AYAKA.

Geheel onverwachts krijg ik vanavond buurvrouw Ceny op bezoek. Ik ben net klaar met eten. Ik wilde nog even een stukje 'Theo en Thea' anno 2026 meepikken bij het herdenkingsprogramma '75 jaar jeugd-televisie in Nederland' op Ned 3. Mijn kinderen waren nog geen tien jaar toen ik samen met hen naar dit prachtige, baanbrekende duo keek. Theo en Thea waren mijn favorieten. Onbegrijpelijk is het dan dat ik, blijkbaar al na enkele fragmenten waarin dat koppel figureert, in slaap val. Ik schrik wakker van de deurbel. Van Theo en Thea is geen spoor meer te bekennen.

Er wordt één keer op m’n bel gedrukt. Geen bekende dus, want al mijn kennissen weten dat ze twee keer moeten bellen. Anders doe ik niet direct open. Bij één keer bellen loop ik eerst naar mijn keukenraam om te kijken wie er voor de deur staat. Dat doe ik nu dus ook. Daar zie ik vaag een persoon staan zwaaien met een pakje. Alsof die wat komt bezorgen. Raar, op de zondagavond? Ik zie een onbekende maar vriendelijke glimlach, wat me doet besluiten om toch maar open te doen.

Pas dan zie en hoor ik dat het Ceny is. Vanmiddag ontmoette ik haar nog. Nou ja, ontmoette... ze riep van twee hoog naar mij, beneden op de grond:
"Zo, dat is lang geleden dat ik u gezien heb!"
Ik wist haar naam toen al niet meer. Het is zeker een jaar geleden dat ik haar ontmoette in de metro. We liepen destijds samen naar ons appartementencomplex en het was voor ons beiden een verrassing dat we in hetzelfde gebouw bleken te wonen. Sindsdien had ik haar niet meer gezien.
"Waar ben je al die tijd geweest?" riep ik naar boven.
"In Aruba," verstond ik. Wat ze verder zei hoorde ik niet.
"O," zei ik gelijk, alsof ik het allemaal prima had begrepen.
"Kom binnenkort wat bij me drinken... koffie, thee... praat makkelijker."
"Goed idee," reageerde ze.
Leuk, Ceny! Ik vind haar ècht tof.

Wat ik nog niet eerder heb mogen meemaken gebeurt nu: Ceny staat nog géén twee uur na onze ‘balkonscène’ met iets lekkers te eten – Ayaka – voor de deur. 

Er zat niet eens voldoende tijd tussen om hier stiekem op te hopen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN TE LANGE WARMING UP..

Mijn lidmaatschap van sportschool Optisport had ik opgezegd. In de maanden november en december koos ik voor het Medisch Therapeutisch Centrum, het MTC. Dat wordt immers vergoed door de verzekering en zo bespaar ik mooi een dikke honderd euro. Begin januari schrijf ik me wel weer in bij Optisport.

Ik was vooraf nogal euforisch over het intakegesprek met Simon, de medisch fysiotherapeut. Simon had in geuren en kleuren zitten vertellen wat het MTC allemaal te bieden heeft. Ik gaf hem op een briefje wat ik nodig had: evenwichtstraining, massage voor mijn nek en schouders, en wat lichte conditietraining op de hometrainer.

De eerste echte trainingssessie zet Simon me meteen aan het werk: "Om te beginnen, Jos, MAG je een kwartiertje gaan fietsen. Je warming-up."
"Ik ben al warm, Simon," zeg ik, "ik heb net een kwartiertje gefietst van huis naar hier."
"Zo begin ik de training nu eenmaal altijd," werpt Simon tegen. Hij beent direct weg naar een tiental dames, waarmee hij gedurende mijn fietstijd de 70+ gezelligheidsgym doet.

Na mijn kwartiertje fietsen 'MAG' ik, eerlijk waar, tien minuten gaan roeien. Inmiddels is er een groepje stramme veteranen gearriveerd. Ook voor de gym. Simon doet gezellig. Zo af en toe klinkt een iets te luide, bijna dwangmatige lach uit enkele kelen. Mijn eerste halfuursessie zit er alweer bijna op. Tot op heden hielden mijn fysio’s zich altijd een heel half uur één-op-één met mij bezig. Van Simon krijg ik nog net vijf minuten evenwichtstraining en klaar is Jos. Vreemd? Ja. Uitermate vreemd.

In de tweede oefensessie volgt Simon exact hetzelfde patroon. Vóór ik weer vastgepind word op een apparaat, vraag ik naar de beloofde massage. Simon spreekt met lede ogen over de lange wachtlijst voor ‘onze’ enige massagetafel. Over drie weken is er heel misschien ‘een gaatje’.
"Okee," zeg ik, "als dat lukt, boek mij dan maar gelijk in voor acht beurten daarna." Maar zo werkt dat volgens Simon niet.

Ik MAG weer gaan fietsen. Terwijl de 70-plussers zo nu en dan lichtelijk kirren om zijn stroef klinkende gezelligheid, trap ik een paar minuten.
Genoeg! Hier ga ik niet mee door. Ik stap af, doorbreek dat oude dameskringetje en blijf pal in het midden staan. Ik kijk Simon recht aan en zeg:
"Wat jij hier doet is oplichterij, man! Je zet mij weg op apparaten terwijl jij aan de slag gaat met die groepen. Over de massage en trainingen heb je lopen liegen. Schandalig, Simon. Ik ga dit aanhangig maken bij mijn verzekeringsmaatschappij. MAG dat? Neen. Dat moet zelfs, Simon!"

Het is inmiddels eind oktober. Ik meld me weer aan bij Optisport.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

LEVENSLANG (deel 2)

 LEVENSLANG — DEEL 2

Ik had helemaal geen zin om me druk te maken om dat ventje.
"Ach mam, dat knulletje komt heus wel weer boven water," zei ik… oeps! Dàt had ik beter niet kunnen zeggen, want mijn moeder gooide een klosje garen naar mijn hoofd. Raak!
"Houd je een beetje in, snotneus!"

Het duurde toen toch nog tien dagen eer Antoine D. levenloos werd aangetroffen op nog geen vijfhonderd meter van het Jodocus-College. Misbruikt en gewurgd. Heel slinks had de moordenaar het knulletje begraven in het Park… in dicht struikgewas, vlak bij het standbeeld van de Rotterdamse dichter Tollens.

De aanwezigheid van vrijwel alle leerlingen en leraren van het Jodocus moet een grote steun zijn geweest voor Duus. Een geknakt man stond achter het kleine, witte kistje dat weldra ter aarde besteld zou worden. De vrouw aan zijn zijde, klein, stevig en kordaat ogend (zijn vrouw?), moest Duus er met alle kracht van weerhouden zich op het kistje te werpen.

Pas vier maanden later kwam een tip binnen die leidde tot de aanhouding van Lucas H., kappersbediende van kapsalon "Gedekt!?". De kapsalon staat op een steenworp afstand van de vindplaats van de kleine Antoine.

Een inmiddels al wat oudere ex-klant herinnerde zich de kapper van "Gedekt?". De klant, toen nog zeer jeugdig, was tijdens een knipbeurt onzedelijk betast door Lucas H. Zijn toenmalige klantje was door H. bij zijn kruis gevat. Dat kwam later in bedekte termen via de rechtbankverslagen naar buiten. Veertien jaar kreeg Lucas H., die vlot bekende.

Duus hebben we nooit meer gezien. Hij kreeg levenslang.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

LEVENSLANG (deel 1)

 LEVENSLANG — DEEL 1

Toen mijnheer Duchamps die ochtend, zonder bericht, niet op school verscheen, was dat geen reden om alarm te slaan. Hij was nóóit ziek, dus het meest voor de hand liggende was dat hij "voor de brug stond te wachten". Alleen… hij bleef de hele dag weg en ook de volgende dag kwam hij niet opdagen.

Niemand op school wist eigenlijk iets van het privéleven van de heer Duchamps… Duus werd hij genoemd, een ongelooflijk lieve, zachtaardige leraar (wiskunde). Was hij getrouwd? Had hij kinderen? We konden het ons haast niet voorstellen. Hij was zo lelijk als hij aardig was… een lange, magere man, ongeveer 35 jaar oud, met een lijkbleek gezicht vol ouderdomsvlekken en een scheef mondje met abnormaal uitstulpende lippen. Op zijn schedel zaten hier en daar wat slierten haar. We zagen hem nooit op de fiets of in de auto… hij kwam altijd lopend… hij woonde vast in de buurt van de school. Met zijn karakteristieke "Piet Por-passen" dook hij nu eens in de ene, dan weer in de andere zijstraat op, in de richting van de Hemelvaartsingel, waar het Jodocus-College stond.

"Is dat niet een leraar bij jullie op school?" vroeg mijn moeder, toen ik aan de ontbijttafel in de woonkamer mijn algebra-huiswerk zat te doen.
"Wie?" vraag ik.
"Mijnheer Duchamps, die naam komt mij toch zó bekend voor."
"Mijn leraar algebra."
"O ja, die fragiele, lange man. Heel vriendelijk. Nu weet ik het weer. Je was gezakt voor je toelatingsexamen en toen ben ik daar gaan praten. Heb ze verteld dat je een hele slimme jongen bent en dat zenuwen je waarschijnlijk de das om hebben gedaan… Duchamps… hij nam zelf je herexamen af en je werd alsnog toegelaten. Aardige man," zegt ze.
"Hij is al twee dagen niet op school, is hij dood of zo?" vraag ik een beetje provocerend, net alsof ik haar niet serieus neem.
"Zeg, houd jij eens op… bijdehandje… over hèm staat niks in de krant, alleen over zijn zoontje Antoine van zeven, die nu al drie dagen vermist is. Wat moeten die ouders in een vreselijke angst leven. Wat een kwelling!"
Ik had helemaal geen zin om me druk te maken om dat ventje.
"Ach mam, dat knulletje komt heus wel weer boven water," zei ik… oeps! Dat had ik beter niet kunnen zeggen geloof ik, want mijn moeder gooide een klosje garen naar mijn hoofd. Raak!
"Houd je een beetje in, snotneus."

(Morgen volgt deel 2)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

TWAALF (DEEL 2) remasterd.

Gewoonlijk staan de ramen op een kiertje met dit kille, regenachtige weer. Ik ga eens bij de buren vragen. Misschien hebben zij iets vreemds gezien. De naaste buren wisten van niks, hadden niks bijzonders gezien.

Maar de overbuurvrouw, een tenger Indisch vrouwtje, wist wel te vertellen dat er rond 12 uur vandaag een zwart geblindeerd busje stopte. Twee mannen in het zwart, met bivakmuts, belden aan bij de Hendersons. De vrouw die opendeed stribbelde wel wat tegen, maar was kansloos. Er was opeens veel activiteit en heen en weer geloop in huize Henderson gedurende zeker een kwartier. Dan komen één voor één, van klein naar groot, alle bewoners naar buiten gelopen en worden naar het busje geleid. De mannen met zwarte bivakmuts herstelden de voordeur, deden hem op slot en reden tussen half een en een uur de straat weer uit. Zo althans luidde het relaas van de kleine overbuurvrouw. Zij belde wel ogenblikkelijk 1-1-2, maar bij 112 moesten ze slechts hartelijk lachen om haar verhaal. Ze imiteerden zelfs haar aparte Indonesische tongval tijdens het 1-1-2-gesprek dat ze voerden. Heel stijlloos!

Het Indonesische vrouwtje had ook nog gezegd dat er ‘Groep 12’ in sierlijke gouden letters en cijfers op het busje geschreven stond.

Er waren nog meer raadselachtige ontvoeringen die dag, zo werd op Teletekst gemeld. Niet alleen gezinnen met 12 kinderen. Ook huishoudens die op huisnummer 12 woonden van een bepaalde straat, in elke willekeurige stad, werden opgepakt. En allemaal rond 12 uur en uitsluitend in Nederland. Ook van de vrouw die onlangs de populaire tv-quiz 'Twee voor twaalf' won, ontbreekt ieder spoor. Zolang de verantwoordelijkheid voor deze acties niet is opgeëist, tast een ieder nog danig in het duister omtrent het lot van de ontvoerden.

(wordt niet vervolgd)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

TWAALF — DEEL 1 (remasterd)

Ik probeer me voor te stellen wat er kan zijn gebeurd. In het huis is het doodstil, alsof er niemand aanwezig is, wat vrijwel nooit voorkomt. Zeker niet op zondagmorgen. In dit huis woont een gezin met twaalf kinderen! De familie Henderson. Ik kan naar binnen omdat de deur van de bijkeuken niet op slot zit. De deur was wel dicht. Aan de linkerwand zie ik een werkbank met een stoel ervoor en op de grond een houten krat met ijzeren veren. Tegen de stoel zijn twee blauwe mountainbikes aangegooid. Onder de ene helft van de werkbank staat een heel regiment schoenen en pantoffels kriskras door elkaar, onder de andere helft zie ik een verzameling schoonmaakspullen: een zwabber, een stoffer en blik, emmers, schoonmaakmiddelen, moppen en dweilen. Aan de rechterkant hangt regenkleding en jassen voor alle seizoenen.

"Hallo!," roep ik, "hallo!, ik ben het, Peter. Is er iemand thuis?"

In de keuken ziet het er opgeruimd en ordelijk uit. Abnormaal, want normaal gesproken is het een behoorlijk rommeltje. De stoelen staan dan schots en scheef naast de tafel. De kruimels en plassen omvergegooid drinken van het ontbijt liggen dan nog op de eettafel en de keukenvloer. Het aanrecht staat dan boordevol vuile afwas.

Ook de huiskamer maakt een nette, opgeruimde indruk. Ik roep nog maar eens: "Hallo, is er iemand!?" De voordeur is op slot, dat is vrij normaal. De wc-deur ook maar dat is pas normaal als er iemand op zit… Als ik na herhaaldelijk kloppen en roepen geen reactie krijg, ruk ik hard aan de wc-deur… en… dan ga ik bijna onderuit … blijkt hij toch gewoon open te zijn. Maar ook daar niemand. Er hangt nog enigszins vochtig wasgoed aan een wasrek aan de deur van de meterkast. De was lijkt een paar uur geleden opgehangen.

Misschien dat er boven nog iemand is… wel vreemd want ik heb toch herhaaldelijk en luid geroepen. De badkamerdeur zou volgens het witte kleurtje onder de deurknop vrij moeten zijn, maar ik krijg hem niet open. Ik hoor geen douchestraal lopen. Ik hoor ook geen gerommel met zeepjes, eyeliners of deodorant. Ik stomp op de deur, roep een paar maal, maar geen reactie. Ik trek dan hard aan de deur en voel aan de bovenkant wat speling… blijkt dat er aan de onderkant een schuifknipje de deur dicht houdt. Waarom is dit?

Zoals verwacht is er niemand in de vier slaapkamers, maar er heerst wel een bijna onbeschrijfelijke orde en netheid in die slaapkamers. Het is in elke kamer, op één na dan, eerlijk gezegd altijd een zooitje. In alle kamers staan de ramen wagenwijd open, terwijl het toch niet echt erg warm is. Gewoonlijk staan de ramen op een kiertje met dit kille, regenachtige weer. Ik ga eens bij de buren vragen. Misschien hebben zij iets vreemds gezien.

(Morgen volgt deel 2)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MIJN OP EEN NA OUDSTE ZUS.

Mijn op een na oudste zus, Manda, is vandaag jarig.73 jaar wordt ze. Ze viert het nooit. Met haar vrouw, Nel, heeft ze meestal iets buiten de deur gepland, zodat niemand haar de hand kan schudden, zoenen of omhelzen. Zeker weten: ze  krijgt van al haar broers en zussen, die daartoe nog toe in staat zijn, de hartelijke gelukwensen.. Misschien ga ik morgen nog even kijken of ze stiekem toch thuis is. Zij is de spin in het Mastwijk-familieweb.

 Toen ik, de oudste in het gezin, nog thuis woonde, was ik, voor ma althans, de centrale figuur waar voor háár alles om draaide. Een spin in het web ben ik nooit geweest. Daar was ik gewoon niet toe in staat. Toen ik op 18 jarig leeftijd uit huis ging, nam Manda, 15 jaar oud, mijn taak moeiteloos over. Ze deed dat veel beter dan ik. Ik was er voornamelijk (eigenlijk alleen maar)voor ma. Zij was er voor ma, voor pa en voor alle negen broertjes en zusjes. Zelfs voor mij, toen ik dus in Utrecht woonde.

Ma was zachtjes uitgedrukt, niet zo blij met mijn eerste mooie meissie, Winny. Manda daarentegen haalde met mijn vriendin een leuke nieuwe zus binnen.

Zo lang ik me kan herinneren was zij de steun en toeverlaat voor ma, een hulpmoeder. Voor alle  broertjes en zusjes was ze ‘supersister’. Zonder er veel woorden aan vuil te maken weet ze, krachtig, resoluut problemen te tackelen.

Dit jaar is Manda dus niet zo in haar gewone doen. Haar kracht, haar standvastigheid, haar zo kenmerkende robuustheid, mis ik bij haar dit jaar. Ik niet alleen!  Neen, dat mist  ze zelf ook. Als ik het daar kort met haar over heb, knijpt ze haar oogjes dicht, kijkt me vlijmscherp aan en zegt :'Dat komt heus wel weer terug, Jos. Dat weet ik gewoon, wees maar niet bang.

Alles kan met haar besproken worden.  Doorlullen doet ze niet aan. Zoals het een spin in het web betaamd, weet zij altijd als eerste  van zwangerschappen, scheidingen en aanstaande huwelijken, wie hulp nodig heeft bij het boodschappen doen en wie hoognodig zijn hart eens moest uitstorten.

Het is maar goed dat ze er geen enkele twijfel over laat bestaan dat ze op de weg terug is.

Want … wat moeten we zonder Mand??.

 Van harte gefeliciteerd en nog vele jaren.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com