DANS.

‘Dans’ krijgt de laatste jaren steeds meer mijn belangstelling. Misschien komt het door de non-verbaliteit, het fysieke, het dynamische, de evidente motivatie en de optimale conditie van de dansers. Hun immer alerte présence en de wil om hun publiek het beste te geven wat ze in huis hebben; het is de optelsom van al die factoren waarom ik zo graag moderne dans zie. 

Ik zag vroeger ook graag voetbalwedstrijden. Te vaak zie ik tegenwoordig dat voetballers er, voor een duizendkoppig publiek, met de pet naar gooien. De voetbalmiljonairs moeten zich diep schamen voor de discrepantie tussen hun schandalig lamlendige inzet en de nimmer versagende, peakende doch veel slechter betaalde professionele dansers. 

Zondagmiddag was ik bij de open dag van de werkruimte van het Rotterdamse dansicoon Conny Janssen. In haar bijna 35 professionele dansjaren heeft ze steeds meer mensen uit binnen- en buitenland voor haar werk weten te enthousiasmeren. Voor deze open dag had Conny een aantal dansgezelschappen uit het land uitgenodigd om te oefenen voor het oog van het publiek. Werkelijk fenomenaal om te ervaren. Hier wordt de kiem gelegd voor de exorbitante podiumprésence die ik als toeschouwer ervaar. Wat een inzet, wat een plezier, wat een teamwork! 

Conny Janssen biedt ruimte aan en begeleidt jonge, talentvolle professionals. Al naargelang de voortgang die ze boeken, wordt hen de mogelijkheid geboden om producties ‘naar vermogen’ te presenteren aan het publiek. Helaas organiseert Conny Janssen niks voor de oprechte amateur. 

Kort bij Conny’s locatie wordt echter gewerkt aan een 'Danshuis' voor alle soorten dans en alle soorten dansers. Dat komt in een, naar verluidt, nog naar veevoeder stinkende opslagloods van de Rotterdamse haven, vlak achter het Fenix II-gebouw. Op 10 september om 16.00 uur worden daar de plannen geopenbaard. 

De Stichting Droom en Daad (D&D) betaalt dat. Deze stichting heeft op cultureel en maatschappelijk terrein in Rotterdam al vele miljoenen neergeteld voor spraakmakende projecten zoals het Batavierhuis, de restauratie van het Kralingse Veerhuis en het Fenix Landverhuizersmuseum. Ik ben blij met al die donaties, maar deze bestedingen zijn aftrekbaar van de belasting. Er komt daardoor flink wat minder geld in de staatskas terecht. Niet de democratische staat, maar D&D bepaalt dus waar dat geld naartoe gaat. 

Stel: ik moet 3.000 euro belasting betalen. Dan meld ik de belastingdienst dat ik 1.000 euro overmaak naar de Voedselbank, 1.000 euro naar de Pauluskerk en dat het Rijk met de resterende 1.000 euro democratisch mag doen wat het wil. Dat kan dus niet. 

Wat D&D doet, wringt met de democratie. D&D moet natuurlijk gewoon belasting betalen. Tot op heden ben ik wel blij met de keuzes van die club, zolang er maar geen voetbalclub gesponsord wordt, of het verkiezingsfonds van een rechtse politieke partij. 

Maar voor nu? In het D&D-Danshuis laat ik horen: ’Swing it out babe!’.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

REMASTERED: EEN HALF PR0CENT TE WEINIG.

De rauwe eerlijkheid van gisteren, deed me denken aan de film, waardoor ik destijds, in mijn obsessieve wankelmoedigheid bijna uit balans raakte: 'Druk'.

De film ‘Druk’ draait om een even bizarre als verleidelijke theorie van een Noorse psychiater. De mens zou geboren zijn met een structureel tekort: we hebben standaard een half promille alcohol te weinig in ons bloed. Vul dat tekort gedurende de dag subtiel aan, en je presteert optimaal. Je bent relaxter, evenwichtiger en gezegend met net dat beetje extra lef. 

Vier moedeloze leraren besluiten de proef op de som te nemen. Ze zoeken de ideale verhouding om weer te léven in plaats van enkel te bestaan. De film schetst een herkenbaar beeld: de drinker die na twee biertjes een bruisende versie van zichzelf ziet, denkt dat een derde glas alles nóg beter maakt, en vervolgens door de buurtkinderen wakker wordt gemaakt op hun stoep. 

Daar ligt de eeuwige, verraderlijke grens: tussen de bevrijdende roes en het totale controleverlies. Want buiten de controle kunnen prachtige dingen ontstaan – zoals creativiteit of een plotselinge verliefdheid die je immers nooit kunt plannen – maar de genadeloze achterkant kan een mens volledig in de vernieling helpen. 

Na afloop in de lichte schemering van bioscoop Cinerama aan de Westblaak ben ik besmet met de theorie. Eén biertje doet niks; na vier consumpties voel ik de blijheid in mijn lijf stromen. Zelfs de luide rapmuziek uit de speakers doet me opeens swingen op mijn stoel. 

Drie tafeltjes verder zit het spiegelbeeld: een vijftiger, diep onderuitgezakt, die in hoog tempo een hele fles wijn wegtikt. Als onze blikken elkaar kruisen, knikken we. Gewapend met mijn glas loop ik op hem af. "Mag ik erbij komen zitten?" 

Het mag. Hij was ook bij de film. "Een kutfilm," bromt hij rauw. Volgens hem zet het meesterwerk juist aan tot alcoholisme door die belofte van een relaxter leven. Hij bleek nog maar een paar dagen clean te zijn na een zwaar traject bij de AA. Nu zit hij hier, half teut, de strijd opnieuw te verliezen van een fles Franse rode wijn. 

Ik reken af en loop de Rotterdamse straat op, aangeschoten en opgewekt. "Loop je met me mee?" vraag ik hem. Hij knikt, staat somber zuchtend op en laat de fles halfvol achter. Ik heb mijn promillage aangevuld met balans en een goed gesprek; zijn promillage bracht hem enkel terug naar af.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

GEEF IK WAT AAN NEPAL?

Wat een ellende in Nepal ... hartverscheurende taferelen ... zo veel families uit elkaar gerukt ... zoveel mensen van jong tot oud meegesleurd en omgebracht door die meedogenloze modderstromen in dorpen als Timure en Syapru Besi ... onmogelijk te bevatten ... volslagen machteloos, zeg maar apathisch zie ik op tv bruggen, flatgebouwen en kantorencomplexen ‘ontworteld’ en meegevoerd worden ... mannen, vrouwen, kinderen moeten aanschouwen die in één klap alles en iedereen kwijt zijn ... ik kan het gewoon niet!

Honderd doden deelt het NOS Journaal mede. Een belachelijke inschattingsfout. Een dergelijk grote blubbermassa neemt geen genoegen met minder dan duizend slachtoffers. Ik gooi de tv uit. Er zal wel een inzamelingsactie 'Help Nepal' komen.

Sneller dan ooit neem ik mezelf voor 125,00 euro te geven. Dat is veel voor mijn doen, ook gezien mijn maandinkomen. Ik vang 2.500 schoon per maand, dus die honderdvijfentwintig euro is 5% van mijn netto inkomen per maand.

Tegelijk met die voor mijn doen grote vrijgevigheid, welt bij mij wrevel, afkeer en walging tegen Goede Doelen, met name tegen de Grootgraaiers, de Bestuursdames en Bestuursheren van die Goede Doelen, die stinkend rijk worden van het geld dat ik, en vele anderen met mij, uit onze monden sparen om Nepal uit de nood te helpen, gvd!

Ik ga die Goede Doelenclubs niet allemaal opnoemen. Ik pak als voorbeeld Het Rode Kruis, okee, niet echt een Goed Doel maar het zit bij die andere Goede Doelen precies zo: de topman van het Rode Kruis Nederland verdient (krijgt) ruim 170.000 euro per jaar bruto all-in. En dat is niet de enige. Dat is wat pakweg, een stuk of tien Goede Doelen Bestuurders vangen. Dat betekent dus dat er bijna 2.000.000 euro per jaar NIET NAAR het noodlijdende NEPAL gaat MAAR NAAR de onverzadigbare Bestuurder die er een dikke SUV, een buitenverblijf op de Veluwe, een flinke schenking voor de kinderen of peperdure, chique diners op onze kosten van betaalt.

Neen, dat gun ik ze niet. Dat is geld voor Nepal. Ik ga mijn 125 euro overmaken naar lokale initiatieven via platforms zonder strijkstok, in plaats van de bestuursleden van Goede-Doelen te spekken. Ik heb het net even uitgezocht: ik maak dat geld voor Nepal over naar 'Wilde Ganzen', die club rekent geen overheadkosten en verhoogt mijn 125 euro ook nog eens met de helft. Prima wat die Wilde Ganzen doen. Die vermaledijde 'Goede Doelen' doen goddomme precies het omgekeerde!

Google: 'Wilde Ganzen'

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

GRATIS POFFERTJES.

 

Mijn dag buiten de deur begint altijd in de sportschool. Daar ben ik tot een uur of tien 'goed bezig'. Dat hoor ik mijn mede-sporters tenminste tot vervelens toe zeggen:'Goed bezig, Jos.'

Het is vandaag donderdag en dat is mijn opzoomer-wandeldag. Samen met Mary en Cheny, twee buurvrouwen, wandelen en babbelen we van half elf tot half twaalf in onze buurt. Heel ver komen we niet in die tijd. Desalniettemin is het rielekst, gezellig. Waar we het over hebben? Over koetjes en kalfjes vooral.

Vandaag is het een ware opzoomerdag. Na onze wandeling moet Mary gaan meehelpen met het voorbereiden van de opzoomeraktiviteit van vanmiddag in Het Praathuis, het sociale ontmoetingspunt van ons  appartementencomplex. Vanmiddag om half een is het namelijk gratis een uurtje pannenkoeken en poffertjes eten. Cheny en ik gaan daar ook van smullen. Meer dan twintig bewoners komen mee-eten. Meer kan ook niet.  

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

Als ik het Praathuis binnenkom zie ik mijn naaste buren, An, Margreet en Ans al zitten. Ook Ingrid zit er al. Van achter in de ruimte wordt er naar me gezwaaid door twee dames tegelijk aan een tafeltje . Er is blijkbaar nog een plekje vrij bij hen aan het tafeltje. Ze vinden het misschien wel leuk als ik bij hen kom zitten. Dat zou mooi zijn ... Ja, dat is toch weer heel wat anders dan dat je genegeerd wordt, wanneer je het Praathuis binnen komt.

Die zwaaiende dames, waar ik nu bij aan tafel zit kende ik al wel. Heel vaag. Vanmiddag heb ik ze een beetje beter leren kennen. Ik weet nu ook hoe ze heten: Adrie en Milka. Later komt Cheny  nog bij ons zitten. Haar ken natuurlijk al van het wandelen.

Ik heb echt zitten smullen: twee pannenkoeken, een heleboel poffertjes en twee mandarijnen ....mmmm!

Ik vertel Adrie, zo maar om wat te babbelen te hebben, dat ik op zoek ben naar een koor. Laat zij nu toevallig in een koor zingen, dat nog zangers (tenoren) kan gebruiken. Dus ik ga woensdag 2 september met haar mee zingen. Kijken of het wat voor me is. Zonder dit smul-uurtje had ik mooi nog naar een koor lopen zoeken.

 

Prima werk van Mary, Dirk en Gradus. Smaakt naar meer. van de drie die ik kwijt wil. Ik ben zo trots als een hond met zeven lullen.

In feite begin ik dan mijn dag buitenshuis altijd in de sportschool. Daar ben ik een uurtje goed bezig. Dat hoor ik tenminste tot vervelens toe zeggen:'Goed bezig, Jos.'

Het is vandaag donderdag en dat is de opzoomer-wandeldag. Samen met Mary en Cheny, twee buurvrouwen, wandelen en babbelen we dan een uurtje in ons buurtje. Heel ver komen we niet in die tijd. Desalniettemin is het rielekst, gezellig. Waar we het over hebben? Over Koetjes en kalfjes vooral.

 

Vandaag is het een ware opzoomerdag. Na onze wandeling moet Mary gaan meehelpen met het voorbereiden van opzoomeraktiviteit van vanmiddag in Het Praathuis, het sociale ontmoetingspunt van ons  appartementencomplex. Vanmiddag om half een is het namelijk gratis een uurtje pannenkoeken en poffertjes eten. Cheny en ik gaan daar ook van smullen. Meer dan twintig bewoners komen mee-eten. Meer kan ook niet.  

Als ik het Praathuis binnenkom zie ik enkele naaste buren, An, Margreet en Ans al zitten. Ook Ingrid zit er al. Van achter in de ruimte wordt er naar me gezwaaid, door twee dames, tegelijk aan een tafeltje . Er is blijkbaar nog een plekje vrij bij hen aan het tafeltje. Ze vinden het misschien wel leuk als ik bij hen kom zitten. Dat zou mooi zijn ... Ja, dat is toch weer heel wat anders dan dat je genegeerd wordt, als je hier het Praathuis binnen komt.

Die wuivende dames, waar ik nu bij aan tafel zit kende ik wel. Heel vaag. Vanmiddag heb ik ze een beetje beter leren kennen. Ik weet nu ook hoe ze heten: Adrie en Milka. Later komt Cheny  nog bij ons zitten. Haar ken natuurlijk al van het wandelen.

Ik heb echt zitten smullen vanmiddag: twee pannenkoeken, een heleboel poffertjes en twee mandarijnen ....mmmm.

Ik vertel Adrie, zo maar om wat te babbelen te hebben, dat ik op zoek ben naar een koor. Laat zij nu toevallig in een koor zingen, dat nog zangers (tenoren als ik) kan gebruiken. Dus ik ga woensdag 2 september met haar mee zingen. Kijken of het wat voor me is. Zonder dit smul-uurtje had ik mooi nog naar een koor lopen zoeken.

Prima werk van Mary, Dirk en Gradus. Smaakt naar meer.

TRIBUNE IN LICHTERLAAIE.

 Ik schrik me de tering afgelopen zondag om 7 uur. Zit met m'n bord op schoot. De samenvatting van de voetbalwedstrijd Cambuur Leeuwarden  - Feyenoord begint met een shot op een heel supporters vak dat in lichterlaaie staat. Het is de Cambuur-familietribune, waar ouders met (jonge) kinderen zich veilig wanen. De wedstrijd is  al enige minuten bezig. Zeven, denk ik. Dan besluit een Feyenoord-idioot om een aanslag te plegen op de mensen die op de gezinstribune zitten.

Veel toeschouwers op die tribune moeten, gezien de fel uitslaande vlammen brandwonden hebben opgelopen. Teletekst zegt dat er  zeven mensen (jong en oud neem ik aan) ernstig gewond zijn geraakt aan hun ogen en oren.

Martien (22)  zit thuis. Zet een halve liter aan zijn mond. Lurkt. Hij heeft het net voor de derde keer op tv teruggezien. Machtig. Die hele tribune stond echt in de fik. Dat gegil van die wijven en die kids. Lachen! Dat gegil hoort hij nu pas. Da’s  even genieten. Nog een keer. Nog  harder. Lacht besmuikt. Neemt een paar slokken.

Hij heeft nog flink wat spul over van de jaarwisseling. Dat moet knallen. Eerst wil hij bij Sparta. Maar daar is de controle streng.

Hier bij Cambuur is 't een makkie. Hij komt als een superdikzak het Feyenoord-vak op. Zijn jas vol vuurwerk.  Hem wordt geen strobreed in de weg gelegd. Hij zoekt een plekkie op het uitvak tussen dom schreeuwende Feyenoord die-hards. Ze staan domdruk heel Cambuur kapot te schreeuwen. Hem zien ze niet. Hij brengt zittend  alles in orde. Die stompzinnigen om hem heen hebben niks in de gaten.

De wedstrijd is een paar minuten oud als hij zijn vuurwerk tussen de niets vermoedende genietende gezinnen pleurt en 'hup' gelijk is hij weg. Nog voordat de handhavers, die tweedehands politie, mensen kan tegen houden, scheurt Marien al op zijn motor naar Rotterdam.

Feyenoords directeur, Robert Eenhoorn, heeft zelf besloten om twee wedstrijden geen Feyenoordsupporters mee te nemen naar uitwedstrijden. Ach, hoe nobel! Hoe onnoemelijk nobel.

Twee wedstrijden geen Feyenoordsupporters mee naar uitwedstrijden, meneer Eenhoorn. Ach gutteguttegutt meneer Eenhoorn! Twee wedstrijden, poeh-poeh-poeh, meneer Eenhoorn.

De KNVB moet nu echt optreden: straf Feyenoord met een aantal wedstrijden (minstens 10) zonder publiek in de Kuip èn minstens 10 weken zonder supporters naar uitwedstrijden. Dan is na 10 weekjes het leed voor ‘onze sterrenploeg’ alweer geleden, toch?.

De gewonde mannen, vrouwen en kinderen in Leeuwarden hebben waarschijnlijk hun hele leven last van deze aanslag.

De goeden zullen onder de kwaden moeten lijden. Beiden hebben nog wel een alternatief: thuis voor de buis.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

ARMOEDE UITGELEGD (DEEL 3)

De beledigende broccoli. 

We zijn aanbeland bij het slotakkoord van het drieluik over het boek van Tim ’s Jongers. Gisteren liet ik u zien dat echte armoede begint waar de keuzevrijheid stopt. Hoe reageert onze overheid daarop? Niet door te zorgen voor fatsoenlijke bestaanszekerheid, maar door een leger aan coaches op de minima af te sturen. Dat is de betutteling van de welgestelde beleidsmaker, en ’s Jongers maakt er in zijn boek korte metten mee onder de noemer: de beledigende broccoli. Het idee is even hardnekkig als naïef. Men denkt dat arme mensen ongezond leven of schulden maken omdat ze 'dom' zijn of niet weten hoe het moet. 

Dus wat doet de gemeente? Die stuurt een leefstijlcoach langs. Die komt in een huishouden waar de stress van de onbetaalde energierekening de muren omlaag drukt, vertellen dat ze meer broccoli moeten eten en biologische appels moeten kopen. Terwijl die mensen hun eten nota bene bij de Voedselbank moeten ophalen en blij zijn áls er überhaupt iets op tafel staat. Het is niet alleen misplaatst, het is ook beledigend. Het verschuift het probleem van een falend politiek systeem naar het individu. Je bent niet arm omdat de huren te hoog zijn en de lonen te laag; nee, je bent arm omdat je de verkeerde keuzes maakt. Alsof een praatsessie met een budgetcoach de gaten in je schoenen dichtmaakt.

Mijn academische collega noemde mijn neiging om serieuze discussies te doorbreken met een grapje ooit terecht 'zeveren'. Het was mijn overlevingsmechanisme tegen de elite. De overheid doet met al haar coaches eigenlijk precies hetzelfde, maar dan zonder de humor. Ze zeveren over leefstijl om het maar niet over de keiharde knaken te hoeven hebben. 

Een arbeiderskind heeft geen advies nodig over groenten. Mensen in armoede hebben rust nodig, regie, en het geld waar ze recht op hebben. Koop dat boek van Tim ’s Jongers, ook als u wél geld heeft. Misschien dat we de wereld dan eindelijk eens gaan bekijken door de bril van de man die de tramrails schoonmaakt, in plaats van de man die erover vergadert. 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

ARMOEDE UITGELEGD (DEEL 2)

Deel 2. De luxe van de keuze.

Ik zag een tijdje geleden de documentaire Een leven zonder geld. (zie ook mijn column  d.d. 21 april jl). Daarin wordt de Duitse Heidemarie Schwermer gevolgd. Een keurig verzorgde dame op leeftijd die besloot al haar bezittingen op te geven. Ze reist rond, geeft lezingen en ruilt haar arbeid voor voedsel en onderdak. Ze dweilt de vloer van een supermarkt in ruil voor verse groenten. Tijdens een lezing op een Spaanse school reageert een tiener vlijmscherp: ‘U leeft van het geld van anderen… dus u leeft wel degelijk van geld!’

Die knaap sloeg de spijker op zijn kop. Heidemarie maakt een lifestylekeuze. Ze is een voormalig psychotherapeute, spreekt haar talen en ziet eruit als een gedistingeerde dame. Als een ongeschoren, sjofel geklede verwarde man uit een sketch van Van Kooten en De Bie ditzelfde zou proberen, kon hij fluiten naar de welwillendheid van de groenteboer. Heidemarie heeft het ultieme privilege: zij kan kiezen voor de armoede.

Dat brengt me terug bij het boek van Tim ’s Jongers. Hij legt uit dat de vermogende bovenlaag armoede vaak romantiseert als een soort minimalistisch avontuur. Maar ware armoede is geen keuze.

In de lente van 2012 hielp ik op een zaterdagmiddag mee met een inzamelingsactie voor de Voedselbank in Rotterdam. We vroegen winkelend publiek om iets extra’s te kopen. De vrijgevigheid was hartverwarmend; de kratten stroomden vol. Want ja, ook in een stad als Rotterdam wordt er echt honger geleden. De mensen die daar wekelijks in de rij staan voor een pakket, hebben geen netwerk van gulle gevers. Ze hebben geen intellectuele bagage om lezingen te geven in ruil voor een slaapplek. Zij ruilen hun vloeren dweilen niet voor hippe bio-broccoli; zij proberen simpelweg te overleven in een systeem dat hen vermorzelt.

Het verschil tussen Heidemarie en de cliënten van de Voedselbank is het fundament van het armoedevraagstuk. Als je kunt kiezen om zonder bezit te leven, bezit je nog altijd de regie over je eigen leven. Echte armoede begins pas wanneer de keuzevrijheid stopt. En dat is precies waar onze overheid de mist in gaat. Die denkt namelijk dat je armoede kunt oplossen door mensen 'keuzes' aan te leren met een leger aan coaches en adviseurs. Hoe misplaatst die betutteling is, laat ik u morgen zien in het slotakkoord van dit drieluik.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

ARMOEDE UITGELEGD (DEEL 1)

Deel 1. De magazijnchef.

Ik las onlangs 'Armoede uitgelegd aan mensen met geld' van Tim ’s Jongers. Het is een boek dat de zogenaamde bovenlaag een spiegel voorhoudt. Politici en beleidsmakers denken namelijk nog altijd dat armoede een keus is. Door je best te doen, kansen te grijpen en door te leren ontkom je er aan. Alsof de overheid een schooldeur openzet en de rest vanzelf gaat. Ze hebben geen flauw idee van de psychologische oorlog die je als arbeiderskind moet voeren om die drempel over te stappen.

Ik weet er alles van. Ik kom uit een straatarm gezin uit de jaren vijftig. Thuis was er simpelweg te weinig geld om iedereen genoeg te eten te geven. Mijn vader maakte tramrails schoon in Rotterdam. Hij was ultra-laaggeletterd. Mijn moeder wilde dolgraag dat ik doorleerde. Ze hielp me met overhoren, maar ze begreep niets van de stof.

In 1967 zat ik in de vierde klas van de HBS. Een bekakte leraar Nederlands vroeg aan de klas: ‘Wie zijn vader is hier nou nog arbeider?’ Iedereen moest vertellen wat zijn vader deed. Uit pure schaamte en overlevingsdrang loog ik dat mijn vader magazijnchef was bij Hooijmaaier, de beschuitfabriek. De andere jongens zeiden allemaal dat hun vader een goeie baan had. Ik ging elke dag doodsbenauwd naar school, het Montfoort-College, de hbs. Ik had slechte resultaten, geen vrienden en deed geregeld alsof ik ziek was omdat ik niet durfde, spijbelde soms ook. Toen er een paar stoere klasgenoten op ziekenbezoek kwamen, zakte ik door de grond van schaamte. Ik was de oudste van tien kinderen. Het stonk bij ons thuis naar de pies omdat mijn jongere broertjes en zusjes nog in hun bed piesten. Ik moest er niet aan denken dat dat op school zou worden rondgebazuind.

Als ik een vraag kreeg in de klas, werd ik vuurrood en blokkeerde ik volledig. Leraren pestten me erom. Als ik een spreekbeurt had, spijbelde ik. Een gevoel van minderwaardigheid is mijn hele werkzame leven (op hbo-niveau) met me meegereisd. Bij elk diploma dacht ik dat ze het me dat maar cadeau deden. Gewoon, omdat er statistisch gezien weer eens een arbeiderskind moest slagen.

Dat is precies wat Tim ’s Jongers bedoelt. Armoede is geen gebrek aan talent, het is een gebrek aan rust, regie en een veilig fundament. De politiek stuurt tegenwoordig leefstijlcoaches op armen af om te vertellen dat ze broccoli moeten eten. Maar een arbeiderskind heeft geen advies nodig. Wat we nodig hebben is echte bestaanszekerheid en het recht om er te mogen zijn, zonder je te hoeven schamen voor de baan van je vader.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MIJN DUIM

Ik heb de laatste tijd last van vooral één stramme duim. Mijn rechterduim. Hij wil niet meer lekker buigen. Vijftien jaar lang hing hij anoniem boven de spatiebalk van mijn toetsenbord, als de geruisloze dirigent van de stilte tussen mijn woorden. U leest deze zin omdat die duim net op tijd naar beneden kwam om ruimte te maken. Maar vandaag weigert hij mee te veren. De stramheid trekt inmiddels door naar mijn wijsvinger en mijn pols. Een zeurende erfenis van een schouderoperatie van elf jaar geleden, zo bedacht ik me. Het lichaam is blijkbaar net een archief; het onthoudt alles.

Als ik naar mijn rechterhand kijk, zie ik de littekens van mijn eigen onhandigheid. Mijn duim heeft nogal wat te verduren gehad in dit leven.

Het begon toen ik een jaar of acht was. Een tennisbal waar mijn vriendje en ik mee speelden, rolde in een rioolput. Ik opende het loodzware deksel en pakte het balletje. Net toen ik mijn hand wilde terugtrekken, trapte mijn vriendje voor de grap het putdeksel hard dicht. Het topje van mijn duim lag er half af, het hing er maar een beetje bij. Er moest flink gehecht worden in het ziekenhuis. Het litteken is na al die jaren nog altijd wit en duidelijk zichtbaar.

Toen ik zestien was, volgde klap nummer twee. Ik rende met hoge snelheid op een glazen flatdeur af. Om de klap op te vangen stak ik mijn handen vooruit, maar ik knalde dwars door het glas. Het was een bloederige boel en de ruit sloeg een flinke homp vlees uit mijn duim. Jan, de vader van een vriend en EHBO’er, heeft me toen geweldig geholpen en provisorisch opgelapt. Het vlees bleek onhechtbaar. Mijn ouders waren naderhand woedend. Niet om het bloed, maar omdat ik niet direct naar hén was gekomen voor hulp. Die ruzie heeft de vriendschap met Jan lange tijd behoorlijk verlamd. Wat ik er aan overhield? Een flinke klomp weefsel op mijn rechterhand. Mijn eigen 'duimbobbel'.

Nu ik deze column typ, voel ik die oude breuklijnen weer samentrekken. Het putdeksel en de glasscherven hebben zich decennialang koest gehouden, maar naarmate ik ouder word, melden ze zich alsnog aan het toetsenbord. Mijn duim tikt de spatiebalk een stuk langzamer aan dan vroeger. Maar ach,  dat geeft wat meer rust tussen de zinnen door.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

NEUROLOOG.

Neuroloog ? 

 Hoe ziek moet je precies  zijn om door je arts doorverwezen te worden? En naar wie dan? Geen flauw idee. Ik heb wel héél uiteenlopende klachten, als ik straks naar de dokter ga … dus.

Ik zie haar voor het eerst, mijn huisarts, een leuke jonge vrouw. Ze wil natuurlijk weten waarom ik naar hier gekomen ben. Logisch. Dat zou ik ook willen weten als ik haar was.

Ik heb uiteenlopende klachten en ik zou graag weten of ik daarvoor behandeld kan worden door haar of door een specialist, waarvoor ze dan een verwijsbriefjes moet uitschrijven.  Ik zelf had gedacht naar de KNO-arts, waarom weet ik eigenlijk ook niet precies.

Ik vertel haar dat ik soms op willekeurige momenten van de dag, terwijl ik soms iets en soms ook niets aan het doen ben, méér dan tien keer achter elkaar heel diep moet geeuwen. Het is onophoudelijk, achter mekaar, heeeel diep geeuwen. De tranen biggelen daarbij  over mijn wangen.

De arts, reageert niet dat ze het raar vind. Dat hoeft van mij ook helemaal niet. Als ik het zelf maar raar vind, daar gaat het toch om??

‘Iets anders en lastig tegelijk is dat ik zo vreselijk diep slaap. Zo diep dat wanneer ik mijn bed uit stap om bijvoorbeeld te gaan plassen, ik in eerste instantie mijn eigen wc niet weet te vinden’.

Dit vindt de arts wel interessant om te horen, want ik zie haar fanatiek alles noteren wat ik zeg.

‘Uiteindelijk vind ik altijd wel iets om in te plassen, een bloemenvaas, een plantenbak, een theepot, een prullenbak of toch, net op het nippertje de wc. Ik ben dan al wel behoorlijk bang dat ik het niet meer houd en het ‘in mijn broek doe’’.

‘Soms ga ik 's nachts mijn bed en in mijn pyjama mijn huis uit en  realiseer ik me op de galerij dat ik  mijn huissleutel niet bij me heb. Dan moet ik midden in de nacht mijn buurvrouw, die diep in slaap is, wakker maken voor de reserve sleutels, die zij van mij heeft. Zij blijft altijd opgewekt en vrolijk in zo'n geval, mijn buurvrouw, ook al is het al de vijfde keer, maar het is natuurlijk allesbehalve leuk’.

Ik zeg tegen de dokter: 'dit is toch een interessant verhaal, nietwaar?’

'Zeker,' zegt ze, 'ik wil weten of je werkelijk beginnend dement bent, wat ik eigelijk vermoed. Daarom verwijs ik je naar de neuroloog. Daar staat je een hele dag vol testjes te wachten'.

De volgende dag krijg ik een mail van het ziekenhuis, dat ik ‘al’ over 90 dagen bij de neuroloog mag komen. Bof ik even!

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

 

 

PHISHING.

Ik word op mijn mobiel gebeld. Neem op en hoor een mannenstem zeggen, dat ik luister naar een opname van Amazone.

'Er is bij ons bedrijf, met uw gegevens, een laptop besteld ter waarde van 998 euro. Wanneer u deze bestelling heeft geplaatst doet u niets. Wanneer u deze bestelling niet heeft geplaatst, tikt u op ‘1’ en verbreekt u het contact met ons.'  

Onmiddellijk nadat ik hoor dat  er een laptop is besteld, verbreek ik het contact met 'Amazon'. Nog geen half jaar geleden kocht bij Media Markt een splinternieuwe laptop voor 450,= euro. Ben ik heel tevreden mee. Dan ga ik vanzelf niet nu al een nieuwe kopen.

Ik moet dit bij de Bank melden. Ben bij de Rabo. Vrij snel krijg ik iemand aan de lijn.

'Goed u dit meldt. Het is een bekende truc. Als u op '1' had gedrukt was de transactie een feit geworden. 'Phishing' heet dat, meneer' zei de bankmedewerker. De Rabo-man zegt verder dat hij bij mijn betaalrekening de bij mij mislukte 'truc' zal noteren. Dus als er een betaalverzoek komt van 998,= euro voor een laptop, dan wordt dat gelijk geweigerd. Tevens meldt de bank dit dan bij de financiële recherche.

Iets anders: aanvankelijk dacht ik dat het iets reëels was. Wekenlang wordt ik  door Google-0ne op dreigende toon gemaand om 49 eurocent te betalen. Ik betaalde dat bedragje al drie maanden geleden maar Google-One blijft jengelen om die 49 cent. Dat bedragje is om het geheugen van  de laptop uit te breiden. Google-One dreigt, als ik binnen een week niet betaal, dan worden er geen mailtjes van en naar mij meer in behandeling genomen.

Volgens de Raboman is ook dit een vorm van fishing: door mij herhaaldelijk te laten reageren op hun mailtjes 'vissen' ze steeds iets van mijn gegevens uit 'mijn gegevens-vijver'.

Voor alle zekerheid stelt de Raboman voor om mijn betaalpas te blokkeren en een nieuwe te maken.. Gelukkig heb ik nog wat cash in huis zodat ik de pinloze periode kan overbruggen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

KOMMIE UIT ROTTERDAM DAN?

Hij heeft een heerlijk hotel in Den Bosch. Grote kamer. Luxe douche en een aparte plee. Het ontbijt is ook al prima de luxe. Alleen …alles bij mekaar : peperduur. Daar komt ook nog es bij: hij is alleengaand en dan betaal je helemaal de hoofdprijs:150 Euro per nacht.

Meestal zit hij in z'n uppie te ontbijten maar vandaag komt ook een pappa met een zoontje van pakweg 7 á 8 jaar eten. 

Hij is halverwege zijn ontbijtje en wil nog wat sinaasappelsap en yoghurtjes scoren.

Papa staat uitgebreid aan zijn kleine manneke uitleg te geven over wat voor lekkers het ontbijtje hun te bieden heeft. Het knaapje, Jean-Luc, is met stomheid geslagen. Zo af en toe kijkt hij afwisselend naar zijn vader en naar die andere hotelgast,  alsof hij bevestiging zoekt voor wat zijn pa allemaal beweert.

'Dat yoghurtje met aardbeien is me toch lekker', zegt hij rechtstreeks tegen vader en zoon. 'Die moet je echt proberen. Heb ik gisteren gedaan en vandaag neem ik het weer.'

 Als blikken kunnen doden, was hij er niet meer geweest. Vader is duidelijk niet gediend van zijn ongevraagde advies. Papa trekt Jean-Luc meteen naar de ontbijtruimte.

'We wachten wel even totdat die meneer klaar is.'

 Die vader is ook duidelijk niet te spreken over het zwarte linnen tasje dat die ander over zijn stoel heeft hangen. Het was een zwart linnen tasje met dikke zwarte letters. Met de tekst:' 'SJOUWT ME DE TERING'.

 'Wat staat daar nou pap?' vraagt het ventje.

 'Waar bedoel je, Jean-Luc?' Paps kijkt met frisse tegenzin op uit zijn kwaliteitskrant.

 'Daar waar die meneer zit te eten' en het ventje wijst met zijn vingertje naar de achterkant van die ontbijttafelstoel.

 'O, Jean-Luc, dat betekent dat er hele zware spullen zitten in dat tasje, zo zwaar dat die meneer het bijna niet meer kan dragen.'

 'Maar pappie waarom staat er dan niet gewoon :'DIT IS VEEL TE ZWAAR VOOR MIJ' op dat tasje?'

 ''SJOUWT ME DE TERING' is plat-Rotterdams, jongen. De man die daar zit te eten komt vast en zeker uit Rotterdam. Hij wil dat, door met dat tasje te lopen, aan de hele wereld laten weten'.

 Hij hoort het zijn pappa zeggen. Jean-Luc kan hem niet anders dan gelijk geven.

 Deze kleine Jean-Luc en zijn pa zijn de eersten die hij tijdens zijn vakantieperiode van 6 weken over dit tasje hoort praten. Hij was met dat tasje met die tekst 5 weken in Zuid-Frankrijk en één week in Den Bosch. Niemand vroeg hem tot zijn grote teleurstelling: 'KOMMIE UIT ROTTERDAM DAN?'

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

JONGE MEISJES.

Ook toen was iedereen  blij met de regen. Het was maar liefst vier weken droog geweest. Ik ben op weg naar mijn huisarts  als er weer een plensbui losbarst. Even ga ik in een abri staan, tussen een paar mensen die al doorweekt zijn. Er komt een figuur op het bushokje af maar hij loopt door. Dat figuur is een familielid, hij ziet mij niet. Blij toe!

Het is Heeroom Jacobus. In de familie staat Jacobus bekend als Ome Koos, de schuinsmarcheerder, de man met de vette lach, de gore bakken, de VVD’er en ook als de zielepiet, die niet van vrouwen kan afblijven. 

Koos is ook een heel getalenteerd tekenaar met pen en Oost Indische inkt. Hij draagt de naam Jacobus met ere: letterlijk uit het Hebreeuws vertaald betekent het: de pennenlikker. Twintig jaar is hij missionaris in Nederlands Indië. Daar is hij door het kerkelijk gezag halverwege de vorige eeuw oneervol ontslagen.

Zelfs in die brave jaren vijftig van de vorige eeuw handelt ome Koos al in pikante prenten van jonge schone parochianen (veel te jonge meisjes).  De Indische mannen komen graag bij Ome Koos biechten. Die biechtstoel is de plaats waar de prenten van eigenaar wisselen.

Ome Koos loopt de abri voorbij, zijn hoofd diep tussen zijn schouders om te voorkomen dat hij midden op straat verdrinkt. Het is nu echt melkboeren-hondenweer!

Ik ben  blij dat hij me niet ziet. Altijd weer precies hetzelfde: hij ziet me, krijgt een rood hoofd, loopt naar me toe en begint me uit te foeteren.

Zijn wrevel naar mij dateert vanaf de dag dat ik hem confronteerde met zijn oneervol ontslag als missionaris in Nederlands Indië. Het was in de glorietijd van vadertje Drees.

‘Is het waar, o, is het echt waar o, ome Koos dat u daar bent ontslagen vanwege het tekenen en verkopen van pornografische prenten van jonge meisjes?’

Pornografische tekeningen van jonge meisjes, o, mijn neef?’

Ja, o, oom, het verhaal gaat dat u jonge meisjes bespiedde en tekende als ze zich ontspannen, dartelend baadden’.

Oom Koos kijkt me aan. Krijgt die rooie kneiter weer van woede, scheldt mij uit en probeert mij zelfs te slaan.

Toch zielig zo'n man. Door iedereen verstoten, behalve door God, die geniet met volle teugen van de prenten van Koos en is daarover beslist niet boos.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MOOIE ROOIE CANAPÉ.

Die rat is toch ook morsdood? Dat kan haast niet anders! Ik dacht dat ik alles nu wel gehad had. Toen ik wakker werd lag ik op mijn mooirooie kringloopcanapé in mijn tweekamerappartement. Daarop had ik, weet ik veel hoelang, liggen pitten.

Maar ... niet uitsluitend in mijn sláápkamer, want ik werd daarnet wel klaarwakker op mijn lievelingscanapé in de woonkamer. Misschien heb ik ook nog wel liggen meuren in de keuken, het halletje of de badkamer. Daar kan ik niks over meedelen want daar staat alles nog op zijn plaats. Mijn dekbed heb ik naar de canapé gesleept.

Boven en onder mijn appartement zijn precies dezelfde woningen, die zijn niet van mij, maar van mijn buren. Die zijn vannacht gevlucht voor de explosie in mijn droom.

 De buurvrouw (een andere buurvrouw: Eveline) liep net zo lang te rollebollen met een butagasfles tot die ontplofte en zij er bij. Ik droomde dat de benedenbuurman met een atoombommetje  in mijn woonkamer aan het squashen was, die bom ketste en klotste tegen alle muren aan, deng, dang, dong.

In mijn droom werden  al mijn oorlellen afgerukt door de kracht van de atoombom, die net was geland in mijn nek. Ik kon springen wat ik wou maar de bom bleef daar, net achter de Euromast hangen. Op mijn buik lag nog steeds dat aviertje met een stukkie er op 'getiteld' 'eenzaam maar niet alleen.

Die rat blijkt toch nog te leven. Hij springt op m’n schouder en schrokt  mijn oorlellen in no time naar binnen. Ik ben gelijk in paniek: ga voor ik ze kwijt ben, gelijk lopen zoeken naar mijn sleutelbos, mijn bankpas  en OV-chipcard. Gelijk controleer ik ook of mijn gulp wel dicht zit. ...waar maak ik me in Jezusnaam druk om?

Ik ga mijn hoofd onder de keukenkraan houden en zwier mijn natte haren droog door mijn hoofd hard heen en weer te schudden. Ook hard stoot ik mijn hoofd pijnlijk tegen de kraan, tot bloedens toe.

Ik bet die hoofdwond met keukenpapier en pak een flesje Spa Rood om de wond schoon te spoelen. Pleistertje d’r op. Klaar is Kees. Met  een slokje Spa smeer ik mijn droge strot. Jezus, wat had  ik een dorst, alsof ik een dooie rat had gegeten.

Nog ff lekker op mijn lievelingssofa, het flesje Spa leeg drinken, stukjes belegen 30-plus kaas, beetje mosterd erbij. (Mmmmm). Heb ik eindelijk de tijd om dat aviertje te lezen ‘eenzaam maar niet alleen’.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

DIALOOG MOBILE (3)

 Met mij.

.............

Kut, natuurlijk

................

Nee, helemaal niks

.........

Die kleine doet steeds de deur voor me open

............

Ja, hij is net een soort hulphond

...........

Een jochie van acht?

..........

Peter

................

Nee, dat niet

..........

Hij staat nou bij Bram

............

Bij  Bram, ja

.................

Ja, ik was zelf ook al zo bijdehand.

...........

Dan moet ie me voeren, hè. Om beurten: eerst ik een patatje dan Peter zelf een patatje

.............

Die milkshake aardbei moet ie vast houden terwijl ik de beker leegzuig, dat moet toch kunnen.

.........

Zes weken, dan mag het gips d'r af.

........

Zo lang ik nog geen hulp heb?

...............

Peter, ik zou niet weten wie anders.

..........

We kenden elkaar nog maar net .... gingen we vaak samen.

..........

Ja en ook uitkleden natuurlijk, daar heeft meneer geen moeie mee.

..............

Tsja, je weet hoe mannen zijn ...!

...................

Ja, ik ben geïndiceerd voor hulp bij koken, schoonmaken en douchen.

..............

Nee, die zijn er inderdaad niet! Ze hebben alleen maar mannen met een migratie achtergrond in de aanbieding.

..................

O nee? Jij zit het niet in het gips!

..............

Die ziet het helemaal niet zitten. Tsja, je weet toch hoe mannen zijn, hè.

...............

Al gaat ie op z'n kop staan ... Beter professionele hulp dan Peter (lees: niks). Kan die fijn naar zijn drukke werk.

.................

Nee, nu kan meneer ineens wel een paar dagen vrij krijgen.

............

ik kijk nergens meer van op ... ga je hangen ... doei. 

......

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MOBIEL GESPREKJE (2)

Hallo. Met mijn! Waar bent je dan?

..................

Wat hebbie?

...............

Hoe kommie daar nou weer an?

...............

Thuis?

........ 

Waro dan?

..........

Ja, ik hebt al zo vaak gezegd dat je dat kleedje daar weg moet doen..

......

Ja, als het kalf verdronken is,dempt men de put

............

Neen, sorry zo bedoelt ik het niet ik ....

.........

Hebbie geen paracetamol gekregen dan?

............

Hoe lang benne ze nog met  je bezig, denkie?

.............

In het gips? Ister wat gebroken?

......

Daar bejje ook mooi mee en alle twee tegelijk nog wel. 

....................

ja, dat snap ik ook nog wel, dat je ff niks meer kan.

...........

en het huishouden, de kinderen, het eten ... gaat Peter zijn handen nog uit zijn mouwen steken?

.............

O neen?  ....  Ken die niet gemist worden op zijn werk?

.............

Laat me niet lachen? 

.............

Ik? Schoonmaken en koken bij jou? 

................

Het spijt me, zegt maar tegen Peter dattie een paar snipperdagen opneemt om te zorgen voor zijn vrouw en kinderen.

...............

Neen! Hij moet nu eens een keertje wèl zijn verantwoordelijkheid nemen.

........

Jij bent altijd veelste gemakkelijk voor die man.

.......

 Neen, tegen Henk van mij hoef je dat soort dingen nooit te zeggen ... doet ie altijd uit zichzelf al.

...............

Okee, als dat gips er op zit bellen we nog. Doet Peter de groeten als je hem straks belt.

 ................

Neen, dat kennie, Henk is drie dagen vissen in Noorwegen. Sterkte d'r mee.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

KLEI. Den Bosch 2026

 

'Klei' was de laatste voorstelling die ik zag, donderdagavond in Den Bosch. Hier spelen de acteurs, in een landschap van tien ton klei en vijfhonderd liter water.

 'Klei’ laat je voelen hoe het is om deel te zijn van iets groters dan jezelf. Hoe kwetsbaar en krachtig een lichaam kan zijn als het zich overgeeft aan de aarde.

 In een rond modderbassin met een diameter van 20 meter hebben, bij aanvang van de voorstelling, de drie acteurs al een metamorfose ondergaan tot modderspringers. Er ontwikkelt zich een strijd in de klei op leven en dood van nu eens één tegen één dan weer één tegen twee. Hun bewegingen zijn onmenselijk-springerig, zelfs als zij de liefde lijken te bedrijven.

 De voorstelling is met circa 400 toeschouwers, dik uitverkocht. Bij binnenkomst worden de toeschouwers regenjassen aangedaan. Dit is ter bescherming van de kleding tegen het moddergooien van de wezens in het bassin. Het is een uniek idee en schouwspel. Dit soort verrassingen is wat Boulevard Den Bosch zo leuk maakt.

 Klei  was ongeveer tien uur  afgelopen. Ik wilde naar de Parade terug, het episch centrum van het festival. Omdat ik niet precies wist hoe te lopen, vroeg ik een vrouw die ook bij 'Klei' was de weg. Ze legde me de route keurig uit en ... verrassing: halverwege haalde die vrouw me op de fiets in en riep lachend naar me: 'Spring maar achterop, ik geef je een lift naar de Parade.'. Dat scheelde mooi een half uur lopen en ik kon een half uurtje langer swingen op de klanken van  een toffe Utrechtse Nederbeatband.

Aardige, leuke dame trouwens, Marisca, die me een lift gaf ... vraag ik haar, toen we eenmaal bij de Parade waren, of ik haar wat te drinken kon aanbieden .. nou dat kon dus ... we hebben ook nog even lekker staan swingen. Alleen, helemaal vergeten telefoonnummers uit te wisselen. 

 Stom, maar daar is het nu het te laat voor.

 Wij zijn weer thuis.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com