvragen hoe zeer doet emotionele pijn.
De meningen daarover zijn verdeeld.
Wat in ieder geval zeker is, is dat ze totaal verschillend zijn van soort.
De fysieke pijn voelt men ook echt fysiek en ziet men ook vaak fysiek
In de vorm van schrammen, builen,  breuken, grote en kleine wonden,
De emotionele pijn is meestal in het geheel niet fysiek duidelijk.
Hoofdpijn is vaak een gevolg van emotionele pijn, mogelijk zijn daarbij dikke ogen te zien.
Huilen is een symptoom van emotionele pijn, dikke tranen, dunne tranen.
Dikke tranen zijn een symptoom van zwaar emotioneel leed, ofwel  zeer veel  zeer.
Dunne tranen verklappen innerlijk zeer, doch de pijngrens is hier bij zeer laag.
Bij emotionele pijn is de pijngrens moeilijk te peilen, de een kan nu eenmaal zijn  of
haar tranen makkelijker bedwingen dan de ander.
Wanneer tranen vloeien is er nog een beoordelingsfout te maken. De tranen kunnen namelijk ook uit pure vreugde vloeien, hetgeen bij zichtbare (fysieke) verwondingen aan iemands lijf beslist niet het geval zal zijn.
Wat zowel bij fysiek als bij emotioneel zeer ook niet altijd duidelijk hoeft te zijn is dat het zeer berokkend is door de gepijnigde zelf of door een ander.
Een wel heel zwaar voorbeeld is de zelfmoord. Zware emoties vreten aan een persoon gedurende lange of kortere tijd en de persoon raakt daardoor in nood….in een dusdanige nood dat hij emotioneel gedwongen wordt fysiek een einde een zijn leven te maken: van een hoogte af springen, een slagader doorsnijden,  dodelijke pillen slikken, verhangen, verstikken en er zijn er nog veel meer emotionele dwangmiddelen die kunnen leiden tot een fysieke dood.
Zeer kan vanzelf ook per ongeluk ontstaan. Een ongeluk zit immers in een klein hoekje. Zo kan je vallen  en je schouder breken waardoor als het je rechterschouder betreft je rechter arm geruime tijd niet kan gebruiken. Of je bent een acrobaat en oefent op de trapeze. En  dan val je en werkt het vangnet niet goed, dan is het van groot belang of je pijngrens hoog of laag is want reken maar dat je slecht terecht kan komen. Fysiek zullen er wel één of meerdere gebroken botten te zien zijn. Er kunnen hier ook dikke tranen vloeien.

donderdag 19 december 2019

DIEREN



In mijn jeugd, in de vijftiger jaren van de vorige eeuw, zag je nog veel dieren op straat, maar tegenwoordig is het een grote verrassing als je eens een paard of poes ziet. Honden, vooral kleine, aangelijnde zie  Je ziet het niet veel meer: een beest dat een mens helpt ofwel met zijn handel ofwel met zijn handel en wandel. Bij deze zin denk ik onwillekeurig aan de hond als helper van de blinde medemens. Ik heb vernomen, dat het heel erg duur is om een blinden-geleide hond op te leiden. Maar als ie dan eenmaal goed opgeleid is dan heeft zo’n blind persoon er ook wel een heleboel profijt van.  Toen ik onlangs een wandelingetje maakte in mijn buurt zag ik een blinde man lopen. Dat zag ik aan hoe hij met een stok met rood-witte bandjes er op geverfd voor zich uit tegen het trottoir tikte en om zich heen zwaaide om te voelen of het wel veilig was voor hem om daar te lopen. Zo sloeg hij dus behalve tegen het trottoir ook nog tegen bomen, struiken, lantaarnpalen abri’s  en vuilnisbakken……soms moesten langslopende of tegemoetkomende medeweggebruikers opzij springen ….daar kon die blinde man natuurlijk niks aan doen…  Ik heb sindsdien al meer mannen (alleen maar mannen) met zo’n stok zien lopen. Eén keer heb ik zo’n man zien vallen midden op de autoweg. Ik wou hem al te hulp schieten maar een automobilist die aan kwam rijden stopte meteen en hielp hem vriendelijk overend en bracht de man naar het trottoir waar hij moest zijn. Ondingen zijn het, die stokken, er zullen vast wel meer mensen vallen met die dingen. Toen ik een kleine jongen was woonden er ook blinde mensen bij mij in de straat.  Het was een gewoon gezin alleen de vader en zijn oudste zoon waren blind en allebei hadden zij een blinden-geleide hond. En nooit heb ik één van de twee zien vallen. Ik heb zelfs nooit een van die honden horen blaffen. Die honden keken net zo strak voor zich uit als hun baasjes. Ze lachten nooit, die blinden, hun mond was in een streep en hun ogen waren altijd dicht alsof er felle zon was maar ook als er echt felle   zon was hielden ze hun ogen dicht, niet stijf, maar gewoon dicht.
Paarden had je toen ook nog veel…… om mensen te helpen bedoel ik dan. Ik denk allereerst aan de politiepaarden maar ook aan de paarden die samen met hun baas de schillen bij de mensen thuis kwamen ophalen. De schillenboer! Soms waren er paarden betrokken bij de begrafenis of de trouwerij van iemand uit de buurt, dat was dan meestal een rijkaard. De melkboer liet zich ook helpen door een paard, die de kar met melk, kaas en boter voor trok……. en Sinterklaas, die goeie baas, heeft heden ten dage nog steeds zijn schimmel.
De poes was de mens ook wel behulpzaam door het vangen van muizen en ratten in huis; ook buitenshuis jaagden ze veel op beesten die mensen als ongedierte beschouwden. Honden, vooral kleine, aangelijnde zie je…………grote en loslopende zie je nog maar zelden.