LES RÈGLES.

 Les règles

Voor de cursus Frans die ik doe, kreeg ik de volgende huiswerkopdracht:
Schrijf een dialoog. Je nodigt een vriend(in) telefonisch uit om vanavond uit te gaan, maar je vriend(in) aarzelt... Je doet verschillende suggesties voor een avondje uit.

Hieronder mijn uitwerking van deze opdracht, voor wie het Frans aandurft. Daaronder volgt de Nederlandse vertaling.

Roland: C’est moi, Roland. Où es-tu ?
Sylvie: Aux toilettes, Roland ! Tu ne le sens pas ? Non... Ça va bien ?
R.: Bien, je t’appelle pour faire quelque chose ensemble... Est-ce que tu en as envie ?
S.: À quoi penses-tu ?
R.: J’aimerais faire une promenade à travers le Parc de Oiseaux...
S.: Mais non Roland, quand il fait beau, il y a trop de gens qui font des barbecues là-bas. Je déteste cette odeur étouffante...
R.: Il fait trop beau pour rester chez toi aujourd’hui, Sylvie. Allons nager dans la piscine Houdini à Toulon. Ce n’est pas trop agité là-bas, la plupart des gens iront à la plage.
S.: Tu as raison Roland. Rester chez moi n’est pas une option. Mais nager, non Roland, je suis en pleines règles, ainsi il vaudra mieux faire quelque chose de différent. Je ne me sens pas si bien pendant ces journées. Tu comprends, n’est-ce pas, Roland ? Nous irons visiter cette jolie petite terrasse, place Marie le Plinth, et boirons un jus d’orange bon pour la santé.
R.: Okay, j’aime toujours l’ombre là-bas et, Sylvie, si tu n’as pas d’objection, je prendrai une bière fraîche.
R+S: (Ils rient tous les deux).
S.: Naturellement Roland. Profite de ta bière fraîche !!
R.: Nous nous rencontrerons à 14h40 à la Plinth.
R+S: (en même temps) À bientôt !

De Nederlandse vertaling:

Roland: Hallo. Ik ben het, Roland. Waar ben jij?
Sylvie: Op de wc, Roland! Ruik je dat niet? Nee… gaat het goed?
R.: Ik bel je om iets samen te doen… heb je daar zin in?
S.: Waar denk je aan?
R.: Het lijkt me leuk om te wandelen door het Parc des Oiseaux.
S.: O nee Roland, wanneer het lekker weer is, zijn daar altijd heel veel mensen aan het barbecueën en ik haat die verstikkende lucht.
R.: Het is te mooi weer vandaag om bij jou thuis te gaan zitten, Sylvie. Zullen we gaan zwemmen in het Houdini-bad in Toulon? Het is daar niet druk, de meeste mensen gaan toch naar het strand.
S.: Je hebt gelijk Roland. Thuisblijven is geen optie. Maar neen, Roland, ik ben ongesteld, dus kan ik beter wat anders doen. Op dit soort dagen voel ik me nooit zo lekker. Dat snap je toch wel, Roland? Zullen we een terrasje pikken, dat kleine gezellige terrasje van café Marie le Plinth, en dan drinken we een gezonde jus d’orange.
R.: Oké, het is lekker zitten daar in de schaduw, en Sylvie, als je het niet erg vindt, ga ik voor een koel biertje.
R+S: (ze lachen allebei).
S.: Natuurlijk Roland. Ga jij lekker genieten van je koele biertje!
R.: Zien we elkaar om tien over half drie bij de Plinth?
R+S: (tegelijk zeggen ze) Tot zo!

Ik was wel tevreden over de wijze waarop ik me deze keer van mijn huiswerk gekweten had. Het Nederlands vond ik grappig om te schrijven te verzinnen, daar begon ik mee. Van het vertalen naar het Frans leerde ik weer flink wat nieuwe woorden en uitdrukkingen.

Maar… mijn Franse leraar, toevallig ook een Roland, reageerde nogal truttig op mijn stukje. Hij stelde onmiddellijk dat hij mijn tekst niet in de groep zou gaan behandelen.

Ik appte hem in het Frans, maar toon hier alleen het Nederlands:

Hi Roland,
Jammer, Roland. Ik kan me voorstellen dat de futiele passages in mijn tekst over de wc en de ongesteldheid van Sylvie (‘les règles’ in het Frans) niet zo makkelijk ter sprake gebracht kunnen worden in de groep. Desalniettemin ben ik ervan overtuigd dat onze groep, uitsluitend samengesteld uit volwassen mannen en vrouwen, de tekst als ‘volwassenen’ leest en er wel of niet de humor van inziet. Dat is precies wat ik met het dialoogje wilde.
Maar goed, Roland, jij bent tenslotte degene hier die de regels (les règles) maakt ;)
Saluts,
Jos

Hallo Jos,
Je hebt gelijk, maar ik vermijd liever dat soort wc-grappen.
Het is zo, Jos, ik bepaal hier de regels. Goed gevonden trouwens,die -'les règles - grap.     
Roland

KEFIR.

 Kefir. Zeker vijftig jaar heb ik het woord niet in mijn mond genomen. Ik was halverwege de twintig toen ik, van een enigszins wereldvreemde vriend van een neef van me, het verhaal te horen kreeg over een magisch ‘yoghurtplantje’. Het bleken kleine, witachtige korreltjes te zijn die in volvette melk gedrenkt werden in een niet-afgesloten weckpot. De korreltjes smulden van de melk en tierden welig. De melk veranderde met de groei van de korreltjes mee tot een heerlijk frisse toverdrank, die kefir werd genoemd.

De verhouding tussen de korreltjes en de melk moet altijd 1 op 10 zijn. Dan ontstaat in 24 tot 30 uur een frisse, yoghurtachtige drank. Voor mijn eerste brouwsel gebruikte ik 20 gram van het plantje en 2 deciliter volvette melk. Na een etmaal gaat de ontstane substantie door een fijnmazige kunststof zeef om de korreltjes en de drank van elkaar te scheiden. Omdat de korreltjes tijdens dat proces groeien, heb je voor de volgende ronde telkens een grotere plons melk nodig. Weeg dus steeds nauwkeurig het gewicht van de korrels alvorens nieuwe melk in de weckpot te gieten, zodat je 24 tot 30 uur later weer kunt oogsten. Na een krappe week is het plantje zo gegroeid dat je een hele liter kefir per dag maakt, en zijn de ‘stekkies’ aangegroeid tot het gewicht van een ons.

Natuurlijk gaat die groei van de stekkies vrolijk door. Na die krappe week is een flink deel van de plantjes dan ook overbodig, want voor het produceren van een liter kefir is een onsje plant genoeg. In de seventies van de vorige eeuw deelden we die overgebleven stekkies volop uit. Het was een regelrechte hausse. Een grotere werkdruk in de eighties, de bewerkelijkheid van het procedé en niet in het minst de verzadiging van de markt hebben vermoedelijk tot de neergang geleid.

Uit nostalgische overwegingen ben ik onlangs weer aan het kefir-brouwen gegaan. Ik ben inmiddels al zover dat ik elke dag een litertje oogst van die frisse, sprankelende en supergezonde goddelijke drank. Kom je op bezoek? Dan laat ik je graag eens proeven. Vertel me dan wel zo smakelijk mogelijk wat je proeft!

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

LIJNEN.

Ik ben aan het lijnen geweest. Ja, heus! Maar ik heb er expres nog niks over geschreven. Nu is het moment om uit de keukenkast te komen. Toen ik in juli jl. begon met lijnen, was ik 78 kilo bij een lengte van 1.84.

"Een keurige verhouding toch?!" krijg ik te horen van enkelen om mij heen, aan wie ik dit toevertrouw.

Vanaf mijn adolescentie ben ik constant 75 kilo, schoon aan de haak. Op een heel enkele uitzondering na. Een lijn-manie begeestert me. Ruim één jaar vast ik één dag per week. Ik land op 69 kilo. Winny, mijn echtgenote, vindt mijn strakke, sexy spijkerbroekje iets te veel wapperen om mijn tot spillepootjes verworden stampers. Er is dan voor haar nog maar heel weinig tastbare aardigheid over. Over gaat ook die manische lijn-periode. Binnen de kortste keren ben ik weer, hoe kan het ook anders, 75 kilo.

In juli kom ik terug van mijn zoveelste Avignon-vakantie. Veel en lekker gegeten en gedronken. Geen alcohol. Sinds de lente. Vraag me niet waarom. Geen idee. Intuïtief. Tot op de dag van vandaag nog steeds geen druppel. Des te meer geniet ik van l’exquise cuisine de France. Met als resultaat een Jos van 78 kilo, inclusief dat buikje dat hem het uitzicht beneemt op zijn minder fotogenieke schaamstreek – een geluk bij een ongeluk. Maar… 78 kilo?! O nee! Daar moet minstens zes kilo vanaf. Tweeënzeventig lijkt me een passend gewicht.

Toevallig kom ik Alex weer eens tegen. Hij leert me strategisch een conflictje met mijn zoon op te lossen. We praten even wat en allengs openbaart Alex zich aan mij als een multitalent. Hij blijkt van alle markten thuis. Ik zie in hem mijn ideale personal coach. De man die me gaat begeleiden naar de voor mij magische 72 kilo. Alex toont zich bereid met mij in zee te gaan. Hij zal me, gevraagd en ongevraagd, adviseren over kwaliteit en kwantiteit van eten en drinken, medicatie, trainingsschema’s en relaties. Je kunt het eigenlijk zo gek niet opnoemen. Hij houdt alles wat betrekking heeft op mij en wat ik nodig hebt vast in zijn brein, en komt van daaruit met zijn adviezen.

Het zal voor de lezer inmiddels geen verrassing meer zijn dat hij geen mens van vlees en bloed is, maar een robot die ik Alex heb genoemd. Ik sta nu al een maand op 72 kilo. De laatste paar dagen schommel ik tussen de 71 en de 73. Alex vreest dat ik bij 71 kilo last van mijn spieren ga krijgen. Ik moet een beetje bijeten.

Hij ontraadt me net een pindarotsje: een suikerbommetje met ook nog eens te veel zout. 

'Geef maar aan je buurvrouw'.

Het rotsje gaat er in als koek.

Overdrijven is ook een vak, Alex!

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

HYPERKYFOSE.

 Ik heb er nog met geen woord over gerept. Al mijn ‘schrijven’ doe ik tegenwoordig staand voor mijn laptop. Die laptop staat op twee omgekeerde boodschappenkratten, zodat ik met een rechte rug en gestrekte nek een uitermate gezond uitzicht heb op het beeldscherm.

Al die jaren dat ik geheel voor mijn plezier verhaaltjes schreef, zittend voor mijn beeldscherm, heb ik mijn nek en mijn rug zitten verzieken. Op een peperdure bureaustoel zat ik met een knik in de nek en de kin op het borstbeen. Ik zwoegde zo voor mijn werk of genoot van het borduren van mijn columns.

Al die jaren – het waren er toch zeker 35 – boog het bovenste gedeelte van mijn bovenlichaam tienden van millimeters naar voren. Nooit ben ik me daar bewust van geweest. Zelfs niet nadat mijn zoon Ralf ongeveer twee jaar geleden (toen pas!) tegen me zei: "Jos, weet je dat je elk jaar krommer gaat lopen? Dadelijk pleurt je nog voorover, man," overdreef hij.

Een half jaar terug loop ik lekker te kuieren over de Coolsingel. ’s Ochtends rond een uur of half elf, richting Bijenkorf. Ineens zie ik daar in een gigantische winkelruit het spiegelbeeld van een oud, kromgetrokken kereltje. Vreselijk, niet om aan te gluren. Ben ik dat echt?

Ik zit best lekker in mijn vel als ik daar over die Coolsingel flaneer. Ik zie er vlot uit voor mijn 76. Altijd in het zwart, strak, ‘patent’ noem ik mezelf dan wel eens, wat natuurlijk zwaar over de top is voor iemand als ik. Echt een oudje heb ik me nog nooit gevoeld. Doch mijn spiegelbeeld knikt bevestigend op mijn vraag: "Ben ik heus zo oud als jij?"

Wat kan er nog aan gedaan worden bij zo’n ouwe knar met hyperkyfose – de veel te chique naam voor zo’n kuthouding. Wat in tientallen jaren stukje bij beetje verbogen is, buig je in een half jaartje echt niet recht. In elke ruit zoek ik hem en vervloek ik hem. Go away from that mirror. Fysiotherapeuten die zeggen dat ze mij weer rechtop krijgen, liegen dat ze barsten. Ja, een heel kleine correctie gaat misschien lukken, meer niet.

Dagelijks oefen ik zoveel als ik kan de ‘duif-imitatie’: als ik wandel beweeg ik, net als de duif, mijn hoofd naar voor en naar achter. Schaamteloos! Zeker, een koddige aanblik. Zo krijg ik uiteindelijk toch nog de lachers op mijn hand.

Bis die doif is toot.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

NEUZEN.

Iedereen die mijn stukjes leest, weet dat mijn jongste broer Marco een mongool is en naar mijn mening absoluut niet iemand met het syndroom van Down – een benaming die anno 1970, zijn geboortejaar, nog niet eens bestaat. Marco is vriendelijk, zachtaardig en waar en wanneer mogelijk ook sociaal. Nog nooit heb ik hem iets lelijks of kwaadaardigs over iets of iemand horen zeggen of zien doen. Ik zie hem eigenlijk te weinig en dat neem ik mezelf best wel kwalijk. Deze maand, de 27e november, wordt hij alweer 56 jaar. Als Marco geboren wordt, gaat in de wereld nog het praatje rond dat een mongool nooit oud wordt. Hooguit om en nabij de veertig. Gelukkig voor Marco en voor ons allen, zijn broers en zussen, heeft de tijd die ‘wijsheid’ ingehaald. Een een beetje mongool haalt vandaag de dag nog makkelijk de zestig.

Mijn op één na jongste broer Ed is, dacht ik, 55 jaar. Helemaal zeker ben ik daar niet van. Of hij nu van 1971 of van 1972 is... in feite zal me dat worst wezen. Eerlijk gezegd ben ik me er terdege van bewust dat hij net zo over mij denkt. Tekenend voor onze verstandhouding is het feit, dat hij als enige, taal noch teken heeft laten horen toen ik al mijn broers – alle zes, dus hem ook – en zussen uitnodigde om gezamenlijk mijn 75e verjaardag te vieren. Noch een àfzegging voor de feestelijkheden, noch een felicitatie met mijn kroonjaar kon er vanaf.

Ik ben ruim twintig jaar ouder en natuurlijk voor altijd Ed’s oudste broer. Tot en met zijn kleutertijd maak ik hem dagelijks mee. Ik woon dan nog bij mijn ouders. Ed koos destijds Winny, mijn vriendin, uit als ‘zijn grote lieve zus’ bij wie hij héél graag op schoot ging zitten. Winny vond Ed ook een leuk klein mannetje. Echt schattig!

Ik weet van Ed dat hij met dementerende ouderen werkt en een fervent Feyenoord-aanhanger is. Meer eigenlijk niet. Het schijnt dat hij zich met niemand van ‘ons’ veel bemoeit. Met ‘ons’ bedoel ik zijn broers en zussen. Onder elkaar fluisteren we vaak dat dat niet aan Ed ligt, maar aan Carola, zijn vrouw. Zij zou absoluut niet bij de Mastwijken willen horen en zo min mogelijk bij hen in de buurt willen zijn. 

Ik geloof dat niet zo. Ik denk niet dat Ed zo’n lul is dat hij zich zoiets laat welgevallen.

Vandaag plaatst broer Ed een berichtje op de familie-app:
"Anti-Weghorst, maar wel blij dat hij scoorde tegen de neuzen."

Ik reageer onmiddellijk, als door een slang gebeten:
"De neuzen?? Dat is racisme!! Stop daarmee op onze app!!"

Ed antwoordt dan heel gevat:
"Ik zal er mee stoppen, op jullie app."

Nog één keer en ik geef hem aan! Maar nu doe ik nog net alsof mijn neus bloedt.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

KANTELMOMENT

Eindelijk eens uitgeslapen deze zaterdag. Half negen pas wakker. Ik ging pas om één uur naar bed, maar mèt slaappil. Tot op dit moment voel ik dat bazige pilletje nog bezig in mijn hoofd. Ik ben desalniettemin energiek en vitaal, maar er komt nog nauwelijks een woord mijn strot uit. Alleen het hoognodige.

Vanavond naar het toneel. In ’t Kapelletje, een theatertje bij de Schieweg in Rotterdam.

Op het moment dat ik arriveer bij het theater moet ik met de fiets een klein, gemeen bochtje maken om hem te kunnen stallen. De bocht is net iets té scherp: ik donder onderuit en knal met mijn kop tegen de harde, niet-meegevende pui. Gelukkig heb ik mijn helm op. Daar fiets ik nu al zeven jaar mee rond en eigenlijk al die tijd voor Jan met de korte achternaam. Vandaag heeft dat helmpje een schedelbasisfractuur voorkomen. Zeker weten.

De titel van het stuk is Camille Claudel, een leven in beelden. Het stuk is vernoemd naar de Franse beeldhouwster Camille Claudel (1864 - 1943). In de voorstelling wordt gespeeld met de vraag of vrouwen in de negentiende eeuw goede kunstenaars konden zijn. Judith van Gelder, een amateuractrice, speelt Camille: de kunstenares die de dupe wordt van de in dat tijdsbestek heersende opvattingen. Het stuk is weliswaar somber, maar mooi. Alle lof voor Judith van Gelder, zij was top.

Van één fragment in de voorstelling vraag ik me nu, uren later, nog steeds stomverbaasd af welke idioot in ’s hemelsnaam bedacht heeft om op een kantelmoment de anachronistische Meat Loaf-song Paradise by the Dashboard Light te proppen.

Dit kan echt niet, zeg ik nu… of doe ik zo omdat ik stiekem toch meer letselschade heb opgelopen?

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

 

DE ALLEREERSTE EUTHANASIST

 Met Louis, mijn vriend uit Porto, Portugal, bespreek ik werkelijk alles. Je kunt het zo gek niet bedenken. Van de stervoetballer Ronaldo tot de vermeende pedo Borsato. Van alledaagse dingen tot, zeg maar gerust, taboes.

Zo hebben Louis en ik het in ons stamcafé ’t Loo, op onze vaste vrijdagmiddagafspraak, over euthanasie. Mijn trouwe lezers kunnen weten dat ik ruim vijftien jaar geleden al een brief bij mijn huisarts heb gedeponeerd. Daarin schrijf ik hem dat wanneer ik doof, blind en dement ben, of hard op weg ben daarnaartoe, een collega-arts me de noodzakelijke middelen mag toedienen om me de pijp uit te helpen. Mijn huisarts stelt als voorwaarde dat hij me regelmatig ziet om te checken of ik nog steeds aan die wens vasthoud. De laatste paar maanden loop ik mijn ‘Huisartsenpraktijk Oost’ meer dan plat, en vooral met ‘pietluttigheden eerste klas’: zwerende grote tenen en vingers, een bloeddoorlopen oog, een schimmeltje in mijn keel en een klapvoet. Het houdt maar niet op. Gelegenheid genoeg voor mijn huisarts om te checken hoe mijn euthanasievlag er nu bij hangt.
"Net als vijftien jaar terug," antwoord ik dan.

In die verklaring heb ik mijn oudste nog levende broer en mijn oudste zoon genoemd als informanten voor hem over mijn reilen en zeilen, indien ik dan überhaupt nog in staat ben om een klein beetje te reilen en, wie weet, toch ook nog wat kan zeilen.

Louis daarentegen staat heel sceptisch in het euthanasievraagstuk. Hij is ook nog maar net 61. Het speelt allemaal nog niet zo voor hem. Wij schelen vijftien jaar. Van een blakende gezondheid kun je Louis echter niet beschuldigen. Hij loopt met grote moeite vijfhonderd meter en moet er dan, indien mogelijk, even bij gaan zitten. Bij gebrek aan een bankje blijft hij gewoon stilstaan. Doodop is hij dan al, en at dan al na pa een kwartiertje kuieren. Eenenzestig jaar, hè! Louis houdt ook veel te veel vocht vast, daar krijgt hij zware benen van. Een hartinfarct heeft hij ook al achter de rug. Met andere woorden: hij mag eigenlijk best wel eens over euthanasie gaan nadenken.

Maar zijn bloedeigen vader van 84 ontneemt hem de kans om vrij zijn mening te vormen. Indien zijn zoon kiest voor euthanasie, belooft hij hem eigenhandig dood te slaan: de hardhandige euthanasievorm.

En… de Heere Jezus maakt het geen reet uit. Die is het grote voorbeeld, het ultieme icoon. Die hele euthanasiediscussie zal Hem worst wezen; Hij heeft zichzelf immers vrijwillig aan het kruis laten nagelen voor ons allemaal. De allereerste euthanasist.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---