IRRITANT (2)

 Ronduit lullig, dat voorval. Vlak voor de deur van ons bejaardentehuis, vond ik een heuptasje. Goed gevuld. Bankpasjes, sleutels, adressen en (kortings)pasjes van allerlei organisaties. Op het moment dat ik het vind heb ik haast ... een afspraak met de fysio. Inmiddels weet ik dat dat tasje van flatbewoner Ton is. Ton is een zwaar invalide oudere man. Hij beweegt zich al vele jaren uitsluitend voort in een rolstoel. Ik bel bij hem aan. Geen gehoor, tot twee maal toe. Ton is thuis dat weet ik zeker. Hij doet gewoon niet open. ‘De groeten Ton,’ zeg ik in mezelf, ‘ik moet er nu echt vandoor’. Zijn volle heuptasje past niet in Ton’s brievenbus dus haal ik er wat spulletjes uit en stop dat alles in zijn brievenbus.

Vier uur later ben ik terug van de fysio. Loop in één ruk door naar Ton. Bel weer twee keer aan, zonder resultaat. Dan tik ik twee keer hard (geïrriteerd) op de ruit naast zijn voordeur. Hij doet opeen, zeker een minuut later, met een slaperige kop open.

‘Ha Ton, Ik heb hier beneden op straat je heuptasje gevonden. Alles ligt nu in je brievenbus. Nog geen anderhalve minuut later zie ik hem zijn brievenbus schoon vegen. Ik wees hem toen nog even precies aan waar ik zijn tasje gevonden had: op het trottoir vlak achter een geparkeerde auto.

‘Ja’, zieligt Ton, ‘het was daarstraks veel te druk om me heen. Buurvrouw Hulst vroeg me of ik de deur wilde open doen met mijn afstandsbediening. Buurman Peter zei dat mijn taxi er al stond … terwijl die juist wegreed. Ik was hier net door die taxi afgezet.

'De mensen moeten me met rust laten', sikkeneurt Teun. Ik kan niet tegen die drukte om me heen. Dan raak ik in de war.’ Uiteindelijk kon er bij Ton toch geen bedankje af.

Ik moest onwillekeurig denken aan de dag dat mijn oudste zoon, tien oud jaar toen, een portemonnee vond met daarin tien briefjes van honderd euro. Hebben we gelijk aangegeven bij de politie. Via de politie kwam de eerlijke verliezer bij mij aan de deur. Ik liet mijn zoontje de portemonnee aan de dolblije man terug geven. Zonder dralen ritste de man zijn knip open en gaf mijn zoontje, een briefje van honderd euro.

Ton was niet zo blij, zo te zien … en al helemaal niet zo gul. '

IRRITANT (1).

 

Vanavond ben ik naar Kino gefietst, die bioscoop. Mijn tweede huiskamer. Er draait daar een heel mooie film. Daar zal ik verderop  wat over schrijven. 

Ik ben dus op de fiets en iedereen zal het kunnen beamen: ik ben niet de enige fietser in Rotterdam zeker met dit zomerse weer is het aantal fietsers enorm. 

Bij bioscoop Kino staat een aantal fietsrekken, waaraan fietsen dubbel op slot gezet kunnen worden. Daarvan zijn er bij lange na niet voldoende. Veel fietsers zetten hun fiets dan maar op de standaard naast de fietsrekken; dus niet dubbel op slot. Irritant is allereerst dat de Gemeente Rotteram niet naar behoren een overvloed aan fietsrekken plaatst voor dit miljeuvriendelijke voertuig. 

Des duivels ben ik over het stallingsgedrag van ik noem het hier maar even de asociale fietsstaller. Deze fietser arrivereert bij een straat overvol geparkeerde fietsen. Vervolgens zoekt die persoon tussen die reeds geparkeerde fietsen een gaatje en schuift daar zijn fiets tussen. Het gevolg daarvan is dat de twee fietsen die naast zijn  fiets staan slechts met grote moeite weggehaald kunnen worden. Hoe de groep aso-stallers er uitziet weet ik niet precies maar ik vermoed dat het tieners, twintigers, dertigers zijn, evenveel mannen als vrouwen, veel studenten ook.

Vaavond ben ik het slachtoffer. Dit merk ik na afloop van de film. Mijn fiets was omgeflikkerd door de eigenaar van een naast mij geparkeerde fiets. Ik moest behoorlijk moeilijk doen om die aso geparkeerde fiets van zijn plek te sjouwen voordat ik mijn eigen fietsje van het slot kon halen. 

Voordat ik op huis aan ging heb ik die aso-gestalde fiets een flink eind verderop gezet, niet zo gemakkelijk terug te vinden. Daar had ik dan wel weer even lol in. 

Die film die ik vanavond in Kino zag: 'Des preuves d'amour', (Bewijzen van liefde). 

De aanleiding voor mij om deze film te gaan zien was de globale overeenkomst met het filmgebeuren van hoe mijn zus en haar vriendin hun dochter ruim veertig jaar geleden inmiddels, met een zaaddonor hebben kunnen verwekken. 

Hoe veel moeilijker is het, althans in Frankrijk, om als gehuwde vrouwen samen een kind te mogen krijgen.

De film:

Céline verheugt zich op de komst van haar eerste kind. Alleen is ze zelf niet zwanger; haar vrouw Nadia zal over drie maanden bevallen van hun dochter. 

Maar om wettelijk als moeder erkend te worden, moet Céline haar kind adopteren en bewijzen dat zij een plek verdient in het leven van haar eigen dochter. Ze moet vijftien verklaringen verzamelen die bevestigen dat zij een goede moeder zal zijn. Onder toeziend oog van vrienden, familie en de wet zoekt ze naar haar plek als ouder. 

'Bewijzen van liefde' ('Des preuves d'amour') is een ontroerend, maar ook humorvol portret van lesbisch ouderschap en de moeilijkheden die daarmee gepaard gaan. De film, gebaseerd op de ervaringen van de regisseur, vertelt het verhaal door de ogen van de niet-zwangere partner, Celine, in de laatste fase van de zwangerschap. 

Een aanrader deze film.

 Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

 

EEN GELIJKSPELLETJE.

Vandaag heb ik me aangemeld voor de wandeling die Jolande heeft georganiseerd voor Klup (je weet wel, toch?). Eigenlijk is het een combinatie van een boottochtje en een wandeling. We beginnen te varen met de Waterbus over de Maas vanaf de halte Rivium in Capelle aan den IJssel naar het eindpunt van de Waterbus bij de Zwaan in het Centrum van Rotterdam. Daar vandaan gaan we weer terug lopen naar het Rivium. Dat duurt ongeveer anderhalf uur.

Jolande en ik zijn de enige Klup-leden. Zij maakt deze wandeling elke week twee keer. Op maandag, zoals vandaag en op donderdag.. Voor haar is dit haar noodzakelijke bewegingsuurtje.

Heel leuk: Jolande heeft tien jaar in Frankrijk gewoond: gewerkt, getrouwd, kinderen gekregen. Was ik maar eerder met Jolande gaan wandelen, dan had ze me misschien ook willen helpen mijn Frans op te frissen.  

Ik kon het op het moment dat we onder de Zwaan door voeren niet nalaten het ernstige tramongeluk van het weekend op te rakelen. Een tram was op de Zwaan met hoge snelheid op een stilstaande tram geknald. Een dode; veel ernstig gewonden. Ik kan me heel goed voorstellen dat de gedode tramreiziger helemaal achterin die stilstaande tram zat. Daar zit vrijwel altijd iemand. Met zijn rug tegen de achterruit van de tram. Die persoon moet het hardst getroffen zijn. Dood dus. 

Gedurende de wandeling van de Zwaan naar het Rivium. Hebben Jolande en ik, intens geprobeerd elkaar zo veel mogelijk van onze lichamelijke kwetsures en psychische gebreken te verklappen. Om elkaar een beetje te leren kennen vanzelf. Achteraf gezien hebben we allebei evenveel geleden. Ik meer lichamelijk. Jolande meer psychisch. Een mooi gelijkspelletje zou ik zeggen, mooi, voor zo’n eerste ontmoeting.

Onze terugwandeling voerde ook nog door de wijk de Esch. Inmiddels een van  beroemdste Nederlandse wijken, want daar geldt voor het eerst in dit land een uitgaansverbod tussen 11 uur 's avond en 5 uur 's ochtends. (Dit geldt niet voor wijkbewoners en hun bezoek.) De wijk werd geterroriseerd door nachtelijk 'herrietoerisme'. Ik heb begrepen dat het uitgaansverbod de eerste nacht al gewerkt heeft. Men had daar lekker geslapen.

Donderdag staat er weer een Rivium - Zwaan v.v. op het programma. Misschien ga ik weer. Neem ik wel een nieuwe lijst ‘ziekjes en ongelukjes’mee..

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

HET MEISJE VAN DE ZONNEBANK.

Mij wordt regelmatig gevraagd of ik moeite heb met mannen. 'We zien je alleen maar met vrouwen.' 

Ik ben een moederskindje. Mijn moeder is tot mijn twintigste mijn grootste vriendin geweest. Toen leerde ik Winny kennen, de liefde van mijn leven. Fundamenteel zal dat de reden zijn dat ik me in eerste instantie wend tot vrouwen als ik iets nodig heb..

Dat wil niet zeggen dat ik geen mannen in mijn leven toelaat. Mijn onvergetelijke jeugdvrienden, Cees, René en Jan, zijn alle drie overleden. Met Cees en Rene trapte ik een balletje en met Jan trapte ik veel lol, ging ik naar theater en spijbelde ik (mijn moeder was woedend op .... Jan). De vrienden die ik nu nog heb zijn Ruud, Luis en Derck. We drinken zo af en toe eens wat, gaan naar de bios, een museum of we gaan fietsen, wandelen.

Aan mijn activiteiten: zwemmen, zingen,wandelen en lezen, doen altijd meer vrouwen mee dan mannen: van de tien deelnemers zijn er acht vrouw.  

Op de gym is de man/vrouw - verhouding 50/50.  Daar heb ik  evenveel ‘passanten’-contact met mannen als met vrouwen.

Ik zoek het niet echt op. In de flat waar ik woon, heb ik meer contact met de vrouwen, met de een vluchtiger dan met de ander. Niet omdat ik contact met vrouwen leuker vind maar  omdat er hier nu eenmaal veel meer vrouwen wonen. Veel mannen zijn al op minder hoge leeftijd overleden.

Nu wil ik op de sportschool voor een paar maanden een sportcoach inhuren. De twee coaches, mannen, die ik in de sportschool vaak bezig zie (en hoor!), geven hun instructies zo oorverdovend hard, dat alle sporters in de zaal ervan in de war raken. Zo wil ik het dus niet.

‘Dan moet je Tess nemen’, zeggen de sportleiders van de gym. Tess zegt je op een zachtaardige toon,  maar streng, welke oefeningen ze voor je heeft. Ze zal zich nooit overschreeuwen. Ga ik dus toch weer bij een vrouw uitkomen.

Kort voor ik op vakantie ging ben ik een paar keer, voor minder witte benen, naar de zonnestudio geweest. Daar ben ik tof begeleid door een leuke jonge dame: Chelsea, heet ze. Mijn zonnebankmeisje noemde ik haar in mezelf. Na mijn vakantie appt ze me onverwachts. Ze vindt het leuk om contact te houden. Woensdag drinken we een theetje bij La Place.

Ik zoek vrouwen echt niet op, ik vind ze!

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

SNEEUWPOP IN DE ZOMER.

 Mijn oudste zus, Lidy, is vandaag jarig. Ze wordt 74. Al een eeuwigheid is ze getrouwd met Joop, mijn zwager dus, die er verantwoordelijk voor is, dat Lidy ook al een eeuwigheid in Schiedam woont.

Joop en Lidy hebben twee dochters. Kiona en Rianka. Leuke meiden, veertigers alweer, de moeders van Lidy's kleinkinderen. Ik zelf ben alweer zo oud geworden dat ik al die prachtige moderne voornamen van haar kleinkinderen  vergeten ben. Ik hoop dat m'n zus me dat niet kwalijk neemt.

Ik dacht vanmorgen nog: 'Kom ik ga eens bij haar op verjaardagsvisite, dat heb ik al jaren niet gedaan'. Maar ik hoorde bijtijds van mijn één na oudste zus, Manda, dat Lidy haar verjaardag in Maastricht viert.

Hel erg veel contact heb ik met mijn jarige zus nooit gehad. Niet omdat we elkaar niet aardig vonden maar zo achteraf denk ik dat dat gewoon kwam omdat zij nu eenmaal een meisje was en ik niet. Zij trok in ons gezin veel op met zus Manda en ik met niemand  eigenlijk, nou ja ... eerlijk gezegd, was mijn moeder mijn beste vriendin. Daar had ik wel genoeg aan.

Ons gezin was heel arm. Iedereen moest bijna alles wat ie verdiende in de huishoudpot stoppen en dan was het nog bij lange na niet genoeg. Lidy was heel strict: zij wilde zo weinig mogelijk bijdragen, het liefst niks. Ze vond mooie kleren en schoenen voor d'r zelf veel belangrijker. Toen vond ik haar erg egoïstisch; nu iet meer. Nu kan ik haar wel begrijpen.

Onvergetelijk is de vakantie die ik samen met mijn toenmalige echtgenote Winny en Lidy en Joop heb gemaakt naar Noorwegen. Met de Volkswagen bestelbus van de stomerij van Joop zijn vader  reden we op supersmalle bergweggetjes, met tegenliggers, langs afgrijselijke diepe afgronden. Doodsansten stond ik uit. Joop durfde godzijdank wèl te rijden. 

Het was midden in de zomer, we bouwden een sneeuwpop en we voerden sneeuwbal-gevechten. 's Nachts moest in de bungalowtent het butagaskacheltje aan. Echt waar!

Nog vers in mijn geheugen ligt het geweldige idee van Lidy , Joop en de zussen om mij voor mijn 75e verjaardag te trakteren op de 'Doe Maar-musical'. Van haar heb ik nog geen wensen gehoord. Ze is ook nog maar pas 74. Volgend jaar mag ze iets groots wensen. 

Ik ga haar nu feliciteren op de 'broers en zussen app'. 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

IK HIELD MIJN HART VAST.

Tijdens het sporten stokte mijn adem al meer dan eens, mijn hartslag vloog ook omhoog. Ik hield mijn hart vast.

Vandaag zit ik bij cardioloog de Warme in het Jodocus-Gasthuis. Twee uur houden ze me daar bezig. Tussen kwart over acht en kwart over tien wordt mijn bloed geprikt en gaat het voor analyse naar het laboratorium. Tijdens die analyse heb ik een uur niks te doen. 

'Neem een boek mee,' raadt de cardio me aan. Goeie tip, ik was al een eind op dreef in het boek 'De Minnaar' van Margareth Duras. Zo vliegt de tijd voorbij. 

Een chagrijnig-ogende verpleegster neemt me mee naar een behandelkamer. Zij is zo'n 'u mag-typetje': 'u mag uw bovenlichaam ontbloten; u mag uw schoenen uitdoen; u mag uw rugzak daar ophangen.' 

'Goh wat een liberaal ziekenhuis, is dit zeg, ik mag hier bijn alles,' zeg ik een beetje plagerig. 'Zeker', zegt ze nors,'ga op die behandeltafel daar zitten!'

Ze plakt tientallen ronde plakkertjes op mijn bovenlijf en mijn benen. Al die plakkertjes zijn verbonden met het ECG-apparaat. Dat meet razendsnel of mijn hart te traag, te snel of onregelmatig klopt.

De verpleegster bromt dat ze alleen nog even mijn bloeddruk opmeet. Ze noemt twee getallen onder de honderd, die mij helemaal niks zeggen. 'Huh?' 

'Wilt u weten of uw bloeddruk goed is? Ja! Uw bloeddruk is goed! Dokter de Warme komt zo'. 

Dan gaat ze weg.

De cardioloog is een uiterst vriendelijke dertiger. Hij begint met een stethoscoop mijn longen te onderzoeken: 'Stroopt u uw shirtje een beetje omhoog, ja, vanachteren ook graag'. 

Dan mag ik gelijk met hem mee lopen naar zijn spreekkamer. Daar  probeert hj er achter te komen hoe erg het met mij is gesteld, qua hart dus. De soep blijkt echter niet zo heet gegeten te worden als hij opgediend wordt. 

'Alle controles zijn okee,' zegt de cardioloog. 'Ik ga u over drie maanden bellen, om te horen hoe het u vergaan is. Als het in die drie maanden niet  helemaal goed gegaan is maken we een nieuwe afspraak en doen we wat meer onderzoek'. 

'Mocht het onverhoopt éérder niet goed met u gaan, dan mag u contact met mij opnemen'.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

KILO'S.

Zo langzamerhand begint het hele Circus Jeejeepee weer op volle toeren te draaien. Ik moet toegeven, dat ik de eerste dagen na de vakantie niet in mijn gewone doen was. Wat ik al schreef, ik ontweek mijn buurtjes, zowel de leuke als de ellendelingen maar … op de sportschool ben ik altijd wel in voor een praatje, dan zoek ik het meestal zelf op maar nu .... als ik iemand mijn kant op zie komen, doe ik mijn ogen dicht, net alsof ik meditatief aan het  leg-pressen ben.

Vandaag komt Carry, dat lieve kleine ding op me af huppelen, die móét me ff bijpraten over haar gym- en  afvaltraject. Ze is alwéér een paar kilo’s kwijt.

Ik zeg haar zonder dralen, dat ze niet over d’r grens moet gaan, want met d'r  billen, benen en borsten moet ze nou echt uitkijken, hoor! Daar kan geen grammetje meer van af. Dat kan ik gerust tegen haar zeggen; kan ze goed van  me hebben.

'Nee Jee', want zo mag zij me noemen, 'ik houd m'n rondingen echt wel in de gaten. Daar bent ik zelf veelste trots op, dat weet je toch, man?’

Ik heb in m’n vakantie een foto geappt waarop ik sta te swingen op de beroemde Brug van Avignon. Toen ik later nog eens goed naar die foto keek, schrok ik me rot van mijn dikke pens. Die foto appte ik ook naar Carry. 

Carry zelf  is naar mij toe óók niet op haar mondje gevallen.  Ze zei: ‘Jee, je hebt je veelsteveel vol zitten vreten aan die smakelijke  ontbijtjes daar. Jij woog toch altijd 75? Hoeveel bejje nou?

 ‘Geen idee. Wil het niet weten ook. Komt door mijn weegangst. Die weegschaal van mij staat trouwens bij mijn buurvrouw. Terugvragen? Nee ze mag hem houden’. 

 ‘Kom mee!’ zegt Carry en dat kleine wijfie sleurt me mee naar de sportschool-weegschaal.

'Hup! Schoenen en sokken uit' beveelt ze me ... en hop staan op dat ding … :80,4 kilo!! Zo Jee.. 75 was jij toch altijd, hè? Nou dan weet je wel wat je de komende tijd te doen staat, mannetje en ze loopt een beetje triomfantelijk  naar haar geliefde toestel in de sportschool, de loopband.

 ‘Niet te heftig hè, Carry. Ik zie je liever niet als magere spriet.’

Ze doet net alsof ze me niet hoort.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com