Stomverbaasd ben ik als het NPO-journaal meldt hoeveel Nederlanders in die peperdure golfstaatjes wonen en vakantie vieren. Ik had geen flauw idee dat zo velen zich dat konden veroorloven. Alles is daar zo duur dat een gemiddelde Nederlandse tandarts het er nog niet redt.
Vermogen, ken je dat woord? Dàt moet je hebben om daar te zijn zonder pijn in je portemonnee. Met een ton op de bank ben je daar nog steeds de minst-vermogende; met drie ton gaat het net, al voelt dat appartementje dan vast niet comfortabel. Maar als je écht vermogend bent, kost de rest je drie keer niks. Je werkster, nanny, fysio en chauffeur: allemaal migranten, bijna gratis.
De vaste bewoners, zonder uitzondering miljardairs, hebben massaal migranten uit Azië gelokt. Inmiddels is 90% van de bevolking migrant. Je kunt gerust stellen dat die miljardairs zelf geen reet uitvoeren.
Ondertussen zijn de arbeidsomstandigheden voor de migranten abominabel; het benadert de slavernij. Paspoorten worden ingenomen, vakbonden zijn verboden en er moet gewerkt worden in extreme hitte. Hun huisvesting is schaamteloos: één klein kamertje voor tien man, ver van de bewoonde wereld. In evacuatieplannen komt de migrant niet eens voor. Tel daarbij op dat homoseksualiteit beboet of bestraft wordt (soms met de doodstraf) en het plaatje is compleet.
Maar opeens breekt daar dan de pleuris uit en worden de staatjes gebombardeerd. Potjandosie toch! De vakantiegangers en expats die dachten zich daar eeuwig te kunnen wentelen in luxe, veiligheid en zon, schrikken wakker. Ze waren, o, heerlijkheid, verlost van de betuttelende Nederlandse overheid en konden lekker belastingvrij cashen (of zwart geld witwassen), maar nu horen ze ineens: boem, boem, boem.
"Hellepie, hellepie!" hoor ik ze nu piepen. Ook de Nederlandse criminelen die daarheen waren gevlucht, willen nu ineens weg daar. Duizenden landgenoten staan daar nu zielig te wezen. Hellepie, hellepie.
Van de erbarmelijke omstandigheden van de migranten om hen heen heeft 'Neerlands Trots' zich nooit een flikker aangetrokken. Sterker nog, ze profiteerden ervan.
Ze ontvluchtten Nederland omdat ze er "te veel belasting" moesten betalen, maar nu het eng wordt, moet diezelfde betuttelende overheid op kosten van de belastingbetaler (van mij dus ook) direct vliegtuigen sturen om deze zakkenvullers op te halen.
O, wat waren ze Nederland toch zat! Toedeloe! Zak nu maar lekker in de str ... het zand.
Ik ga morgen helpen het 'Arme Zieltjes Centrum' voor deze lui in te richten. In Wassenaar. Ik heb nog geen wanklank gehoord. De gemeenteraad is al akkoord.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
Mijn peperdure overgordijnen (dubbele plooi met voering!) waren teringgoor geworden. Van boven roetzwart, van onderen het reukorgaan teisterend. Een van mijn exen, de stinkend rijke Cora, schonk ze mij. Ze hadden jaren liggen niksen op het naaimandje in Cora’s logeerkamer. Zó schoon waren ze, zó maagdelijk beige als maagdelijk beige maar wezen kan. Zò verleidelijk ook om ze liefdevol in mijn slaapkamer op te hangen. Toen was ik daar nog prima toe in staat. Zowel de liefde tussen Cora en mij was nog brandend en lichamelijk was ik na de schouderbreuk ook weer helemaal het ventje. Ik kon toen weer hoog genoeg reiken om de gordijnhaakjes in de runnertjes te wippen. Ik kijk nu al zeker een jaar tegen die gore gordijnen aan. Helaas kàn ik, sinds ik een nieuwe schouder heb, met mijn rechter arm niet zo veel meer. Ik kan nog net met mijn wijsvinger in mijn rechteroor peuteren. Bij lange na niet genoeg dus om die gordijnen van de rail af te halen. Ook staand op een trapleer, lukte het me niet. Het scheelde maar een haartje (van olifantenstaartje, haha) of ik was er vanaf gemieterd. Maar … gelukkig ben ik, als ik mensen in mijn omgeving tenminste geloven mag, de gigolo van ons bejaardentehuis. Een van mijn buurvrouwen was heel lief: zij wilde haar handen wel vuil maken aan mijn gordijnen. Aanvankelijk dacht ze nog dat haar armpjes te kort waren voor deze klus maar ze sloeg zich er uitstekend doorheen.
Vervolgens: hup naar de stomerij ermee. Er zijn er twee in de buurt. Ik vroeg ze allebei om een offerte voor het stomen van 20m2 gordijn. De een kwam uit op 90, de ander op 70 euro. Ik had geluk. Die laatste stomer, ging blindelings uit van een gordijnlengte van 1,50m maar dat was een meter te kort. Donderdag zijn ze klaargestoomd. ‘App me maar als je ze weer in huis hebt,’ zei diezelfde lieve buurvrouw, ‘dan hangt ik ze gelijk weer effe voor je op. Kleine moeite.’ Ik bof toch maar mensen zoals zij om me heen.
Ik hoop dat ik zonder overgordijnen de slaap kan vatten. Als het zwaar bewolkt is zal dat wel lukken. Maar bij een heldere nacht gaan de sterren me wakker houden. Zeker weten. Van de maan zal ik geen last hebben, want die was afgelopen donderdag nog teringvol.
