WANDELEND GEKOOKT

 Ik was vanmorgen zó vroeg op Centraal dat ik een trein eerder naar Avignon kon nemen. De trein was stampvol reizigers geperst; dankzij de airco bleef het goed uit te houden. Het uur dat ik gewonnen had door eerder te vertrekken, raak ik weer kwijt om dat het flink zoeken was op Gare Paris Nord. Heel even heb ik me nog in de hitte van Parijs gewaagd. Ik kreeg het idee om mijn thuis nog klaargemaakte broodjes met kaas en marmite op een lekker schaduwrijk plekje op te peuzelen. Natuurlijk had ik ook best kunnen bedenken dat al die lekkre plekjes allang ingepikt zouden zijn. Het was zo rond een uur of een in Parijs al 32 graden.

Het tweede deel van de reis, tussen Gare Lyon en Avignon, duurde zo'n drie uur. Naast me zat een man met wie ik niet verbaalt kon communiceren. Ik vermoed dat de man een Afgaan is en asfganen sprken Farsi en dat is een taal, die ik niet beheers. In Iran spreken ze die taal ook. Mijn vriend Kawus zaliger  sprak Farsi maar hij had ook aardig wat  Nederlands geleerd. Deze man dus niet, Wel zit hij een boek te lezen met de titel 'Omarn Kaboel!' Dat stond in het Frans op dat boek. 

Later vraag ik hem in het Nederlands of ik even mag passeren. Ik zeg er niet bij dat ik wil passeren om een plas te doen. Zo'n vraag is waarschijnlijk internationaal bekend. Ik zou het in het Russisch aan iemand die naast me zit kunnen stellen. Die persoon naast me vestaat geen Russisch maar hij of zij weet dan dat er geplast moet orden en  laat me passeren.

Echrt enerverend was de reis niet. De aankomst in Avignon was verpletternd. De temperatuur was bijna 40  graden. Zoiets had ik nog nooit ervaren. Hoewel ,ik ben zo af en toe wel eens naar een sauna geweest en daar moet zoals bekend de temperatuur ook hoog oplopen. Zo als ik die hete auna voelde, zo voelt Avignon aan. Alsof je al wandelend gekookt wordt.

Er staan flink wat taxi's klaar om me naar het IBIS hotel te benge, Het is lekker koel in de über-taxi van d'vrolijke Marokkaan. Als hij hoort dat ik Nederlander ben laat hij me een nummer horen van een Frans/Marokkaanse rapper, die in Frankrijk een hit heeft met een Nederlandse tekst. Hij moest ook nog wel even kwijt dat  Marokko wereldkampioen zou worden. Maar daar ging ik niet verder op in. Topvoetbal interesseert me niet meer zo sinds die rare akties van die Infantielo en Trump.

Ik wordt afgezet voor het hotel. Het ritje kostte me20 euro. Dat viel mee. Ik heb een heerlijke ruime airco-kamer en een ruim tweepersoonsbed. Daar moet ik nu gauw in duiken want ik sterf van de slaap. Het is bijna één uur in de nacht.

AVIGNON 2026.

De trein naar Avignon doet morgen Rotterdam aan! Eindelijkheb ik zekerheid. kwart voor acht de deur uit en om half negen met 200 km per uur zoeven naar Zuid Frankrijk. Eurostars, de treinonderneming van het eerste deel van de reis naar Parijs Nord, adviseert de reiziger voldoende drinken me te nemen, want het wordt hot.  Eurostars brengt me naar het Parijse sstation Gare du Nord. Daar ben ik om half een. Vandaar moet ik met de Parijse Metro naar naar station Gare Lyon. D aatmoet ik overstappen op de TGV, een andere treinmaatschappij, die mij naar Avignon brengt. Vanhet TGV station van Avignon neem ik een taxi aar mijn hotel, een Ibis hotel. Eind van de middag zal ik daar zijn. 

Ik stel me zo voor dat ik die eerste avond daar niks anders doe dan koffer uitpakken, douchen en misschien een wandelingetje maken in de omgeving van het hotel. Ik heb van Rotterdam uit al een stadfiets voor een week besteld. Die staat donderdag om half elf voor me klaar. Er schijnt een fraai fietspadennet aangelegd te zijn rondom Avignon. 

Voor donderdag t/m zaterdag heb ik in de middagen en begin van de avonden, alvast wat voorstellingen geboekt. Ik spreek en versta  goed Frans, dat toch zo handig als je in Frankrijk bent! Toch vind ik het ook leuk om behalve Franstalige acts, ook acts te gaan zien die 'taalloos' zijn, zoals acrobatiek, mime, dans, muziek. Een mix van Franstalige en 'taalloze' voorstellingen wil ik dus. Daar zal ik ook over schrijven. 

De weersvoorspelling luidt: warm tot zeer warm, tussen de 25 en 30 graden. Zoiets als in Nederland dus. Ik weet dat bij het hotel een zwembad is en ook even verderop, vlak langs de rivier de Rhône is ook een prachtig zwembad. Op het journaal worden angstaanjagende beelden getoond van heftige bosbranden.  Daar ben ik  ver van uit de buurt. Ik verblijf in een hotel in een stad en daar loop ik geen gevaar. Een vakantieverblijf op een camping hier in de buurt raad ik met klem af.

BEDERFELIJKE WAAR.

 

Ik ben de laatste dagen voor mijn vertrek naar Avignon, de bederfelijke eetwaren, die ik nog in huis heb, aan het verorberen. Terwijl ik dit schrijf pak ik zo om de  tien woorden het steeltje van een kers. De kersen die ik heb zijn geen tweelingen. Ik kan ze bijvoorbeeld niet over mijn oor hangen als namaak oorbelen. Ze zijn helaas niet zo smakelijk. Niet zo zoet, niet zo vlezig, niet zo ‘mondvullend’. Ook niet duur. Ik had het dus kunnen weten: 4 euro voor één kilo.

Bij mij in de wijk hebben we een groenteboer, die weet uit heel het land de lekkerste groenten en fruit in te slaan. Druk is het in zijn groentewinkel nooit maar er zijn tot mijn verbazing altijd mensen die er niet voor terugschrikken om voor een doosje met 4 ons aardbeien 8 euro  af te rekenen.

 Ik heb nu nog drie bananen liggen. Teveel om in een keer naar binnen te drukken, in verband met ‘de stop’. Dus ik besluit er morgenochtend een als beleg op mijn boterham te prakken. Vanavond-laat eet ik er  een: daar slaap je lekker op en die derde stop ik morgen in mijn rugzak voor in de trein.

 Ik bied buurvrouw An een overgebleven witlofstronkje aan. ‘Gatverdamme’ zeg ze, ‘dat heb ik net twee dagen achtermekaar zitten eten. Kommemeneuzuit.’ Gelukkig heeft buurvrouw Hilde er wel trek in: ‘Ja, geef maar, Jos, ga ik lekker witlofsalade van maken, met stukjes appel, banaan, rozijnen, augurken …’

‘Hè jasses, Hilde,  zeg ik, ‘augurken, dat zure hoor er toch niet bij?!’

‘Ja, hoor, lekker juist, dan ook nog wat mostert, mmmmm, bedankt voor je stronkje hoor, daaaag, Jos’

 Buurvrouw An heeft wel belangstelling voor de pruimen die op het balkon in een kleine vergiet staan te rijpen. Ik heb er zaterdag een stuk of twintig gekocht bij de Lidl. Er zijn er nu nog 12 van over. Ik zie aan haar begerige blik dat ze ze wel alle twaalf wil hebben, maar die vlieger gaat niet op. Ze mag de helft pakken. De rijpste pakt ze er natuurlijk tussen uit. ’Bedankt.’

 Dan staat er in mijn koelkast nog een liter smoothie van aardbei, banaan en kwark en een liter versgeperste sinaasappelsap met  citroensap. Dat vind ik allemaal zo lekker ... dat krijgt de kans niet om te bederven.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

BLUE GRASS.

Zaterdag is een fraaie dag, lekker weer, puike muziek. Mijn Blue Grass dag. Een verjaardagskadootje van Winny alvast. 13 juli ben jarig en het land uit. 

Heerlijk swingende, opzwepende  muziek van bandjes met gitaar,banjo, viool, percussie, bas, synthesizer van o.a: het grappige Hot Seats, de Blue, damesgroep Della Mae en de waanzinnig virtuoze violiste Hillary Klug.

Naar mijn idee is met dit festival  een kentering ingezet, want het nu niet allemaal Blue Grass meer wat de klok slaat. Prima muziek overigens, daar niet van, maar géén Blue Grass.

Zo is daar een  geweldig ensemble uit Congo, dat de festivalgangers zowat  het Noordplein afblaast. Afrikaanse Blue Grass, wordt die muziek genoemd in mijn omgeving. Zó puur, zo basaal als de originele Blue Grass ooit was in de States  Deze mensen uit Congo ook super-origineel, met hun blaas- en percussie instrumenten waarvan vele ook nog duidelijk herkenbaar uit moeders keuken komen maar wederom … ontbreken hier zo aanstekelijke  banjo en viool.

 Er is ook een verrassend optreden van de groep Horsebath, uit Canada. De groep brengt  een geweldige mix van countryfolk, americana en een flinke dosis indierock. ‘Te gek’ maar … geen Blue Grass dus.

Van de bezoekers van dit festival is 75% kaal en grijs; net als ik trouwens. Iets dergelijks Hetzelfde kan gezegd worden van de artiesten: ook in grote meerderheid de 60 gepasseerd. Hetgeen overigens beslist geen afbreuk doet aan hun enthousiasme en kwaliteiten.

 Dat de organisatie voor de toekomst voorzichtig zoekt naar Blue Grass-rakende groepen/genres, die een wat jeugdiger publiek naar het Noordplein kunnen lokken, kan ik me heel goed voostellen.

Gedurende mijn fietstocht naar huis, een kleine 10 kilometer vanaf het Noordplein, word ik constant geëscorteerd door vreugdevol Green Grass-getoeter van ons Marokkaanse volksdeel. ‘Ze’ hebben Canada met foebele verslagen. Met 3 – 0  nog wel!! Grote klasse! Ik begeleid het getoeter met het geluid van mijn fietsbel.

 Mijn euforie van gisteren over dat festivalletje moet vandaag wijken voor mijn zorgen over de treinreis naar Avignon. Door een storing kan die TGV nu Rotterdam niet aandoen. ProRail is nog bezig met herstelwerk. Maandagochtend om 05.00 uur moet het klaar zijn. Als dat niet lukt moet ik mijn reisje naar Frankrijk beginnen met een enkeltje Rotterdam - Utrecht. Vandáár kan de TGV wèl verder Zuidwaarts.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

GEEN HUISHOUDSTER.

 LOU

Het Stedelijk Museum Schiedam is echt een top-museum. Het komt telkens weer met opzienbarende exposities en projecten. Ik noem, zonder er hier  verder op in te gaan het spraakmakende ‘Armoede-Project’ Later besteed ik daar meer aandacht aan..

De expositie die mij vandaag trof ,was die van Lou Loeber 1894 – 1983).

 Ze is een telg uit een zeer welgesteld miljeu. Zij geloofde dat kunst begrijpelijk en toegankelijk moest zijn voor de gewone arbeider. Ze gebruikte daarom herkenbare onderwerpen (zoals fabrieken en landschappen), die zij versimpelde tot lijnen en primaire kleuren. Er waren destijds nog niet zo veel vrouwen als Lou.

Toen Lou's verloofde, haar ten huwelijk vroeg, antwoordde ze heel welbewust: ’Ik wil wel je echtgenote worden, maar niet je huishoudster’.  

 

Als ik, bijna een eeuw later, mijn vriendin vraag om met mij te trouwen, geeft ze me het zelfde antwoord.

 

JANNY

Het is een dinsdag met een verrassende wending. Janny’s app was voor mij een surprise en een waar genoegen: met groot  leedvermaak heeft ‘Wandelen met Sonja’  kennis genomen van mijn schuiver met de fiets op de roltrap van metrostation Beurs.  In het appje wordt ook de vraag gesteld: 'klopt het wel?' Natuurlijk klopt het! Blijf er gerust om lachen! Leve de lol! Leve het Leedvermaak.

Janny, doe,  als  iedereen  van ’Wandelen met Sonja’ uitgelachen is, de groeten van mij.

Ik vroeg me opeens  af, gewoon, zo voor de aardigheid, of de wandelclub nog steeds ‘Wandelen met Sonja ‘heet?. Want voor Sonja zullen de jaartjes onderhand ook wel gaan tellen. Ik weet dat ze 76 is. Sonja is een paar maanden ouder dan ik. Ik word volgende week maandag 13 juli 76.

Geen bloemen voor mij hoor, svp, want dan ben ik op vakantie in Frankrijk, bij het wervelende theaterfestival van Avignon. Wat was ik daar graag eens,  met Sonja geweest. Al was het maar voor één dagje. Maar helaas … dat zat er niet in. Dat heeft er ook he-le-maal nóóit ingezeten, want ze moet domweg niks van mij weten. Ach ja, er zijn ergere dingen op de wereld. Niet veel, maar toch! 

Au revoir, toutes les dames de ‘Wandelen met Sonja’.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

PEDICUUR.

Louisiano mijn pedicuur is langs geweest. Ik ga een paar weken naar Frankrijk. Daar ga ik niet stilzitten! Theater kijken, fietsen, onder andere ... o ja! Goed dat ik dat nu opschrijf, 'fietsen' want ik moet nog een fiets huren in Avignon. Morgen doen! Als ik daar op het laatse moment mee aankom zijn alle fietsen daar waarschijnlijk al verhuurd. Veel fietsen en wandelen ga ik daar dus. Juist voor dat wandelen heb ik Louisiano laten komen. Hij pedicuurt niet alleen, hij knipt ook nog (haren). Dat wist ik helemaal niet. Vandaag zie ik op zijn werkschort staan dat hij ook kapper is. Nu ben ik toevallig net naar de kapper geweest, de kappersacademie. Dus ik heb hem niet nodig. Het zou mij benieuwen of ie goedkopers is dan dat kappersschooltje. 

'Drieentwintig euro,' vraagt hij voor knippen. Dat is niet heel duur maar ook weer niet zo goedkoop, want bij de kappersacademie vragen ze negentien euro. Wat hij voor die voetverzorgingsbeurt, die hij me vandaag levert, vraagt, weet ik nog niet. Vorig jaar, ook vlak voor ik op vakantie ging, vroeg hij dertig. Zal wel duurder geworden zijn.  

Ik neem trouwens mijn petje af hoor voor Louisiano. Eerlijkgezegd word ik zelf bijna onpasselijk als ik die twee grote schimmelnagels aan mijn voeten vast zie zitten. 

Een vriendin vertelde me dat ze vaak bijna moet overgeven als ze twee grote blote voeten ziet. Nou ja, aan de slag.Louisiano zet een petje op, doet een mondmasker voor, trekt aan elke hand een blauw plastic handschoentje aan, maar ... hoe dan ook, door die ogies van hem blijft hij toch die afzichtelijke uitsteeksels zien, die hij moet gaan polijsten. Hij moet wel. Hij moet dit keer zelfs rigoureus optreden tegen die brutale grote tenen van me. Ze zijn gevijld, geschrapt en geknipt ... en mijn nagelranden bloeden er van.

‘Komt goed, komt goed’, klinkt Louisiana's bezwering,’ een klein beetje nu pijn jij, straks lekker wandelen in Spanje jij, hahaha.’

‘Frankrijk’, zeg ik misschien een beetje te bot.

'In hotel gaan jij?'

‘Ja, deze vakantie in een duur hotel. Vorig jaar had ik een goedkoop, slecht hotel. Een slechte vakantie ook. Nu wil ik een goede vakantie.

‘Hoe heel duur hotel zijn?'

'Vijfentachtig euro per nacht, incl. ontbijt, voor een eenpersoonskamer.'

‘Niet heel duur zijn, dat! In Italia (Louisiano is Italiano, van Rome) hotel kosten 150 à 200 euro per nacht, incl. onbijt. 

'Dat kan ik niet betalen'. 

‘Ik gaan, Turkye met vrouw. Vijf dagen hotel. Vliegen. 99,99 euro p.p.p.d. Incl. Ontbijt. Excl. excursies. Ik willen incl. wedstrijdbad.

Hij praat best al  lekker Nederlands toch? Ik kan hem tenminste wel volgen, hoor en hij is nog niet eens twintig jaar in Nederland!

 In één moeite door laat Louisiano weten dat het dan '32 euro worden'.

 'Jaaaa hoor! Ook weer twee euro duurder dus. Loopt allemaal wel lekker op zo!

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

GOEDE BUREN (2)

 

Het loopt  anders dan ik dacht. Om kwart voor drie sta ik bij Musa en Hajar voor de deur.   Het welkom was daverend. Ik word zowat doodgeknuffeld door het stel. Hij loopt rond in zijn boxershort, die laag hangt op zijn schaambeen. Hajar lacht haar schelle lach terwijl Musa buldert. De tv is  al aan. Alleen een groen veld, een vol stadion zijn te zien. Opgewonden verslaggevers-gelul is te  horen.

 Kijk aan! De ploegen komen op het veld, een gejuich uit tienduizenden kelen, ja daar sta je van versteld, als die sterrenploeg gaat spelen. Musa gaat er eens comfortabel voor zitten. Ik ook. Hajar heeft mintthee gemaakt en Marokkaanse koek: Kaab el Ghazl en Ghoriba … om je vingers bij af te likken. De wedstrijd begint oersaai. Traag schuifie-schuifievoetbal; gatverdamme. Voor de sfeer blaast Musa  op zijn oranje feesttoeter. Het helpt geen kloten. Voor onze oranjemiljonairs hoeft zweten niet zo nodig. Marokko wervelt meer. Scoort alleen nog niet. Marokko is duidelijk beter.

 Frenkie de Jong doet volgens Musa bijna niks goed. Hij lacht hem uit, maakt hem uit voor ‘homo’.. Maar eigenlijk kan het hem niks schelen ook want  Frenkie is  toch maar een kaaskop.

Als van Hecke echter met gestrekt been ingaat op de Marokkaanse ster Hakimi wordt Musa gillend gek. Vanuit de woonkamer draaft hij zijn tuintje in, luidkeels,  scheeuwend ‘Paardenlul, paardenlul’ doelend op de Braziliaanse arbiter, die de bleekscheet van Hecke rood  had moeten geven.

 Hoe meer de tijd verstrijkt, hoe bozer Musa wordt. Nederland wordt overklast maar Marokko mist de kansen. Als dan Gakpo kort voor tijd voor Nederland scoort lijkt Musa rijp voor de isoleer.  Diep in de extra tijd maakt Diop van Marokko toch nog een doelput. Hajar gilt van blijdschap waardoor Musa verschrikt snapt dat er nog leven is voor Marokko na de dood.

Hij is zo moe, tegelijk uitgelaten en blij als een opgewonde peuter, dronken van vreugde, met zijn bierflsje in zijn hand.

Voor mij valt er helemaal niks te lachen. Zeker niet nadat onze voetbalmiljonairs  het strafschoppen nemen grandioos hebben verkloot. 

Hajar laat me na de wedstrijd nog een foto van Pejus zien, haar jongste, haar imbeciele zoon, op een hobbelpaard. Ik schoot bijna in de lach, want ... nu lijkt Pejus als twee druppels water op Musa. Pejus heeft alleen een piepklein Hitlersnorretje, maar wat maakt dat nou uit voor zo'n jongen??!

Als de winst  voor Marokko eenmaal definitief is, zie ik Musa nog maar heel af en toe. Hij ligt plat op zijn rug op zijn gazonnetje, pilsje in de hand. Vrijwel  comateus maakt hij juichbewegingen, roepend: maaaaròc …maaaaaaròc …maaaa...

Nu moet ik, om half zes in de nacht, het wordt nota bene al licht, dat rot eind nog terug fietsen naar Ommoord. Nou ja, ik wilde dit nu eenmaal graag  meemaken. Weer eens lekker samen met Musa uit zijn dak gaan.

Halverwege mijn fietstocht naar huis  hoor ik een ambulance … heeft Hajar dan toch voor de zekerheid nog 1-1-2  gebeld voor haar man?

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com