EEN OPA VAN 76 EN EEN MEISJE VAN 25

Pochen doe ik niet aan. Toch is het moeilijk te geloven: vanmiddag heb ik, een opa van 76 jaar oud, een date met Chelsea, een jonge vrouw van 25. Wij kennen elkaar van de zonnestudio, waar ik in de lente zo’n kleine twintig keer een uurtje bruin heb ‘legge’ bakken. Chelsea werkte daar; het vrolijke en bruisende zonnebankmeisje. 

Ik ging in juli op vakantie naar Frankrijk en wilde daar nu eindelijk wel eens een beetje toonbaar voor de dag komen. Niet met mijn reguliere, harige melkflessen. "Lekkere bruine benen hebbie," zei mijn een-na-oudste zus, die in de zomer altijd campingbruin brandt. Ze had het louter over mijn benen, want met dit kleurtje ben ik weliswaar van de korte broek, maar beslist niet van de blote borst. Oh nee! Althans niet in de stedelijke omgeving. Ik zie mezelf nou niet met mijn wat schamele, 76-jarige borstpartij over de Lijnbaan flaneren. Het hoongelach en het schampere commentaar van het in meerderheid toch jeugdige en geheel geklede winkelende publiek zou ik niet aankunnen. 

Maar hoezo dit gebazel? Het zal de nervositeit zijn voor de date zometeen met het ‘jonge ding’. 

We waren destijds tegelijk voor het laatst bij de zonnestudio. Zij ging ergens anders werken, ik was bruin genoeg. Tot mijn grote verbazing zei Chelsea dat ze contact wilde houden. Ze gaf me haar nummer. "Zou ze behoefte hebben aan een opa?", vroeg ik me af. Ze is echt leuk, een energieke, opgewekte vrouw. Overigens is er van verliefdheid van mijn kant absoluut geen sprake. Het is inmiddels twee maanden geleden dat we elkaar voor het laatst zagen en afspraken 'een teetje' te gaan drinken. 

Straks is het zover. Aanvankelijk betrapte ik me op de neiging om daar de 'leukste versie' van mezelf op te gaan voeren: de intellectuele columnist, de gevatte Rotterdammer, de man die alles prima de luxe voor elkaar heeft. Pfff. Ik kreeg het er al benauwd van. Maar nee, zo gaat het absoluut niet gebeuren. 

Ik ga ontspannen naar Brasserie Het Loo en zet vooral mijn luisterend oor aan. Ik ben benieuwd hoe het met haar gegaan is na haar ziekte, hoe het op school gaat, en met ‘haar’ kinderen op de naschoolse opvang waar ze juf is. Ik vertel haar terloops dat ik binnenkort met een groepje naar een Comedynight ga in het Oude Luxor. Als ze van theater houdt, wil ze misschien wel, want ik heb nog een ticket over. 

We gaan straks eerst maar eens even 'teetje drinken'. En wie weet gaan Chelsea en ik, als het gezellig was, een volgende keer wel 'schuitje varen'.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

 

GEWISTE AFSPRAKEN.

Vanmorgen had ik een fikse ruzie met iemand uit de flat. Ik noem die persoon ‘V.’. Als u wilt weten met wie ik precies in aanvaring kwam en waarover de kwestie ging, dan kunt u beter direct ophouden met lezen. Dat laat ik niet los. 

Mijn verbazing was groot toen V. mij doodleuk vertelde dat een bepaalde afspraak die wij ooit maakten, gewoon niet doorgaat. Sterker nog: V. verklaarde ijskoud dat er nooit sprake is geweest van een afspraak. Ik ben er nochtans van overtuigd dat wij destijds allebei bij ons volle verstand waren. We meenden het serieus. We vonden het iets moois, iets zinvols. Aangezien ik V. er nooit lacherig over heb horen doen, dacht ik dat die afspraak voor ons beiden stond als een huis. 

Zelf woon ik bijna elf jaar in deze flat. V. ook zoiets ongeveer, daar wil ik vanaf wezen. Het is vandaag voor het allereerst dat mijn vertrouwen in deze buur een deuk — nou vooruit, een deukje — oploopt. V. en ik zijn beslist niet de grootste vrienden. Een vriendelijke groet als we elkaar tegen het lijf liepen kon er altijd wel vanaf. Soms stonden we stil voor een kort praatje over koetjes en kalfjes, en heel soms gingen we echt de diepte in. Dan ging het ergens over. 

Een dombo zou ik V. beslist niet willen noemen. Integendeel zelfs; het zou mij niet verbazen als V. een hoger IQ heeft dan ik. Zeker een hoger sociaal IQ. Doch, hoe slim iemand ook moge zijn, dat neemt niet weg dat ook V. zich simpelweg heeft te houden aan gemaakte afspraken. Tenzij er urgente omstandigheden zijn die nopen tot een herziening, maar daar heb ik V. niet over gehoord. De afspraak bestaat volgens hem simpelweg niet. Alsof het met een druk op de knop uit zijn geheugen is gewist. 

Het resultaat is helder. V. en ik hebben vanaf nu even helemaal niets meer met elkaar.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

VIER JAAR TEGENOVER 50 JAAR.

Ik koos voor de drie uur durende film 'Kokuho' in bioscoop KINO. Het is een meeslepend Japans drama dat Kikuo volgt, de zoon van een vermoorde maffiabaas. Kikuo wordt geadopteerd door een beroemde acteur en groeit samen met diens zoon op in de slangenkuil van het traditionele Japanse theater. Vijftig jaar lang strijden de stiefbroers om roem en perfectie op het podium. 

Pas de volgende ochtend zag ik het appje dat Ruud me stuurde. Hij had wat anders: hij moest op de poes van zijn dochter passen. Ruud is mijn maatje. Normaal gaan we er elke dinsdagmiddag samen op uit. Wandelen, fietsen, een museum, de bioscoop, of bij slecht weer gezelschapsspelletjes bij mij of hem thuis. Meestal bij mij, want Ruud heeft niet alleen een lichte vorm van autisme, maar is ook een enorme hoarder. Het is, kort en duidelijk gezegd, een enorme teringzooi bij hem thuis. 

Uitsluitend 'Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet' zouden Ruud en ik bij hem kunnen spelen. Geen speeltafel, spelbord of pionnen nodig. Maar zelfs dat spel is daar best moeilijk; ik krijg direct keuzestress gezien de giga-hoeveelheid spullen die in Ruuds woonkamer rondslingert. 

Wat Ruud niet weet, en ook niet hoeft te weten, is dat hij dezer dagen geen moment bij míj in beeld is geweest. Falikant vergeten. Pas toen ik mijn WhatsApp opende en zijn berichtje zag, realiseerde ik me dat hij voor mij even van de wereld was geweest. Gisteren was ik simpelweg te druk in de weer met zwemmen, een hardnekkig zwerende teen en het uitzoeken van een film, puur voor mezelf. 

Bezopen vind ik het eigenlijk. Vier jaar staat onze wekelijkse date als een huis. Nooit vergeten. Sterker nog: ik bedacht op maandag vrijwel altijd onze activiteit. In feite was Ruud dus geen 24, maar 48 uur volledig uit mijn systeem gewist. Raar hoe het brein werkt. 

Vijftig jaar lang vochten de Japanse maffiazonen in KINO om de absolute controle op het toneel. Maar in de Rotterdamse realiteit vallen vier jaar vriendschap ongemerkt in het water, simpelweg omdat er opgepast moet worden op de poes van de dochter.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

PUS.

PUS 

Vandaag, 1 september, is het zwemseizoen voor mij weer geopend. Lekker elke dinsdagochtend van half tien tot half elf baantjes trekken in het ondiepe, verwarmde ‘babbelbad’. De maanden juni en juli zijn qua zwemmen niet aan mij besteed, omdat dan het 'banenzwemmen' ter wille van het zeer lucratieve baby- en kleuterzwemmen naar zeer onpopulaire tijden wordt verplaatst. 

Ik pas ervoor om van half twee tot half drie in het door dat kleine grut verontreinigde bassin te gaan spetteren. Zwemmen vind ik heerlijk, maar alleen kort na een licht ontbijtje. Het deed mij goed dat een aantal badgasten het plezierig vond dat ik weer mee kwam badderen. 

Willy (78) bijvoorbeeld, dat kleine Brabantse Proppie, dat het liefst heel haar zwemuurtje leegloopt op mij. Wanneer ik haar na een minuut of tien loslaat (figuurlijk) en even de vaart erin zet, zie ik haar twee minuten later nog geheel in trance ‘aan de praat’ met… niemand. Willy had niet in de gaten gehad dat ik me even in de hoogste versnelling had gezet. 

Henk (80) vindt het ook fijn dat ik er weer ben. Hij praat graag; niet zo lang. Heeft vast te maken met zijn oren. Zingen gaat hem echter prima af. Hij heeft een prachtige bas. Zwemmend zingt hij popsongs uit de sixties en seventies. Vandaag stonden 'Light my fire' van The Doors, 'Eve of Destruction' van Barry McGuire en – je verwacht het niet van een bas – 'Jolene' van de legendarische Dolly Parton op het programma. Enkele zwemsters begonnen spontaan mee te zingen... aandoenlijk. 

Mijn plan voor de middag was om in Rotterdam-Noord naar een optreden te gaan van zanger Kevin Komodo, een artiest uit de stal van de Rotterdamse producent Bureau Fratsen (zie de beschrijving hieronder). Dat kon helaas niet doorgaan, omdat ik precies op dat tijdstip een afspraak had met mijn huisarts. 

Ik had namelijk veel last van m’n rechter grote teen. Er was een blaartje gesprongen en vervolgens ontwikkelde zich op die plek een klein zwerend wondje. Ondanks mijn zorgvuldige aanpak – sodabadjes, pus uitknijpen, zalf smeren en pleisters plakken – wilde het maar niet helen. Pijnlijk was elke stap die ik met mijn schoenen aan zette. 

Maar bij het afdrogen van mijn voeten na het zwemmen merkte ik dat de pijn, die voor het zwemmen nog heftig was, als bij toverslag was verdwenen. 

De afspraak met de huisarts wilde ik toch niet afzeggen. De dokter kneep nog wel even in het wondje, maar er kwam niks meer uit. Hij keek me lachend aan en zei: 'Dat werkje heeft u al heel goed voor mij gedaan. Dank u wel daarvoor. Dat laatste beetje pus dat er nog in zat, is er daarnet in het zwembad gewoon uitgesijpeld. Mooi toch?’ 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

*Meer weten over de producent uit deze column?* 

**Over Bureau Fratsen:**

Bureau Fratsen is een eigenzinnig Rotterdams productie- en evenementenbureau dat bekendstaat om zijn intieme, verrassende en vaak humoristische culturele projecten. Met een scherp oog voor lokale talenten en Rotterdamse originaliteit organiseren zij kleinschalige concerten, theatervoorstellingen en acts op bijzondere locaties in de stad. Bureau Fratsen brengt cultuur met een knipoog, dicht bij de Rotterdammer.

DANS.

‘Dans’ krijgt de laatste jaren steeds meer mijn belangstelling. Misschien komt het door de non-verbaliteit, het fysieke, het dynamische, de evidente motivatie en de optimale conditie van de dansers. Hun immer alerte présence en de wil om hun publiek het beste te geven wat ze in huis hebben; het is de optelsom van al die factoren waarom ik zo graag moderne dans zie. 

Ik zag vroeger ook graag voetbalwedstrijden. Te vaak zie ik tegenwoordig dat voetballers er, voor een duizendkoppig publiek, met de pet naar gooien. De voetbalmiljonairs moeten zich diep schamen voor de discrepantie tussen hun schandalig lamlendige inzet en de nimmer versagende, peakende doch veel slechter betaalde professionele dansers. 

Zondagmiddag was ik bij de open dag van de werkruimte van het Rotterdamse dansicoon Conny Janssen. In haar bijna 35 professionele dansjaren heeft ze steeds meer mensen uit binnen- en buitenland voor haar werk weten te enthousiasmeren. Voor deze open dag had Conny een aantal dansgezelschappen uit het land uitgenodigd om te oefenen voor het oog van het publiek. Werkelijk fenomenaal om te ervaren. Hier wordt de kiem gelegd voor de exorbitante podiumprésence die ik als toeschouwer ervaar. Wat een inzet, wat een plezier, wat een teamwork! 

Conny Janssen biedt ruimte aan en begeleidt jonge, talentvolle professionals. Al naargelang de voortgang die ze boeken, wordt hen de mogelijkheid geboden om producties ‘naar vermogen’ te presenteren aan het publiek. Helaas organiseert Conny Janssen niks voor de oprechte amateur. 

Kort bij Conny’s locatie wordt echter gewerkt aan een 'Danshuis' voor alle soorten dans en alle soorten dansers. Dat komt in een, naar verluidt, nog naar veevoeder stinkende opslagloods van de Rotterdamse haven, vlak achter het Fenix II-gebouw. Op 10 september om 16.00 uur worden daar de plannen geopenbaard. 

De Stichting Droom en Daad (D&D) betaalt dat. Deze stichting heeft op cultureel en maatschappelijk terrein in Rotterdam al vele miljoenen neergeteld voor spraakmakende projecten zoals het Batavierhuis, de restauratie van het Kralingse Veerhuis en het Fenix Landverhuizersmuseum. Ik ben blij met al die donaties, maar deze bestedingen zijn aftrekbaar van de belasting. Er komt daardoor flink wat minder geld in de staatskas terecht. Niet de democratische staat, maar D&D bepaalt dus waar dat geld naartoe gaat. 

Stel: ik moet 3.000 euro belasting betalen. Dan meld ik de belastingdienst dat ik 1.000 euro overmaak naar de Voedselbank, 1.000 euro naar de Pauluskerk en dat het Rijk met de resterende 1.000 euro democratisch mag doen wat het wil. Dat kan dus niet. 

Wat D&D doet, wringt met de democratie. D&D moet natuurlijk gewoon belasting betalen. Tot op heden ben ik wel blij met de keuzes van die club, zolang er maar geen voetbalclub gesponsord wordt, of het verkiezingsfonds van een rechtse politieke partij. 

Maar voor nu? In het D&D-Danshuis laat ik horen: ’Swing it out babe!’.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

REMASTERED: EEN HALF PR0CENT TE WEINIG.

De rauwe eerlijkheid van gisteren, deed me denken aan de film, waardoor ik destijds, in mijn obsessieve wankelmoedigheid bijna uit balans raakte: 'Druk'.

De film ‘Druk’ draait om een even bizarre als verleidelijke theorie van een Noorse psychiater. De mens zou geboren zijn met een structureel tekort: we hebben standaard een half promille alcohol te weinig in ons bloed. Vul dat tekort gedurende de dag subtiel aan, en je presteert optimaal. Je bent relaxter, evenwichtiger en gezegend met net dat beetje extra lef. 

Vier moedeloze leraren besluiten de proef op de som te nemen. Ze zoeken de ideale verhouding om weer te léven in plaats van enkel te bestaan. De film schetst een herkenbaar beeld: de drinker die na twee biertjes een bruisende versie van zichzelf ziet, denkt dat een derde glas alles nóg beter maakt, en vervolgens door de buurtkinderen wakker wordt gemaakt op hun stoep. 

Daar ligt de eeuwige, verraderlijke grens: tussen de bevrijdende roes en het totale controleverlies. Want buiten de controle kunnen prachtige dingen ontstaan – zoals creativiteit of een plotselinge verliefdheid die je immers nooit kunt plannen – maar de genadeloze achterkant kan een mens volledig in de vernieling helpen. 

Na afloop in de lichte schemering van bioscoop Cinerama aan de Westblaak ben ik besmet met de theorie. Eén biertje doet niks; na vier consumpties voel ik de blijheid in mijn lijf stromen. Zelfs de luide rapmuziek uit de speakers doet me opeens swingen op mijn stoel. 

Drie tafeltjes verder zit het spiegelbeeld: een vijftiger, diep onderuitgezakt, die in hoog tempo een hele fles wijn wegtikt. Als onze blikken elkaar kruisen, knikken we. Gewapend met mijn glas loop ik op hem af. "Mag ik erbij komen zitten?" 

Het mag. Hij was ook bij de film. "Een kutfilm," bromt hij rauw. Volgens hem zet het meesterwerk juist aan tot alcoholisme door die belofte van een relaxter leven. Hij bleek nog maar een paar dagen clean te zijn na een zwaar traject bij de AA. Nu zit hij hier, half teut, de strijd opnieuw te verliezen van een fles Franse rode wijn. 

Ik reken af en loop de Rotterdamse straat op, aangeschoten en opgewekt. "Loop je met me mee?" vraag ik hem. Hij knikt, staat somber zuchtend op en laat de fles halfvol achter. Ik heb mijn promillage aangevuld met balans en een goed gesprek; zijn promillage bracht hem enkel terug naar af.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MISS X. (voorheen: andere routes).

Het stortregent voor een week tegelijk als ik dit zit te tikken. Mijn plan voor deze zaterdagavond was helder: op de fiets naar een kunstzinnig festival op het Eiland van Brienenoord, een uurtje trappen bij mij vandaan. Maar 'Meteored', mijn digitale weerstation, voorspelde een zondvloed. Om nu volkomen doorweekt onder de doffe klanken van de Brienenoordbrug vegetarisch te gaan zitten kleumen; daarvoor heb ik mijn gezondheid te lief. Ik bleef thuis. 

Het is een rare dag. Een dag met een dwingende opdracht: het loslaten van mijn obsessie. Mijn *obsession with love*. 

Mijn geliefde is—of was—Miss X. Zij gijzelt mijn brein. Zag ik in mijn ooghoek een vrouw met haar slanke postuur, haar donkere, halflange haar en haar kleine hondje, dan dacht ik direct: dat is X. Zelden was ze het ook. Bijna nooit! Fietste of liep ik langs haar huis, dan hoopte ik dat ze precies op dat moment naar buiten zou komen. 

Ik fietste trouwens nooit toevàllig langs haar huis. Er zijn genoeg andere wegen, maar op die routes is de kans om haar te zien nihil. Heel af en toe kwamen we elkaar tegen. Meestal durfde ik niets te zeggen, waarna ik dagenlang met mezelf worstelde. Een enkele keer zei ik: "Ha Miss X." Dan klonk er een koel: "Dahag." Het resultaat? Slapeloze nachten. 

Ik heb nu een knoop doorgehakt. Ik zeg geen gedag meer. Als we elkaar kruisen, krijgt ze een onverschillig knikje. Maar mijn brein is hardnekkig, want er ontstaat direct weer een achterbaks sprankje hoop. Hoop dat Miss X. mij juist aantrekkelijker gaat vinden wanneer ik haar nonchalant bejegen. Ziekelijk, nietwaar? 

De afspraak met mezelf staat: het komende jaar mijd ik haar straat. Vandaag zou de vuurdoop worden van mijn nieuwe routes. X. woont ten westen van mij, dus ik pakte de metro in noordoostelijke richting, naar CuliNESSE in Nesselande. Uitverkocht. Mijn avondplan richting Zuid waaide ook over: plenzen. 

Om definitief los te komen, heb ik vanavond rigoureus alle columns waarin Miss X. figureert én al haar foto's uit mijn telefoon gewist. Daarna heb ik in een schriftje met de hand opgeschreven wat hier staat. De beschreven pagina’s heb ik eigenhandig in de fik gestoken en door de wc gespoeld. 

"Die man is helemaal de weg kwijt!" Tsja, lieve lezer, het zij u vergeven als die gedachte nu bij u opkomt.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com