ELASTIEK.

Het gezin, waarin ik opgroeide, hield van rekbaarheid. Je zou kunnen zeggen dat ons gezinsleven bij elkaar werd gehouden door elastiekjes. Neem mijn  broertje Marco; hij kon eindeloos in de weer zijn met die rubberen ringetjes om zijn vingers, een fascinerend spel van draaien en lussen waarmee hij heel veel uurtjes verdreef.

Zelf was ik heel consequent met mijn verzameling voetbalplaatjes. Pas bij een stapeltje van exact tien stuks deed ik er een elastiekje omheen. Terwijl ik mijn sporthelden sorteerde, waren mijn zussen Manda en Lidy buiten de onbetwiste koninginnen van de sprongkracht. Met een meterslang elastiek tussen hun enkels voerden ze acrobatische hoogstandjes uit. Ik mocht soms een poging wagen, maar meestal eindigde ik hopeloos verstrikt, terwijl de liedjes over 'in spin, de bocht gaat in' door de lucht galmden. (Dat lied hoorde toch bij touwtje springen ?) Mijn talent lag duidelijk niet bij het elastieken.

Op de lagere school kreeg dat spul echter een venijniger karakter. Het veranderde in een wapen voor de kleine pestkop. Het elastiekje werd tussen duim en wijsvinger gespannen, de voorkant werd naar achteren getrokken, en met 'dodelijke' precisie werden nietjes, propjes of zelfs bonen op onschuldige billen geschoten. 

Ik was een jaar of veertig toen mijn relatie met het elastiekje wat pijnlijker werd. In een poging een hip paardenstaartje te maken, offerde ik onbedoeld flink wat hoofdharen op. Zo’n kaal elastiek trok zonder pardon hele plukken uit mijn schedel. De uitvinding van de variant met een vrolijk laagje stof eromheen was voor mijn hoofdhuid dan ook een doorbraak van jewelste.

Vandaag deed ik een aangebroken komkommer in een zakje en bond het met een elastiekje dicht. Ook mijn reisbagage hield ik vaak zo bij elkaar: sokken, onderbroeken en t-shirts apart met een elastiekjes er omheen. 

Zelfs de fysiotherapeut doet mee. Voor mijn schouder kreeg ik onlangs een groot groen elastiek mee dat ik over de deur moet hangen om te oefenen. Dat doe ik braaf. Goed komt het nooit meer met mijn schouder. Daar moet ik mee leren leven. Ik hoop wel dat de rest van mijn spieren lekker soepel blijft.. 

Een leven zonder een beetje elasticiteit is maar een stijve boel.

TRUMP.

Ik vind het wel angstaanjagend. Hij, president van 't machtigste land ter wereld, kan maar straffeloos doen wat hij wil. Hij moordt of laat moorden, gewoon omdat hij denkt dat het nodig is voor hem persoonlijk, als zakenman of als megalomane wereldleider. Hij is in zijn land met een nipte meerderheid gekozen maar veroorlooft zich daden, alsof hij tot baas gekozen is van de hele wereld.

Zonder dat er in de Senaat of het Huis van Afgevaardigden bij Trump op was aangedrongen om Venezuela aan te vallen, had hij er wel zin an en arresteerde tegelijk de president van dat land: de wrede alleenheerser Maduro. Trump gooide die man meteen in een  gevangenis in New York.

Nu was Maduro een vervelende dictator. Hij zette vele tegenstanders van zijn bewind in de gevangenis. De meeste inwoners van Venezuela lijken er blij mee, dat ze van Maduro verlost zijn. Het kan best zo zijn dat dat land zich nu richting democratie gaat bewegen. Dat voelt voor mij dubbel: aan de ene kant vind ik dat Trump met zijn fikken van Venezuela moet afblijven. Venezuela kan best zelf zijn boontjes doppen.  

Aan de andere kan bekruipt me toch gelijk de twijfel of Venezuela met dictator Maduro aan de macht ooit in de buurt van democratie kan komen. Heel wankelmoedig denk ik dan, zonder dictator Trump was het niet gelukt.

Hetzelfde met Iran. Ook daar bemoeit Trump zich als een dictator en dreigt hij met geweld. Hij dreigt niet alleen met geweld meer. Gisteren bombardeerde hij Iran. Vele mensen zijn geslachtofferd. Tientallen kinderen van een meisjesschool, las ik. Ook hier verfoei ik enerzijds Trump, Hij heef daar niks te zoeken. Fuck off! Maar nu Trump, onbevoegd, krachtdadig, dictatoriaal heeft ingegrepen is het gewelddadige Iraanse Ayatollah's regiem een flinke slag toegebracht. Die valse 'christelijke' leiders hadden onbegrijpelijk wreed meer dan 7000 vreedzaam protesterende burgers afgeschoten.

Hij treedt onbevoegd op als een dictator, voor wie mensenlevens niet tellen en ik juich het resultaat dat hij  in Venezuela en Iran boekt toe.  Ik schaam me dood.

Zijn laffe bombardementen op zogenaamde drugssmokkelbootjes. Hij weet niet eens zeker of het drugsboten zijn en toch bombardeert hij ze (tot nu toe bijna 300 doden). Hij zet de Nationale garde in om de orde te handhaven. 

Die binnenlandse legermacht de ICE die protesten van migranten ultra agressief neerslaat. Daar zijn twee Amerikaanse staatsburgers bij omgekomen .

Wat me angstig maak is dat hij zo makkelijk, ongecontroleerd beslissingen neemt uit de losse pols en ze ook vaak weer terugdraait. 

Nu zal Nederland niet zo gauw doelwit van die man worden. Maar je weet bij Trump nooit. Misschien maakt het feit dat wij een homoseksuele premier hebben, homohater Trump, zo agressief  dat hij Jetten en de regeringsgebouwen nijdig laat bombarderen.

MISSELIJK.

Toen ik vanochtend om half acht opstond, had ik nog nergens last van. Ik ga in de weer met de gebruikelijke ochtenddingetjes: douchen, aankleden, pillen, ontbijten, journaal kijken, krantje lezen, koffie drinken. 

Dan komt er hoofdpijn op, eerst lichtjes maar langzamerhand steeds iets zwaarder en ... heel sneaky, voegt  zich daar een misselijkheidsgevoel bij. Een gevoel dat zich naar boven wurmt van mijn maag via mijn longen en mijn strot tot naar mijn hoofd. Het maakt me draaierig, wankel en onzeker. 

Ik heb vandaag twee leuke afspraken. Vanmiddag een  excursie naar een bierbrouwerij en vanavond een cabaretvoorstelling in Maassluis: Ruud Smulders, een nieuwkomer in de cabaretwereld, heel veelbelovend. 

Zou ik die afspraken nu moeten gaan afzeggen? Ik zit momenteel nog te tikken met dat rotgevoel. Het blijft zeuren. Erger wordt het niet maar het is gewoon klote. 

Het is nu tien uur. Straks om kwart over één word ik opgehaald voor die excursie. Vòòr die tijd ga ik met mijn misselijke lijf nog even wat boodschappen doen in de buurt.

Ik ga op weg naar de sport-artikelenwinkel Declathon voor een bandage, voor over mijn hoofd, om mijn kale knar een beetje te camoufleren. Van een medesporter had ik al gehoord dat ze daar te koop zijn. Zes euro per stuk. Die misselijkheid verdwijnt tijdens de fietsrit naar en van Declathon. 

In een flits schiet me dan te binnen dat ik deze week voor het eerst dit jaar op de zonnebank heb gelegen. Het zou me niet verbazen als mijn ingewanden door de straling van die tl-buizen van slag zijn geraakt en mij misselijk maakte.                                     

Het kan het eten zijn, of het is de zonnebank, het kan ook nog wat anders zijn: een nieuwe griep misschien. Hoe dan ook: het nare gevoel is nu wel weg.

Vanmiddag ben ik (dus) met Leonard, een bijna vriend, naar een redelijk nieuwe brouwerij in Rotterdam geweest. Die is hier in gebruik sinds 2021, ruim vier jaar dus. 't Is een grote vestiging, die gebouwd is op de plaats en in het karkas van de fruitterminal. In het pand zijn behalve een brouwerij, ook een restaurant en een feestzaal gerealiseerd. Het ziet er gloednieuw en glimmend uit. Het tripeltje  dat wij afloop cadeau kregen was heerlijk.

Later op de avond het al aangekondigde cabaret met mijn gezelschapsdame Linda, van Klup. Ze is goedlachs. Zij heeft genoten van de voorstelling. Ik vond Ruud minder dan ik van hem gewend was. Hij was een paar keer geweldig bij Lübach. 

Vanavond een geringe grapdichtheid bij Ruud.

Blijf hem toch maar volgen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

ALS EEN SPEER

Het is weer vrijdag, de dag dat ik mijn groente en fruit koop op onze  markt. Op vrijdag zie ik Juan ook vaak. Ik heb hem (een beetje) beter Nederlands leren praten. Juan komt eens in de veertien dagen bij mij thuis 'op de koffie'. Hij is politiek behoorlijk rechts, ik daarentegen behoorlijk links.We voeren dat uurtje spetterende discussies over 'de politiek'. 

Ik trakteer op chocozoenen, die nieuwe naam van de lekkernij met met de voormalige controversiële naam 'negerzoenen'. Juan, zelf een man 'van kleur' vindt het ridicuul, dat de ons bekende lekkernij: 'negerzoen' niet meer zo genoemd mag worden. 'Dat is alleen in Nederland', zegt hij. 'In Costa Rica, zijn land maar ook in andere Zuidamerikaanse landen is het gewoon: zwarte mensen zijn negers'. Juan vertelt, dat hij zijn jongere zusje soms liefkozend aanspreekt met: 'Hey negrita!'  Wanneer hij boos op haar is, snauwt hij haar: 'Hey, negro!' toe.

'Bij mij ligt dat anders,' zeg ik, 'nikker en neger hebben voor mij een denigrerende, kwetsende bijklank. Ik gebruik die woorden niet

Dit is echt een goede vrijdag, want Juan is nog maar net 'opgehoepeld' of ik ben alweer op weg naar café het Loo. Daar ga ik met Joachim in twee uur tijd, een liter bier zuipen en veel ouwehoeren over van alles en nog wat. Joachim is 65 jaar en leeft nu twintig jaar in Nederland. Eerst vijf jaar in Den Haag daarna in Rotterdam. Hij kan zich een beetje verstaanbaar maken in het Nederlands. Volledig arbeidsongeschikt is hij, al zeven jaar. Zijn dagen slijt hij in eenzaamheid zonder daar treurig over te zijn. Hij heeft met zijn zieke, zwakke lichaam leren leven. Dat leven speelt zich vrijwel geheel al rond zijn tv, zijn loopband en de aanrecht.

Hij is best sociaal. Informeert hoe het met mijn nieuwe schouder is gaat. 

'Ik kan bijna niks meer met die rechterarm. Daar heb ik mee leren leven. Alleen 'dat' gaat nog prima', zeg ik gekscherend en terwijl ik dat zeg, maak ik het, bij mannen onder elkaar, gangbare 'aftrekgebaar'.

Enigszins verrast ben ik als Joachim daar nú ineens serieus op in gaat: 'Ja, ... masturbatie, logisch ... ja, normaal ... man alleen,' zegt hij. 

'Als ik masturbeer' zeg ik, 'ben ik helemaal gefocust op mezelf. Ik voel me dan ook prima, ben heel tevreden met mezelf.'

Joachim maant me om niet zo hard te praten. Hij denkt dat er mensen in de kroeg mee zitten te luisteren. Hij fluistert nu bijna tegen me.

'Jij niet denken ...  mooie vrouw dan?'. vraagt Joachim.

'Neen', zeg ik , 'dat leidt  me juist alleen maar af'.

'Ik trek-trek  ... ik nodig foto ... video ... fantasia ...', zegt Joachim, 'Ik nodig ... met vrouw in hoofd ik komen  ... ja una lanza ... (als een speer).'

Dat klinkt echt grappig uit Joachim's mond. Mooi einde voor dit stukje ook.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

BIPOLAIR

De meeste lezers van mij weten wel dat ik bipolair ben. Voor de volksstammen die dat nog niet weten, kan ik het nog wel even uit de doeken doen.

Allereerst: bipolair is de mooie naam. Klinkt goed, vind ik. Daarom gebruik ik die naam ook meestal. De minder leuke naam, die precies hetzelfde aanduidt is 'manisch-depressief'. Die laatste naam maakt mensen bang. Als ik zeg dat ik manisch-depressief ben denken de mensen dat ik een seriemoordenaar ben of een (ex-)tbs'er.

Bipolair dus: 94% van mijn leven, merk je niks aan mij, 3% ben ik somber, 3% ben ik manisch gestemd. Wat een sombere stemming is hoef ik denk ik niet uit te leggen. In deze treurige, hardvochtige wereld heeft iedereen wel eens last van een dipje. Ik dus ook, alleen gaat het bij mij veel dieper. Ben dan niet in staat naar vrolijkheid over te schakelen. Ik kan me dan dagenlang wegcijferen, opsluiten. Mijn denken wordt overheerst door negatieve, neerslachtige gevoelens. Bij andere bipolairen kan deze stemming heel lang, wel enkele maanden aanhouden. Godzijdank heb ik dat niet. Na twee weken vind ik het wel weer genoeg. Dat laatste klink als of ik daar invloed op heb  maar dat is niet het geval. De neerslachtigheid verdwijnt weer als een dief in de nacht.

(Hypo)maan of manisch, ben ik veelvuldiger dan depressief. Ik vertoon dan uitbundig gedrag, schreeuwerig, hard lachen, veel praten. Ik ben brutaal, praat met iedereen, kleed me soms raar. Heel ondernemend ben ik dan ook. Het lijkt soms wel alsof ik elke dag een uur te kort kom. Soms doe ik rare dingen, die ik anders nooit zou doen en die me veel geld kosten, dan word  ik bijvoorbeeld verliefd op een andere vrouw dan de mijne en ga 'vreemd' met haar. Soms ga ik zelfs naar de hoeren, of naar het casino. Kooplustig wordt ik ook. Zo kocht ik eens een dure zonnebank (drieduizend euro). Hooguit twee of drie keer heb ik er op liggen bakken. 

Ik schijn eens serieus van plan geweest te zijn, in een manische periode, om een hoedenzaak te kopen op de Zwartjanstraat. De eigenaar ging met pensioen en zocht een koper. Hij vroeg niet veel en ik was manisch-enthousiast en in staat die winkel diezelfde middag nog over te nemen. Mijn echtgenote toen ging daar breeduit voorliggen. Achteraf zeg ik natuurlijk ze had gelijk. Ik was helemaal geen winkelier en bovendien had ik die vijftigduizend euro niet die de hoedenman wile vangen.

In die stemming maak ik ook heel makkelijk ruzie, met Theo bijvoorbeeld, met Sonja, met Winny met Jolina, de regisseur van het theatergezelschap. Mijn zwaktebod is dat ik in manische toestand alles veel beter weet dan de rest en vervolgens veroorzaak ik de grootst mogelijke schade aan mezelf.

Er bestaat trouwens een medicijn, dat  er redelijk in slaagt mij op de middenweg te houden: lithium, elke avond voor het slapen gaan een pil. Door die medicatie weet haast niemand in mijn omgeving wat ik mankeer. Nu wel dus.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

EEN ZOOITJE.

Ik wou dat ik wist hoe het komt dat het hier in huis zo langzamerhand en zooitje wordt. Een druk baasje ben ik, dat zeker. Maar dat ben de laatste jaren onophoudelijk. Mijn buren vragen zich dikwijls af waar ik uithang. Mijn vertier zoek ik dikwijls buitenshuis: bios, theater, sporten, fietsen, wandelen. Toch zit ik binnen ook niet stil. Althans niet letterlijk, want ik lees, schrijf, kook, eet, drink, zing, kijk tv, luister muziek, slaap, enzovoorts. Alles bij elkaar heb ik zoveel te doen, dat ik elke dag een uur te kort kom. Ik moet eigenlijk van mezelf om twaalf uur naar bed, elke dag weer 'eigenlijk'. Maar dan heb ik nog zeker voor een uur iets urgents te doen. Wat na dat uurtje nog blijft liggen is dat zooitje i mijn huis. Bijvoorbeeld: het is nu 01.00 uur 26 februari. Ik ben bezig dit stukje te tikken in het uur dat ik in feite al op één oor had moeten liggen.

Al dit stukje klaar is, neem ik mijn medicijnen in, poets en flos mijn tanden, spoel mijn mond en duik in mijn bed.Weer vergeten om mijn elektrische deken aan te zetten. Ja, die gebruik ik nog steeds als koudbloedige.

Binnen vijf minuten ben ik vertrokken. 

Na een uurtje sla ik het dekbed van me af, om, al slaapwandelend het zooitje  in mijn huis te inventariseren.

In de keuken op de rechterkant van het aanrecht staat een berg afwas van zeker drie dagen. Dat heeft er ook mee te maken: ik wil zo weinig mogelijk gas gebruiken. Eens in de drie dagen maak ik een zuinig sopje. De linkerkant van het aanrecht ligt vol met: aardbeien, bieten, wortelen en twee bakken Franse volle kwark. Dat had ik in de loop van de dag al moeten verwerken tot een smoothie of tot vuchtensapjes. Over de keukenstoel hangt een zwarte regenjas. Tegen de radiator steunen drie lege ovenplaten, een groen boodschappenwagentje, half vol met lege flesjes (van glas en plastic) en blikjes (van blik). In de hoek van de keuken staat werkeloze enigszins triest ogende opgedroogde zwabber.

Op mijn bureau in de gang, dat ik overigens niet meer als bureau gebuik, liggen achteloos neer gegooid: een baseball-petje, een zwarte, deftige herenhoed, een Russische ijsmuts, m'n fietshelm, een stapel (10 exemplaren) van het tijdschrift  'Vogelen voor beginners' dat ik, zelfs tijdens mijn slaapwandeling keurig netjes in de papierbak weet te deponeren.

In een hoek van die gang staat, op de grond, vlakbij de woonkamer  een mooi geschilderd portret van mij. 

                                     Ik was toen 19 jaar. 

Het is geschilderd door mijn ex Winny. 

Ik ben nog niet eens op de helft. Maar ... dit verhaaltje is vol. Misschien een volgend keer meer. Of er is géén zooitje meer.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 

WIJ ZIJN DOEN.

Door een oud-collega, ben ik gevraagd om mee te denken over de ontwikkeling van een kenniscentrum 'Een duurzame toekomst'. Ik ben daar met nog een tiental anderen in januari jl. mee gestart.

 

Wat wil dat kenniscentrum?

Dat kenniscentrum wil het mensen, die zich steeds meer realiseren, dat Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen heel belangrijk is in het streven naar een meer duurzame toekomst, gemakkelijker maken hun invloed uit te oefenen op die bedrijven en overheden. 

Dat wil het kenniscentrum doen, door mensen bewust te maken van die invloed en door hen 'gereedschap' te geven om die invloed uit te oefenen. Dat doet het kenniscentrum op twee niveaus.

 

Ten eerste op individueel niveau. We gaan apps (bekijk bijvoorbeeld eens  app: Questionmark) en links verzamelen  via welke meer informatie ontstaat over de kwaliteit van de dagelijkse boodschappen en producten. En we geven tips en tricks hoe je duurzamer kan gaan leven.

 

Ten tweede op collectief niveau. Daar, waar mensen een misstand of een vermoeden daarvan aan de kaak willen stellen maar niet weten hoe dat aan te kaarten. 

Zoals bijvoorbeeld vervuilende activiteiten in de omgeving (afval in het water/het groen, bestrijdingsmiddelen, stank etc.). 

Onterechte claims van producenten (voedsel, verzorgingsproducten). 

Mogelijke slechte handelwijze naar mens en dier. 

De rechtszaak tegen de fabrikanten van de Sting* is een goed voorbeeld hoe onverantwoorde producten aan de kaak kunnen worden gesteld.

 

Aan deze mensen biedt het kenniscentrum een scala aan databanken met wetenschappelijk onderzoek of databanken van toezichthouders vol met rapportages over (in dit voorbeeld) de kwaliteit van het buitenwater.

 

Om wat meer ruchtbaarheid aan dit idee van een kennisbank te geven, is door ons als eerste de LinkedIn-pagina “Wij zijn doen” ontwikkeld. Hier kunt u een aantal ‘links’ vinden met handige tips en informatie over de duurzaamheid van een aantal producten. Op deze pagina willen we voorlopig 1 x per week iets posten over een onderwerp dat actueel is. 

 

Nu staan we voor de volgende fase waarin we een ‘website’ willen (laten) bouwen zodat ons bereik groter wordt. Hiervoor is echter geld nodig waarvoor bij het RMC (Rotterdams Milieu Centrum) een verzoek is ingediend. 

De website moet goed en simpel te doorgronden zijn. Daarvoor is een professionele aanpak nodig. Naast aanvullende financiële bijdragen zoeken we ook deskundigen die dat kunnen bouwen.

Op 5 maart komt de initiatiefgroep voor dit kenniscentrum weer bijeen en van iedereen wordt een plan of een idee verwacht. 

Doe maar onderzoek naar de duurzaamheid van de productie van kleding, groente, fruit. Ook lijkt me zinvol eens naar de producten van de Gemeente Rotterdam (o.a. de vuilophaal) èn het functioneren daarvan te kijken in relatie tot telefoonnummer 14020 en Rotterdam.nl.

Ik heb me rot geïrriteerd aan de nalatigheid van de vuilophaal de laatste maanden en aan het feit dat op de klachten daarover van de burger bij 14020 en  Rotterdam.nl niet gereageerd wordt.

 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com