MIJN DUIM

Ik heb de laatste tijd last van vooral één stramme duim. Mijn rechterduim. Hij wil niet meer lekker buigen. Vijftien jaar lang hing hij anoniem boven de spatiebalk van mijn toetsenbord, als de geruisloze dirigent van de stilte tussen mijn woorden. U leest deze zin omdat die duim net op tijd naar beneden kwam om ruimte te maken. Maar vandaag weigert hij mee te veren. De stramheid trekt inmiddels door naar mijn wijsvinger en mijn pols. Een zeurende erfenis van een schouderoperatie van elf jaar geleden, zo bedacht ik me. Het lichaam is blijkbaar net een archief; het onthoudt alles.

Als ik naar mijn rechterhand kijk, zie ik de littekens van mijn eigen onhandigheid. Mijn duim heeft nogal wat te verduren gehad in dit leven.

Het begon toen ik een jaar of acht was. Een tennisbal waar mijn vriendje en ik mee speelden, rolde in een rioolput. Ik opende het loodzware deksel en pakte het balletje. Net toen ik mijn hand wilde terugtrekken, trapte mijn vriendje voor de grap het putdeksel hard dicht. Het topje van mijn duim lag er half af, het hing er maar een beetje bij. Er moest flink gehecht worden in het ziekenhuis. Het litteken is na al die jaren nog altijd wit en duidelijk zichtbaar.

Toen ik zestien was, volgde klap nummer twee. Ik rende met hoge snelheid op een glazen flatdeur af. Om de klap op te vangen stak ik mijn handen vooruit, maar ik knalde dwars door het glas. Het was een bloederige boel en de ruit sloeg een flinke homp vlees uit mijn duim. Jan, de vader van een vriend en EHBO’er, heeft me toen geweldig geholpen en provisorisch opgelapt. Het vlees bleek onhechtbaar. Mijn ouders waren naderhand woedend. Niet om het bloed, maar omdat ik niet direct naar hén was gekomen voor hulp. Die ruzie heeft de vriendschap met Jan lange tijd behoorlijk verlamd. Wat ik er aan overhield? Een flinke klomp weefsel op mijn rechterhand. Mijn eigen 'duimbobbel'.

Nu ik deze column typ, voel ik die oude breuklijnen weer samentrekken. Het putdeksel en de glasscherven hebben zich decennialang koest gehouden, maar naarmate ik ouder word, melden ze zich alsnog aan het toetsenbord. Mijn duim tikt de spatiebalk een stuk langzamer aan dan vroeger. Maar ach,  dat geeft wat meer rust tussen de zinnen door.

NEUROLOOG.

 

 Hoe ziek moet je precies  zijn om door je arts doorverwezen te worden? En naar wie dan? Geen flauw idee. Ik heb wel héél uiteenlopende klachten als ik naar de dokter ga … dus.

Ik zie haar voor het eerst, mijn huisarts, een leuke jonge vrouw, met een Indonesische naam. Ze wil natuurlijk weten waarom ik naar hier gekomen ben. Logisch. Dat zou ik ook willen weten als ik haar was.

Ik heb uiteenlopende klachten en ik zou graag weten of ik daarvoor behandeld kan worden door haar of door een specialist, waarvoor ze dan een verwijsbriefjes moet uitschrijven.  Ik zelf had gedacht naar de KNO-arts, waarom weet ik eigenlijk ook niet precies.

Ik vertel haar dat ik soms op willekeurige momenten van de dag, terwijl ik soms iets en soms ook niets aan het doen ben, méér dan tien keer achter elkaar heel diep moet geeuwen. Het is onophoudelijk, achter mekaar, heeeel diep geeuwen. De tranen biggelen daarbij  over mijn wangen.

De arts, reageert niet alsof ze het raar vind. Dat hoeft van mij ook helemaal niet. Als ik het zelf maar raar vind, daar gaat het toch om??

‘Iets anders en lastig tegelijk is dat ik zo vreselijk diep slaap. Zo diep dat wanneer ik mijn bed uit stap om bijvoorbeeld te gaan plassen, ik in eerste instantie mijn eigen wc niet weet te vinden’.

Dit vindt de arts wel interessant om te horen, want ik zie haar fanatiek alles noteren  wat ik zeg.

‘Uiteindelijk vind ik altijd wel iets om in te plassen, een bloemenvaas, een plantenbak, een theepot, een prullenbak of toch, net op het nippertje de wc. Ik ben dan al wel behoorlijk bang dat ik het niet meer houd en het ‘in mijn broek doe’’.

‘Soms ga ik 's nachts mijn bed uit en in mijn pyjama mijn huis uit en  realiseer ik me op de galerij dat ik  mijn huissleutel niet bij me heb. Dan moet ik midden in de nacht mijn buurvrouw, die diep in slaap is, wakker maken voor de reserve sleutels, die zij van mij heeft. Zij blijft altijd opgewekt en vrolijk in zo'n geval, mijn buurvrouw, ook al is het al de vijfde keer, maar het is natuurlijk allesbehalve leuk’.

Ik zeg tegen de dokter: 'dit is toch een interessant verhaal, nietwaar?’

'Zeker,' zegt ze, 'ik wil weten of je werkelijk beginnend dement bent, wat ik vermoed. Daarom verwijs ik je naar de neuroloog. Daar staat je een hele dag vol testjes te wachten'.

De volgende dag krijg ik een mail van het ziekenhuis, dat ik ‘al’ over 62 dagen bij de neuroloog mag komen. Bof ik even!

 

 

PHISHING.

Ik word op mijn mobiel gebeld. Neem op en hoor een mannenstem zeggen, dat ik luister naar een opname van Amazone.

'Er is bij ons bedrijf, met uw gegevens, een laptop besteld ter waarde van 998 euro. Wanneer u deze bestelling heeft geplaatst doet u niets. Wanneer u deze bestelling niet heeft geplaatst, tikt u op ‘1’ en verbreekt u het contact met ons.'  

Onmiddellijk nadat ik hoor dat  er een laptop is besteld, verbreek ik het contact met 'Amazon'. Nog geen half jaar geleden kocht bij Media Markt een splinternieuwe laptop voor 450,= euro. Ben ik heel tevreden mee. Dan ga ik vanzelf niet nu al een nieuwe kopen.

Ik moet dit bij de Bank melden. Ben bij de Rabo. Vrij snel krijg ik iemand aan de lijn.

'Goed u dit meldt. Het is een bekende truc. Als u op '1' had gedrukt was de transactie een feit geworden. 'Phishing' heet dat, meneer' zei de bankmedewerker. De Rabo-man zegt verder dat hij bij mijn betaalrekening de bij mij mislukte 'truc' zal noteren. Dus als er een betaalverzoek komt van 998,= euro voor een laptop, dan wordt dat gelijk geweigerd. Tevens meldt de bank dit dan bij de financiële recherche.

Iets anders: aanvankelijk dacht ik dat het iets reëels was. Wekenlang wordt ik  door Google-0ne op dreigende toon gemaand om 49 eurocent te betalen. Ik betaalde dat bedragje al drie maanden geleden maar Google-One blijft jengelen om die 49 cent. Dat bedragje is om het geheugen van  de laptop uit te breiden. Google-One dreigt, als ik binnen een week niet betaal, dan worden er geen mailtjes van en naar mij meer in behandeling genomen.

Volgens de Raboman is ook dit een vorm van fishing: door mij herhaaldelijk te laten reageren op hun mailtjes 'vissen' ze steeds iets van mijn gegevens uit 'mijn gegevens-vijver'.

Voor alle zekerheid stelt de Raboman voor om mijn betaalpas te blokkeren en een nieuwe te maken.. Gelukkig heb ik nog wat cash in huis zodat ik de pinloze periode kan overbruggen.

KOMMIE UIT ROTTERDAM DAN?

Hij heeft een heerlijk hotel in Den Bosch. Grote kamer. Luxe douche en een aparte plee. Het ontbijt is ook al prima de luxe. Alleen …alles bij mekaar : peperduur. Daar komt ook nog es bij: hij is alleengaand en dan betaal je helemaal de hoofdprijs:150 Euro per nacht.

Meestal zit hij in z'n uppie te ontbijten maar vandaag komt ook een pappa met een zoontje van pakweg 7 á 8 jaar eten. 

Hij is halverwege zijn ontbijtje en wil nog wat sinaasappelsap en yoghurtjes scoren.

Papa staat uitgebreid aan zijn kleine manneke uitleg te geven over wat voor lekkers het ontbijtje hun te bieden heeft. Het knaapje, Jean-Luc, is met stomheid geslagen. Zo af en toe kijkt hij afwisselend naar zijn vader en naar die andere hotelgast,  alsof hij bevestiging zoekt voor wat zijn pa allemaal beweert.

'Dat yoghurtje met aardbeien is me toch lekker', zegt hij rechtstreeks tegen vader en zoon. 'Die moet je echt proberen. Heb ik gisteren gedaan en vandaag neem ik het weer.'

 Als blikken kunnen doden, was hij er niet meer geweest. Vader is duidelijk niet gediend van zijn ongevraagde advies. Papa trekt Jean-Luc meteen naar de ontbijtruimte.

'We wachten wel even totdat die meneer klaar is.'

 Die vader is ook duidelijk niet te spreken over het zwarte linnen tasje dat die ander over zijn stoel heeft hangen. Het was een zwart linnen tasje met dikke zwarte letters. Met de tekst:' 'SJOUWT ME DE TERING'.

 'Wat staat daar nou pap?' vraagt het ventje.

 'Waar bedoel je, Jean-Luc?' Paps kijkt met frisse tegenzin op uit zijn kwaliteitskrant.

 'Daar waar die meneer zit te eten' en het ventje wijst met zijn vingertje naar de achterkant van die ontbijttafelstoel.

 'O, Jean-Luc, dat betekent dat er hele zware spullen zitten in dat tasje, zo zwaar dat die meneer het bijna niet meer kan dragen.'

 'Maar pappie waarom staat er dan niet gewoon :'DIT IS VEEL TE ZWAAR VOOR MIJ' op dat tasje?'

 ''SJOUWT ME DE TERING' is plat-Rotterdams, jongen. De man die daar zit te eten komt vast en zeker uit Rotterdam. Hij wil dat, door met dat tasje te lopen, aan de hele wereld laten weten'.

 Hij hoort het zijn pappa zeggen. Jean-Luc kan hem niet anders dan gelijk geven.

 Deze kleine Jean-Luc en zijn pa zijn de eersten die hij tijdens zijn vakantieperiode van 6 weken over dit tasje hoort praten. Hij was met dat tasje met die tekst 5 weken in Zuid-Frankrijk en één week in Den Bosch. Niemand vroeg hem tot zijn grote teleurstelling: 'KOMMIE UIT ROTTERDAM DAN?'

JONGE MEISJES.

Ook toen was iedereen  blij met de regen. Het was maar liefst vier weken droog geweest. Ik ben op weg naar mijn huisarts  als er weer een plensbui losbarst. Even ga ik in een abri staan, tussen een paar mensen die al doorweekt zijn. Er komt een figuur op het bushokje af maar hij loopt door. Dat figuur is een familielid, hij ziet mij niet. Blij toe!

Het is Heeroom Jacobus. In de familie staat Jacobus bekend als Ome Koos, de schuinsmarcheerder, de man met de vette lach, de gore bakken, de VVD’er en ook als de zielepiet, die niet van vrouwen kan afblijven. 

Koos is ook een heel getalenteerd tekenaar met pen en Oost Indische inkt. Hij draagt de naam Jacobus met ere: letterlijk uit het Hebreeuws vertaald betekent het: de pennenlikker. Twintig jaar is hij missionaris in Nederlands Indië. Daar is hij door het kerkelijk gezag halverwege de vorige eeuw oneervol ontslagen.

Zelfs in die brave jaren vijftig van de vorige eeuw handelt ome Koos al in pikante prenten van jonge schone parochianen (veel te jonge meisjes).  De Indische mannen komen graag bij Ome Koos biechten. Die biechtstoel is de plaats waar de prenten van eigenaar wisselen.

Ome Koos loopt de abri voorbij, zijn hoofd diep tussen zijn schouders om te voorkomen dat hij midden op straat verdrinkt. Het is nu echt melkboeren-hondenweer!

Ik ben  blij dat hij me niet ziet. Altijd weer precies hetzelfde: hij ziet me, krijgt een rood hoofd, loopt naar me toe en begint me uit te foeteren.

Zijn wrevel naar mij dateert vanaf de dag dat ik hem confronteerde met zijn oneervol ontslag als missionaris in Nederlands Indië. Het was in de glorietijd van vadertje Drees.

‘Is het waar, o, is het echt waar o, ome Koos dat u daar bent ontslagen vanwege het tekenen en verkopen van pornografische prenten van jonge meisjes?’

Pornografische tekeningen van jonge meisjes, o, mijn neef?’

Ja, o, oom, het verhaal gaat dat u jonge meisjes bespiedde en tekende als ze zich ontspannen, dartelend baadden’.

Oom Koos kijkt me aan. Krijgt die rooie kneiter weer van woede, scheldt mij uit en probeert mij zelfs te slaan.

Toch zielig zo'n man. Door iedereen verstoten, behalve door God, die geniet met volle teugen van de prenten van Koos en is daarover beslist niet boos.

MOOIE ROOIE CANAPÉ.

Die rat is toch ook morsdood? Dat kan haast niet anders! Ik dacht dat ik alles nu wel gehad had. Toen ik wakker werd lag ik op mijn mooirooie kringloopcanapé in mijn tweekamerappartement. Daarop had ik, weet ik veel hoelang, liggen pitten.

Maar ... niet uitsluitend in mijn sláápkamer, want ik werd daarnet wel klaarwakker op mijn lievelingscanapé in de woonkamer. Misschien heb ik ook nog wel liggen meuren in de keuken, het halletje of de badkamer. Daar kan ik niks over meedelen want daar staat alles nog op zijn plaats. Mijn dekbed heb ik naar de canapé gesleept.

Boven en onder mijn appartement zijn precies dezelfde woningen, die zijn niet van mij, maar van mijn buren. Die zijn vannacht gevlucht voor de explosie in mijn droom.

 De buurvrouw (een andere buurvrouw: Eveline) liep net zo lang te rollebollen met een butagasfles tot die ontplofte en zij er bij. Ik droomde dat de benedenbuurman met een atoombommetje  in mijn woonkamer aan het squashen was, die bom ketste en klotste tegen alle muren aan, deng, dang, dong.

In mijn droom werden  al mijn oorlellen afgerukt door de kracht van de atoombom, die net was geland in mijn nek. Ik kon springen wat ik wou maar de bom bleef daar, net achter de Euromast hangen. Op mijn buik lag nog steeds dat aviertje met een stukkie er op 'getiteld' 'eenzaam maar niet alleen.

Die rat blijkt toch nog te leven. Hij springt op m’n schouder en schrokt  mijn oorlellen in no time naar binnen. Ik ben gelijk in paniek: ga voor ik ze kwijt ben, gelijk lopen zoeken naar mijn sleutelbos, mijn bankpas  en OV-chipcard. Gelijk controleer ik ook of mijn gulp wel dicht zit. ...waar maak ik me in Jezusnaam druk om?

Ik ga mijn hoofd onder de keukenkraan houden en zwier mijn natte haren droog door mijn hoofd hard heen en weer te schudden. Ook hard stoot ik mijn hoofd pijnlijk tegen de kraan, tot bloedens toe.

Ik bet die hoofdwond met keukenpapier en pak een flesje Spa Rood om de wond schoon te spoelen. Pleistertje d’r op. Klaar is Kees. Met  een slokje Spa smeer ik mijn droge strot. Jezus, wat had  ik een dorst, alsof ik een dooie rat had gegeten.

Nog ff lekker op mijn lievelingssofa, het flesje Spa leeg drinken, stukjes belegen 30-plus kaas, beetje mosterd erbij. (Mmmmm). Heb ik eindelijk de tijd om dat aviertje te lezen ‘eenzaam maar niet alleen’.

DIALOOG MOBILE (3)

 Met mij.

.............

Kut, natuurlijk

................

Nee, helemaal niks

.........

Die kleine doet steeds de deur voor me open

............

Ja, hij is net een soort hulphond

...........

Een jochie van acht?

..........

Peter

................

Nee, dat niet

..........

Hij staat nou bij Bram

............

Bij  Bram, ja

.................

Ja, ik was zelf ook al zo bijdehand.

...........

Dan moet ie me voeren, hè. Om beurten: eerst ik een patatje dan Peter zelf een patatje

.............

Die milkshake aardbei moet ie vast houden terwijl ik de beker leegzuig, dat moet toch kunnen.

.........

Zes weken, dan mag het gips d'r af.

........

Zo lang ik nog geen hulp heb?

...............

Peter, ik zou niet weten wie anders.

..........

We kenden elkaar nog maar net .... gingen we vaak samen.

..........

Ja en ook uitkleden natuurlijk, daar heeft meneer geen moeie mee.

..............

Tsja, je weet hoe mannen zijn ...!

...................

Ja, ik ben geïndiceerd voor hulp bij koken, schoonmaken en douchen.

..............

Nee, die zijn er inderdaad niet! Ze hebben alleen maar mannen met een migratie achtergrond in de aanbieding.

..................

O nee? Jij zit het niet in het gips!

..............

Die ziet het helemaal niet zitten. Tsja, je weet toch hoe mannen zijn, hè.

...............

Al gaat ie op z'n kop staan ... Beter professionele hulp dan Peter (lees: niks). Kan die fijn naar zijn drukke werk.

.................

Nee, nu kan meneer ineens wel een paar dagen vrij krijgen.

............

ik kijk nergens meer van op ... ga je hangen ... doei. 

......