DE POT. (Het Depôt)

Om op de eerste dag na mijn vakantie thuis te blijven zitten, daar heb ik geen zin in. Iets bijzonders wil ik vandaag zien. Op goed geluk fiets ik daarom naar het Museumpark.  Daar hebben we de Kunsthal en het Depôt (De Pot).

 Ik herinner me nu dat ik een maand terug een expositie zag in de Kunsthal van een Amerikaanse fotografe, Helen Levitt (1913 - 2009), die vrijwel haar hele werkzame leven het alledaagse straatgebeuren in de arme wijken van New York heeft gefotografeerd: spelende kinderen, pratende vrouwen in deuropeningen en intieme momenten. Heel veel foto’s bevat die expositie.

Ik besluit te gaan kijken wat het Depôt te bieden heeft. Daar iep ik vanmiddag langs werk van de  Rotterdamse schilders Charley Toorop en Pyke Koch. Toevallig had ik pas in de krant een artikel over die twee gelezen. Zij waren  bevriend. Ik was stomverbaasd te lezen dat Toorop een communist was en Koch een fascist. Een onmogelijke vriendschap vanuit mijn perspectief.

Daar liep ik in het Depôt nog over te mijmeren toen ik als het ware een kamer in gezogen werd met een tiental fraaie grote schilderijen. Het waren geen werken van een  heel bekende kunstenaar. Dat was het niet wat me daar naar binnentrok. De schilderijen bleken te zijn gemaakt door de voor mij onbekende Rotterdamse kunstenaar Wim van Veldhuizen (1954 - 2025). Wat ik in eerste instantie vluchtig rondkijkend zag waren het allemaal realistische, figuratieve werken. Zonder uitzondering grote, kleurrijke doeken (minimaal 2 bij 2). Boeiend om de nauwkeurige detaillering. Fascinerend ondanks het ontbreken van leven, van beweging in de werken.

Behalve van woonkamers, museumzalen en tuinen heeft van Veldhuizen ook impressies geschilderd van steden. Zijn lievelingsstad was New York. Dat is duidelijk te zien in het Dépôt..

Rotterdam is dus niet zijn lievelingsstad maar als we zijn Rotterdam-werken zien, is dat bijna niet te geloven. Zo subliem zijn deze schilderijen. Dat in zijn Rotterdam-werken  niets op zijn plaats staat, maakt niks uit. Het beeld wordt er alleen maar sterker door.

In een andere ruimte van het Depôt was ’de Pindakaasvloer’  naar een idee van de onlangs overleden mega-kunstenaar Wim T. Schippers opnieuw gelegd. Er draait  in die zaal een video met een interview over ’die vloer’ met Schippers.

Loop dan ook langs bij Van Veldhuizen. Vóór 1 oktober. Ook zeer de moeite waard!

Met de Rotterdampas is het Depôt gratis. 

WEER THUIS.

 Ja, nu zit ik weer thuis. Alsof ik nooit weggeweest ben. Wat ik nog vergeten ben ... veel trouwens, tijdens deze vakantie ben ik vergeten  ... maar ik bedoel nu, dat ik vergeten ben een adembenemende dans-voorstelling, die ik nog in Avignon zag, te beschrijven. 

De voorstelling werd, in een veel te warme uitverkochte zaal, uitgevoerd door twee tamelijk jonge mannen, dertigers. Gekleed in het zwart. Beiden met een afgetraind lichaam. De show had de titel 'Bang Bang'. De muzikale begeleiding werd door percussie instrumenten gedaan. Het meest essentiële van deze dansuitvoering was dat deze twee dansers gedurende de eerste 49 minuten van de voorstelling, tegelijkertijd, exact de zelfde bewegingen maakten met  hoofd, armen en benen. Ik noem het maar synchroon-dansen, naar het synchroon-zwemmen dat we al en poosje kennen. In de laatste en vijftigste minuut van de voorstelling doen de dansers precies van alles wat ze zelf willen.

Wat een ongeloolijke prestatie leverden deze twee dansers met hun synchroon-dans act! Ze starten met kleine bewgingen  op de plaats en voerden die  bewegingen in een steeds hoger tempo uit en maakten ze veel groter. Vervolgens gingen de twee zich in wisselende tempi over het podium bewegen. Van een slakkengangetje tot razendsnel. Niet alleen de tempi zijn wisselend, ook heeft elke seconde weer een andere beweging en nu eens wordt de beweging op kousevoeten uigevoerd, dan weer (zwaar) stampvoetend. En het gaat werkelijk allemaal met hoge perfecie. 

Met grote bewondeing heb ik deze mannen zien dansen. 'Dansen' , zeg ik, maar ik moet eigenlijk zeggen: 'topsport zien bedrijven', want daar lijkt het eigenlijk meer op. Vijftig minuten pure topsport. 

Terwijl ik deze mannen bezig zag, bekroop mij het gevoel dat hoogstwaarschijnlijk niet één van 'onze' oranje voetbal-miljonairs het zou volhouden: zo vijf minuten dansen. Of mag ik dat niet vergelijken?

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

KORT DOOR DE BOCHT.

 

Op  Teletekst las ik deze week dat een Amerikaanse agent in Maine onterecht een Colombiaanse migrant dood schoot. Volgens familieleden heeft de agent een lange geschiedenis van gewelddadig gedrag en ernstige psychische problemen. Het gaat om een 37 jarige man, die pas kort agent was. De agent is voorlopig op non-actief gesteld.

Familieleden van de agent zeggen dat de agent jaren gewelddadig gedrag vertoonde. Een ex-vrouw beschuldigt hem van mishandeling. Een andere ex-vrouw werd door hem bedreigd en geïntimideerd.

Een familielid zegt dat de agent al sinds zijn jeugd kampt met ernstige psychische problemen. Volgens de familie is hij  gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis.

Tot zover het Teletekstbericht. 

Heel erg kort door de bocht dit bericht, waarin Teletekst meldt waartoe je in staat geacht wordt, als je, net als ik, al op jeugdige leeftijd gediagnosticeerd bent met een bipolaire stoornis. 

De meeste lezers van mijn stukjes weten dat ik bipolair ben. Dat steek ik niet onder stoelen of banken. Ook mensen in mijn omgeving, die die verhaaltjes niet lezen, krijgen het via de tamtam wel te horen.

Teletekst maakt, door al het wangedrag van die foute agent maar op de bipolaire hoop te gooien, mensen onnodig bang ... en mij erg boos.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN VREEMDE NACHT.

Een vreemde nacht. Aanvankelijk droom ik dat met mijn vrienden Derck en  Carry een muur schoonmaak van het pauselijk paleis, hier in Avignon. Vrij hoog zit op die muur vogelstront. Niet makkelijk schoon te krijgen. Daar klim ik naar toe en maak het schoon.

Daar eindigt mijn droom. Mijn vrienden en de ladder zijn verdwenen. Ik roep hun namen maar krijg geen reactie. Vraag me niet hoe. Dat weet ik niet, maar het lukt me het paleis binnen te komen. 

Dit is dus geen droom meer maar klinkklare werkelijkheid voor mij op dat moment. Het vertrek waar ik in terecht ben gekomen is aarde donker en, waarom weet ik al evenmin ik beweeg me daar schuivend met mijn benen voort  over de vloer van dat vertrek. Na enig heen en weer geschuifel ontwaar ik een lichtspoor. Dat spoor valt onder een gordijn. Het gordijn hangt voor een raam dat uitzicht biedt op een parkeerplaats. Het raam kan open, het is buiten doodstil. Iedereen slaapt. Ik zit daar opgesloten. Ik roep 'Derck, Carry, ‘Help ik zit hier opgesloten’. Help me, in het Frans roep ik ook herhaaldelijk: 'Aide moi'. Zo blijf ik zeker een kwartier roepen. Maar niemand reageert. Het is te hoog om daar uit het raam te springen of me naar beneden te laten zakken.

Ik moet  onderhand ook erg plassen. Maar dat kan ik niet in dit vertrek doen.  Ik schuifel bij het raam weg en bots tegen iets aan. Ik herken het geluid. Het is het geluid van het tafeltje bij mijn bed in mijn hotelkamer. Dan wordt mij .opeens duidelijk dat ik zeker een kwartier in mijn eigen hotelkamer heb liggen rond schuifelen en niet in een pauselijk paleis. In snel tempo herken ik nu alles. Doe het raam dicht, de gordijnen. Doe de lichten even aan en ga plassen. 

Het is half vier. Ik ga gauw weer naar bed en slaap tot om 7 uur de wekker gaat.

Weer een nieuw slaapwandel avontuur.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN LANGE NEUS.

 Er is altijd wel weer iets. Nu gaat die schaafwond zweren, die ik, toen ik hier nog maar net was, aan mijn alleboog opliep. Een van de bittere pillen noemde ik het in de column van de dag. Vandaag moest ik, bij het medisch centrum, maar liefst ruim drie uur in de wachtkamer zitten. Ik had, zo leek het althans, 84 patiënten voor me en een arts die iedereen keurig negjes liet uitpraten. Met mij hoefde ze dat niet te doen, want ik zei gelijk heel kort en krachtig waarom ik haar nodig had. In het Frans natuulijk. Ze schreef me een zalfje voor waarmee het herstel bespoedigd zou worden. Voor dertig euro was ik klaar. Kostte me dus precies een tientje per uur. 

Ik had nog wat dansvoorstellingn willen zien vandaag. Dat moet dan maar een andere dag. Wie weer morgen. Vandaag heb ik alleen een bewerking gezien van het boeiende verhaal van Cyrano de Bergerac. In mijn jonge jaren stond deze romanfiguur bekend als een enigszins tragische man met een uitzonderlijk lange neus.

In de voorstelling in Avignon wordt Cyrano ook verliefd op zijn nichtje Roxane. Maar ja, die lelijke lange neus, hè? Tot ze op een dag een afspraak met hem wil. Cyrano is zo zenuwachtig dat hij besluit haar een brief te schrijven en dan snel weg te wezen. Maar dan komt ze al binnen. Roxane begint hem te vertellen dat ze op iemand verliefd is die volgens haar ook van haár houdt. Cyrano krijgt hoop, totdat ze zegt dat die geliefde ene Christian is, een kennis van Cyrano is.

Het geeft een leuk effect dat deze meer dan honderd jaar oude teks geheel bewerkt is in straattaal, rijm, rap, spoken word. Het is een voorstelling geworden voor alle leeftijden. Nu eens is het een grappig, gevoelig en muzikaal onderzoek naar de liefde. Dan weer zijn er de intriges, de persoonlijkheden en de macht van woorden tussen de emotie, humor, muziek en poezie door, die overheersen.

Cyrano de Bergerac zeker een leuk verhaal om nog eens te lezen

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

 

PONT D'AVIGNON.

Elk jaar vieren de Fransen – met grote vuurwerken in vele steden – dat op 14 juli 1789 in Parijs de beruchte gevangenis La Bastille is bestormd. Dit was het begin van de Franse Revolutie, een keerpunt in de geschiedenis van Frankrijk (en Europa!). Ook in Avignon was dit jaar weer een prachtig vuurwerk te zien. Ik heb het zelf alleen niet kunnen aanschouwen omdat het vuurwerk zo laat afgestoken werd op de Brug van Avignon, dat ik daarna niet meer bijtijds in mijn hotel kon komen.

Voor het festival was dit een vreemde dag want er werd niet gespeeld. De verzamelde artiesten en  al die andere mensen die het festival gaande houden wordt de gelegenheid gegund om 'quatorze juillet' (14/7) op hun manier te vieren.

Voor mij was het dé kans om eens wat anders te doen dan alleen maar passief recreëren. Zo heb ik het Palais de Papes eens bekeken. Dat is het paleis van de enige niet in Rome gevestigde paus. Paus Clement VI was dat. 

Het was me toen al duielijk dat het voor museum-achtige wandelingen veel te heet was. 36 graden was het. Ik wilde in ieder geval de 'Pont d'Avignon' (Brug van Avignon) zien. Daar waaide vanuit de Rhône, de rivier waar die brug half overheen loopt nog een miniem 'fris' windje.  

De brug werd halverwege de 17e eeuw verlaten omdat de bogen bij elke overstromingvan de Rhône instortten, waardoor het onderhoud erg duur werd . Vier bogen en het poortgebouw aan de kant van Avignon zijn bewaard gebleven.

Nu ik daar toch was bedacht ik me dat het leuk zou zijn mijzelf 'dansend' op deze  'Pont de l'Avignon' te laten vereeuwigen. Ik vroeg eerst tevergeefs een niet zo vriendelijke dame om een foto van me te maken. Een lieftallige dame daarna was daar wel toe bereid. Ik heb deze foto's naar mijn familie, vrienden en kennissen gestuurd. 

Het is zó een illustratie bij het liedje dat iedereen wel zal kennen: 

'Sur le Pont d'Avignon on y danse, on y danse' .

Voor wie het nog eens wil horen is het vast wel te vinden op Spotify of YouTube.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

  

JARIG.

 Vandaag is de eerst dag van mijn 77e levensjaar. Zeven is een geluksgetal en dat getal staat zelfs nog wel twee maal in mijn jaargang. Dan kan het geluk toch niet meer om me heen, zou ik zeggen?! Hoop ik. Ik heb veel gelukwensen ontvangen via appjes en mailtjes. Ben ik erg blij mee. Stilletjes hoop ik nog op één appje. Eén appje van de vrouw waar ik al enige jaren verliefd op ben. Al vier jaren en nog nooit heeft ze me een appje gestuurd. Dus reken ik er dit jaar ook niet op. Maar ... wie weet ...   

Ik heb mezelf vroeg in de ochtend getracteerd op een beker schuifijs met aardbeiensmaak. De eerste teug die ik met het rietje mijn mond inzoog knalde ijskoud tegen mijn verhemelte aan en bezorgde me zo'n immense koppijn dat ik even vreesde languit te gaan. Maar zo'n vart liep het gelukkig niet. 

Geen tractatie is het toneelstuk dat ik zag. Want per slot van rekening ben ik daarvoor juist in Avignon. Het stuk heet 'Ubu Roi'. Voor mij is dit stuk heel speciaal, want ik heb daar zelf toen ik op de toneelschool zat de hoofdrol in gespeeld. Ubi Roi gaat over een vreselijk domme, ijdele man met een iets minder domme vrouw. God mag weten hoe hij in aanmerking komt voor het koningschap van Frankrijk. Hij liegt, bedriegt, bedreigt, intimideert en tijdens de voorstelling gaat hij steeds meer lijken op Trump. Dit stuk werd ruim honderd jaar geleden  (1896) geschreven door ene Alfred Jarry. Hij beschreef in feite de overtreffende trap van hoe Trump nu bezig is.

Lekkere trek voerde mij naar een gezellig terras, alwaar ik een heerlijke Italiaanse salade (met meloen, ham, tomaat, druiven, rucola) bestelde met, laat ik eens gek en extra gezond doen doen, een kan vers geperst sinasappelsap. Een dame uit Parijs, die aan een tafeltje naast me zat,was zo vriendelijk de foto van me te maken, die ik opstuurde naar al mijn felicitanten.  

Na die Italiaanse salade  staat nog een voorstelling moderne dans in mijn agenda,  . Makkelijk, want dan hoef ik niet zo te zitten vertalen in mijn hoofd. 

Over deze dansgroep kan ik alleen maar in superlatieven schrijven. De dansgroep, bestaande uit twee dames en vijf heren, allen in het zwart gekleed, danst een uur lang in een tergend hoog tempo, in een veel te warm theater, adembnemende verrassende choreografieën. Voor geen goud had ik dit willen missen. Zoiets zien we te weinig in Nederland,

Ik ga nog ff kijken of er misschien nog een felicitatie is binnengekomen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com