LAAT MIJ MAAR SCHUIVEN (1)

 Op die fiets!

Ik spreekt nogal eens mijn afkeuring uit over misdragingen van e-bikers en fat-bikers  maar ik moet eerlijkheidshalve  bekennen, dat ik er zelf, als doodgewone fietser ook wat van ken. Ik bent me er een!

Ik overtreed alle mogelijk verkeersregels.

Ik steekt mijn hand niet uit als ik de hoek om gaat.

Ik trekt me geen bal aan van verkeerslichten.

Ik rijd op fietspaden en autowegen in de verboden richting.

Ik fietst op het trottoir.

Ik hebt géén of wazig licht op mijn  fietst.

Mijn remmen zijn slecht.

D'r zit geen bel op mijn fiets.

Is mijn fiets gejat, jat ik er een terug of koopt voor vijf euro een gejatte fiets bij een junk.

En dan ben ik niet eens de enige die zich zo misdraagt. Ik stelt me erg kwetsbaar op als weggebruikert. Het is beslist niet zo dat ik er op wacht om overhoop gereden te worden. Het is me telkens weer te doen om dat piepkleine adrenalinestootje.

(Uit mijn oude Rotterdamse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

DEFEND HOLLAND

Blijf van onze democratie af.

Waar er in Nederland op democratische wijze voor gekozen is, om op een of meerdere lokaties asielzoekers onder te brengen komen mensen in het geweer. Ondanks dat het besluit dus al democratisch is genomen komt er toch nog actie in de stad of het dorp: of het aantal asielzoekers is te groot of de groep bevat teveel (jonge) mannen of het azc ligt op een ongewenste plek. Een flink deel, verreweg het grootste deel van de bewoners van zo'n stad  respecteert de democratie. Een klein aantal doet dat niet en wordt gesteund door vooraanstaande voetbalhooligans en een groep stoere mannen en een enkele vrouw, gecharterd uit alle uithoeken van het land ... zelfs uit het buitenland! 

Deze groep opereert onder de namen Defend Netherlands, Defend United, of Defend Holland. Het betreft hier overkoepelende termen voor tientallen extreemrechtse en radicale actiegroepen. De beweging is dus met name actief rondom gewelddadige demonstraties tegen asielzoekerscentra (azc's) en ze proberen lokale politieke besluitvorming te intimideren. Geweld wordt niet geschuwd door die groeperingen: brandstichting, vernielen van gebouwen en intimideren van de politie. 

Er zijn arrestaties verricht (veel te weinig). De mensen die zich op een gewelddadige wijze tegen onze democratie keren, verdienen een veel langere gevangenisstraf dan normaal.

Er is helemaal geen migratieprobleem!

Trouwens: van alle migranten is slechts 14% asielzoeker, 86% dus niet! Er is helemaal geen migratieprobleem. Dus waar maken die knokploegen van Defend  Holland zich druk om? Nergens om, die komen alleen om te rellen. 

Het merendeel van de migranten wordt in Nederland verwelkomd door onze werkgevers, die hard arbeidsmigranten nodig hebben, omdat veel Nederlanders bepaalde werkzaamheden niet meer willen of kunnen uitvoeren.

Een positieve noot

Wie denkt dat het asielvraagstuk onoplosbaar is moet eens gaan kijken in Oss, bij Thuis in Oss. een opvangplek waar maar liefst 500 vluchtelingen in een fris gebouw worden opgevangen. Er zijn geen hoge muren of hekken; iedereen kan naar binnen lopen en een kijkje nemen. De bewoners blijven de hele procedure op de zelfde plek wonen, hebben inspraak via een bewonersraad, en voelen zich thuis. Omwonenden geven taalles en breien mutsen met de vluchtelingen. Het aanvankelijke verzet verdween als sneeuw voor de zon.

Weinig opvanglocaties zullen zo goed zijn als die in Oss. Maar de beeldvorming over asiel wordt helaas bepaald door kwaad-willenden. Mensen die nog nooit een stap in een azc gezet hebben en dat ook niet van plan zijn.

met dank aan Sander Schimmelpenninck

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MET MATE.

 Ik moet oppassen geen alcoholist te worden. Dat heb ik in mijn leven wel vaker zo gevoeld.  Normaal gesproken doe ik nooit gek en drink ik twee biertjes op een dag. Meestal, zo vlak voor het slapen gaan. Ik neem mijn slaappillen met het laatste beetje bier in en slaap dan tot ik met een droge bek en een volle blaas wakker word.. zo rond een uur of vier.

Zo af en toe heb ik ook wel idiote buien, waarin het totale alcoholgebruik per dag statistisch gezien een stijgende, zo nu en dan zeer sterk stijgende curve vertoont. Het weer is bij mij vaak een veroorzaker van zo’n idiote curve. In  fijne zomerse periodes verdubbelt het aantal blikjes per dag, dat ik inneem. Maar dan is het doorgaans ook weer zo voorbij, want zelden is het in Holland langdurig en krachtig zomer. Ik heb er geen enkele moeite meer om weer over te schakelen naar twee blikkies per dag.

’s Winters, tsja, het gaat haast onwillekeurig, het is koud en ik schiet op de automatische piloot even de slijter in voor een kwaliteitslitertje cognac een Remy Martin. Onbetaalbaar maar dan toch ... Zonder een glaasje cognac als slaapmutje, vat ik de slaap niet. Mijn voeten blijven ijskoud. Ik slaap beneden de 16 graden beslist niet met koude voeten. Neen, ook geitenwollen sokken helpen me niet: een glaasje cognac wel. Krijgen we weer hogere temperaturen, dan heb ik weinig last met in slaap vallen, mijn fles cognac is dan misschien pas voor de helft leeg, en dat laat ik dan zo, voor de kou, die misschien nog komen gaat of desnoods tot volgend jaar, want ik blijft er verder vanaf. 

Ook mijn stemmingen  voeren me soms voor enige tijd in de armen van mijn vriend Bachus. Met name de negatieve stemmingen met depressieve gedachtes, verdrietig stemmende gebeurtenissen. Ik verwacht dan van ‘lekkere biertjes’ zoals Westmalle trippel (12%), kleine wonderden in 'my mind', zodat dat monnikenbrouwsel de boel daar een klein beetje kan opschudden richting een opgewekt gemoed. Die Westmalle-stemmingsverbetereraar heeft dikwijls na drie avonden zijn werk al gedaan.

Nu was ik afgelopen zaterdag in Schiedam, met de jeneverdagen 2026. Je wilt niet weten hoeveel ik op heb Er stonden  daar in een grote kerk aan de Lange Haven wel dertig destillateurs hun waar aan  te prijzen. Bije elke kraam werd een slokje ingeschonken. Ik had eerder ‘neen’ moeten zeggen. Ik schrijf dit schrijfsel, de zondag er na, met zware hoofdpijn, een nog niet eerder vertoonde misselijkheid en onbeheersbare kots-neigingen. 

Mijn vriend Hendrik maakte me attent op die jeneverdagen. Dat was voor het eerst en nooit weer. Vandaag hoef ik niks meer. Zelfs niet met mate.

VERGEVEN? NOOIT

Er komt een tafeltje vrij bij het raam, een beetje in een achterafhoekje. Daar zit hij graag. Hij hoeft niet op te vallen. Alleen een bakkie leut en Leo Urgel is weer fris in de kop. Maar net als hij aan dat tafeltje wil gaan zitten, pikt een oma met haar kleinkind z’n tafeltje in.  Hij maakt daar geen punt van, in tegendeel: hij knikt de vrouw vriendelijk toe.

Hij móét nu een bakkie. Leo Urgel, gepensioneerd leraar Frans,  weet hier in Schiedam precies waar hij dan moet zijn. Bij Café Exspreszo. Het is druk. Hij is een beetje ongeduldig en te bescheiden om zijn stem te verheffen.

 ‘Leo kent die vrouw, maar vraag hem niet waarvan.

‘Meneer, wat kan ik voor u betekenen? ’ Het is de ober. Leo bestelt zijn hoognodige espresso.

‘Komt er zo aan, meneer.’ Zo raar is het niet dat hij bekenden in Schiedam tegenkomt. Hij heeft vele jaren les gegeven op het plaatselijk Lyceum. Een van de weinige dingen in zijn leven waar hij tevreden mee is. Oké, hij was geen kanjer ... had wel eens ordeproblemen …

‘Uw espresso, meneer. Drie euro vijftig alstublieft.’

… zijn leerlingen vonden hem waarschijnlijk te aardig om weg te pesten, … misschien kwam het doordat hij er ook echt wàs voor zijn leerlingen …

Die koffie had hij nodig. Hij knapt er van op …

Die vrouw … hij kijkt heel onopvallend naar haar … zij kijkt ook even naar hem ... nee hè …  in één oogopslag ziet hij nu haar kleine jeugdige gestalte voor zich, haar grote, groene, felle ogen, haar kleine sproetenneusje, haar kastanjebruine haar in een staartje, bolle wangetjes en haar mooie volle lippen … het zweet breekt hem uit … Karina! Dat studieweekend in ’s Gravesande … Leo was goepsleider …  tien leerlingen  waaronder Karina ... 17 was ze. 57 moet ze nu zijn.

Hij zet zijn lege espressokopje op een tafeltje en verdwijnt hals-over-kop uit café Exspreszo. De schaamte is er weer … die laatste avond van het weekend was Karina bij hem op de kamer. Wat hij toen voelde, had hij lang niet meer gevoeld. Ja, heel in het begin, toen zijn vrouw en hij pas samen waren. .

Er zou niks gebeuren … er mòcht niks gebeuren! Ze was mooi. Karina vond hem vast alleen maar leuk om mee te praten. Zijn lichaam was niet zo veel bijzonders.  

 Karina rukte opeens haar bloesje open en legde zijn hand op haar mooie, harde, kleine borst. Hij ging vervolgens veel te ver …  slappeling die hij was.

Later moest hij,  hij kòn gewoon niet anders,  zijn vrouw alles over hem en  Karina vertellen. Zijn vrouw  zou het hem nooit vergeven.

(Uit mijn oude Schiedamse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

   

DE EERSTE KEER.

 

Het is half mei, de ijsheiligen hebben hun werk gedaan dus moeten ze nu maar eens ophoepelen. Ik zit binnenshuis met een wintervest, geitenwollensokken en een moltondekentje over mijn benen nog met kippenvel over mijn hele lijf kou te lijden. Buiten zie ik, te midden van weinige wolken de zon nog hooghartig staan schijnen. Ik heb mijn balkon weer vol gegooid met Gerania. Daar staat ook een Elstar (een appelboom) en ik heb  wat fleurige Niemendalletjes aan de balkonreling opgehangen. Ik krijg straks bezoek van mensen die mij gisteren die Niemendalletjes cadeau deden. De Lidl had speciaal voor vandaag, Hemelvaartsdag, een aanbieding: een mooi roze bloeiende Oleander voor slechts 14,99 euro’ Die plant staat er geweldig bij in dat oude vuilnisvat. Hij bloeit als een tierelier. Zoals ik al zei: ’ik krijg zo visite’ en het is een teringzooitje in mijn huis. Dat bezoek komt vandaag voor het eerst bij me en ik wil niet dat ze de indruk krijgen dat ik ‘hoarder’ ben..

Er ligt een dikke laag stof op de broodkast, waarop ik ook al mijn pinpassen heb uitgestald. De broodkast, ik heb daar destijds honderd euro overnamekosten voor moeten betalen aan de vorige huurder, terwijl iemand die bij me op bezoek was er  zo maar cash 400 euro voor wilde neertellen.

Het stof in volgestouwde maar prachtige, unieke kast gemaakt door mijn veelzijdige getalenteerde en veel te vroeg overleden Iranese vriend Kawuz, probeer ik weg te wapperen met mijn vrolijk gekleurde plumôt. Dat lukt maar ik moet er herhaalde malen vreselijk van niesen. De kast heeft als omtrek de vorm van een contrabas. Ik heb er een aantal goeie Franse romans van Emile Zola en wat snuisterijen in tentoongesteld. Zoals een verzameling schelpen  gevonden op het strand van Hoek van Holland, enkele asbakken, waaronder één heel bijzonder exemplaar, dat ik als souvenir heb meegenomen uit Porto toen ik daar op vakantie was bij mijn vriend Luis, die daar geboren en getogen is, maar op veertig jarige leeftijd toch liever in Holland kwam wonen. Die asbak wordt overigens op dit moment alleen gebruikt door mijn ketting-rokende aangenomen zus Marieke. Ik ben erg blij dat ik haar überhaupt heb aangenomen. Marieke. heeft mij trouwens ook aangenomen als aangenomen broer. Wat op zichzelf heel aangenaam is als je bij elkaar op de trap woont en je elkaar, om wat voor reden dan ook, zo af en toe eens nodig hebt.

 Ik moet het prachtige zeil op de keukenvloer, na het schrijven van dit stukje, even vlug dweilen, met Dasty en de mop, want nu is het er één grote kleefboel. Dáár kan ik met goed fatsoen geen visite op ontvangen.

 (wordt niet vervolgd)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

ANDERE ZALF

Het eten stelde die donderdag niet veel voor. Mijn vriendin at een boterhammetje met een plakje kaas en dronk daarbij een kop thee. Ik verorberde een schaaltje groentesoep dat mijn Afghaanse buurvrouw mij woensdagmiddag gegeven had. Het was een lekkere, uiterst goed gevulde groentesoep, die een beetje minder zout en een beetje minder gepeperd had mogen zijn. Als toetje namen we een mineola. Dat is toch zo’n verrukkelijke citrusvrucht!

Mijn verhaaltje van gisteren turnde gisteravond de sfeer in mijn huis volledig om. Nadat mijn vriendin het gelezen had was ze uitermate boos. Dat een paar van die onschuldige zinnetjes een dergelijke boosheid kunnen wekken …  Ze wil gewoon niet dat ik over zoiets schrijf. Zoiets moet onder ons blijven

 Afin…. De boosheid is weer bijgelegd en we gaan samen kijken naar een film van de gebroeders Coen: Inside Llewin Davis. In de film volgen we een week uit het leven van de folkzanger Llewin Davis, die in het New York van 1961 wanhopig op zoek is naar een publiek en een slaapplaats. De knipogen naar collega Bob Dylan zijn talrijk en toch is dit geen verkapte biopic over Dylan. Het is meer een film over geluk, timing en noodlot. De film heeft geen noemenswaardige plot en moet het hebben van de heerlijke Coeneske personages, de vaak grappige dialogen en van de hoofdrolspeler Oscar Isaac, die al zijn nummers zelf zong.  Goeie film; mooie film.

Over mezelf mag ik van mijn vriendin gelukkig alles schrijven, al is het nog zo raar. Ik heb een aambei. Het kost me heel wat moeite die weg te krijgen. Allereerst heb ik zalf nodig en inleggers. Die inleggers zijn tegen het doorsijpelen van de zalf naar mijn onderbroek en spijkerbroek.  Die zalf, neen, neen, neen, géén sperti … ik heb andere zalf van de dokter gehad. Die zalf moet ik ’s morgens, ’s avonds èn elke keer na het poepen aanbrengen, op een schone anus. Aangezien ik minstens twee keer per dag  moet poepen  sta ik dus vier keer per dag mijn reet schoon te wassen, af te drogen en in te zalven … dat is op zich niet zo heel erg vermoeiend maar wel vervelend. De behandeling helpt trouwens wel. De aambei wordt langzamerhand wat kleiner.

 

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

CHOLESTOROL.

Ik overdrijf niet als ik zeg, dat ik de laatste jaren kamp met lastige voeten. Het lastige zit hem vooral op mijn voetzolen, tussen mijn tenen en op mijn enkels.

Ik krijg als ik loop het gevoel alsof ik op kussentjes loop. Echt pijnlijk is dat niet. Die kussentjes en dat vreemde gevoel horen daar gewoon niet te zijn. Klaar!

Verder moet ik het doen met nogal rare enkels. Die zitten een paar millimeter te laag, want mijn schoenen (niet zijnde laarzen) proberen mijn enkels een stukje omhoog te duwen. Pijn? Ja, bij elke stap die ik zet.

Het ergst is wel de blaarvorming. Ik hoef maar een korte wandeling te maken en daar zijn ze. Tussen mijn kleine teen en die teen ernaast (die noem ik de ringteen), ontwikkelen zich zowel links als rechts, zeer geniepige blaren. Ze ontstaan als de kleine teen wegkruipt onder die teen ernaast en putten je uit. 

Mijn huisarts, een piepjonge man, kon met mijn kussentjes niet direct uit de voeten en dacht: ik laat een lading bloed uit die man trekken. Dat geeft wellicht een indicatie. Maar over mijn voeten gaf de analyse van mijn bloed geen uitsluitsel. Wel werd toen duidelijk dat mijn cholesterol niet in orde was. De doktersassistente stuurde me een email met die uitslag en dirigeerde me naar internet om te kijken wat ik daaraan zou kunnen doen. ‘Zoek het maar uit met je cholesterol’ was dus eigenlijk de boodschap van mijn dokterspost.

Ik ben gaan kijken op internet. Ik moet veel  omgooien van mijn eetgewoontes. Mijn smoothies maak ik met volle Franse kwark. Ik drink volle melk bij mijn lunch. Dat moet naar halfvol. In gerechten en op brood doe ik 80+ kaas, dat moet 30 + worden en mijn alcoholconsumptie moet rigoureus omlaag. Van een krat bier per week naar een flesje per dag. Van het idee alleen al word ik un peu onpasselijk.

Waar ik echt blij mee ben is dat ik meer verse vis moet gaan eten … zalm dus.  . Dat doe ik nou net nooit omdat ik zalm veel te duur vind … zes euro voor 2 ons Noorse zalm …. Veel te duur. Maar ... voor tegen mijn cholesterol heb ik het er graag voor over.

Nu zit ik alleen nog wel met mijn voeten.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com