EEN MARIONET, EEN HOBBELPAARD EN EEN DANSJURKJE?

Er waait een iets frissere wind. Een dreigend, zeer donkerblauw samengepakt wolkendek hangt boven Avignon. 'Het gaat regenen, hè,' vraag ik, in het Frans natuurlijk, aan de jongen van de receptie. Op dat niveau kan ik nog wel in het Frans converseren. 

Ik heb nu wel gezien dat drie voorstellingen bekijken per dag het matje is. De voorstellingen duren meestal langer dan aangekondigd en het is ook vaak nog een end lopen naar het volgende theater. Er moet natuurlijk ook nog méér gedaan worden dan theater consumeren. Eten, drinken en snoep kopen. Koffie drinken, piesen en poepen. 

Over dat laatste  wordt door de Franse horeca niet moeilijk gedaan. In Nederland wordt altijd zuur gekeken of ze verplichten je een consumptie te nemen. Ik  hoef het helemaal niet te doen maar toch: als ik bij een café mijn behoefte gedaan heb bestel ik daar wat te  drinken.

Vandaag heb ik drie voorstellingen gezien. Een stand up comedy van een heel drukke 'Tineke Schouten'-achtige dame genaamd  Julia Mével. Ze deed een heel scala van damestypetjes, van een nuftig Parijs' terraszitstertje tot een ruige black-metal dame. De zaal lachtte zich kapot. Ik ook. Tineke Schouten vind ik geen bal aan. Aan deze dame wel. Goed te volgen ook.

De tweede voorstelling was een monoloog van anderhalf uur. Onverstaanbaar goed weer. Daar had ik nooit heen moeten gaan. Ik heb er niks van begrepen. De acteur toverde in zijn monoloog een hobbelpaard, een marionet en dansjurkje tevoorschijn. Nu ga ik het begijpen, dacht ik, maar ik kon het verband niet leggen. 

Na afloop van die voorstelling had ik even leuk contact met de regisseur van het stuk. Ze waa niet helemaal tevreden over die acteur.  Hij had zijn gevoelens te veel verstopt, vond ze. Over dat hobbelpaard enzo legde ze me uit dat dat attributen waren van de in de monoloog niet zichtbare geliefde van  de  hoodpersoon. Maar daar werd ik op zich ook niet wijzer van.

Het derde stuk van de dag, het was toen inmiddels al vijf uur en ik rammelde van de honger,  was een cover van Edith Piaff. De actrice imiteerde Piaf's stem geweldig. Het fisse uiterlijk van de actrice kon ik echter niet asociëren met Edith Piaf. Van het gebruikelijke Piaf-meezing-repertoire komt bijna alles aan bod, met als topper van deze show: 'Milord'!

Op de automatische piloot bewoog ik me daarna naar een kraam met gezonde sandwiches: ik zag een sandwich met heel veel zalm en sla. Ik kocht hem: hij  was vurrrukkuluk.  

FLYEREN.

  

Mijn hotel heeft een prima restaurant Alleen al het voorafje van vandaag, een pittige salade met druiven, stukjes tomaat, fêtakaas, ondefinieerbaar smakelijk gezouten, gepeperd en gekruid. Nu ik dit tik loopt het water me weer in de mond. Het was mijn eerste keer 'uit eten' hier. 

Dat het hier warm is, is geen nieuws meer dus daar schrijf ik niks meer over. Alleen dat het wel zaak is, steeds voldoende drinkwater bij de hand te hebben en zonnecrème.

In de straten van het oude centrum van Avignon is het een ware heksenketel. Er worden in drie weken tijd meer dan 1000 theatervoorstellingen gegeven. Voor elke voorstelling lopen vrijwilligers flyers uit te delen, of er wordt door de spelers zelf reclame gemaakt. Nu eens door een stukje uit hun show te spelen dan weer door in een parade met vlaggen en spandoeken luidruchtig door de straten en over pleinen te paraderen. 

In de vrij korte tijd dat ik daar vanmorgen rondliep liep heb ik zo'n twintig flyers aangepakt. Twee van die flyers hebben me verleid om naar de betreffende act te gaan kijken. 

De eerste voorstelling die ik vandaag zie is de 'Humorschool'. Puur stand-up comedy.  Ik zit daar omdat een van de spelers me een flyer gaf en ik even kort een praatje maakte met haar. Ik beloofde haar te gaan zien. In deze show treden 12 comedians op. Elk krijgt slechts 5 minuten speeltijd. 

Ik zit op de eerste rij. Als 'mijn' speelster mag optreden, is het eerste wat ze doet naar mij toekomen, me een box geven en uitroepen: 'hééé!!' Niks bijzonders maar toch grappig.

Zij en inmiddels ook de zaal weten dat ik Nederlander ben. Aan het einde van haar show vroeg ze wat ik er van vond: 'incompreansible bien' wat betekent: 'onbegrijpelijk goed''. Waarop 'de zaal' hard moest lachen. Maar heel eerlijk: ik  begrijp ondanks mijn vele Franse lessen lang niets alles. Als de Fransen op hun eigen snelheid de comedie gaan bedrijven kan ik het niet meer volgen.

De tweede  act van mijn derde dag, hier, is eigenlijk ook een stand-up comedy, gespeeld door een oudere danseres, die afgedankt is voor haar vak. Van haar tekst begrijp ik niet zo veel. Haar bewegingen en mimiek verduidelijken veel..

Een duik in het hotel-zwembad is heerlijk aan het eind van de dag.

VIER BITTERE PILLEN

Op de tweede dag van mijn verblijf in Avignon heb ik wat bittere pillen moeten slikken. Voordat ik over die bitter pillen begin moet ik even weergeven hoe ik bezig ben aan dit verhaal. Ik zit zoals gewoonlijk achter mijn laptop maar geheel tegen mijn verwachting in zit ik niet in mijn onderbroek te tikken maar met een lang broek, een t-shitje en warm vestje aan. Een vestje, dat ik speciaal meegenomen had om de gure avondlijke Mistral-wind te trotseren. Soms is die Mistral er ineens. 

De kou hier in mijn hotelkamer komt natuurlijk door die fantastische airco. Die helaas prima werk doet. Alleen niet zo fijn voor mij nu. Magnifiek van dit hotel vind ik het zwembad. Na een hele dag in de drukbevolkte straten van het oververhitte Avignon rondgebanjerd te hebben, acrobaten, goochelaars en theatergroepen bezig te hebben gezien, is het werkelijk een verrukking om een paar baantjes te zwemmen. Hier is het bijzonder om zeiknat buiten te zitten en het dan nog warm hebben. Heerlijk zwembad met net zo'n temperatuur als  ons Optisport doelgroepenbad.

Nu die bittere pillen, waar u, als mijn trouwe lezer, natuurlijk voor op het puntje van uw stoel bent gaan zitten. Allereest ben ik tot mijn grote verdriet mijn  mooie zwartwit bandage in het een theater vergeten. Gewoon weer onnadenkend we gelopen en laten liggen. Het is zowat het10e hoofddeksel van de laatste drie jaar. 'Dat is de leeftijd,' hoor ik ik mijn omgeving meewarig schmieren. Gelukkig heb ik mijn baseballpetje nog.

De tweede bittere pil is dat er geen fiets meer te huur is in Avignon. Jean-Luc, de fietsvwrhuurde vertelse m dat ik voortaan in januari of februari een fietsje moet resereveen voor ht festival in juli. Niet alleen Jean-Luc had nik me, ook zijn concurrent Gijs, toevallig een Hollander, kon me niks mr bieden.

Nou, de deede  bitter pil was de constatetrin dat er te weinig power in mijn mobieltje z om het en hl fsg vol fe houden, met reseeveen n foto's maken. Haverwege da ag is e batterij leeg en moet hijdus opgelasen wordn. Nu kan je dat in Frankrijk bij diverse winketjes doen,gratis, Maar het kost je wlveeltij. Dat opladen duut toch minstens twee uur. Misschien moet ik een soort oplaad/siësta  gaan houden in het hotel en daarna weer ve 'teateren'.

Heel fijn voor lezers die zich intens kunnen vermaken met mijn leed, deze 4e bittere pil. Ik ben namelijk gevallen. Heftig schrik ik van een auto die met hoge snelheid de straat komt gereden op het moment dat ik begon met ovesteken. Ik wil me omdraaien in in die draai val ik. De schade viel mee: een pijnlijk geschaafde elleboog, de andere dn die van e laatste keer.

Uutzonderlijk goed was het toneelstuk dat ik zag. zeen poëtisch stuk over Algerije.Over de taal, het Arabisch en het Frans (de taal van de kolonisator) in dat land; vaak op school onderwep van rivaliteit. Gedichten in beide tslen worden ten gehore gebracht. Er is dans, er wordt gemusiceerd en i alles blijf  de rivaliteit merkbaar. Ook nu ng in het al vele jaren onafhankelijke Algerije.

WANDELEND GEKOOKT

 Ik was vanmorgen zó vroeg op Centraal dat ik een trein eerder naar Avignon kon nemen. De trein was stampvol reizigers geperst; dankzij de airco bleef het goed uit te houden. Het uur dat ik gewonnen had door eerder te vertrekken, raak ik weer kwijt om dat het flink zoeken was op Gare Paris Nord. Heel even heb ik me nog in de hitte van Parijs gewaagd. Ik kreeg het idee om mijn thuis nog klaargemaakte broodjes met kaas en marmite op een lekker schaduwrijk plekje op te peuzelen. Natuurlijk had ik ook best kunnen bedenken dat al die lekkre plekjes allang ingepikt zouden zijn. Het was zo rond een uur of een in Parijs al 32 graden.

Het tweede deel van de reis, tussen Gare Lyon en Avignon, duurde zo'n drie uur. Naast me zat een man met wie ik niet verbaalt kon communiceren. Ik vermoed dat de man een Afgaan is en asfganen sprken Farsi en dat is een taal, die ik niet beheers. In Iran spreken ze die taal ook. Mijn vriend Kawus zaliger  sprak Farsi maar hij had ook aardig wat  Nederlands geleerd. Deze man dus niet, Wel zit hij een boek te lezen met de titel 'Omarn Kaboel!' Dat stond in het Frans op dat boek. 

Later vraag ik hem in het Nederlands of ik even mag passeren. Ik zeg er niet bij dat ik wil passeren om een plas te doen. Zo'n vraag is waarschijnlijk internationaal bekend. Ik zou het in het Russisch aan iemand die naast me zit kunnen stellen. Die persoon naast me vestaat geen Russisch maar hij of zij weet dan dat er geplast moet orden en  laat me passeren.

Echrt enerverend was de reis niet. De aankomst in Avignon was verpletternd. De temperatuur was bijna 40  graden. Zoiets had ik nog nooit ervaren. Hoewel ,ik ben zo af en toe wel eens naar een sauna geweest en daar moet zoals bekend de temperatuur ook hoog oplopen. Zo als ik die hete auna voelde, zo voelt Avignon aan. Alsof je al wandelend gekookt wordt.

Er staan flink wat taxi's klaar om me naar het IBIS hotel te benge, Het is lekker koel in de über-taxi van d'vrolijke Marokkaan. Als hij hoort dat ik Nederlander ben laat hij me een nummer horen van een Frans/Marokkaanse rapper, die in Frankrijk een hit heeft met een Nederlandse tekst. Hij moest ook nog wel even kwijt dat  Marokko wereldkampioen zou worden. Maar daar ging ik niet verder op in. Topvoetbal interesseert me niet meer zo sinds die rare akties van die Infantielo en Trump.

Ik wordt afgezet voor het hotel. Het ritje kostte me20 euro. Dat viel mee. Ik heb een heerlijke ruime airco-kamer en een ruim tweepersoonsbed. Daar moet ik nu gauw in duiken want ik sterf van de slaap. Het is bijna één uur in de nacht.

AVIGNON 2026.

De trein naar Avignon doet morgen Rotterdam aan! Eindelijkheb ik zekerheid. kwart voor acht de deur uit en om half negen met 200 km per uur zoeven naar Zuid Frankrijk. Eurostars, de treinonderneming van het eerste deel van de reis naar Parijs Nord, adviseert de reiziger voldoende drinken me te nemen, want het wordt hot.  Eurostars brengt me naar het Parijse sstation Gare du Nord. Daar ben ik om half een. Vandaar moet ik met de Parijse Metro naar naar station Gare Lyon. D aatmoet ik overstappen op de TGV, een andere treinmaatschappij, die mij naar Avignon brengt. Vanhet TGV station van Avignon neem ik een taxi aar mijn hotel, een Ibis hotel. Eind van de middag zal ik daar zijn. 

Ik stel me zo voor dat ik die eerste avond daar niks anders doe dan koffer uitpakken, douchen en misschien een wandelingetje maken in de omgeving van het hotel. Ik heb van Rotterdam uit al een stadfiets voor een week besteld. Die staat donderdag om half elf voor me klaar. Er schijnt een fraai fietspadennet aangelegd te zijn rondom Avignon. 

Voor donderdag t/m zaterdag heb ik in de middagen en begin van de avonden, alvast wat voorstellingen geboekt. Ik spreek en versta  goed Frans, dat toch zo handig als je in Frankrijk bent! Toch vind ik het ook leuk om behalve Franstalige acts, ook acts te gaan zien die 'taalloos' zijn, zoals acrobatiek, mime, dans, muziek. Een mix van Franstalige en 'taalloze' voorstellingen wil ik dus. Daar zal ik ook over schrijven. 

De weersvoorspelling luidt: warm tot zeer warm, tussen de 25 en 30 graden. Zoiets als in Nederland dus. Ik weet dat bij het hotel een zwembad is en ook even verderop, vlak langs de rivier de Rhône is ook een prachtig zwembad. Op het journaal worden angstaanjagende beelden getoond van heftige bosbranden.  Daar ben ik  ver van uit de buurt. Ik verblijf in een hotel in een stad en daar loop ik geen gevaar. Een vakantieverblijf op een camping hier in de buurt raad ik met klem af.

BEDERFELIJKE WAAR.

 

Ik ben de laatste dagen voor mijn vertrek naar Avignon, de bederfelijke eetwaren, die ik nog in huis heb, aan het verorberen. Terwijl ik dit schrijf pak ik zo om de  tien woorden het steeltje van een kers. De kersen die ik heb zijn geen tweelingen. Ik kan ze bijvoorbeeld niet over mijn oor hangen als namaak oorbelen. Ze zijn helaas niet zo smakelijk. Niet zo zoet, niet zo vlezig, niet zo ‘mondvullend’. Ook niet duur. Ik had het dus kunnen weten: 4 euro voor één kilo.

Bij mij in de wijk hebben we een groenteboer, die weet uit heel het land de lekkerste groenten en fruit in te slaan. Druk is het in zijn groentewinkel nooit maar er zijn tot mijn verbazing altijd mensen die er niet voor terugschrikken om voor een doosje met 4 ons aardbeien 8 euro  af te rekenen.

 Ik heb nu nog drie bananen liggen. Teveel om in een keer naar binnen te drukken, in verband met ‘de stop’. Dus ik besluit er morgenochtend een als beleg op mijn boterham te prakken. Vanavond-laat eet ik er  een: daar slaap je lekker op en die derde stop ik morgen in mijn rugzak voor in de trein.

 Ik bied buurvrouw An een overgebleven witlofstronkje aan. ‘Gatverdamme’ zeg ze, ‘dat heb ik net twee dagen achtermekaar zitten eten. Kommemeneuzuit.’ Gelukkig heeft buurvrouw Hilde er wel trek in: ‘Ja, geef maar, Jos, ga ik lekker witlofsalade van maken, met stukjes appel, banaan, rozijnen, augurken …’

‘Hè jasses, Hilde,  zeg ik, ‘augurken, dat zure hoor er toch niet bij?!’

‘Ja, hoor, lekker juist, dan ook nog wat mostert, mmmmm, bedankt voor je stronkje hoor, daaaag, Jos’

 Buurvrouw An heeft wel belangstelling voor de pruimen die op het balkon in een kleine vergiet staan te rijpen. Ik heb er zaterdag een stuk of twintig gekocht bij de Lidl. Er zijn er nu nog 12 van over. Ik zie aan haar begerige blik dat ze ze wel alle twaalf wil hebben, maar die vlieger gaat niet op. Ze mag de helft pakken. De rijpste pakt ze er natuurlijk tussen uit. ’Bedankt.’

 Dan staat er in mijn koelkast nog een liter smoothie van aardbei, banaan en kwark en een liter versgeperste sinaasappelsap met  citroensap. Dat vind ik allemaal zo lekker ... dat krijgt de kans niet om te bederven.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

BLUE GRASS.

Zaterdag is een fraaie dag, lekker weer, puike muziek. Mijn Blue Grass dag. Een verjaardagskadootje van Winny alvast. 13 juli ben jarig en het land uit. 

Heerlijk swingende, opzwepende  muziek van bandjes met gitaar,banjo, viool, percussie, bas, synthesizer van o.a: het grappige Hot Seats, de Blue, damesgroep Della Mae en de waanzinnig virtuoze violiste Hillary Klug.

Naar mijn idee is met dit festival  een kentering ingezet, want het nu niet allemaal Blue Grass meer wat de klok slaat. Prima muziek overigens, daar niet van, maar géén Blue Grass.

Zo is daar een  geweldig ensemble uit Congo, dat de festivalgangers zowat  het Noordplein afblaast. Afrikaanse Blue Grass, wordt die muziek genoemd in mijn omgeving. Zó puur, zo basaal als de originele Blue Grass ooit was in de States  Deze mensen uit Congo ook super-origineel, met hun blaas- en percussie instrumenten waarvan vele ook nog duidelijk herkenbaar uit moeders keuken komen maar wederom … ontbreken hier zo aanstekelijke  banjo en viool.

 Er is ook een verrassend optreden van de groep Horsebath, uit Canada. De groep brengt  een geweldige mix van countryfolk, americana en een flinke dosis indierock. ‘Te gek’ maar … geen Blue Grass dus.

Van de bezoekers van dit festival is 75% kaal en grijs; net als ik trouwens. Iets dergelijks Hetzelfde kan gezegd worden van de artiesten: ook in grote meerderheid de 60 gepasseerd. Hetgeen overigens beslist geen afbreuk doet aan hun enthousiasme en kwaliteiten.

 Dat de organisatie voor de toekomst voorzichtig zoekt naar Blue Grass-rakende groepen/genres, die een wat jeugdiger publiek naar het Noordplein kunnen lokken, kan ik me heel goed voostellen.

Gedurende mijn fietstocht naar huis, een kleine 10 kilometer vanaf het Noordplein, word ik constant geëscorteerd door vreugdevol Green Grass-getoeter van ons Marokkaanse volksdeel. ‘Ze’ hebben Canada met foebele verslagen. Met 3 – 0  nog wel!! Grote klasse! Ik begeleid het getoeter met het geluid van mijn fietsbel.

 Mijn euforie van gisteren over dat festivalletje moet vandaag wijken voor mijn zorgen over de treinreis naar Avignon. Door een storing kan die TGV nu Rotterdam niet aandoen. ProRail is nog bezig met herstelwerk. Maandagochtend om 05.00 uur moet het klaar zijn. Als dat niet lukt moet ik mijn reisje naar Frankrijk beginnen met een enkeltje Rotterdam - Utrecht. Vandáár kan de TGV wèl verder Zuidwaarts.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com