Pageviews van de afgelopen week

donderdag 19 november 2026

'EEN UURTJE SLAAP ...


Mijn slaapgedrag moet onderzocht worden. Ik slaap te weinig, te diep, snurk en pies in mijn bed. Slaapwandelen doe ik ook. Dat noemen ze hier, in het ziekenhuis: 'dwalen'. Midden in de nacht ga ik mijn bed uit, ga lopen dwalen in mijn appartement, soms ook erbuiten, op het balkon of op de galerij. Al verschillende keren heb ik mezelf buitengesloten. Niet meer dwalend, op de galerij, moet ik mijn buurvrouw wakker maken. Vragen of ze mijn deur wil opendoen. Ik heb haar mijn sleutels gegeven. Binnenshuis is het nogal een ravage geworden: ik schop, geheel onwetend van wat ik aanricht, plantjes, planten- en prullenbakken en potjes met stekkies omver. Ik ga op een bijzettafeltje zitten dat daar niet op berekend is, dat kraakt kapot en verwondt mij.
Daarom sta ik nu op de afdeling klinische neurofysiologie, alwaar over mijn gehele lichaam een dradencircus wordt gespannen. Ook hier bij de twee lieftallige verpleegkundigen die mij ‘inpakken’, 'mag' ik weer van alles. Voordat ze aan deze klus beginnen klinkt luid en duidelijk: "U mag uw broek uitdoen, meneer Mastwijk." Ik spartel niet tegen. Ik doe het gewoon. Tot ik me realiseer dat ik geen korte, maar een lange onderbroek aan heb. Bijna zit ik daar in mijn blote bibs bij de dames. Gelukkig is m’n lange onderbroek makkelijk op te stropen voor de noodzakelijke bedrading op de benen.
De verpleegkundigen hebben mij omgetoverd tot een vogelverschrikker. Mijn weinige haar staat overeind door de ook op mijn kop geplakte contacten. In deze outfit vrees ik geen oog dicht te kunnen doen. Zegge en schrijve één uur heb ik geslapen. Van 01.00 ’s nachts tot 07.00 uur in de ochtend lig ik wezenloos wakker. Wacht ik eigenlijk tot het 07.00 uur is.
Een uurtje… lang niet genoeg onderzoeksmateriaal voor een betrouwbaar onderzoeksresultaat.
Vanmorgen tussen 07.00 uur en 08.00 uur ben ik bezig geweest de dradenzooi van mijn lijf te trekken. Voor 11.00 uur wil neurologie de 'apparatuur' weer terug hebben. Op de valreep willen zij van de balie nog van me weten of ik snel in slaap val als een kennis me wat zit te vertellen, als ik een boek lees en als ik tv kijk. Een luid en duidelijk 'ja' op alle drie de vragen. Een duidelijk 'neen' krijgen de vragen: valt u in slaap als u een saaie autorit maakt, of in de file staat? 'Neen' dus, want ik heb niet eens een auto.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com


woensdag 18 november 2026

EEN VREEMDE ZIEKTE.

Met een van mijn buurvrouwen met een migratieachtergrond, Joleesa uit Brazilië, ben ik weer begonnen met converseren in de Nederlandse taal. Zij is al lang in Nederland, 26 jaar al, maar ze denkt dat haar Nederlands nog een stuk beter kan. Gemotiveerd is ze in ieder geval genoeg.
Joleesa en ik praten met elkaar, elke woensdag van 13.00 uur tot 14.00 uur. De ene week bij mij thuis, de andere week bij haar. Vanmiddag ben ik de gastheer. Gespreksstof altijd te over. Vandaag praten we over het aanmerkelijke verschil in de gedragingen van Marokkaanse meisjes en vrouwen, en Marokkaanse jongens en mannen. Met name is Joleesa duidelijk minder gecharmeerd van de Marokkaanse man, omdat die volgens haar te dominant en weinig galant is. Ze heeft dat ervaren toen ze een aantal jaren in Parijs woonde, in een wijk met volop Marokkanen. Ikzelf heb 45 jaar in het Oude Noorden gewoond, een Rotterdamse wijk met ook heel wat Marokkanen. Nooit last met die mensen gehad, niet met de vrouwen en niet met de mannen. Ook niet met de jongens; dat waren de beste vrienden van mijn zonen. Ze zaten bij elkaar op de 'zwarte school', zoals die toen genoemd werd.
Dagelijks appen Joleesa en ik elkaar ook. ‘Ter leringe ende vermaak’. Eén regeltje maar, in het Nederlands natuurlijk. Dan app ik bijvoorbeeld:

"Goedemorgen Joleesa, ik heb een lekkere goulash gemaakt. Wil je een beetje komen proeven?"
Dan antwoordt zij:

"Ik eerst beetje wandelen, ik samen jou proeven goulash."
Wekelijks kijken we dan nog eens naar sommige zinnetjes en laat ik horen of leg ik uit hoe het anders kan. Niet elke middag, maar toevallig wel deze middag, praten we over 'de liefde'. Volgens de Nederlandse Nederbeat-groep Doe Maar is in één van hun songs 'Liefde, een vreemde ziekte'. Joleesa herinnert zich nog een tophit uit de vijftiger jaren van de vorige eeuw van ene Henri Salvador: Maladie d'amour. Verschillende teksten, dezelfde strekking. Een bescheiden cultureel intermezzo van de les. We luisteren samen even naar die twee heerlijke liedjes.
Libelle – ik bedoel het vrouwenblad – komt eens per jaar uit met een nummer in 'makkelijke taal', speciaal voor mensen met een taalachterstand. Dat blad heb ik opgevraagd. Ter verbetering van haar uitspraak laat ik Joleesa daar een stukje uit lezen, getiteld ‘Een gezonde leefstijl’... ook háár stijl! Ze heeft de neiging om achter elk woord eindigend op een ‘t’ of een ‘d’ een ‘uh’-klank te laten volgen. Maar… ach ja, er zijn ergere dingen op de wereld.
Als ze bij mij de deur uit stapt, zegt Joleesa plagerig lachend iets in het Portugees, geloof ik, tegen me: "O amor é uma doença estranha."
"Wat?? Dat versta ik niet hoor!"

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com


Beluister die liedjes eens uit dit stukje. Op UTube of Spotify









dinsdag 17 november 2026

DIERENTAAL

Aleida en Simon reizen met een stel honden en katten door Europa. Vorig jaar zaten ze nog in Duitsland en dit jaar rijden ze voornamelijk door Frankrijk. Ze zitten nu in de omgeving van Bordeaux.

Het stel is dol op dieren en in elke stad of dorp waar ze komen, melden ze zich aan voor vrijwilligerswerk in het dierenasiel. Als er ruimte is in hun aanhanger, nemen ze er dikwijls onderweg nog een beestje bij. Maar wat ook voorkomt: ze laten een beestje dat toch niet zo bevalt in een of ander plaatsje achter. In het asiel wel te verstaan, want ze zullen nooit een hond of kat in een verder verlaten bos aan een boom vastbinden. Nee, daarvoor houden ze te veel van dieren. Als ze het diertje ergens achter moeten laten, dan kan Aleida dat altijd uitleggen aan het beestje, want – en dat is iets heel bijzonders – Aleida kan met dieren praten.
Persoonlijk kan ik ook met dieren praten. Ze verstaan alleen geen moer van wat ik zeg. Natuurlijk kunnen ze horen of ik vriendelijk of boos ben. Meer ook niet. Laat staan dat ze op me kunnen reageren. Aleida denkt dus dat ze verstaan wordt en antwoord krijgt.
Simon en Aleida verkassen binnenkort naar Spanje, waar hun lapjeskat niet in mag. Hun Juliën mag dat land niet in. Aleida zegt hardop tegen de lapjeskat op haar schoot:

"Lieve Juliën, je weet dat je jarenlang mijn lieveling geweest bent. Ik houd nog steeds erg veel van je. Simon en ik gaan naar Spanje. Jij mag daar niet in... ik weet zeker dat jij mij nooit zal vergeten. Ik laat je hier in goede handen achter. De mensen hier houden heel veel van je."
Dan is Aleida stil; ze luistert naar de reactie van Juliën, waarvan helemaal niets waarneembaar is. Na een paar minuten springt Juliën plots van haar schoot en dan komen bij Aleida de tranen.
Simon, die er de hele tijd voor spek en bonen heeft bijgezeten, probeert Juliën nog te pakken te krijgen. Tevergeefs.
"Wat heeft Juliën tegen je gezegd, Aleida?" vraagt Simon, een beetje hijgerig.
"Ik ben erg teleurgesteld. Ik dacht jullie, na vijftien jaar samen, te kunnen vertrouwen. Nu jullie zo nodig naar Spanje moeten, laten jullie me stikken. Toen sprong Juliën van mijn schoot. Ik heb steeds goed kunnen volgen wat ze zei."

Van Juliën zouden Aleida en Simon taal noch teken meer vernemen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com




maandag 16 november 2026

BEZEMSCHOON.

Heb te kleine handschoenen gekocht. Niet zo handig natuurlijk om ze niet eerst even te passen. Ik ben van top tot teen maatje M (de middelmaat), dus mijn handen ook, denk ik. Niet dus. Maatje L. Heb ze bij de ANWB gekocht, Binnenwegplein. Vijftien euro, valt mee. Ik verwen mezelf vanmiddag: vanaf de ANWB is het vijf minuten lopen naar bioscoop Cinerama. Een leuk filmpje kijken.
Na het ruilen van de handschoenen heb ik nog drie kwartier de tijd voordat de film begint. Tijd genoeg voor een gróte patat bij Bram, zonder zout. Helaas, ik vind zout zó lekker. Zeker op een patatje. Ben zoutloos. Heb het aan m'n nieren.  
Op een goor bankje voor de Action ga ik van mijn nog hete frites zitten smullen. Een jonge vrouw ‘sleurt’ een klein blond ventje – haar zoontje, denk ik – naar de rand van het trottoir en duwt zijn hoofdje met zachte aandrang voorover. In één grote golf klotst een halve zak popcorn uit de mond van het ventje. Ik steek net een extra lange, nog hete patat in mijn mond. Bij stukjes en beetjes kotst de jongen de rest van het voormalige lekkers uit. Het bevreemdt mij dat ik dit keer geen kokhalsneigingen krijg.
Het smartelijke gehuil van het jochie stijgt uit boven het geluid van het drukke verkeer en de vele passanten. Moeder veegt met wat in haar haast uit haar tasje opgeviste tissues zo goed en zo kwaad als het gaat het gezichtje van het kind schoon, en loopt hand in hand met het nog steeds huilende ventje in de richting van de Westblaak.
Dan landt een duif nabij het braaksel. De vogel aanschouwt de kots heel even en besluit weldra dit onverwachte lunchhapje tot zich te nemen. Binnen de kortste tijd smullen zo’n twintig duiven – uitsluitend duiven! – mee van deze délicatesse.
Nu heb ik het wél. Mijn maag draait om van de gulzig in die zure troep pikkende vogels. Binnen luttele minuten leveren ze het stukje ondergekotste stoep bezemschoon op. Dat dan weer wel.
Voor mij geen filmpje meer vanmiddag. En dat patatje… ik word al misselijk als ik eraan denk. Ik heb het in die afvalbak vóór de Action gekieperd.
Daar landt de eerste duif al. En als er één duif op die bak zit, dan …

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com



 

zondag 15 november 2026

PUBQUIZ.

Vrijdagavond heb ik de godganse avond zitten pubquizzen. Ik doe het voor het eerst. Zoals ik er nu over denk, ook voor het laatst. Ria, net als ik van Klup, heeft deze activiteit op de app gezet. De zaal zit met zestien tafels vol.
Het is weer zo laat: niet alleen binnen het Klup-zestal, maar over de hele linie vanavond gerekend is de vrouw-manverhouding 80 : 20. Net zoals bij vrijwel alle activiteiten die ik onderneem, zoals zingen, wandelen, dansen, zwemmen – en zo zijn er nog wel meer – en nu dus ook bij het pubquizzen.
Ik had hier vanavond meer 'jeugd' verwacht. Het woord 'pubquiz' klinkt jeugdig; zou meer jeugd moeten verleiden, dunkt mij. Maar wat ik hier zie is zeker 95,5% grijs, kaal en blauwe permanentjes. Allemaal 70+, waaronder – eerlijk is eerlijk – ook 'ik', zei de gek. De snelheid waarmee de vergrijzing in Nederland om zich heen grijpt, daar kijk ik telkens weer van op.
De quizmaster heeft, gezien de moeilijkheidsgraad van de vragen, het niveau van de deelnemers niet al te hoog ingeschat. De quiz bestaat uit zeven rondes, waarvan de laatste een speciale muziekronde is. Aan elke tafel zit een team van zes personen gezellig met elkaar te quizzen. Die zes hebben voor de duidelijkheid ook een naam gekozen. Zo heet mijn team 'Klup' en een ander team heel toepasselijk 'De opa's en oma's'. Elk team moet het zien eens te worden over het juiste antwoord, en dat wordt genoteerd op de scorekaart van de betreffende ronde.
Om een klein beetje het niveau te schetsen, begin ik willekeurig met de zevende ronde: zoals al genoteerd de muziekronde. Alleen het intro, het uitsluitend instrumentale beginnetje van een muzieknummer, wordt ten gehore gebracht. Wanneer een team zowel de titel van de song als de zanger, zangeres of band goed beantwoordt, krijgt de groep twee punten. Als slechts één van de twee antwoorden goed is, krijgt het team toch nog een punt.
De pubquiz typerend – om een al veel te lang verhaal kort te maken – zou ik zeggen: het is allemaal wat te gemakkelijk. BLO-niveau. Ter illustratie: het intro van Paint It Black van The Rolling Stones wordt ten gehore gebracht. Dat weten alle minder pienteren van de hele wereld.
Zomaar een willekeurige serievraag: welk land wordt in 1988 Europees Kampioen Voetbal?
Dat weet zelfs een blind paard: Kroatië natuurlijk.
Achteraf zeg ik dat ik uiteindelijk blij ben dat ik niet gegaan ben.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com




zaterdag 14 november 2026

ER WAS EENS ....''ANJA''.

Gisteren heb ik afscheid genomen van Anja, mijn psychiater. Ik liep ruim acht jaar bij haar. Ze heeft me goed geholpen al die jaren. Acht jaar terug kreeg ik, zomaar opeens, bij tijd en wijle last van wat al te heftige, onhanteerbare stemmingswisselingen: nu eens was ik enige tijd een ongeleid ‘himmelhoch jauchzend’-projectiel, dan weer was ik een poosje een ‘zum Tode betrübter’-vogel. In een van mijn (te) olijke periodes brak ik bij het maken van een psychotische woedesprong beide hielen. Mijn naaste omgeving raadde me dringend aan een psychiater te raadplegen.

Vandaar dus Anja.
De laatste vier jaar ben ik redelijk stabiel geweest. Samen met Anja en de nodige medicatie ben ik weer redelijk in evenwicht gekomen.
Nu stop ik dus bij haar. Niet met die pillen, want dat zou funest zijn. Maar met die twee maandelijkse consulten bij haar. Ik vind het onderhand welletjes qua geld. Ik betaal me blauw aan de ziektekosten. Psychiatrie wordt zo langzamerhand een privilege voor de rijken.
Vandaar geen Anja meer.
Er knaagt wel wat.
Diep in mijn hart twijfel ik.
Ze heeft me goed begeleid al die jaren.
Kan ik haar wel missen?
Heb je er dan geen geld voor over?
Dat is het niet!
Ik kan het gewoon niet missen, klaar!
Ik kocht, kort voor het allerlaatste consult, een bosje lila tulpen voor Anja. Lila is mijn lievelingskleur. De trouwkleur ook van Carola en mij. Carola droeg, ruim veertig jaar geleden alweer, een zelfgemaakte lila trouwjurk en ik een zelfgekocht lila corduroy pak. Ze is blij met het lila bosje en om de lila-uitleg, glimlacht ze: "Leuk," zegt ze er ook nog bij.
We geven elkaar een hand. Ook na acht jaar is zoenen er niet bij. Dat ligt vooral aan mij. Ze zwaait me uit en lacht haar helende psychotherapeutische schaterlach: "Als er wat is, moet je gewoon bellen, hoor!" Ik ben blij dat ze dat nog even zegt.
Vanaf nu zal ik dus naar ons 'gezellige' huisartsenechtpaar moeten voor medicatie en bloedprikken. De huisarts doet het allemaal gratis. Gesprekken doen ze niet aan. Godzijdank. Toen ik meneer de huisarts vertelde dat ik ging stoppen bij de psych, liet hij duidelijk blijken daar niet blij mee te zijn.
Ik had niet anders verwacht, want dit huisartsenechtpaar is liever lui dan moe. Toen ik mevrouw de huisarts vroeg mijn oren uit te spuiten en haar daarna vroeg nog even naar mijn hinderlijk opspelende aambeien te kijken, zei ze:
"Oh, nee zeg, één ding tegelijk, hoor! Maakt u voor dat tweede euvel maar een nieuwe afspraak," zei ze, terwijl ze haar neus ophaalde, 'en voor zoiets het liefst bij mijn man, meneer Wijkmast." Sputteren heeft geen zin. Vooral zij is zo. Niet alleen alleen als ik over ‘kijken naar aambeien’ begin.
Haar man is bang dat hij het te druk krijgt. Er hebben zich nu al flink wat psychiatrische patiënten bij de praktijk gemeld. Allen moesten stoppen bij hun psych vanwege de financiën.
Heer dokter zegt:
"Het is taakverzwaring voor ons. Dat vind ik heus niet het ergste. Het gaat om ú. Die gesprekken met de psych zijn voor u heel belangrijk. Ik heb die vaardigheid nu eenmaal niet in huis. Die kostenverhoging voor u noem ik 'dom', herstel: 'crimineel'!"
Het viel me alleszins mee om mijn huisarts dat te horen zeggen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com


vrijdag 13 november 2026

MET HANGTIETEN.

 De laatste twee jaar kon Ria (55) het niet meer. Ze kon het haast niet meer opbrengen. Met ‘lieverd’, ‘schatje’, ‘lieveling’, lieve schat spreekt ze haar vriendje Lau (57) de eerste paar jaar aan. Dan komt het ook echt uit haar hart. Ze voelt  dat ze in hem ‘de ware Jacob’ heeft gevonden.  Ze kennen elkaar  nu zeven jaar.

Met alles wat ze kwijt wil, kan ze bij hem terecht. Hij heeft zelf nog wel eens dingetjes waarvan hij zeg: ‘Nou, dat houd ik toch liever onder de pet..’ Zoals bijvoorbeeld de  kortstondige periode in de zeventiger jaren, waarin hij smoorverliefd is op Mijndert, een leuke knul, die hij leert kennen op de bridgeclub. Daar hoort ze wel van op. Homoseksualiteit heeft ze nooit met Lau in verband gebracht. Hij is weliswaar in bed niet het meest fanatieke vriendje dat ze ooit heeft gehad, maar een relatie met homoseksualiteit heeft ze eerlijk gezegd nooit gelegd.

Zij zelf is honderd procent hetero, altijd geweest, dat wil ze wel even gezegd hebben. En … ze is ook zo eerlijk om toe te geven dat ze niet meer precies weet met hoeveel mannen ze het bed heeft gedeeld. … ‘het zullen er zeker meer dan tweehonderd geweest zijn,’ zegt ze een beetje lacherig, trots ook wel ‘en … geloof me, ik heb me er nooit voor laten betalen, hoor’.

Ze gaan elke dag samen uit eten; elke dag weer wat anders. Om beurten kiezen ze een restaurant ergens in Rotterdam. Ze gaan altijd met de taxi. Voor het geld hoeven ze het niet te laten. Hij heeft door enkele huizen met flinke winst te verkopen een aardig vermogen opgebouwd.  

Meestal zijn ze ’s avonds zo tegen negenen weer thuis. Nu eens bij hem, dan weer bij haar. Het is ’s avonds, al zeven jaar lang hun meest geliefde spelletje: ‘Dit is privé’: om beurten stellen ze elkaar een onbeschaamde vraag.  De laatste twee jaar moet ze Lau er steeds weer aan herinneren, dat hij eerlijk moet spelen. Want hij is een echt ‘liegbeest’, hij zuigt van alles uit zijn duim. Op de toneelschool, daar heeft hij zo goed leren fantaseren. ‘Nou,’ zegt Ria, ‘ik hoef niet zo nodig naar een toneelschool om te leren liegen … daar ben ik gewoon van mezelf al goed genoeg in.’

Vanavond Lau als eerste: of ze ooit wel eens geslachtsziekte gehad heeft en hoe dat kwam?’

Jazeker, ze heeft op haar achttiende op een vakantie in IJsland een schimmeltje opgelopen. Ze slaapt onder een viaduct ... lift in die tijd veel. Het is koud in IJsland, de naam zegt het al en om het een beetje warm te krijgen, stopt ze een leuke blonde jongen bij zich in haar slaapzak  … die jongen heeft het dan ook minder koud op die manier. Het kan haast niet anders maar toen moet ze dat schimmeltje opgelopen hebben.

Dan vraagt Ria of hij ooit wel eens bij een prostituee is geweest?

Nee! Dat is niks voor mij, die viezigheid.

Ria, door wie ben jij ontmaagd?

Door een neef uit Den Haag. Een zoon van een zus van haar moeder. Hij is 37, zij net 15. Ze heeft er echt enorm van genoten. Een beetje bang is ze wel even want hij heeft een enorme grote lul en zij is zelf niet zo groot geschapen.

En Lauj? Door wie is hij ontmaagd.

Door een prostituee met blanke hangtieten, rooie krullen en veel sproeten op d’r rug; zij was 50, hij 17.

Nou zit hij verdomme toch weer te liegen!  Dat doet hij de laatste twee jaar onophoudelijk. Ze kan het niet meer opbrengen. Nu is het klaar. Maar helaas is ze afhankelijk van zijn geld.


Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com