NAGELBIJTEN.

Dat me buurman Karel (61) geen vast werruk hebt, merkt ik (22) wel omdattie vaker in de kroeg an de overkant legt te pitte dan dattie wat doet. Die enkele keer dattie es an de slag gaat, mot de hele buurt ut gelijk kenne zien. In een schone overall gatie, met ze daggie — ze brood en ze fles jenevert — naar de koppelbaas. Soms duurt dat werreke één dagt, soms een wekie, maar Karel ken d'r niks van. Hij gooit ze eige glaze in omdattie te laat is of bezope, of allebei tegelijk. Hij heb te lang in de WAO gelege om weer an dat ritme van werreke, vrete en slape te kennewenne. 

Karel woont onder me. Hij vraag me vaak om een bakkie of een borrelt, en hij kom zelf ook altijd bij mij langs als ik um roept. Ut is alleen een beetje vreemd omdattie bijna nooit ze muil opetrek. Hij kom binne, pakt ze pilsie en gaat daar een partij zitte nagelbijte, nie normaal, man.

Kijk je nooit teevee?" vraagtie dan.

"Nooit als ik bezoek hebt."

Tisme wel duidelijk: hij hebt genoeg an ze sjekkie, ze biertje, ze nagels en de beeldbuis. Hij vintut allang bes om zo met z’n tweetjes te zitte weze.

Soms latie wat los over vroegert. Hij zat bij die politionele acties in Indië in de jare vijftig. Als ik um nu zo in mekaar gedoke zie zitte, met ze zware Van Nelle (een kratje per dagt) en ze kratje bier (een pakkie per dag), dan kejje wel nagaan dattie een gebroke man is. Ut is net oftie nog steeds in de jungle legt te wachte op iets.

Op een dag vrage vage kennisse (30 en 35) vamme of ik hun kater Joep (6 of 7) wilt hebbe. Een reuzebeest, joh! Zo’n grote kater hebt ik nooit meer gezien. Die kennisse ware kenneluk zo dolblij dat ze um kwijt ware; ik hebt ze daarna nooit meer gezien of gehoort, vast bang dat ze die tijger weer mee terug moeste neme.

Maar ja, ik had zelf drie jonge poessies (6 weken). Binnen een halve dag was hun lol d'r wel af door die Joep. Als drie dooie vogeltjes lage ze in een hoekie narum te kijke.

Ik zaggut meteen: Joep en me kleine poesies, dat kenne we wel schudde. Toen Karel — die toch al de bouw van een koelkast hebt — dat hoorde, wou die gelijk Joeps nieuwe basie worde. Twas liefde op teerste gezicht tussen die twee stakkers. Op den duur, merkt ik ech, dat Karel geen nagels meer zittebijte.

Een tijdje later glipt Joep 's nachts de deur uit. Op de trap lagtie nie, dus hij mos wel op ut dakt zitte. Karel gaat met ze zware lijf dat natte, gladde draadglasdak drie hogop op. Dat hield um natuurlijk nie. Karel dondert d'r dwars doorheen en maakt een smak van een paar meter. Wonder boven wonder brakkie niks, maar hij had wel twee slagaderlukke bloedinghe. De ziekenauto was dur gelukkig snel bij ... Karel hebtut overleefd. Joep hebt ik echter nooit meer terug mogen zien, helaas. 

Of ik een pilsie bij hem kwam drinken vroeg tie me nie meer ...  ik hèm wel maar Karel zou zich nooit meer in mijn buurt vertonen.

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

SCHIEDAM

Ik kan het haast niet geloven. Verdwaald in Schiedam. Mijn geboortestad. De stad waar ik de eerste drie jaar van mijn leven woonde. Mijn opa en oma woonden daar. Ja, die pedofiele opa! Die heb ik nog een paar jaar mee moeten maken. Die oma was schattig, die kon er waarschijnlijk niks aan doen. 

Jarenlang bezocht ik in Schiedam mijn jarige tantes, ooms, neven en nichten, waarvan er sommigen vreselijke vervelia’s waren. Met name de toen al, in de vijftiger jaren van de vorige eeuw, ultrarechtse grensoverschrijdende, vrouwonvriendelijke, billeknijpende, treinconducteur en VVD-raadslid ome Cor met z’n gore moppentrommel.

In de geweldige pop-zaal van Martin Green, aan de Lange Haven, danste ik met ‘lekkere Schiedamse wijven’ op muziek van uitstekende popbands. Ja! Bij Martin Green kwam de top van de Nederlandse pop spelen.

Zelfs de eerste vijf jaar van mijn arbeidzame leven werkte ik in Schiedam: van 1970 tot 1975. In het vormingscentrum aldaar.

Na die vijf jaar, na 1975, was Schiedam vaak de rustplaats tijdens mijn fietstochten. Ik fietste volop. Vooral met mooi weer natuurlijk. Ik genoot met volle teugen van lekker koel bier op één van de gezellige terrassen op het Broersvest.

Vijfentwintig jaar Schiedam-ervaring en dan nog verdwalen. Het was al laat. Donker natuurlijk ook. Ik stond te midden van oude fabriekspanden, waarvan de ramen met houten platen waren dichtgetimmerd. Ik had een bezoek gebracht aan het jenevermuseum en had daar een liter van het huismerk gescoord en betaald natuurlijk. Ik neem nog een slok. Geen al te grote slokken. Anders ben ik er aldoor heen voor ik thuis ben. De fles was half vol of half leeg … wat maakt het uit.

Ik liep over ‘kinderhofies’ … aaaach .Voeten goed optillen. Niet vallen. Die oude panden stonden allebei aan het water. Op de overkant van het pand links van mij werden waterskiërs gevraagd. Tijd voor een slok.  Niks voor mij waterskiën.. Water wel. Skiën niet. Maar … als hier ski-water is, dan is  de tram niet ver, denk ik, dat kan niet anders. Ski-water en tram-water kunnen nooit ver uit elkaar liggen, volgens mij.  Nu ik een stukje minder verdwaald ben hier kan er wel een lekker slokje in, toch?

Giechelende dames (oude lekkere wijven, zo te zien) iets verder op de hoek van het gammele pand links. Daar brandt rood licht. De dames komen giechelend om me heen cirkelen. Ik wil ze best wel betalen. Als ze me wijzen waar de tram stopt. Maar weten zij veel?! Ik mag bij hun één nachtje blijven slapen. Als ik echt wil mag ik ze wel betalen. 

’t Is voor die kamer waar ik één nacht mag slapen. Een giechelende dame pakt mijn fles af, giet die leeg op de ‘kinderhofies’ . 

Lekker voor die 'kinderhofies'. 

Helemaal lam in Schiedam.

 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

BESCHUITJE.

 Een baard late staan, nou, dan ken je de reacties wel verwachte hoor. In ’t begin zegge kennisse: "Sow, zijn je messies op zeker? Geen poen meer voor nieuwe?" 

Katja, een vriendin van me, die ken d’r ook wat van. Die zegt recht in m’n gezicht dat ik me eige mot schere, want ’t is zó geen gezicht, zó onverzorgd. Maar m’n eigen vrouw is nog veul onvriendelijker: "As je maar nie denkt dat ik zo naast je gaat lope, zitte of legge!" Als ik iemand een tijdje nie gezien heb, doet ie  net of tie me nie ken. M’n zus Maria, die van die kinderopvang, die denkt dat ik voor hulp-Sinterklaas studeert omdat die baard zo grijs as een duif is. Ze wou me gelijk boeke voor 5 december. En m’n zoons? Voor hun ben ik net die gozert van de Iglo Vissticks. "Ha, die Kapitein Iglo!" roepe ze dan de hele dag.

’t Is wel lache om te zie hoe mense anders tegen je doen as je zo’n struik op je kin heb legge. Bijna alle manne zegge: "Staat je goed hoor, maar je lijkt wel een stuk ouwer."Bij de vrouwe legt ’t er maar net aan of ze bang zijn dat ik ze een kus geef. De meeste dames hebbe liever een gladde kanis met een lekker luchie. Van die schurende 'touch' van een paar dage wille ze niks kenne. 

Ik ken ’t wete: zo’n schurende hap is niks an.M’n vader dacht vroeger ook lollig te weze: "Zal ik je een beschuitje geve, jongen?" Vroeg ’ie dan op zo’n jolig toontje. Ik was pas vier, hè. Hij pakt me op en schuurt met die ongeschoren kop over m’n zachte wangetjes. M’n rechterwang gloeide de hele dag na. Natuurlijk motte ik hard janke. ’t Deed zeer! Maar pa zei lachend dat ik me nie zo mot aanstelle en dat ik een mietje was. Tja, toen al... en eigenlijk had ’ie nog gelijk ook.

Kijk, een baard is toch weer anders dan 'nie geschore' zijn. Een baard is een heel bouwwerk van haar op je wang, je kin en je lip. Dat legt echt dominant op je gezicht te weze.M’n buurvrouw Yvette vind me 'iets meer dan aardig', heb ik via-via gehoord. Die grijpt elke kans om me te zoene, ook mét die baard! Yvette is echt zo’n vrouw die door zo’n bos haar heen ken kijke. Het gaat d’r om mij, baard of geen baard. Maar effe voor de goede orde: gewoon zoene, hè. Op de mond of de wang. Nee, tongzoene doe ik nie met Yvette, al weet ik zeker dat ze dat best zou kenne wille.

Petra en ik werke in de kleine uurtjes bij de diere-ambulance. Wij helpe alleen die kleine lieve beessies zoals goudhamsters, parkiete en kikkers. Petra mot echt helemaal niks van baarde kenne hebbe. Ze is hartstikke lief voor die aaibare cavia’s, maar een vent met een baard aanrake? Nooit van d’r leve. As ze d’r eentje ziet lope, zegt ze: "Moet je kijke, die griezel, die engerd, die landloper daar." Nu ik d’r zelf eentje heb, houdt ze d’r eigen wel in, maar de afstand is groter. Vroeger zoende ze me bij elke feestelijke gelegenheid op m’n gladde wange. Sinds die baard d’r legt, ben ik jarig geweest, is m’n vrouw bevallen van een tweeling en was ik twaalf-en-een-half jaar bij de zaak... Petra feliciteert me, geeft me een hand en that’s it! 

M’n nichtje Toosje, een meid van elf en een beetje het lelijke eendje van de familie, zag ik laatst op een daggie. Ze wil me een kus geve, maar je ziet d’r gewoon griezele as die puistige wang van d’r m’n baard raakt. "Oom Jee, ik..." "Laat maar Toosje," zeg ik, "je vindt ’t maar een vies gevoel hè, die baard van oom Jee?" "Vies ja," zegt ze, en ze begint te giechele. Ik vroeg me af waarom ik Toosje liet zoene. Achter die lelijkheid zag ik d’r schoonheid. Daarom. Maar zij ken dat nog nie zien.

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

BUIKJE.

Ik ben de laatste weken wat dikker aan het worden. Ik heb geen grote spiegel, waar ik mezelf, als ik er voorga staan helemaal in kan zien. Maar als ik zo van boven naar beneden kijk dan lijkt het toch net alsof ik een buikje aan het opstarten ben.

’Waarom weeg je je niet gewoon?’

'Tsja, dat kan niet omdat ik mijn weegschaal heb uitgeleend aan mijn buurvrouw die zich elke ochtend ‘van het ziekenhuis’ moet wegen en zelf geen weegschaal heeft. Haar zoon zou d’r een bij Bol.com bestellen, zes weken geleden, maar die weegschalen dobberen zeker op een boot in de Straat van Homuz.'

Afgelopen week sprak ik in KINO met Caro (49), een nieuw vriendinnetje. Ik vroeg er niet naar maar, we hadden het over ‘lijnen’, toen Caro  spontaan zei:

‘Je hoef je over je gewicht geen zorgen  te maken, je ben keurig afgetraind, Jos.’

 Caro zelf is  niet helemaal tevreden, na deel een van de ‘eet-fit’ cursus van zes weken. Met haar huidige gewicht van 66 kilo (ze was 75), is ze als tussenstopje wel content maar niet met de bijverschijnselen, zoals een iets te mager bekkie, slappere tietjes (zo noemt Caro ze zelf) en de ‘lellen’ aan haar bovenarmen. Ronduit ontevreden is Caro over haar nog veel te stevige bovenbenen.

‘Je moet gaan spinnen, weet je wel, die tak van sport waarbij je je te pletter fietst, maar geen meter vooruitkomt. Dat is een goede remedie tegen je dikke bovenbenen, Caro.’

‘Okay, ik ken het er over hebben op de sportschool.’ zegt ze.

‘Volgens mij is het elke vrijdagochtend, dat spinnen,’ zeg ik.

Dat komt haar wel goed uit want op vrijdag sport ze daar altijd.

 ‘Behalve wat slankere bovenbenen, wilt ik ook nog 11 kilo kwijt. Zodat ik op 55 kilo uitkomt. Dat vind ik een mooi gewicht bij mijn lengte van 1.65m.Ik krijgt dan weer mijn oude leuke figuurtje terug.’

Ze straalt een zekere trots en vertrouwen uit als ze dat zo zegt. Ik twijfel er ook niet aan: ze gaat het  allemaal redden met het tweede deel van die ‘eet-fit’ cursus.

 We hebben het nu de hele tijd zo’n beetje over Caro omdat er met mij eigenlijk niet zo veel loos is qua lichaamsgewicht. Ik ben, ondanks mijn vermeende buikje, eigenlijk perfect met mijn 75 kilo (vandaag) bij een lengte van 1.84m. Ik ben na het schrijven van dit verhaaltje even bij mijn buurvrouw binnengewipt om daar op m’n eigen weegschaal te gaan staan. Ook mijn BMI mag er wezen: 23,6.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

JONGE DOVEMANSOREN.

1 MEI 2026 DAG VAN DE ARBEId

Op deze qua weer, weergaloze 1 mei 2026 was ik in 020 want daar werd deze dag van de arbeid gevierd. Zo’n beetje alle linkse politieke partijen en de organiserende vakbond FNV waren aanwezig. Er waren 18.000 mensen naar het Museumplein gekomen. Van daar werd ruim twee uur gedemonstreerd naar het mooie Martin Luther Kingpark. Uit alle hoeken en gaten van Nederland was er busvervoer geregeld.. Voor Rotterdammers uit het Centrum, Noord, West en Oost was er een dubbeldekker gecharterd om ze van Capelsebrug naar Amsterdam te vervoeren.

De nieuwe voorzitter van de FNV, Hans Spekman, werd gepresenteerd. Eindelijk weer eens een man die tot de verbeelding spreekt aan het roer van onze grootste vakbond. Hij maakte gelijk duidelijk wat hij het eerst wilde gaan aanpakken: de afbraak van de WIA, de wet die  de tijdsduur en de inkomsten vaststelt voor werkers die tijdens hun werk arbeidsongeschikt raken. Luidkeels maakten de toehoorders (ik, wij dus) duidelijk dat daar ‘AKTIE’ voor gevoerd moet gaan worden.. Dat woord klonk nog menigmaal op tijden de presentatie van succesnummers  van het afgelopen jaar: de succesvolle actie bij DHL en de actie van Rijksoverheidsambtenaren, die bijna 3%.loon er bij krijgen.

Het was een prima georganiseerde  dag. Ik had broodjes kaas meegenomen maar dat was helemaal niet nodig. Voor iedereen was een bakkie patat mèt (helaas niet met pindasaus), een stuk pizza en heerlijk bolletje ijs allemaal gratis. Net als de drankjes. Flesjes water kon je zoveel pakken als je wilde, dat was ook wel nodig op deze bloedhete dag. Ook het busvervoer was uitstekend geregeld. Het valt nog niet mee om enkele duizenden mensen van het manifestatie terrein enigszins relaxed naar tientallen bussen met de juiste bestemming te loodsen. Een flink aantal vrijwilligers had daar een hele kluif aan.

Het kwam me niet helemaal onbekend voor maar het is goed dat de aandacht er weer eens op gericht wordt. 15 jaar geleden heeft Nederland een verdrag getekend met de Internationale Arbeidsorganisatie voor fatsoenlijk werk voor huishoudelijk personeel. Het gaat om voornamelijk vrouwen en migranten vaak zonder papieren. Ze zorgen voor kinderen, maken huizen schoon, begeleiden ouderen en onderhouden hele gezinnen. Vaak hebben ze geen recht op een eerlijk loon en reguliere werktijden, sociale zekerheid (ziekte verlof, pensioen, verzekeringen), rechtszekerheid en veilige arbeidsomstandigheden.

Op 16 juni is (op een nog onbekende locatie)een manifestatie waarin de werkers zullen eisen  dat:

-Huishoudelijk werk als werk wordt erkend.

-Gelijke arbeidsrechten en bescherming wordt gegarandeerd.

-Bescherming wordt geboden tegen uitbuiting en misbruik.

-Waardigheid, veiligheid en een eerlijke behandeling wordt gewaarborgd.

 

-Ik sluit dit verhaal van 1 mei af met de oproep tot solidariteit met die werkers. Steun huishoudelijk personeel. Huishoudelijk werk is echt werk.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

BRAMMETJE.

Ik ga vandaag een nieuw fototoestel kopen. Natuurlijk bij Media Markt, op het Binnenwegplein, waar anders. Op dat plein maakt een ‘zeepsopkunstenaar’ met behulp van zeepsop,  wind en een touw tussen twee lange stokken, kolossale zeepbellen. De een nog gigantischer dan de ander. Ik en nog enkele shoppers genieten er van, tot er een mannetje van een jaar of vijf  het nodig vindt om elke iets grotere bal uit elkaar te laten spatten door er tegen te schoppen.  Ik kijk zo es in het rond. Ja, ergens moet er toch een vader, moeder, een opa of zo zijn maar niemand maakt aanstalten om het joch te corrigeren. Als  hij weer  zo’n prachtige zeepbel verknalt, kan ik het niet laten en roep (iets te luid misschien):

‘Hé, jij! Stop daar verdomme eens mee, joh!’

Op dat moment pas maakt mams, op haar rose pumps, zich schielijk los uit het publiek:

’Kom, EricJan, kom, we gaan verder.’ Ze fatsoeneert zijn jasje en zijn spijkerbroekje; het kereltje wil eerst nòg zo’n bel gaan mollen maar dan zegt mam: ‘Neen, nou niet meer, schat’ en samen verdwijnen ze in de richting van de Hoogstraat.

Ik ga meestal maar naar Media Markt voor al mijn fototoestellen: daar zijn de prijzen goed, ze hebben soms heel aardige aanbieding en er lopen genoeg verkopers rond om je van alles wijs te maken over welk toestel dan ook. Meestal bepaal ik thuis al mijn keuze: bekijk enkele testen van de Consumentengids en bepaal hoeveel geld ik wil gaan uitgeven. Honderd euro is vandaag de limit. Vanmiddag valt mijn keuze op de Nikon Coolpix voor honderdtien euro. Een tientje boven de begroting  Nou ja, dat moet kunnen, ik ben content en dat ga ik vieren. Da’s niet moeilijk hier want vlak voor Media Markt 

t de SuperPatatTent van Bram Ladage. Eens per jaar trakteer ik mezelf  feestelijk op ‘een Brammetje’:zo’n grote patat met onbeschoft veel pindasaus. En vandaag is die feestelijke dag.

  

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com