DE WARE LIEFDE

 Ik heb nu al bijna tweeëntwintig jaar geen moeder meer. Althans geen moeder meer in levende lijve. In juni 2004 is ze overleden. Vraag me niet waaraan ze precies is overleden want dan ga ik stotteren … kom, laat ik toch een poging wagen: ze had een paar tia’s gehad ze begon te dementeren, toen kreeg ze nog een tia en toen gaven ze haar in het verpleeghuis de pijnstiller morfine en daar is ze heel langzaam aan dood gegaan. Vijfenzeventig is ze geworden. Ik was toen vierenvijftig.

De eerste twintig jaar van mijn leven was ma mijn idool. Ik deed alles voor haar en zij deed alles voor mij. Ik was haar oudste zoon (van een gezin met in totaal tien kinderen). Ik was haar oogappel, werkezel, boodschappenjongen  en vertrouwenspersoon in gezins- en familiekwesties. Het zal wel een bijzonder soort liefde geweest zijn, die liefde tussen moeder en haar oudste zoon. Het was vanzelfsprekend een liefde zonder een spoor van lichamelijk contact.

Carole gooide mij wel eens voor de voeten dat ik pas tevreden zou zijn als onze echtelijke relatie net zo zou worden als mijn relatie mijn moeder. Was de relatie tussen

 mij en mijn moeder dus geheel zonder lichamelijk contact, de echtelijke relatie tussen Carole en mij was vrijwel geheel zonder lichamelijk contact. Dus op dat gebied ontliepen die relaties elkaar niet zo veel.

'Alles’ voor elkaar over hebben klinkt ook wel erg ruim. Wat zit er in dat ‘alles’ voor mij?

Mijn zusjes bezig houden als ma het druk had met huishoudelijk werk.

Met mijn zusjes naar het Kralingse Bos gaan als het lekker weer was, dan kon ma haar zwakke moeder, onze lieve oma,  lekker een dagje gaan helpen.

Voor haar zus, mijn tante Lenie, boodschappen doen, want die had zulke drukke kinderen en haar man zat in de continudienst dus die kon ook geen boodschappen doen.

Geld voor haar te leen vragen bij mijn opa, (de vader van mijn pa) om brood en suiker te kunnen kopen.

Later, toen er steeds meer broertjes en zusjes bij kwamen, ging ik ook wel lopen stoffen en stofzuigen. Gras maaien deed ik ook. Dat vond ik wel leuk.

Voor mijn jongste vier broertjes was ik behalve grote broer, ook een halve vader. Ik gaf ze de fles, verschoonde hun luiers, deed ze in bad, bracht ze naar bed en deed overdag allerlei leuke dingen met ze van zwemmen tot voetballen.

Ma had ook ‘alles’ voor mij over, schreef ik. Wat dan wel?

Er was nauwelijks geld. Mijn vader verdiende nog niet eens genoeg geld om een vrouw met één kind te onderhouden. Laat staan een vrouw met tien kinderen. Ze leent her en der geld zodat ik met een studie kon beginnen. Klasse.

Net zo ging het met die brommer. Ze kocht een brommer voor me. Op afbetaling. Elke maand vijftig gulden. Die kon ze absoluut niet missen. Iedere jongen van zestien had een brommer. Ik dus ook, vond ze. Het was een ontzettende kutbrommer. Dat heb ik haar maar nooit gezegd.

Ook dat camelkleurige colbertje wilde ze persé voor me kopen. Iedere jongen op de hbs, waar ik toen op zat, had zo’n jasje.

Ze gaf mij met eten altijd van alles het meeste: vlees, groente. Ik moest er nog van groeien en hard studeren … (die anderen zeker niet dan??)

Ik leerde door haar goede zorgen zo goed dat ik in Utrecht kon gaan studeren van een ruime studiebeurs. Ik kreeg toentertijd een leuke vriendin, Carole,  door wie de verhouding met ma rigoureus veranderde. Carole was mijn nieuwe idool … niet zo leuk voor ma … maar ja  … Carole was de ware liefde. 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MAAT 47.

 

Schoenen, sokken en  voeten zijn nauw met elkaar verbonden. Ik heb moeilijke voeten. Iedereen die per ongeluk mijn blote voeten te zien krijgt, slaat de schrik om het hart en zal zich afvragen of ik me op die ‘uitsteeksels’ nog fatsoenlijk kan voortbewegen.

Tsja, mijn voeten zijn inderdaad niet de fraaiste en ook niet de makkelijkste. Ze zijn groot. Maat 47. Ik ben de enige in mijn familie en kennissenkring. Maat 47 en altijd  pijn. Het is lastig dat die maat haast nergens te koop is. Bij de kleinere schoenwinkel zit 46 nog net in het assortiment. 47 wordt te weinig verkocht. Te riskant voor de kleine middenstander. Bij een zaak als  Van Haren zijn ze wel te koop.

Niet  elk maatje 47 zit trouwens lekker. Sommige knellen m’n enkels zowat murw. Halverwege een pittige wandeling moet ik de 47’ers uittrekken en vervangen door mijn oude gympen. Thuis leg ik die nieuwe schoenen 24 uur in een teiltje warm water, zo versoepelt het leer. Mijn voeten zet ik ernaast om ze een half uurtje lekker te laten weken.

Alle 47-schoenen hebben voor mij een te smalle leest. Dat betekent, mijn voeten zijn  vrijwel altijd iets te breed. Dat merk ik aan de eeltvorming op de buitenkanten van mijn voeten. De kleine tenen worden  door de tenen ernaast krachtig tegen de schoenzool  geperst. Daar komen dan weer blaren. Die weer splatsjen en verharden tot eelt. Duurzaam en pijnlijk. Bij elke stap.

 Op mijn beide grote tenen groeien schimmelnagels. Millimeters dik. In onsmakelijke varianten grijs Mijn oude schoenen zijn door de groei van die nagels ietwat opgehoogd. De nagels moeten nu worden bijgeknipt en - geveild.. Daar kom een pedicuur voor.

Je ziet er niks van en qua pijn heb ik er geen last van maar qua walging weer wel. Mijn zweetvoeten.. Een probleem op zomerse hoogtijdagen. Als ik m’n zweetsokken  laat rondslingeren, want dat zijn de boosdoeners. Niet mijn voeten deze keer.

Mijn buurvrouw spreekt me op straat aan: ‘Ik heb een tijdje achter je gelopen, buurman. Het lijkt wel of je dronken bent. Je loopt zo te slingeren’.

‘O ja? Zeker m’n nieuwe schoenen,’ zeg ik. Ik ga natuurlijk niet dat hele verhaal aan haar neus hangen. Zeker niet aan háár neus.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

ONDER HET MES.

Morge word ik geopereerd. Me pink groeit alsmaar krommer en ik krijg ’m niet meer overeind. Om nege uur mot ik in Franciscus weze. Om twaalf uur wordt het mes in me hand gezet en als het goed is, ken ik om tien voor één weer met een rechte vinger wijze.

Ik ben tot nu toe drie keer eerder onder het mes gelege. De eerste keer was ik nog een klein peutertje: me amandele werde geknipt. Ik kreeg een kapje over me mond en neus en binne de minuut was ik buiten westen. Hoe lang het geduurd heeft weet ik niet, maar ik stierf van de pijn. Vooral die aanblik van al dat bloed over dat witte lake om me nek… ik dacht echt dat ik dood zou gaan.

Toen ik tweeëndertig jaar was en we twee kinders wel genoeg vonde, besloot ik me te late sterilizere. Een simpelere ingreep bestaat er niet: plaatselijk verdove, sneetje make, de boel dichtbrande en klaar is Kees. Manne in me omgeving zeie: “Joh, je voelt er niks van; bakkie pleur na afloop en je pakt de auto naar huis.” Me vrouw was weer eigenwijs en had al besloten dat ze me zou brenge en hale. Gottegot, wat was ik blij dat ze er was. Ik had erg veel pijn tussen me bene en liep als een oud opaatje dat het in z’n broek had gedaan. Ik schaam me er best een beetje voor, maar bij het instappe van de auto heb ik zelfs een beetje legge janke van de pijn.

De laatste keer was het lasere van de spatadere in me linkerbeen. Dat been werd plaatselijk verdoofd. Opeens voelde ik iets kokend heets tege me kuit. Kleinzerig als ik ben, gilde ik het uit: “AAAAUW!!” Wat er precies gebeurde kon ik niet zie, want me been was afgeschermd. Ik heb zo’n flauw vermoede dat die chirurg expres iets heets tege me kuit hield. Hij stond daar zogenaamd onschuldig rond te kijke. “Heeft u pijn, meneer?” vroeg hij nog quasi bezorgd.

En dan ga ik nu onder het mes voor de ziekte van Dupuytren. “Reke maar dat u zes uur kwijt bent,” zei een zuster, “maar dan staat uw pink ook wel weer recht.” Van nege tot drie uur dus! Wat duurt dat eigenlijk lang. Me arm wordt verdoofd door een prik onder me oksel. Als ik het nodig vind, ken ik om een slaappilletje vrage. Dat lijkt me helemaal zo gek nog niet.

Na afloop mag ik niet lope, fietse of met de tram. Ik mot dus een taxi neme of iemand met een wage vrage. Gelukkig komt me buurvrouw me hale. Laten we hope dat die pink straks weer rechtstaat, anders ken ik niet eens meer fatsoenlijk een biertje vasthoude!

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MOETEN.

Moeten zorgen.

Leo is zelf een migrant maar allesbehalve een migrantenvriend. Zijn vrouw baart hem nu veel meer zorgen dan de politiek. Leo is druk in de weer met zijn dementerende echtgenote. Hij wil haar in haar laatste levensfase alles geven wat ze nodig heeft.

Hij ervaart met pijn in zijn hart de dominante kille benadering van de medewerkers van het verzorgingshuis.. Er is daar continu sprake van onderbezetting. De zorg, dit zware werk,  wordt bedroevend slecht betaald. 

Leo mist  de liefdevolle verbinding vanuit het verpleeghuis naar de cliënten.. Hij is daar te gast en vanuit die rol wil hij daar zijn voor de die afdeling.  Dus niet omdat hij moet van  een hogere macht: het is zijn mensbeeld dat hem motiveert.  Hij voorziet in een behoefte. Hij zingt, speelt mondharmonica, danst, masseert, wandelt, trakteert, troost: hij is er voor iedereen op de afdeling niet alleen voor  zijn eigen Marja. Zijn Marja is de enige van de afdeling die nog bezoek krijgt. De andere vier hebben niemand meer. Krijgen dus nooit bezoek .Het is prachtig dat Leo daar ook voor hen wil zijn. 

Maar ...  hij moet wel oppassen. Zijn grenzen bewaken. Dit is een situatie die makkelijk tot een burn-out kan leiden voor Leo.  

 De zorgmedewerkers reageren op Leo’s gedrag alsof hij hen voor de voeten loopt. Hij wordt, met zijn humane, menslievende, aandachtige houding, door hen als lastig ervaren.

 

Moeten schrijven.

Natuurlijk komt er niet eens in de zoveel tijd iemand thuis bij me langs om me op straffe van 100 stokslagen te dwingen: ‘Jij moet elke dag een stukje schrijven.’ Natuurlijk niet.

Hoewel ik wel bijna dezelfde woorden gebruik: ’Ik heb geen tijd, want ik moet vandaag nog een stukje schrijven. Neen, mijn stukjes zijn beslist geen dwangarbeid.. Ik vind het telkens weer een verrukkelijke bezigheid. Het ene stukje is weliswaar beter dan het andere, toch ben ik er altijd weer blij mee.

 Moeten ademen.

Ik vernam dat er ooit eens een pientere (oude) dame vertoond werd op tv, die zei: ’Moeten, moeten?? Ik moet helemaal niets'. Jaha, okee, een ding moet ik echter wel en dat is ademhalen’.

Deze pientere schrijver voegt daar dan nog gaarne aan toe dat hij ook zo af en toe moet poepen en héél vaak moet plassen. 

Lieve lezer,

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen 

via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MONGOOL.

Elke ochend, as ik naar de sportschool gaat, komt ik d’r tege. Een vrouw van een jaar of veertig, een mongooltje. Ze is altijd same met d’r moeder, die toch ook al een endje in de zeventig mot weze. Waar ze heen gaan? Tja, leg dat maar us uit.. Geen idee. Het ken van alles weze, naar de familie of de supermarkt ofzo, maar ik heb zo’n donkerbruin vermoede dat ze elke ochtend rond die tijd naar de dagbesteding voor verstandelijk gehandicapte gaan.

Bijna altijd zijn ze same en bijna altijd hebbe ze mot met mekaar. Die moeder ken het nooit goed doen. Met d’r lage damesstem gooit die dochter d’r moeder allerlei verwijte naar d’r hoofd die ik niet verstaan ken, maar zo komp het wel over. Soms loop ze stampvoetend een paar meter voor d’r moeder uit, met een muil die op onweer staat. De andere keer loop ze juist weer tergend langzaam een paar passe achter d’r moeder an. Zo dwingt ze dat mensie om steeds achterom te kijke en d’r eigen tempo an te passe. Een heel enkele keer zie ik d’r alleen op pad gaan. Ook dan kijkt ze zo nukkig uit d’r doppe, dat hoort blijkbaar gewoon bij d’r. Met grote stappe loop ze me tegemoet; ze kijk niet op of om en loop gewoon door.

Ik heb best wel us medelijde met die ouwe moeder, want die doet het in de oge van d’r dochter toch nooit goed. De wanhoop straalt uit d’r oge. Het valt ook niet mee as je op weg ben naar de tachtig en je lig constant overhoop met zo’n recalcitrante dochter op je nek.

Mijn jongste broertje Marco is ook een mongool. Twintig jaar jonger dan ik is tie. Me moeder was 39 toen ze van hem beviel. Hij is precies het tegenovergestelde van die nukkige dame: meestal hartstikke rustig, vriendelijk en meegaand. Wat dat betreft is het natuurlijk net as bij gewone mense: elke mongool is weer anders.

Hoewel Marco niet zo’n moeilijke gozer is, heb me moeder er verstandig aan gedaan om hem, toen die nog een tiener was, uit huis te plaatse in een begeleide woonvorm. Dat was een hele kluif voor d’r om dat te besluite. Ze heeft er zat traantjes om gelate, maar het was een goeie beslissing. Een verstandelijk gehandicapt kind in huis blijf tot in de lengte van dage een hele zorg, ook al ken Marco nog zo rustig en vriendelijk weze.

Me moeder heb zo een redelijk rustige ‘oude dag’ gehad en Marco heb het in z’n eigen huisie, met z’n begeleiders en die andere bewoners prima naar z’n zin. Voor zowel me moeder as voor Marco was het altijd een klein feessie as ze mekaar weer zage, bij hem of bij moeders thuis… of op een verjaardag… want dán was het dubbel feest, begrijp je?

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

KUNSTHAL.

Met mijn 'maatje tegen wil en dank, Anton, fiets ik, met windje tegen naar de Kunsthal. Anton begint nog voor we aan het fietsen zijn te sputteren, dat we een pittige wind tegen zullen hebben.

‘We kunnen beter met de metro gaan.’

‘Nee’, zeg ik kordaat ‘'we gaan fietsen!

’Dan wil ik wel uitmaken hoe we daarheen fietsen,’ zegt het kind (68)’.

Zelf zou ik over de Maasboulevard zijn gegaan, dat is de kortste weg. Wel hebben we dan dan de zuidwestenwind tegen. Nee, we wurmen ons met Anton voorop, door het centrum van de stad, hetgeen uiteindelijk vijf kilometer extra fietsen kost. Qua tijd zal het niet zo veel schelen omdat we binnen de bebouwde kom niet zo veel last van de stevige wind hebben.

Als we de Kunsthal in gaan, komt Anton erachter dat hij zijn Rotterdampas nog niet heeft verlengd. Met een schaapachtige blik op zijn gezicht wappert hij nog met zijn id-kaart naar de kassière in een poging om nog 65-plus korting te bemachtigen. Neen dus. Dat betekent dat hij 19 euro (!)  moet betalen om naar binnen te mogen..

Ik mag met mijn Rotterdampas gratis naar binnen. Wat een lul, die Anton. Hij blijft desalniettemin nog behoorlijk wat minuutjes schaapachtig lachen. Vindt het waarschijnlijk geen probleem. 19 euro! Ik vind dat veel geld.

Er zijn op  dit moment twee voor mij interessante exposities  in de Kunsthal. Er is een expositie van genomineerden voor de prestigieuze Nationale Nederlanden prijs. In een andere zaal staat de Engelsman David Shrigley centraal. Vooral naar wat die laatste mij te bieden heeft ben ik heel nieuwsgierig. 

Het is heel interessant om de genomineerden voor de NN-prijs te zien. Goed te zien hoe maatschappelijk geëngageerd deze jonge mensen stuk voor stuk bezig zijn. Duidelijk wordt stelling genomen in bijvoorbeeld de migratie-problematiek. De materalen waar ze hun kunstwerken mee vervaardigen zijn vaak  gerecycled.

David Shrigley (68) is  een eigenwijze, grappige kunstenaar. Van alles doet hij. Hij is een ideeënman, maakt grappige tekeningen, bij grappige teksten en andersom. Hij maakt opblaasbare objecten, voor in grote zwembaden of in de zee. Onder andere een gigantische zwarte eend. Maar ook maakt hij kleinere speelbeesten en kleine lieve beeldjes.

Het interesseert Anton allemaal geen fluit. Hij verveelt zich, heeft dorst en honger, want hij is vergeten om vanmorgen te ontbijten. Hij is er nu pas drie kwartier en dat voor die voor die 19 euro. Maar hij gaat toch weg. Bananen kopen bij Albert Heijn. Hij heeft een lege maag, die moet gevuld..

Een andere Engelse kunstenaar, de wereldberoemde Banksy vroeg Shrigley mee te werken aan een  alternatief pretpark in Engeland genaamd Dismaland. Dat pretpark moest het tegenovergestelde bieden van de 'dolle pret' die de ons bekende pretparken’ te bieden hebben:

Frustratie, teleurstelling , kapotte, mislukkende, defecte attracties. Het personeel daar kreeg de opdracht zo chagrijnig mogelijk en nors te zijn. Het werd, ongelooflijk, een enorm succes.

 In de Kunsthal laat David ons (het publiek) de onmogelijke opdracht uitvoeren een zwaar aambeeld met pingpongballetjes van de werktafel te gooien. Uittermate frustrerend.  

Ik ga zeker nog een keer kijken.  

Zeer de moeite waard.

Lieve lezer,

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen 

via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

                                            

                                                                                                       

DORST

"Vandaag doe ik es makkelijk: effe twee van die dikke pizza’s van dokter Utker gehaald. Een ‘Bacon’ en een ‘Texas’. We snije die dinge altijd doormidde, ken je van allebei proeve. Nou, die Texas was best te hachele, maar die Bacon was godsgruwelijk zout. Ik ken drinke wat ik wil, anderhalve liter Spa rood al in me mik, maar die dorst gaat niet weg.

Het dee me gelijk denke an 1969. Ik was an het lifte naar Spanje en kreeg een lift van twee homo’s naar hun hotel in Béziers. Aardige gasten, niks mis mee en ik mog daar nog pitte ook. Ik zat net effe imme nakie uit te dampe op de rand van me bed na het douche, komme ze opeens allebei in hun blootje me kamer binne zette, met een bladje Pastis.

Ze kwame zowat tegen me an zitte en begonne an me bene te friemelen. Ik zei: 'Non, non messieurs, daar kenne we niet an beginne, hoor.' Ze liete me gelukkig met rust en zette me de volgende ochtend netjes af bij een liftplek.

Maar die dag was het bloedverziekend heet, wel tweeëndertig graje. Ik stond uren te verrotte in de zon bij Perpignan en me water was allang op. Me lippe en me tong ware gortdroog; ik kon ze bekant niet meer bewege. Uiteindelijk ben ik met de bus naar een durpje vlakbij gegaan en heb daar in een café gelijk drie glazen water achterover geslage. Ik ging zowat de pijp uit van de dorst.

Ik zeg je eerlijk: ik heb in m’n leve nog nooit zo’n trek in vocht gehad. En da’s uniek, want normaal gesproke ben ik net as een goeie Rotterdamse hoer: ik ken een hoop hebbe, maar van een droge bek hou ik niet!"

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com