KOMMIE UIT ROTTERDAM DAN?

Hij heeft een heerlijk hotel in Den Bosch. Grote kamer. Luxe douche en een aparte plee. Het ontbijt is ook al prima de luxe. Alleen …alles bij mekaar : peperduur. Daar komt ook nog es bij: hij is alleengaand en dan betaal je helemaal de hoofdprijs:150 Euro per nacht.

Meestal zit hij in z'n uppie te ontbijten maar vandaag komt ook een pappa met een zoontje van pakweg 7 á 8 jaar eten. 

Hij is halverwege zijn ontbijtje en wil nog wat sinaasappelsap en yoghurtjes scoren.

Papa staat uitgebreid aan zijn kleine manneke uitleg te geven over wat voor lekkers het ontbijtje hun te bieden heeft. Het knaapje, Jean-Luc, is met stomheid geslagen. Zo af en toe kijkt hij afwisselend naar zijn vader en naar die andere hotelgast,  alsof hij bevestiging zoekt voor wat zijn pa allemaal beweert.

'Dat yoghurtje met aardbeien is me toch lekker', zegt hij rechtstreeks tegen vader en zoon. 'Die moet je echt proberen. Heb ik gisteren gedaan en vandaag neem ik het weer.'

 Als blikken kunnen doden, was hij er niet meer geweest. Vader is duidelijk niet gediend van zijn ongevraagde advies. Papa trekt Jean-Luc meteen naar de ontbijtruimte.

'We wachten wel even totdat die meneer klaar is.'

 Die vader is ook duidelijk niet te spreken over het zwarte linnen tasje dat die ander over zijn stoel heeft hangen. Het was een zwart linnen tasje met dikke zwarte letters. Met de tekst:' 'SJOUWT ME DE TERING'.

 'Wat staat daar nou pap?' vraagt het ventje.

 'Waar bedoel je, Jean-Luc?' Paps kijkt met frisse tegenzin op uit zijn kwaliteitskrant.

 'Daar waar die meneer zit te eten' en het ventje wijst met zijn vingertje naar de achterkant van die ontbijttafelstoel.

 'O, Jean-Luc, dat betekent dat er hele zware spullen zitten in dat tasje, zo zwaar dat die meneer het bijna niet meer kan dragen.'

 'Maar pappie waarom staat er dan niet gewoon :'DIT IS VEEL TE ZWAAR VOOR MIJ' op dat tasje?'

 ''SJOUWT ME DE TERING' is plat-Rotterdams, jongen. De man die daar zit te eten komt vast en zeker uit Rotterdam. Hij wil dat, door met dat tasje te lopen, aan de hele wereld laten weten'.

 Hij hoort het zijn pappa zeggen. Jean-Luc kan hem niet anders dan gelijk geven.

 Deze kleine Jean-Luc en zijn pa zijn de eersten die hij tijdens zijn vakantieperiode van 6 weken over dit tasje hoort praten. Hij was met dat tasje met die tekst 5 weken in Zuid-Frankrijk en één week in Den Bosch. Niemand vroeg hem tot zijn grote teleurstelling: 'KOMMIE UIT ROTTERDAM DAN?'

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

HELLEPIE, HELLEPIE!

Stomverbaasd ben ik als het NPO-journaal meldt hoeveel Nederlanders in die peperdure golfstaatjes wonen en vakantie vieren. Ik had geen flauw idee dat zo velen zich dat konden veroorloven. Alles is daar zo duur dat een gemiddelde Nederlandse tandarts het er nog niet redt.

Vermogen, ken je dat woord? Dàt moet je hebben om daar te zijn zonder pijn in je portemonnee. Met een ton op de bank ben je daar nog steeds de minst-vermogende; met drie ton gaat het net, al voelt dat appartementje dan vast niet comfortabel. Maar als je écht vermogend bent, kost de rest je drie keer niks. Je werkster, nanny, fysio en chauffeur: allemaal migranten, bijna gratis.

De vaste bewoners, zonder uitzondering miljardairs, hebben massaal migranten uit Azië gelokt. Inmiddels is 90% van de bevolking migrant. Je kunt gerust stellen dat die miljardairs zelf geen reet uitvoeren. 

Ondertussen zijn de arbeidsomstandigheden voor de migranten abominabel; het benadert de slavernij. Paspoorten worden ingenomen, vakbonden zijn verboden en er moet gewerkt worden in extreme hitte. Hun huisvesting is schaamteloos: één klein kamertje voor tien man, ver van de bewoonde wereld. In evacuatieplannen komt de migrant niet eens voor. Tel daarbij op dat homoseksualiteit beboet of  bestraft wordt (soms met de doodstraf) en het plaatje is compleet.

Maar opeens breekt daar dan de pleuris uit en worden de staatjes gebombardeerd. Potjandosie toch! De vakantiegangers en expats die dachten zich daar eeuwig te kunnen wentelen in luxe, veiligheid en zon, schrikken wakker. Ze waren, o, heerlijkheid, verlost van de betuttelende Nederlandse overheid en konden lekker belastingvrij cashen (of zwart geld witwassen), maar nu horen ze ineens: boem, boem, boem.

"Hellepie, hellepie!" hoor ik ze nu piepen. Ook de Nederlandse criminelen die daarheen waren gevlucht, willen nu ineens weg daar. Duizenden landgenoten staan daar nu zielig te wezen. Hellepie, hellepie.

Van de erbarmelijke omstandigheden van de migranten om hen heen heeft 'Neerlands Trots' zich nooit een flikker aangetrokken. Sterker nog, ze profiteerden ervan.

Ze ontvluchtten Nederland omdat ze er "te veel belasting" moesten betalen, maar nu het eng wordt, moet diezelfde betuttelende overheid op kosten van de belastingbetaler (van mij dus ook) direct vliegtuigen sturen om deze zakkenvullers op te halen. 

O, wat waren ze Nederland toch zat! Toedeloe! Zak nu maar lekker in de str ... het zand.

Ik ga morgen helpen het 'Arme Zieltjes Centrum' voor deze lui in te richten. In Wassenaar. Ik heb nog geen wanklank gehoord. De gemeenteraad is al akkoord.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

TERINGGOOR.

Mijn peperdure overgordijnen (dubbele plooi met voering!) waren teringgoor geworden. Van boven roetzwart, van onderen het reukorgaan teisterend. Een van mijn exen, de stinkend rijke Cora, schonk ze mij. Ze hadden jaren liggen niksen op het naaimandje in Cora’s logeerkamer. Zó schoon waren ze, zó maagdelijk beige als maagdelijk beige maar wezen kan. Zò verleidelijk ook om ze liefdevol in mijn slaapkamer op te hangen. Toen was ik daar nog prima toe in staat. Zowel de liefde tussen Cora en mij was nog brandend en lichamelijk was ik na de schouderbreuk ook weer helemaal het ventje. Ik kon toen weer hoog genoeg reiken om de gordijnhaakjes in de runnertjes te wippen.

Ik kijk nu al zeker een jaar tegen die gore gordijnen aan. Helaas kàn ik, sinds ik een nieuwe schouder heb, met mijn rechter arm niet zo veel meer. Ik kan nog net met mijn wijsvinger in mijn rechteroor peuteren. Bij lange na niet genoeg dus om die gordijnen van de rail af te halen. Ook staand op een trapleer, lukte het me niet. Het scheelde maar een haartje (van olifantenstaartje, haha) of ik was er vanaf gemieterd.

Maar … gelukkig ben ik, als ik mensen in mijn omgeving tenminste geloven mag, de gigolo van ons bejaardentehuis. Een van mijn buurvrouwen was heel lief: zij wilde haar handen wel vuil maken aan mijn gordijnen. Aanvankelijk dacht ze nog dat haar armpjes te kort waren voor deze klus maar ze sloeg zich er uitstekend doorheen.

Vervolgens: hup naar de stomerij ermee. Er zijn er twee in de buurt. Ik vroeg ze allebei om een offerte voor het stomen van 20m2 gordijn. De een kwam uit op 90, de ander op 70 euro. Ik had geluk. Die laatste stomer, ging blindelings uit van een gordijnlengte van 1,50m maar dat was een meter te kort. Donderdag zijn ze klaargestoomd.

‘App me maar als je ze weer in huis hebt,’ zei diezelfde lieve buurvrouw, ‘dan hangt ik ze gelijk weer effe voor je op. Kleine moeite.’ Ik bof toch maar mensen zoals zij om me heen.

Ik hoop dat ik zonder overgordijnen de slaap kan vatten. Als het zwaar bewolkt is zal dat wel lukken. Maar bij een heldere nacht gaan de sterren me wakker houden. Zeker weten. Van de maan zal ik geen last hebben, want die was afgelopen donderdag nog teringvol.