Zondagochtend word ik wakker met een kurkdroge mond. Ik zal wel weer de hele nacht hebbe legge snurke. Me vrouw legt tenminste niet meer naast me. Die vlucht meestal naar een ander plekkie als ik zo hard leg te ronke. Die droge mond kan ook komme door het vele zuipe van gisteravond bij Faas, me stamkroeg. Dàt weet ik me nog wel te herinnere. Wat ik niet meer weet is hoe ik daar ben weggegaan en thuis ben gekome. Maar goed, ik leg hier in me eigen bed, dus het zal wel.
Nu ik wat meer ontwaak, zie ik her en der wat kots legge… op me kussen, het laken, het dekbed… ik zal er ook wel in gelege hebbe. Er zit zelfs meuk aan me wang en in me haar geplakt. Gauw douche en die vieze troep in de was flikkere… dzjiezus, ik sterf van de koppijn. Eigen schuld, dikke bult.
Meestal knap ik niet op van een douchebeurt bij ons thuis. We hebbe zo’n klote douche die doet wat-ie wil. Nu eens sproeit-ie kokend heet water, dan ineens weer ijskoud. Gek word ik d’r van. Met nog meer koppijn kom ik d’r onder vandaan, maar ik stink tenminste niet meer en me mond is weer lekker nat.
Omdat me huid snel uitdroogt, smeer ik er wat lotion van me vrouw op. Ik schiet me lichtblauwe badjas aan. Staat me goed hoor, al zeg ik het zelf. Ik kijk nog ff in de spiegel; van top tot teen prima. Alleen die onuitgeslapen kop en die harige spillepootjes d'ronder verpeste de boel een beetje. Aan me gezicht valt wat te doen: ik trek me mondhoeke omhoog en wrijf me oge goed uit. Die spillepootjes… die hare scheer ik morgen wel af!
Het is raar, maar as ik flink gezope heb, ben ik daarna extra opgewonde. Bere-geil, zeg maar. Ik ga dus maar eens kijke of ik me vrouw ken verleide voor een nummertje. Dan moet ik d’r eerst vinde; ze zal wel legge te slape op de bank in de woonkamer.
Ik wist het. Daar legt ze. Alleen al het kijke naar d’r contoure onder dat dekbed blijft me opwonde make. Ze slaapt nog diep. Dit vindt ze lekker, zeker weten: ik streel over het dekbed, d’r schouders, rug, bene… maar as ik d’r billen wil gaan strele, draait ze zich als door een wesp gestoke om:
‘Blijf van me af klootzak, zuiplap! Ik heb geen oog dichtgedaan door jou! Lul dat je d’r bent!’
De opwinding is gelijk weg. Ik loop naar de werkkamer en ga op de pc de puzzel van de dag oplosse.
(Uit mijn verre R'damse verleden)
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
Geen opmerkingen:
Een reactie posten