JONGE DOVEMANSOREN.

1 MEI 2026 DAG VAN DE ARBEId

Op deze qua weer, weergaloze 1 mei 2026 was ik in 020 want daar werd deze dag van de arbeid gevierd. Zo’n beetje alle linkse politieke partijen en de organiserende vakbond FNV waren aanwezig. Er waren 18.000 mensen naar het Museumplein gekomen. Van daar werd ruim twee uur gedemonstreerd naar het mooie Martin Luther Kingpark. Uit alle hoeken en gaten van Nederland was er busvervoer geregeld.. Voor Rotterdammers uit het Centrum, Noord, West en Oost was er een dubbeldekker gecharterd om ze van Capelsebrug naar Amsterdam te vervoeren.

De nieuwe voorzitter van de FNV, Hans Spekman, werd gepresenteerd. Eindelijk weer eens een man die tot de verbeelding spreekt aan het roer van onze grootste vakbond. Hij maakte gelijk duidelijk wat hij het eerst wilde gaan aanpakken: de afbraak van de WIA, de wet die  de tijdsduur en de inkomsten vaststelt voor werkers die tijdens hun werk arbeidsongeschikt raken. Luidkeels maakten de toehoorders (ik, wij dus) duidelijk dat daar ‘AKTIE’ voor gevoerd moet gaan worden.. Dat woord klonk nog menigmaal op tijden de presentatie van succesnummers  van het afgelopen jaar: de succesvolle actie bij DHL en de actie van Rijksoverheidsambtenaren, die bijna 3%.loon er bij krijgen.

Het was een prima georganiseerde  dag. Ik had broodjes kaas meegenomen maar dat was helemaal niet nodig. Voor iedereen was een bakkie patat mèt (helaas niet met pindasaus), een stuk pizza en heerlijk bolletje ijs allemaal gratis. Net als de drankjes. Flesjes water kon je zoveel pakken als je wilde, dat was ook wel nodig op deze bloedhete dag. Ook het busvervoer was uitstekend geregeld. Het valt nog niet mee om enkele duizenden mensen van het manifestatie terrein enigszins relaxed naar tientallen bussen met de juiste bestemming te loodsen. Een flink aantal vrijwilligers had daar een hele kluif aan.

Het kwam me niet helemaal onbekend voor maar het is goed dat de aandacht er weer eens op gericht wordt. 15 jaar geleden heeft Nederland een verdrag getekend met de Internationale Arbeidsorganisatie voor fatsoenlijk werk voor huishoudelijk personeel. Het gaat om voornamelijk vrouwen en migranten vaak zonder papieren. Ze zorgen voor kinderen, maken huizen schoon, begeleiden ouderen en onderhouden hele gezinnen. Vaak hebben ze geen recht op een eerlijk loon en reguliere werktijden, sociale zekerheid (ziekte verlof, pensioen, verzekeringen), rechtszekerheid en veilige arbeidsomstandigheden.

Op 16 juni is (op een nog onbekende locatie)een manifestatie waarin de werkers zullen eisen  dat:

-Huishoudelijk werk als werk wordt erkend.

-Gelijke arbeidsrechten en bescherming wordt gegarandeerd.

-Bescherming wordt geboden tegen uitbuiting en misbruik.

-Waardigheid, veiligheid en een eerlijke behandeling wordt gewaarborgd.

 

-Ik sluit dit verhaal van 1 mei af met de oproep tot solidariteit met die werkers. Steun huishoudelijk personeel. Huishoudelijk werk is echt werk.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

BRAMMETJE.

Ik ga vandaag een nieuw fototoestel kopen. Natuurlijk bij Media Markt, op het Binnenwegplein, waar anders. Op dat plein maakt een ‘zeepsopkunstenaar’ met behulp van zeepsop,  wind en een touw tussen twee lange stokken, kolossale zeepbellen. De een nog gigantischer dan de ander. Ik en nog enkele shoppers genieten er van, tot er een mannetje van een jaar of vijf  het nodig vindt om elke iets grotere bal uit elkaar te laten spatten door er tegen te schoppen.  Ik kijk zo es in het rond. Ja, ergens moet er toch een vader, moeder, een opa of zo zijn maar niemand maakt aanstalten om het joch te corrigeren. Als  hij weer  zo’n prachtige zeepbel verknalt, kan ik het niet laten en roep (iets te luid misschien):

‘Hé, jij! Stop daar verdomme eens mee, joh!’

Op dat moment pas maakt mams, op haar rose pumps, zich schielijk los uit het publiek:

’Kom, EricJan, kom, we gaan verder.’ Ze fatsoeneert zijn jasje en zijn spijkerbroekje; het kereltje wil eerst nòg zo’n bel gaan mollen maar dan zegt mam: ‘Neen, nou niet meer, schat’ en samen verdwijnen ze in de richting van de Hoogstraat.

Ik ga meestal maar naar Media Markt voor al mijn fototoestellen: daar zijn de prijzen goed, ze hebben soms heel aardige aanbieding en er lopen genoeg verkopers rond om je van alles wijs te maken over welk toestel dan ook. Meestal bepaal ik thuis al mijn keuze: bekijk enkele testen van de Consumentengids en bepaal hoeveel geld ik wil gaan uitgeven. Honderd euro is vandaag de limit. Vanmiddag valt mijn keuze op de Nikon Coolpix voor honderdtien euro. Een tientje boven de begroting  Nou ja, dat moet kunnen, ik ben content en dat ga ik vieren. Da’s niet moeilijk hier want vlak voor Media Markt 

t de SuperPatatTent van Bram Ladage. Eens per jaar trakteer ik mezelf  feestelijk op ‘een Brammetje’:zo’n grote patat met onbeschoft veel pindasaus. En vandaag is die feestelijke dag.

  

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

KOMT GOED.

Mijn Ghanese  buurvrouw is echt niet dom. Ze weet dat het niet klopt wat veel Nederlandse mensen zeggen: ‘de gevangenissen zitten vol met jonge criminele asielzoekers-migranten. Die zijn in ons land allemaal kansloos: geen opleiding, geen baan, weinig geld.

De groep criminele, kansloze, oer-Nederlandse jongeren is even groot en er  zitten er van die groep net zo veel in de bak,’ zegt Aretha. ''Dat verzin ik niet, dat zegt het Centraal Buro voor de Statistiek,' voegt ze er aan toe.

 ‘Die groep  kansrijke Nederlandse jongeren  studeert, heeft een baan, en  soms ook al een gezin en kinderen, die  groep zorgt niet voor overlast.

Kansarmoede  voert  zowel  de Nederlander als de migrant naar de criminaliteit.‘

Maar  als God het wil,  komt het goed

Die Aretha  praat  goed Nederlands. Ze vertelt dat criminaliteitsverhaal duidelijk. Maar ja … ze is dan ook al bijna twintig jaar in Nederland.

 ‘Sorry, het Is wel van de tak op de hak,’ zegt Aretha direct tegen mij, ,’je moet mee gaan doen met die nieuwe soos in onze flat. Er mag daar nu absoluut niet meer  geroddeld worden. Ik mag ook niet meer over God komen praten.  De mensen die vroeger roddelden zijn er nu niet meer bij. Dus … Je kan er koffie drinken, pannenkoeken eten, bingoën en allemaal spotgoedkoop. Ik ga af en toe wel koffie drinken en als het even kan ga ik op donderdagochtend met het wandelclubje mee. Komt goed,’ aldus Aretha mijn Ghanese buurvrouw.

 Aretha  bidt ook voor mij.’ Ze ziet mijn verdriet’, zegt ze. .’Jouw verdriet weerspiegelt zich in je ogen.’

’Ja, toen ik zelf vanmorgen in de spiegel keek, dacht ik ook, Jezus, die ogen, het lijkt alsof ik een week niet geslapen heb: dikke, flauwe  ogen, grote wallen eronder,  maar misschien heeft het er mee te maken dat ik wat eerder een uur in het zwembad heb gelegen. Soms is dat van zo’n grote treurigheid. Een ondiep waterbassin vol onbekende maar warme  treurigheid.’

 ‘Komt goed’, zegt Aretha, mijn Ghanese  buurvrouw.’

 Het komt ook allemaal wel goed met jouw kleinkinderen, ’zegt zij dan.

‘Met mijn kleinkinderen is helemaal niks aan de hand, Aretha. Dat  zijn twee gezonde, intelligente jongens van  twaalf en negen. Maar waarom vertel ik je dat allemaal. Wat doe je er in godsnaam mee?’

‘Ik praat  over hen met God, bid  voor jou en voor hen. Opdat alles goed komt en goed blijft tot in de eeuwen der eeuwen,’ zingt Aretha, mijn Ghanese buurvrouw.

 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

PIM.

Er gebeuren soms dingen die me met stomheid slaan. Dat zal iedereen wel overkomen. Zo had ik en vele lezers dat zeker ook, ook met de moord op Pim Fortuyn.

Pim daagde uit, sarde, speelde zijn politieke spel op de  grens van wat oirbaar was, werd onnoemelijk populair bij het volk en gehaat bij de allochtonen. Ik zelf, overtuigd lid van de linkse kerk en tegen vrijwel al Pims’ ideeën, had toch een zwak voor hem. De flair waarmee hij zowel (politieke) tegenstanders als brutale  journalisten(‘ga toch koken, mens’)  tegemoet trad vond ik dapper, strijdbaar en grappig, hilarisch zelfs soms. Vooral dat laatste ontbrak er veel te veel aan in bij politici.

Als ik een stukje, zoals dit,  zit te schrijven, krijg ik wel eens last van een lichte vorm van writers’ block . Ik ga dan ter afleiding even NOS-teletekst kijken op het web en meestal komt de inspiratie daarna wel weer.

Met knalrooie letters, normaal zijn ze wit, stond die dag op teletekst te lezen dat Pim Fortuyn was vermoord op het Hilversumse Mediapark. Mijn bek viel open. Een toonaangevend politicus in Nederland vermoord. Dat was voor zover ik me kon herinneren nog nooit gebeurd.    

Vanuit mijn werkkamer riep ik naar Carola, mijn echtgenote, wat ik zo juist op teletekst las. Zonder aarzeling reageerde ze:

‘Mooi zo! Opgeruimd staat netjes!’ Ze was er helemaal niet rouwig om dat Pim er niet meer was. Carola zag dictatoriale trekjes in Fortuyn. Met lede ogen bekeek ze zijn succes al enige tijd en ze vreesde de maatschappelijke gevolgen voor zijn kruistocht tegen Islam en moslims in ons land, als Pim aan het bewind zou komen.

Ik was het politiek wel heel erg met hem oneens maar dat wil niet zeggen dat ik stond te juichen om zijn dood. Missen zou ik hem, zeker weten! Hij maakte de politiek  levendig, leuk en spannend. In alle opzichten aantrekkelijker dan die saaihannes van een  Wilders. Tuurlijk, zal ik die ook missen: als kiespijn. Maar daarom hoeft hij nog niet dood.

Net als vele anderen heb ik erg genoten van een lijsttrekkersdebat in 2002 waarin nieuweling-lijsttrekker Pim Fortuyn met de toenmalige ervaren PvdA leider Ad Melkert op komische wijze de vloer aanveegde. De heer Melkert heeft zich na 2002 nooit meer op het Nederlandse politieke toneel mogen of durven vertonen.

Van het bericht van de moord op Pim viel mijn bek wagenwijd open en alweer gebeurde dat van het bericht, dat de moordenaar ene Volkert van der G. was, een geitenwollensokkenmiljeuactivist. Geen Mo el B. of Ali C. dus of wat voor getergde  moslimterrorist dan ook. Daar was ik wel weer blij om! Want was Pim vermoord door een allochtoon, dan waren de rapen helemaal gaar geweest!

        

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

KONINGSDAG.

Het is Koningsdag. In de wijk waar ik woon is daar niets van te merken. Normaal is deze buurt ook al behoorlijk 'deadish'; deze korte wandeling naar de supermarkt voelt zelfs enigszins macaber aan. Het is half elf in de ochtend. Het is nog wat frisjes. Eigenlijk wat te fris om met een korte broek te lopen, zoals ik nu doe. Ik loop langs het huis van 'de dichter' Arjan Doorgeest. Het is al weer lang geleden, dat ik hem zag. Ik heb hem eens één van mijn stukjes toegestuurd en hem gevraagd: 'zeg er eens wat van , meneer de dichter? Hij reageerde dat hij dat snel zou doen. Maar het is inmiddels een jaar geleden en ik heb nog niks van hem gehoord. 'De dichter is erg ziek', schreef hij, 'het is nog maar de vraag hoelang hij het nog maakt.' Zijn naam, en die van  zijn vrouw en dochters, prijken nog wel op de voordeur van zijn huis. Ik hoop echt dat het goed met Arjan gaat.

Een paar bewoners en een welzijnswerker proberen de ontmoetingsruimte van de flat waar ik woon weer wat leven in te blazen. In eerste instantie voelde ik afkeer van dat plan: 'niks voor mij, ik heb geen zin in bekvechten met ultra-echts. 

Dan schrik ik me de pleuris. Uit het struikgewas, vlak voor mijn rechterschoen, schiet een schichtige eekhoornkleurige rat ter grootte van mijn schoenmaat (45) over het trottoir en via de rijweg in de rioolput, aan de rand van het trottoir, aan de overkant..

Ik heb nu toch maar besloten mee te gaan doen met die nieuwe opzet. 'Weglopen' is geen optie. Al meer dan tien jaar ben ik hier één van de buren. Met de meeste van hen voel ik me verbonden en wil ik me ook verbonden blijven voelen. Ik ga meelopen mt het wandelgroepje op de donderdagochtend. Voor mij is het zaak om verstandig te zijn, niet te polariseren.

Als ik bijna bij de super ben komt een stel van middelbare leeftijd me tegemoet, beiden in een oranje colbertje en een strooien hoedjes met rood-wit-blauw-lintje.

'Zo', zeg ik, 'het is duidelijk feest vandaag!!' 

'Jazeker', reageren ze lachend.

Ze keken nog even naar, mij of ze misschien iets feestelijks aan mij konden ontwaren. Maar dat ging niet lukken: ik was geheel in het zwart inclusief korte broek.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

PANNENKOEKEN.

Ik ben tien jaar. Als het grote vakantie is, ben ik pas jarig, dat vind ik jammer want ik mag nooit eens in de klas trakteren. Één keer mocht het wel, toen ik negen werd. Van die lekkere karameltoffees en van die rode zuurballen trakteerde ik toen. En wat er overbleef heb ik met mam en pap en mijn zusjes thuis opgepeuzeld.

Met mijn beste vriend, Thom, ging ik alle klassen nog langs.  De meesters kregen een sigaret van mij. ‘Gefeliciteerd’ zeiden die meesters, pakten een sigaret uit mijn pakje, rommelden in hun lessenaars en haalden er een stomme kaart uit. Een kaart met een molen en paar koeien of een kaart met een vrachtauto. Ik houd helemaal niet van koeien, molens en vrachtauto’s. Ik heb al die kaarten gelijk in de prullenbak bij mij in de klas gegooid, op één na: een foto van het hoofd van Abe Lenstra.  Pap zei altijd dat Abe Lenstra de allerbeste voetballer was, dus gaf ik die kaart aan Pap. Ik dacht dat hij er wel blij mee zou zijn. ‘Wat is dat?’ vroeg hij. Ik zei: ‘Nou, kijk dan pap, Abe Lenstra.’ ‘O,’ zei hij alleen hij keek verder naar een cowboyfilm op de televisie.

Mam had al eens eerder tegen me gezegd dat pap altijd al zo was. Hij kon niet zo goed blij zijn. ‘Boos kon hij wel heel goed zijn’ zei mam. Nou dat hoefde ze mij niet te vertellen, dat wist ik heus wel. Hij schreeuwde dan zo hard dat mijn oren er pijn van deden. Pap was eigenlijk alleen maar boos op mam en op mij. Toen ik eens stiekem een gesprek afluisterde tussen mam en tante Lien, toen hoorde ik mam zeggen, dat ik haar oogappel was. Oogappel betekent lievelingetje. Raar, wat heeft dat nou met ‘oog’ en ’appel’ te maken. In ieder geval was pap daarom jaloers op mij, denk ik dan.

Pap is ook een beetje knorrig, omdat mam steeds dikker wordt. ‘Ja,’ zei mam, ’ik eet de laatste tijd een beetje te veel pannenkoeken. ’Dat was helemaal niet waar. Dat zei ze de laatste keer ook. Toen kregen we mijn jongste zusje er bij.. Nee, ik weet het haast wel zeker: we krijgen er nu weer een broertje of een zusje bij. Maar ik doe net of ik van niks weet. Want ze kan toch al niet zo veel hebben de laatste tijd. Mijn zusjes trappen natuurlijk wel in dat leugentje van mam, want die zijn nog niet zo slim.

Nu mam steeds dikker wordt, wordt ze ook steeds chagrijniger. Ze is ook altijd maar moe. Toen mijn jongste zusje nog bij mam in d’r buik zat, was mam altijd vrolijk en druk in de weer. Raar hè, zo’n uitdrukking: ‘in de weer ...’ ben je dan echt in de weer?

Pap stinkt. Mam kan daar niet tegen nu. Soms houdt ze haar neus dicht als pap uit zijn werk komt.

Pap werkt bij een melkfabriek. Hij is bijrijder op een grote vrachtauto. Kwartliterflesjes schoolmelk brengt hij ’s morgens vroeg naar alle scholen. Er gaan natuurlijk wel eens flesjes kapot en de melk  komt dan op straat terecht en op pap zijn kleren. En als het warm weer is wordt de melk in zijn kleren zuur. Mam wordt daar misselijk van.  Moe, misselijk, chagrijnig, het zal ook wel met mijn nieuwe broertje of zusje te maken hebben.

Kort nadat Léon, ons nieuwe broertje geboren is, wordt mam langzaam weer  normaal.

Léon is een leuk ventje, met heel aparte ogen. Mam zegt dat Léon een mongooltje is .... mongooltjes hebben allemaal zulke ogen.

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com