EEN OPA VAN 76 EN EEN MEISJE VAN 25 (SLOT)

Te bizar voor woorden! Maar dan tòch: Andrea (25) heeft om drie uur zondagnacht afgeappt voor het theaterspectakel La Mer in het Nieuwe Luxor. Half drie zondagmiddag zouden Andrea en ik daar in de zaal zitten voor de première. Ze is aangestoken door een collega.

Ik had WhatsApp nog niet geraadpleegd. Zelfs mijn telefoon zette ik pas om 11.30 uur aan. Toen wist ik het pas. Ze belde zelf.

Om iemand anders te vinden om mee te gaan, was het eigenlijk al te laat. Ik polste buurvrouw en vriendin Manuela (55) nog, tegen beter weten in, want ik weet: zij vliegt morgen naar haar zoon in Birmingham (VK). Ze is te druk met pakken. Ook probeerde ik nog bij de kassa van het Nieuwe Luxor Andrea's kaartje te verkopen. Er was geen vraag naar. Het was ook nog niet uitverkocht. Dat speelde natuurlijk ook mee.

Dus ga ik Andrea maar om geld vragen. Vind ik weliswaar pijnlijk, maar haar bijdrage in de kosten versoepelt 'un peu' van dit taaie ongerief. Haar kaartje kostte mij immers 75 euro! Zulke dure theaterkaartjes had ik nog nooit gekocht. Ik wilde indruk maken, maar bovenal: alles goed kunnen zien en horen.

Het is me dus niet gelukt Andrea's kaartje te verkopen. Ik vind het dan ook heel jofel dat ze zelf haar kaartje betaalt, want het was een rib uit mijn lijf: die 75 euro.

Het 'Andrea-gebeuren' rondom mij werd met argusogen gevolgd door mijn buurvrouw annex  vriendin Manuela (55). Ze meldde me heel oprecht geen moment te aarzelen om mijn omgeving in te lichten wanneer ze de indruk zou krijgen dat de vriendschap tussen 'een opa van 76 en een meisje van 25' zich zou ontwikkelen tot een amoureuze relatie.

Zo leer je je vrienden kennen, toch?`

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

EEN OPA VAN 76 EN EEN MEISJE VAN 25. (VIER)

Noem me meuterig, noem me een oud meuterig mannetje (76). Wees daar maar open over tegen mij. Ik ga morgenmiddag met Andrea (25) naar La Mer een geweldig multimediaal spektakel.Ik vind het nog steeds een mirakel: zo'n.ouwe rakker als ik, ga daarheen, met zo'n leuke jonge meid. 

Maar ...  dan ... langzamerhand, wordt het toch een mirakel met akelig gemene, vlijmscherpe randjes, waar je je zomaar  lelijk aan kan open halen. 

Ik had gedacht: we gaan samen op de fiets of met de metro naar het Luxor. Gezellig toch?! Dat had ik haar ook voorgesteld maar dat wimpelde ze af omdat er op de buienradar heel wat hemelwater voorspeld was. Te veel in ieder geval om te gaan fietsen. Andrea wilde later definitief afspreken.Zaterdagavond om half tien, de avond vóór het spektakel La Mer, appt ze me met de vraag: 'Waar is het?' en gelijk daarachteraan, zonder mijn antwoord af te wachten zegt Andrea: 'Zullen we daar dan afspreken?'

Dat verbaasde me en het  stelde me ook wat te teleur. Een beetje jammer vond ik het. Ik spinselde, wantrouwig mannetje als ik nu eenmaal ben, dat ze er tegen op zag om een half uurtje met me samen te zijn, in de metro of op de fiets. Ja, je gaat dan in zo'n situatie een beetje raar denken. Zij zou kunnen denken: wat moet ik in Godsnaam al die tijd, heen en terug met zo'n weliswaar, lieve, leuke maar stokoude oude man? Òf ze schaamt zich, misschien om met zo'n opa als ik  op stap te zijn. I

Misschien vindt ze het wel veiliger om zich door haar vriendje (als ze die heeft) of haar vader naar Luxor te laten brengen en ophalen, want dat gaat natuurllijk ook gebeuren. Staat papa of vriendje om vier uur morgenmiddag braaf op Andéatje te wachte voor het Nieuwe Luxor.

Het aanloopje naar ons grote evenement had ik me heel anders voorgesteld.Veel meer fantaseerde ik over een gezellig babbelend en lachend, sprankelend samen zijn. Nu is zo maar ineens al een flink stuk van mijn lol er af.

Of miezemuizer ik te veel? Moet ik gewoon door het dolle heen blijven met Andrea,  die leuke jonge meid naast me, in het Nieuwe Luxor? 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MAG DAT? JA. DAT MAG!

 Ik mag graag gelezen worden door de uiterst liberale zorgverlener, bij wie bijna alles mag:

"Wat mag ik voor u betekenen?"

"Mag ik uw identiteitskaart even zien?"

"Mag ik dan ook gelijk de gegevens van uw verzekeringsmaatschappij?"

"Dan mag u graag even een stapje opzij gaan."

"U mag uw shirt en uw broek uittrekken."

"Neen hoor, uw slipje mag u gewoon aanhouden. Daar hoef ik niet te zijn."

"U mag uw kleding over die stoel hangen, hier… ja, daar mag ook!"

"Dan mag u plaatsnemen op de massagetafel."

"Natuurlijk mag uw handdoekje daar eerst op, mevrouw."

"U mag nu op uw buik op uw handdoekje komen liggen."

"Neen, haha, dit is het voeteneind. U mag uw hoofd naar de andere kant verplaatsen."

"Geen probleem hoor! Uw hoofd mag in de opening van de massagetafel. Die is er speciaal voor."

"Neen, mevrouw, ontspanningsmassage mag ik niet geven, daarvoor bent u niet geïndiceerd."

"Mag ik u mijn kaartje aanbieden, mevrouw?"

"Misschien mag ik voor die ontspanningsmassage bij u aan huis komen?"

"Ik, een mooi lichaam? Dat mag u mij, uw therapeut zijnde, eigenlijk helemaal niet zeggen, mevrouw."

"Maar… ja, ja, inderdaad. Ik mag niet mopperen, mevrouw."

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

---

STIEKEME LEZERS.

Al die ruim 2000 stukjes die ik op deze plek schreef, zijn te lezen voor iedereen op de hele wereld die Nederlands spreekt, verstaat, begrijpt én kan lezen.

Ik schrijf niet speciaal voor mijn familie, vrienden, vriendinnen, geliefden en oud-geliefden, mensen die me adoreren, kennissen, oud-collega's, klasgenoten en oud-klasgenoten.

Ook schrijf ik niet speciaal voor mensen die ik, in de ruimste zin van die twee woorden, ‘niet mag’. Nogmaals: deze dagelijks verschijnende column is er voor alles en iedereen die het Nederlands beheerst, dus ook voor de weinige (?) mensen die mij niet mogen, zelfs voor racisten. Voor mannen ook, die vrouwen alleen kunnen zien als seksobject. Voor mensen die mij haten, mijn bloed wel kunnen drinken, het bloed onder mijn nagels vandaan halen, kleineren, pesten of gepest hebben, kwaadspreken over mij, mij een liegbeest noemen, mij altijd de schuld geven van van alles en nog wat, mij lid noemen van de linkse kerk, dat ik een flikker ben die het zelf nog niet weet en dat ik me op zijn minst kleed als een homo. Ik zou volgens sommigen bipolair zijn (wat ook zo is). Voor hen die lekker, leuk en doortrapt over mij roddelen en zeker weten dat ik een alcoholist en mensenschuw ben.

Mijn column ‘Lezerslijst’ van 4 oktober jl. gaat erover, dat ik niet zo lang geleden een lijst met namen toegestuurd kreeg van al mijn lezers. Blogger, mijn uitgever, doet dat. Grappig en tegelijk ook triest is het te constateren dat een flink aantal lezers dat al geruime tijd mijn stukjes leest, er opeens niet meer is. Deze stiekeme lezer heeft kennelijk massaal het hazenpad gekozen. Ik hoef die lezerslijst van Blogger niet meer. 

Vanaf heden wil ik alleen nog maar stiekeme lezers.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---