Ik heb een appje gekregen van iemand die me ernstig wil waarschuwen. Hij zegt dat hij schrijft onder het pseudoniem N. Connu. Al vele jaren leest hij mijn stukjes Stukjes die worden geschreven onder de naam Jeejeepee.
Het gaat inmiddels om bijna 2.500 stukjes, waarvan de meest
gezellig en onderhoudend zijn. Maar een flink aantal van die stukjes zijn volgens
meneer Connu ronduit beledigend en beschadigend voor de personen waar Jeejeepee
over scheef.
Mijn verhaaltjes zijn, vooropgesteld, niet altijd 100% waar. Dat meld ik ook boven elk stukje. ‘Stukjes berusten zo af en toe op waarheid'. De onderwerpen waar ik over schrijf emotioneren mij. Zou ik daar dan mee moeten stoppen? Tijdens het schrijven en na de publicatie stormt het soms wel in mijn hoofd om wat ik met mijn woorden te weeg breng.
In de bijna 20 jaar dat ik nu schrijf heeft één lezeres zich eens woedend tot mij gewend per voice-mail. Ik had, volgens haar leugens over haar opgeschreven. Dat stukje moest weg van face-book, waarin het gepubliceerd was. Als ik haar niet zou gehoorzamen zou ze me bij de politie aangeven. Daar schrok ik toen wel even van. Maar ik heb nooit overwogen om dat stukje weg te halen. Dat zou wat moois zijn. Waarom zou ik een enigszins emotioneel getint stukje niet mogen publiceren. Die halve gare Connu wil nu ook dat ik dat stukje weghaal of hij stapt namens die mevrouw naar de rechter.
Een aantal mensen in mijn omgeving heeft zich ook gemeld bij
Connu. Mensen vinden mijn opstelling abject: ik ben allergisch voor
mensen met een ultrarechts mensbeeld. Ik zal hun namen nu niet noemen. Ze weten
het zelf wel. Ik kan me de stupiditeit van die mensen niet
voorstellen. En als ik oprecht overtuigd ben van de stomheid van iemand, waarom
zou ik daar dan niet over mogen schrijven. Deze mensen willen blijkbaar alleen
van mij lezen dat ‘meneer’ Trump en ‘meneer’Wilders bekwame politici zijn, met
zinvolle ideeën voor de samenleving. Nee beste meneer Connu. Dat ga ik voor hun en
uw lol dus niet doen.
Ook mijn weigering om ‘mongolen’ ‘mensen met het syndroom van Down’ te noemen wordt me niet in dank afgenomen. Haatmail, waar de honden geen brood van lusten ontvang ik, vuilnisbakzakken vol. Het populairste scheldwoord was ‘imbeciele kankerdebiel’.
Ook mijn naaste familieleden zijn verbolgen over de gevoelige onderwerpen die ik aansnijd. Hun bedplassen, hun stotteren, hun gierigheid, hun woonplaats, ik zou er alleen over schrijven om lollig te zijn, over hun rug heen. Was nooit mijn bedoeling. Connu heeft zo wel een stok om mij mee slaan.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
Geen opmerkingen:
Een reactie posten