Op een wandelingetje mij in de buurt zie ik drie knaapjes van kleur een vierde jochie van zijn fat-bike trappen en er met die bike vandoor gaan. Dat vierde mannetje ligt daar van Pampus. Ik kon er niks meer aan helpen. Het enige was die jongen troosten en hem zeggen dat ik alles gezien heb. Ik geef hem m'n mobiele nummer. De verwondingen vallen mee. De knul bedankt me dat ik naar hem toe gekomen ben.
Dat gebeurde van de week. En tegelijk komt er dan weer wat bij me naar boven van begin vorig jaar. Ik ben toen, in maart, een willekeurig, oud, kaal grijs slachtoffer geweest van baldadige, licht criminele gassies, naar het zich laat aanzien uit Noord-Afrika.
Het begint met een 'lollige' actie van twee jongens. Zij rijden op een scooter in de zelfde richting als ik. Ik ben op de fiets. Zij rijden hard. Op het moment dat zij mij passeren, stompt de man die achterop zit, mij zeer hard op mijn rug. Pijnlijk ook.
Een paar dagen later komt een klein groepje fat-bikers aangefietst. Ik rijd hen tegemoet. Op het moment dat we elkaar passeren knalt de jongeman die voorop fietst, de inhoud van zijn bidon in mijn gezicht. Luid gelach.
Een week verder loop ik vier jonge jongens tegemoet. Ik zie ze aankomen denk niet dat ze kwaad in de zin hebben. Ik loop de laatste honderd meter naar mijn huis, als blijkt dat ze toch wat in hun schild voerden: het kleinste mannetje uit de groep, graaide in één vloeiende beweging mijn mooie zwarte hoed van mijn hoofd en rende daar mee naar zijn maatjes, die hun vriendje met mijn hoed op zijn kop met dolle pret onthalen.
De vierde daad is niet zozeer pijnlijk, als wel grof en asociaal: een al wat oudere puber (16) haalt me, al lopend in op het drukke metroperron. Wanneer hij mij passeert, bukt hij zich naar me toe en spuugt een gore, groengele klodder slijm op mijn schoen. Razendsnel maakt hij dat hij weg komt. Die schoen moet natuurlijk weer schoon maar ik vind het bijna te vies om te doen.
Met twee vrienden ga ik het die klodder-boy betaald gezet. Hij moet boeten voor de wandaden die hij èn zijn streekgenoten mij hebben aangedaan. Hij is de enige die ik ken uit de buurt.
We hebben hem enige tijd gevolgd en hebben toegeslagen op de plek waar hij elke week een momentje helemaal alleen is.
Alle drie hadden we een bivakmuts op.We hebben hem van zijn fiets getrokken, stompen uitgedeeld op zijn rug, een fles water in zijn gezicht gegooid en hem onder de bivakmutsen vandaan met zo goor mogelijk slijm besmeurd. Die twee maten van me houden die gast in bedwang terwijl ik zijn fiets total-loss trap. Met een kettingslot bind ik hem aan dat wrak vast en gaan er snel vandoor.
Ik had nooit gedacht dat dit in me zat.
Toch is het bij mij in gepompt:
'Gij zult geen kwaad met kwaad vergelden'.
Hoezo niet? Het is geweldig! Ik ben blij dat ik het gedaan heb.
Nooit meer wat van gehoord.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
