GEKWETST WORDEN?

Help! Ik heb kaartjes over. Kaartjes voor twee verschillende stand-up comedy nights in het Oude Luxor Theater. Aan wie kan ik ze kwijt? Twee maanden geleden kocht ik acht kaarten voor twee avonden met flitsende humoristen. Zes kaarten voor een groepje op vrijdag 18 september, en twee kaarten voor een nog onbekend duo op zaterdag 19 september. Van dat duo was ik er uiteraard zelf één. 

Het 'kaartje-over' voor de achttiende september was oorspronkelijk van mijn zoon Ralf. Die kon helaas niet; hij had het te druk met zijn muziek. Voor die eerste avond had ik een clubje van zes samengesteld uit familie en vrienden. Het gezelschap wist wat het kon verwachten. Stand-up comedy staat wijd en zijd bekend als een theatervorm die wrevel wekt en kwetst. Als publiek moet je dat kunnen incasseren. 

Henk (80), ook wel bekend als de ‘zwemmende bas’, viel als kandidaat al snel af. Hij blijkt qua humor meer op de lijn van Toon Hermans te zitten. Als een bas-brommend ballonnetje zwemt hij in het babbelbad van het ene naar het andere startpunt. 

Barend (71) zag er met zijn 140 kilo ook vanaf. Hij vreesde het mikpunt van de avond te worden. Bovendien was hij bang dat hij met zijn achterwerk niet in de smalle Luxor-stoeltjes zou passen, waardoor het gevaar bestond dat de brandweer hem er na afloop uit zou moeten zagen. Hij bedankte vriendelijk. 

Linda, een slimme, leuke dame van in de vijftig, zou moeiteloos in de groep passen. Echter: ik heb haar veel liever op mijn duo-seat op zaterdagavond, om gezellig naast elkaar van de comedians te genieten. Vraag me niet waarom. 

Annemarie (78) is degene die uiteindelijk het kaartje van Ralf krijgt. Ze heeft duidelijk plezier in dit soort humor. We zijn al eens samen naar een presentatie van jonge comedians in Theater de Bakkerij in Rotterdam-Noord geweest. Voor de groep is ze niet bang, en van de artiesten kan ze incasseren. Ze is een lange dame, maar kleedt zich spannend als een jonge meid — en dat staat haar niet eens raar. Ze draagt haar ultra-korte hotpants 'on top' van haar mooie, lange, ranke benen. Benen die zó om commentaar vragen als de comedian ze in het oog krijgt. Annemarie wordt er warm noch koud van. 

Het is eng en het kwetst, maar stiekem is het ook wel weer fijn om daar dadelijk het mikpunt te moeten zijn. 

**De Line-up in het Oude Luxor:** 

* **Vrijdag 18 september:** We zien Tim Hartog, een rasechte Rotterdammer met een hoge grapdichtheid en scherpe zelfreflectie; Teun van den Elzen met zijn gortdroge, politiek-maatschappelijke satire; en Emily Higgson met het Engelstalige segment vol expressieve culturele observaties over Nederland.

* **Zaterdag 19 september:** Tim Hartog leidt de avond als Master of Ceremonies (MC). Naast Teun van den Elzen en Emily Higgson schuift deze avond ook Felix van den Berg aan, bekend om zijn gortdroge, absurdistische stijl en ijzersterke oneliners.

13 JULI: MIJN GEWISTE VERJAARDAG.

Terwijl ik dit opschrijf, borrelen er diepe gevoelens van verachting in mij omhoog. Verachting jegens Ratko Mladić, en jegens de vele duizenden Serviërs die vandaag in Belgrado massaal bijeenkwamen om de relieken van die schoft af te likken. Het was nog net geen officiële staatsbegrafenis, want dat mocht niet van Europa. Maar met de uitvaart van vandaag werd de Europese Unie mooi te kakken gezet; het was bijna een feest ter herinnering aan het Servische record ‘Bosnische mannen laten afslachten’ door Zijne Militaire Slachthings Hoogheid Mladić. 

Bij het restafval had hij gemoeten. Springlevend, en de fik erin. Dat had hij verdiend. Op zijn bevel werden destijds in juli 1995 duizenden Bosnische jongens en mannen vermoord door ze simpelweg voor een diepe kuil neer te zetten, ze dood te knallen en ze naar beneden te laten donderen. Het is een diep, extreem schokkende gebeurtenis die ik nooit, maar dan ook nooit zal vergeten. Want deze genocidale afslachting vond plaats op mijn verjaardag: 13 juli. Sindsdien is die datum besmet. 

En die Nederlander, de toenmalige bevelhebber Thom Karremans? De Opper-Blauwhelmsmurf heeft destijds geen poot uitgestoken om de enclave te beschermen. Hij leeft nog, weggestopt in Spanje. Zou hij ooit nog rustig hebben kunnen slapen? Ik hoop het oprecht niet. Hoe zou die Blauwhelmsmurf zich vandaag voelen, nu Mladić in Belgrado met militaire eer en saluutschoten naar zijn graf wordt gedragen? Nergens kan die smurf naartoe om die ongekende lafheid van zich af te schudden. Misschien verstopt hij zich wel sneaky in een grote GFT-bak, om zich daar op de grote hoop lekker een jaartje te laten composteren. 

Ach, zo erg als Mladić was Karremans nou ook weer niet. Het is ergens een fijne gedachte om te weten dat hij straks na zijn dood als compost nog van nut kan zijn voor de wereld. Hij heeft het straks niet meer in de hand, maar mocht het zover zijn: dan moet er één zakje van zijn compost naar Servië, en één naar Bosnië-Herzegovina. Misschien dat er op die bebloede aarde dan eindelijk eens iets fatsoenlijks wil opbloeien.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

ELASTIEKJES EN HET BINNENHUISE OERWOUD

 Ooit was de zondag mijn vaste schoonmaakdag. Niet alleen mijn lijf en leden schrobde ik dan grondig, maar ook mijn tweekamerappartement. Dat doe ik al veel te lang niet meer. Dat betekent overigens niet dat het bij mij thuis een onleefbare bende is, dat nou ook weer niet, maar het is simpelweg minder netjes dan weleer. Vandaag herstel ik de traditie in ere. 

De zes keukenkastdeurtjes en de twee frontjes van de keukenladen zijn inmiddels onsmakelijk beduimeld. Telkens als mijn oog daarop valt, maak ik vlug dat ik wegkom om iets zinvols te gaan doen: een column schrijven, een boek lezen of een filmpje kijken. Sinds ik echter fanatiek aardbeien blender voor mijn smoothies, lijkt het keukenkastdeurtje vlak achter het apparaat wel aardbeirood ge-airbrusht. Gelukkig krijg ik, na al die maanden van verwaarlozing, alles vrij eenvoudig schoon. Ik gebruik Dash, omdat elk weldenkend mens dit middel de hemel in prijst. 

Ik weet vooraf al welke anarchie ik in de linkerkeukenlade zal aantreffen. Het is in die la een volledig losgeslagen boel. De batterijen — AAA, AA en die platte, ronde zilverkleurige — liggen kriskras door elkaar. Daarnaast tref ik honderden elastiekjes aan, in hoopjes naar grootte her en der verspreid. 

Elastiekjes; dat was mijn vaders wondergereedschap waarmee hij in eerste instantie alle kapotte spullen probeerde te repareren. Schoenen, gelijmde schoteltjes, zijn bril, ingewikkelde fietsreparaties. Mijn vader was een man van: 'niet geschoten is altijd mis'. Al gold voor hem ook: hoe ouder hij werd, hoe minder hij schoot. 

Dat met die elastiekjes heb ik overduidelijk van hem geërfd. Voor mijn vakantie bundelde ik met elastieken van verschillende grootte braaf mijn sokken, onderbroeken, T-shirts, overhemden, washandjes en theezakjes. Zo efficiënt gingen de spulletjes de koffer in. 

Nu ligt alles weer ordentelijk gesorteerd in die linkerlade: de batterijen en de elastiekjes, maar ook de punaises, een gasaansteker, lucifers, een zaklantaarn, rollen plakband, aluminiumfolie en de schaar. 

Tot slot van de schoonmaakdag ga ik de ramen zemen. Lekker makkelijk, met Glassex. Het resultaat is altijd direct goed, hoewel het zeker een half jaar geleden is dat ik deze klus heb geklaard. Aan de voorkant, de keukenkant, zeem ik zowel binnen als buiten. Aan de achterkant, de woonkamerkant, doe ik uitsluitend de buitenkant. Binnen kan ik simpelweg niet bij het raam komen. 

Ik heb daar namelijk een soort regenwoud voor mijn ruit staan. Zolang er nog probleemloos door mijn woonkamerraam gekeken kan worden, ga ik geen onnodige risico’s nemen door dat complete oerwoud te verplaatsen. Ook al is het maar tijdelijk, het blijft uit milieuoverwegingen volstrekt onverantwoord. Vandaar.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN OPA VAN 76 EN EEN MEISJE VAN 25. (TWEE)

Het was natuurlijk te mooi om waar te zijn. Die date tussen Chelsea en mij. Aan de ene kant vond ik het ontzettend leuk en was ik er trots op dat zo'n oude knakker als ik nog zo in de smaak kon vallen bij zo'n fris, vrolijk en bruisend meisje. Excuses: ‘vrouw’. 

Ik heb er helemaal niets bijzonders voor hoeven te doen. Eén keer per week liep ik die zonnestudio binnen en dan kwam ze me stralend melden dat ze mijn zonnebank had schoongemaakt en het noodzakelijke hoofddoekje ter bescherming van mijn kale kop — mijn woorden — ook al had klaargelegd. 

Na een zonnesessie, ik was al bijna buiten, riep Chelsea me een keer terug. Ze stond te praten met een mooie man van begin vijftig, schat ik. "Dat is mijn vader," zei ze. Haar vader en ik gaven elkaar een hand, knikten elkaar vriendelijk toe en zeiden onze namen, zoals dat gaat bij zo'n eerste kennismaking. Ik ervaarde het als uiterst verrassend en verbazingwekkend dat Chelsea me daar in die studio aan haar vader voorstelde. Een vader die qua leeftijd mijn zoon had kunnen zijn. "U heeft een leuke, vriendelijke dochter, meneer," zei ik nog. Haar vader nam mijn compliment met een glimlach in ontvangst. 

Op 13 juni waren we toevallig allebei voor het laatst bij de zonnestudio. Chelsea gaf me die dag haar telefoonnummer, geheel spontaan. Ik had nergens om gevraagd. Zij stelde voor om na de vakantie een 'teetje' te gaan drinken. 

Dat teetje is vooralsnog niet zo’n goed ideetje gebleken. Twee keer planden we een date, en twee keer zei ze af. Vanmiddag zou de derde keer worden. Driemaal scheepsrecht. Om vier uur bij Brasserie Het Loo. 

Ik had vanmorgen m’n ogen nog maar net open, of ik zag het appje van Chelsea, gepost om drie uur vannacht: 

*‘Hi Jos, ik lig de hele nacht wakker, ik baal als een stekker, ik vind het zelf bijna ongeloofwaardig. Mijn luchtweginfectie is naar mijn longen gegaan en naar mijn hoofd. Ik heb ook koorts, al twee dagen. Ik hoopte dat ik vandaag wel sterk zou zijn, maar helaas, nog steeds rillerig. Maandag ga ik naar de dokter. Het is voor mij ook niet uit te houden. Ik app je zodra ik echt ben hersteld. Ik baal echt ontzettend.’* 

Daar antwoordde ik op: 

*‘Wat kut voor jou, Chelsea. Voor mij ben je absoluut niet ongeloofwaardig. Ons teetje komt heus nog wel een keer... wat in het vat zit... beterschap! Don't worry, be happy! Groetjes, Jos.’* 

Dat zij zich momenteel lichamelijk zo belabberd voelt, geloof ik onvoorwaardelijk. Waar zij echter niets over schrijft, is het geestelijke ongemak dat deze date met zich meebrengt — iets wat overigens niet alleen voor haar geldt. Het leeftijdsverschil maakt deze ontmoeting voor beiden bijna ondraaglijk spannend. 

Na dat ‘nee’ van Chelsea's lichaam, voelde ik de spanning bij mij, voor die teetje-date, heel langzaam weg ebben.

EEN OPA VAN 76 EN EEN MEISJE VAN 25

Pochen doe ik niet aan. Toch is het moeilijk te geloven: vanmiddag heb ik, een opa van 76 jaar oud, een date met Chelsea, een jonge vrouw van 25. Wij kennen elkaar van de zonnestudio, waar ik in de lente zo’n kleine twintig keer een uurtje bruin heb ‘legge’ bakken. Chelsea werkte daar; het vrolijke en bruisende zonnebankmeisje. 

Ik ging in juli op vakantie naar Frankrijk en wilde daar nu eindelijk wel eens een beetje toonbaar voor de dag komen. Niet met mijn reguliere, harige melkflessen. "Lekkere bruine benen hebbie," zei mijn een-na-oudste zus, die in de zomer altijd campingbruin brandt. Ze had het louter over mijn benen, want met dit kleurtje ben ik weliswaar van de korte broek, maar beslist niet van de blote borst. Oh nee! Althans niet in de stedelijke omgeving. Ik zie mezelf nou niet met mijn wat schamele, 76-jarige borstpartij over de Lijnbaan flaneren. Het hoongelach en het schampere commentaar van het in meerderheid toch jeugdige en geheel geklede winkelende publiek zou ik niet aankunnen. 

Maar hoezo dit gebazel? Het zal de nervositeit zijn voor de date zometeen met het ‘jonge ding’. 

We waren destijds tegelijk voor het laatst bij de zonnestudio. Zij ging ergens anders werken, ik was bruin genoeg. Tot mijn grote verbazing zei Chelsea dat ze contact wilde houden. Ze gaf me haar nummer. "Zou ze behoefte hebben aan een opa?", vroeg ik me af. Ze is echt leuk, een energieke, opgewekte vrouw. Overigens is er van verliefdheid van mijn kant absoluut geen sprake. Het is inmiddels twee maanden geleden dat we elkaar voor het laatst zagen en afspraken 'een teetje' te gaan drinken. 

Straks is het zover. Aanvankelijk betrapte ik me op de neiging om daar de 'leukste versie' van mezelf op te gaan voeren: de intellectuele columnist, de gevatte Rotterdammer, de man die alles prima de luxe voor elkaar heeft. Pfff. Ik kreeg het er al benauwd van. Maar nee, zo gaat het absoluut niet gebeuren. 

Ik ga ontspannen naar Brasserie Het Loo en zet vooral mijn luisterend oor aan. Ik ben benieuwd hoe het met haar gegaan is na haar ziekte, hoe het op school gaat, en met ‘haar’ kinderen op de naschoolse opvang waar ze juf is. Ik vertel haar terloops dat ik binnenkort met een groepje naar een Comedynight ga in het Oude Luxor. Als ze van theater houdt, wil ze misschien wel, want ik heb nog een ticket over. 

We gaan straks eerst maar eens even 'teetje drinken'. En wie weet gaan Chelsea en ik, als het gezellig was, een volgende keer wel 'schuitje varen'.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

 

GEWISTE AFSPRAKEN.

Vanmorgen had ik een fikse ruzie met iemand uit de flat. Ik noem die persoon ‘V.’. Als u wilt weten met wie ik precies in aanvaring kwam en waarover de kwestie ging, dan kunt u beter direct ophouden met lezen. Dat laat ik niet los. 

Mijn verbazing was groot toen V. mij doodleuk vertelde dat een bepaalde afspraak die wij ooit maakten, gewoon niet doorgaat. Sterker nog: V. verklaarde ijskoud dat er nooit sprake is geweest van een afspraak. Ik ben er nochtans van overtuigd dat wij destijds allebei bij ons volle verstand waren. We meenden het serieus. We vonden het iets moois, iets zinvols. Aangezien ik V. er nooit lacherig over heb horen doen, dacht ik dat die afspraak voor ons beiden stond als een huis. 

Zelf woon ik bijna elf jaar in deze flat. V. ook zoiets ongeveer, daar wil ik vanaf wezen. Het is vandaag voor het allereerst dat mijn vertrouwen in deze buur een deuk — nou vooruit, een deukje — oploopt. V. en ik zijn beslist niet de grootste vrienden. Een vriendelijke groet als we elkaar tegen het lijf liepen kon er altijd wel vanaf. Soms stonden we stil voor een kort praatje over koetjes en kalfjes, en heel soms gingen we echt de diepte in. Dan ging het ergens over. 

Een dombo zou ik V. beslist niet willen noemen. Integendeel zelfs; het zou mij niet verbazen als V. een hoger IQ heeft dan ik. Zeker een hoger sociaal IQ. Doch, hoe slim iemand ook moge zijn, dat neemt niet weg dat ook V. zich simpelweg heeft te houden aan gemaakte afspraken. Tenzij er urgente omstandigheden zijn die nopen tot een herziening, maar daar heb ik V. niet over gehoord. De afspraak bestaat volgens hem simpelweg niet. Alsof het met een druk op de knop uit zijn geheugen is gewist. 

Het resultaat is helder. V. en ik hebben vanaf nu even helemaal niets meer met elkaar.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

VIER JAAR TEGENOVER 50 JAAR.

Ik koos voor de drie uur durende film 'Kokuho' in bioscoop KINO. Het is een meeslepend Japans drama dat Kikuo volgt, de zoon van een vermoorde maffiabaas. Kikuo wordt geadopteerd door een beroemde acteur en groeit samen met diens zoon op in de slangenkuil van het traditionele Japanse theater. Vijftig jaar lang strijden de stiefbroers om roem en perfectie op het podium. 

Pas de volgende ochtend zag ik het appje dat Ruud me stuurde. Hij had wat anders: hij moest op de poes van zijn dochter passen. Ruud is mijn maatje. Normaal gaan we er elke dinsdagmiddag samen op uit. Wandelen, fietsen, een museum, de bioscoop, of bij slecht weer gezelschapsspelletjes bij mij of hem thuis. Meestal bij mij, want Ruud heeft niet alleen een lichte vorm van autisme, maar is ook een enorme hoarder. Het is, kort en duidelijk gezegd, een enorme teringzooi bij hem thuis. 

Uitsluitend 'Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet' zouden Ruud en ik bij hem kunnen spelen. Geen speeltafel, spelbord of pionnen nodig. Maar zelfs dat spel is daar best moeilijk; ik krijg direct keuzestress gezien de giga-hoeveelheid spullen die in Ruuds woonkamer rondslingert. 

Wat Ruud niet weet, en ook niet hoeft te weten, is dat hij dezer dagen geen moment bij míj in beeld is geweest. Falikant vergeten. Pas toen ik mijn WhatsApp opende en zijn berichtje zag, realiseerde ik me dat hij voor mij even van de wereld was geweest. Gisteren was ik simpelweg te druk in de weer met zwemmen, een hardnekkig zwerende teen en het uitzoeken van een film, puur voor mezelf. 

Bezopen vind ik het eigenlijk. Vier jaar staat onze wekelijkse date als een huis. Nooit vergeten. Sterker nog: ik bedacht op maandag vrijwel altijd onze activiteit. In feite was Ruud dus geen 24, maar 48 uur volledig uit mijn systeem gewist. Raar hoe het brein werkt. 

Vijftig jaar lang vochten de Japanse maffiazonen in KINO om de absolute controle op het toneel. Maar in de Rotterdamse realiteit vallen vier jaar vriendschap ongemerkt in het water, simpelweg omdat er opgepast moet worden op de poes van de dochter.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com