SLAPPE HAP.

 Stralend steekt een volkse Rotterdamse vrouw naast me in de gym haar loftrompet af bij het zien van de Hollanders op tv. Ze gedragen zich zo supergezellig daarginds in de USA. De vrouw staat voor haar hometrainer, maar voor ze gaat fietsen moet ze kennelijk eerst wat kwijt. Ze wil het hebben over de ‘Hollanditis’. Over al die Oranjegekkies die dansen, zingen, springen en drinken. Een feest van lekker samen met Hollanders onder mekaar zijn. Ons landje dat volgens haar langzamerhand in de stront aan het zakken was, spreekt nu weer een woordje mee. Trots! Zag je die Amerikanen? Vol bewondering staan ze ‘langs de lijn’ te klappen en juichen voor die goedlachse oranje positivo’s uit dat kleine, verre kikkerlandje.

‘In dit land maken we toch nooit meer zoiets mee!’ zegt de vrouw tegen mij.

Ze valt bijna om van opwinding. De vrouw is gehandicapt en loopt al jaren met een stok. Dat zal haar niet lekker zitten, dacht ik nog. Zoiets ...

Dan gaat ze weer los: ‘Stel je eens voor … hier in Rotterdam … een glunderende stoet buitenlanders, migranten, asielzoekers allemaal gekleed in het Rotterdamse groen vrolijk zingend, musicerend en lachend. Vieren we dan als echte Rotterdammers hun feestje met volle teugen mee? Nee, natuurlijk niet! Want dat gaat hier never-nooit gebeuren, man, omdat wij hier niet blij zijn met die buitenlanders. Die maken er hier een zooitje van.’

Gisteren zat ik per ongeluk voor Nederland - Japan. Wat een bagger! Na 18 minuten moest ik al kotsen. Volgens de vrouw zat ik wel vreselijk te overdrijven. Moest ze zonodig ook gaan zitten overdrijven:‘Die Jetten vliegt maar heen en weer naar zijn homovriendje in Australië, terwijl ik geen millimeter mag vliegen! En als ze die Jetten in Nederland es nodig hebben, blijft ie gewoon bij zijn vriendje hangen.’ Het open riool van de Telegraaf en de sociale media stond er natuurlijk vol mee. Vandaar.

Mevrouw heeft gezegd wat ze kwijt wou. Ze zit nu met rooie koontjes op d’r fietsje. Ze trapt zich de tering, maar komt geen meter vooruit.

Exact zoals dat hele kabinet Jette. Ik ben zelf absoluut geen fan van deze regering. Integendeel. Terwijl die vrouw daar doelloos zit te trappen, wil Jetten nog steeds de AOW-leeftijd verhogen, de WIA halveren en verkorten, en de eigen bijdrage in de zorg verhogen. De zorg, die toch al behoorlijk uitgekleed is, wordt ook nog verder aangepakt. Van mij mag er zo snel mogelijk een andere regering komen met PvdA-GroenLinks (PRO), SP, Partij voor de Dieren en vooruit, ook D66 erbij. Een socialere regering, die goed is voor de minima en de rijksten durft aan te pakken.

En pak dan meteen ook die slappe hap voetballende Hollandse miljonairs daarginds aan.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN VOORTDURENDE DREIGING?

          In mijn bijna 76-jarige leven heb ik van de buitenwereld nooit enige dreiging            van gevaar  meegekregen.Toch was die er wel. Niet op straat, maar in mijn  eigen familie. Mijn pedo-opa, de vader van mijn moeder, kon niet van mij  afblijven. Ik was pas 6. Ook aan enkele jonge neefjes en nichtjes heeft hij zich  vergrepen.Mijn opa, mijn opa, mijn opa… niemand was zo’n klootzak als hij.

Natuurlijk ging er in mijn jeugd wel eens wat mis, maar dat bleef bij lokale incidenten. Zonder angstgolf of hysterie. Liep er een dronkenlap over straat? Dan liepen we er als kinderen plagend achteraan. En toen ik zelf eens met te veel drank op de fiets zat, sloot de politie me een nachtje op en kreeg ik een boete van 180 gulden. Het was misbaar van de straat, meer niet.

Er explodeerde in al die jaren nooit een bom in de wijken waar ik woonde. Er werd niemand bewusteloos geslagen of neergestoken. Wel werd er, toen ik 7 was, een buurjongen van 8 vermoord. Piet heette hij. Dat is tot nu toe de enige moord vlakbij mij geweest. Ook is er in de 'seventies' eens een fiets van me gejat in het Oude Noorden. Voor een prikkie kocht ik er een terug van een junk.

        In bijna 76 jaar is er dus nauwelijks iets gebeurd dat aan de grote klok                                   gehangen hoefde te worden. Met uitzondering van de moord op Piet; dat                                 werd destijds breed uitgemeten in de krant en op de radio. Dat van m'n                                    opa werd door de familie stil gehouden.

Tegenwoordig worden berichten, met name door sociale media, vaak op sensationele wijze en zonder context aangeboden en opgeblazen. De lezer smult er in eerste instantie van, maar voelt zich er ook minder veilig door. Kwetsbaarder. De immense hoeveelheid slecht nieuws wekt de indruk dat er voortdurend een reële, actuele dreiging voor iedereen aanwezig is. Terwijl ik, met mijn 76 jaar, bewijs dat het in de realiteit, ondanks de rauwe randjes, meestal wel meevalt.

            Lieve lezer, 

            stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

            stukkiejee.blogspot.com

 

DOE MAAR.

Ik val maar gelijk met de deur in huis. Mijn zussen verrassen me met een uitstapje naar de Doe-Maar-musical vanmiddag. Voor mijn 75e verjaardag.

De musical is een wervelend feest van spel, dans, muziek, zang in een slim steeds weer veranderend décor. Alle DoeMaar toppers komen voorbij.  De songs komen binnen alsof ze nooit weg zijn geweest. De tomeloze inzet van de grote groep acteurs (met o.a. Ellen Pieters, Han Oldigs en Brigitte Heitzer) is een genot om te beleven. Deze musical ziet er gewoon uit als een feestje van de spelers.

Een dynamische voorstelling wordt het. De draaischijven op het podium en de loopband bevorderen de speelsnelheid met name in de hilarische scène als die met drie oude burgerlijke mannen. Ook het gerace met autopetten, in  felle groen-roze Doe Maar kleuren, bevordert de dinamiek. Vanuit de ruimte onder het podium duiken boodschappers met slecht nieuws op en tot slot herrijst daar zelfs een overleden personage.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de songs het moeten doen in deze voorstelling. En ... die doen het ook!! Het verhaaltje dat om die liedjes heen is bedacht, is nogal dunnetjes, onevenwichtig.

De zaal is overduidelijk enthousiast over de uitvoering van de verschillende toppers. Met name voor 'Nachtzuster' en 'Belle Hélène' ontvangt de groep een open doekje. Met 'Is dit alles.' zingt het publiek uit volle borst mee. 

De band, een zeskoppige formatie van jonge muzikanten is geweldig. De musici zitten niet zoals gewoonlijk 'op een kluitje'. Ze zitten verdeeld over alle speelplekken en blazen de ska- en reggaesound, energieker dan ooit, nieuw leven in.

Waar het precies vandaan komt ... ik weet het niet, hoor. Maar bij sommige intro's zit ik ineens te janken, héél even, ... maar toch ... bij: 'Pa', 'Wanneer de bom valt' en 'Nederwiet'. Oude mannen schijnen daar wel vaker last van te hebben. 

Ik ben mijn lieve zussen, alle drie, Lidy, Manda en Nel zó dankbaar voor dit mooie kado .... en nou snotter ik al wèèr! 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

VAN PERSIE.

 Ik ben eigenlijk nog steeds een beetje geshockeerd door het ontslag van Robin van Persie als trainer van Feijenoord. Want al met al  heeft die man toch redelijk gepresteerd. Hij heeft miljoenen verdiend  door de club te plaatsen voor de voorronde van de Champions League. Goed, ze zijn geen kampioen geworden maar dat was gezien de overmacht, ook dit seizoen, van PSV onmogelijk.

Feyenoord heeft duidelijk een risico genomen om van Persie in dienst te nemen. Hij heeft zonder meer een gouden carrière als prof in het internationale voetbal. Maar als trainer heeft hij naast wat jeudteams van Feyenoord  slechts een paar  maanden de prof

---

Deze tekss van Heerenveen getraind met gigantisch wisselende resultaten. Vele ups en downs.  Mij werd toen  als volger van de Pipo de Clown-eredivisie  weer eens duidelijk dat niet elk goed paard een goede ruiter is. Een uitpraak waarmee oud voetbaltrainer Co Adriaanse zich onsterfelijk maakte. Adriaanse  bedoelde daarmee dat een fantastische voetbalcarrière (het paard) absoluut geen garantie is dat iemand later ook een goede trainer of coach (de ruiter) zal worden. Het zijn immers twee totaal verschillende vakken waar andere kwaliteiten voor nodig zijn.

Door van Persie te contracteren, nam Feyenoord het standpunt in, dat de ronduit matige resultaten van Heereveen niet op het conto van van Persie geschreven moesten worden. Als Robin bij Feyenoord eenmaal aan de slag is zien we hetzelfde beeld als eerder bij Heereveen: ups en downs. Hij komt duidelijk iets tekort. Na zijn vertrek verbeterden de resultaten bij Heerenveen en eindigen ze nog op een redelijke plaats in onze Pipo De Clown-eredivisie. Als stevige middenmoter.

Bij Feyenoord werden de resultaten na verloop van tijd ook wat constanter, zeker nadat de club naast de al gigantische staf ‘good old’ Dick Advocaat aanstelde als  praatpaal voor van Persie. De resultaten werden wat evenwichtiger. Er werden puntjes gesprokkeld en het team eindigde als tweede. Dan zijn we weer bij het begin van dit verhaal: Feyenoord geeft van Persie een schop onder zijn kont.

Robert Eenhoorn, Feyenoords nieuwe bestuurder zit daar achter. Die man heeft er geen probleem mee iemand 'eruit te flikkeren'. Toen Arne Slot AZ trainde en hij, midden in het seizoen, belangstelling toonde voor de komende vacature van Feyenoord-trainer, kreeg hij ontslag op staande voet van Eenhoorn, toen AZ-directeur. 

Ik had van Persie nog wel wat tijd gegund bij Feyenoord. Hij zal toch best wat geleerd hebben bij Heerenveen en die laatste maanden bij Feyenoord.

 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

PANNENKOEKEN.

‘Wat mensen raar aan mij vinden, is dat ik niet 24/7 onderuitgezakt op de bank voor de treurbuis zit. Nu eens een talkshow, dan eens een serie, af en toe een uitzwaaiwedstrijd, talentenjachten, met bekende Nederlanders, zo nu en dan (heel vaak) een kookprogramma. Het wordt van groot belang geacht dat er over ‘meegepraat' kan worden bij de koffieautomaat of in ‘de gezellige kamer van  het verzorgingshuis.

Ik ga er liever op uit, dan me te laten plezieren door zo’n kudde bekende Nederlanders. Ik heb er ook geen enkele behoefte aan om me door talkshows suf te laten lullen. Dan ga ik nog liever dood.

Maakt mij niet uit, al is het ‘s avonds elf uur. Ik ga gerust nog een eindje wandelen door ons Kralingse Bos.  Zooo Heeerlijk Rustig Dan!

Vanmiddag ga ik pannenkoeken eten. Eigenlijk was ik van plan om vandaag helemaal niks te eten. Te vasten dus. Want ik krijg een buikje. Dat wil ik niet. Maar vandaag zit er niks anders op: 11 juni 13.30 uur  Pannenkoeken eten.  Beneden in het Praathuis. Op zich niks speciaals. Maar ik weet dat  daar mensen ‘aan den pannenkoek’ zitten die mijn bloed wel kunnen drinken. Ik hun bloed ook trouwens. Dat maakt het nu juist zo speciaal. Een normaal mens zou tegen zichzelf zeggen: ’Wat heeft dat nou voor zin voor jou. Je hebt daar niks te zoeken. Lees een mooi boek, luister naar een prettig stukje muziek, doe een rielekst dutje, kijk een half uurtje tv, ga een eindje wandelen of fietsen of doe eens gek en trek je in alle rust lekker af! 

Als je zo nodig leuk een lekker pannenkoekje wilt eten, kan je ook gewoon eens met een paar gezellige buren naar de Nachtegaal in ons aller Kralingse Bos gaan?!’

‘Neen’, zeg ik daarop, ‘ik ga vandaag juist naar beneden om gezellig pannenkoeken te eten met alle buren, die daar ook trek in hebben. of we elkaar nu wel of niet aardig vinden. Voor de broodnodige verbinding. Baat het niet dan schaadt het niet.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

OUWE HIPPIE.

Ik zit in de Franse les groep met acht vrouwen. Dat heb ik nou altijd. Het is altijd: 20% mannen en 80% vrouwen: bij het zingen, wandelen, zwemmen, kaarten, toneel spelen en kijken, schrijven, bloemschikken en dans. Dit keer is er zowaar, behalve ik, nog een man: Pieter. 

Die minderheid ten opzichte van vrouwen vind ik overigens geen enkel probleem! De vrouwen ook niet, omdat ik een gezellige man ben, al zeg ik het zelf.  Pieter is heel anders dan ik. Pieter is een ongezellige treiterkop. Hij bemoeit zich nauwelijks met de dames. Onophoudelijk is hij naar mij toe, irritant dominant en zogenaamd grappig. Altijd maar grapjes maken ten koste van anderen. Bij de vrouwen kan en durft hij helemaal niks en bij gebrek aan een andere man probeert hij mij voor lul te zetten.

Vanmorgen vroeg al, de groep is nog niet begonnen. Het is een beetje koud. Pieter kijkt  naar mijn korte broek en zegt dan :’Ben je vergeten je korte broek uit te trekken vannacht’.. Gisteren was het immers een extreem warme dag, vandaar.

 Pieter is de enige die lacht om zijn eigen grap, iets wat hij graag en veelvuldig doet. Maakt niet uit. Hij zijkt gewoon graag af. Vraagt hij zo maar opeens aan mij: ‘Hoe heet je ook al weer?’

‘Jos’, zeg ik .’O’, zegt Pieter ‘dan schrijf ik dat op: ‘Jos’ en dan zet ik daar gelijk ‘Ouwe hippie achter’, dan vergeet ik dat tenminste niet’. 

Hier overschrijdt Pieter mijn grens. Ik vraag hem, met een ijzige blik, waarom hij achter mijn naam ‘Ouwe hippie’ moet zetten … Ik wacht niet eens op zijn antwoord maar zeg onmiddellijk dat ik daar niet van gediend ben … streep dat ‘Ouwe Hippie’ maar weg achter mijn naam!!' 

Hij begint nog wat te sputteren. Ik draai me van hem weg en loop naar de toilet. Als hij, als ik uitgeplast ben, nog steeds zit te zijken, zeg ik koel: ’Streep jij nou maar dat ‘Ouwe hippie’ door, Pieter!! Uiteindelijk doet hij precies wat ik wil.

Sindsdien heeft Pieter zijn dominante pesterige gedrag naar mij ‘over boord’ gegooid. Er ontwikkelt zich nu tussen ons een vriendschap op basis van gelijkwaardigheid. Dat voelt prima. 

 Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

DE WARMING UP.

 Ik wist dat ik droomde en toch voelde alles puur natuur. In de spiegel van een onbekende voetbalkleedkamer zag ik mijn getransformeerde gezicht. Het zat vol koffiekleurige vlekken en etterende, bloedende wondjes. Bloed sijpelde van mijn schedel in mijn ogen en kriebelde in mijn nek. Mijn neus was dieppaars en de weinige tanden die ik nog had, waren zwart als roet.

De aanwezige mannen droegen een blauw-groen clubtenue. Ik droeg een trainingsbroek van de rommelmarkt en een door mijn vrouw gebreide trui met een grote, gele smile-cirkel. Aan mijn voeten prijkten splinternieuwe, veterloze roze Umbro-voetbalschoenen.

Plotseling keken de ongeveer tien mannen mijn kant op. Ze wezen naar me en lachten me intens gemeen uit. Ze begonnen hun voetbalschoenen naar me te gooien. Enkele raakten mijn gekwetste achterhoofd. Een schoen verbrijzelde de spiegel, waarna ik naar mijn gebarsten spiegelbeeld bleef staren. Twee mannen kwamen naar me toe en reegden veters in mijn schoenen. Een ander knipte met een grote schaar de smile-cirkel uit mijn trui.

Toen iedereen klaar was, trok een lange man met een dikke sigaar me lachend handschoenen aan. Hij gaf me een vriendschappelijke beuk en de rest duwde me het voetbalveld op. Ik werd in het doel gezet. Als warming-up liep ik met supergrote passen over de doellijn, van paal tot paal.

Op de penaltystip bleef ik stokstijf staan. Een scheidsrechter in het zwart huppelde fluitend op me af en bekeek mijn gezicht. Naast hem stonden twee verzorgers met waterzakken en sponzen. Op een signaal veegden ze hardvochtig het bloed van mijn hoofd. De koffiebruine vlekken vervelden direct, als derdegraads brandwonden. Een van hen trok onverwacht een bivakmuts uit zijn zak, die de scheidsrechter opgewekt over mijn hoofd trok. Alleen mijn ogen en lippen waren nog zichtbaar.

De wedstrijd begon. Hoe ik ook sprong of dook, ik hield geen bal tegen. Tien razende teamgenoten vloekten en tierden tegen me. Godzijdank werd ik daar wakker van. Mijn kussen zat onder het donkerrode bloed en gelig pus; ik had de wondjes op mijn voorhoofd in mijn slaap opengekrabbeld.

(Uit mijn rijke Rotterdamse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com