EEN LANGE NEUS.

 Er is altijd wel weer iets. Nu gaat die schaafwond zweren, die ik, toen ik hier nog maar net was, aan mijn alleboog opliep. Een van de bittere pillen noemde ik het in de column van de dag. Vandaag moest ik, bij het medisch centrum, maar liefst ruim drie uur in de wachtkamer zitten. Ik had, zo leek het althans, 84 patiënten voor me en een arts die iedereen keurig negjes liet uitpraten. Met mij hoefde ze dat niet te doen, want ik zei gelijk heel kort en krachtig waarom ik haar nodig had. In het Frans natuulijk. Ze schreef me een zalfje voor waarmee het herstel bespoedigd zou worden. Voor dertig euro was ik klaar. Kostte me dus precies een tientje per uur. 

Ik had nog wat dansvoorstellingn willen zien vandaag. Dat moet dan maar een andere dag. Wie weer morgen. Vandaag heb ik alleen een bewerking gezien van het boeiende verhaal van Cyrano de Bergerac. In mijn jonge jaren stond deze romanfiguur bekend als een enigszins tragische man met een uitzonderlijk lange neus.

In de voorstelling in Avignon wordt Cyrano ook verliefd op zijn nichtje Roxane. Maar ja, die lelijke lange neus, hè? Tot ze op een dag een afspraak met hem wil. Cyrano is zo zenuwachtig dat hij besluit haar een brief te schrijven en dan snel weg te wezen. Maar dan komt ze al binnen. Roxane begint hem te vertellen dat ze op iemand verliefd is die volgens haar ook van haár houdt. Cyrano krijgt hoop, totdat ze zegt dat die geliefde ene Christian is, een kennis van Cyrano is.

Het geeft een leuk effect dat deze meer dan honderd jaar oude teks geheel bewerkt is in straattaal, rijm, rap, spoken word. Het is een voorstelling geworden voor alle leeftijden. Nu eens is het een grappig, gevoelig en muzikaal onderzoek naar de liefde. Dan weer zijn er de intriges, de persoonlijkheden en de macht van woorden tussen de emotie, humor, muziek en poezie door, die overheersen.

Cyrano de Bergerac zeker een leuk verhaal om nog eens te lezen

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

 

PONT D'AVIGNON.

Elk jaar vieren de Fransen – met grote vuurwerken in vele steden – dat op 14 juli 1789 in Parijs de beruchte gevangenis La Bastille is bestormd. Dit was het begin van de Franse Revolutie, een keerpunt in de geschiedenis van Frankrijk (en Europa!). Ook in Avignon was dit jaar weer een prachtig vuurwerk te zien. Ik heb het zelf alleen niet kunnen aanschouwen omdat het vuurwerk zo laat afgestoken werd op de Brug van Avignon, dat ik daarna niet meer bijtijds in mijn hotel kon komen.

Voor het festival was dit een vreemde dag want er werd niet gespeeld. De verzamelde artiesten en  al die andere mensen die het festival gaande houden wordt de gelegenheid gegund om 'quatorze juillet' (14/7) op hun manier te vieren.

Voor mij was het dé kans om eens wat anders te doen dan alleen maar passief recreëren. Zo heb ik het Palais de Papes eens bekeken. Dat is het paleis van de enige niet in Rome gevestigde paus. Paus Clement VI was dat. 

Het was me toen al duielijk dat het voor museum-achtige wandelingen veel te heet was. 36 graden was het. Ik wilde in ieder geval de 'Pont d'Avignon' (Brug van Avignon) zien. Daar waaide vanuit de Rhône, de rivier waar die brug half overheen loopt nog een miniem 'fris' windje.  

De brug werd halverwege de 17e eeuw verlaten omdat de bogen bij elke overstromingvan de Rhône instortten, waardoor het onderhoud erg duur werd . Vier bogen en het poortgebouw aan de kant van Avignon zijn bewaard gebleven.

Nu ik daar toch was bedacht ik me dat het leuk zou zijn mijzelf 'dansend' op deze  'Pont de l'Avignon' te laten vereeuwigen. Ik vroeg eerst tevergeefs een niet zo vriendelijke dame om een foto van me te maken. Een lieftallige dame daarna was daar wel toe bereid. Ik heb deze foto's naar mijn familie, vrienden en kennissen gestuurd. 

Het is zó een illustratie bij het liedje dat iedereen wel zal kennen: 

'Sur le Pont d'Avignon on y danse, on y danse' .

Voor wie het nog eens wil horen is het vast wel te vinden op Spotify of YouTube.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

  

JARIG.

 Vandaag is de eerst dag van mijn 77e levensjaar. Zeven is een geluksgetal en dat getal staat zelfs nog wel twee maal in mijn jaargang. Dan kan het geluk toch niet meer om me heen, zou ik zeggen?! Hoop ik. Ik heb veel gelukwensen ontvangen via appjes en mailtjes. Ben ik erg blij mee. Stilletjes hoop ik nog op één appje. Eén appje van de vrouw waar ik al enige jaren verliefd op ben. Al vier jaren en nog nooit heeft ze me een appje gestuurd. Dus reken ik er dit jaar ook niet op. Maar ... wie weet ...   

Ik heb mezelf vroeg in de ochtend getracteerd op een beker schuifijs met aardbeiensmaak. De eerste teug die ik met het rietje mijn mond inzoog knalde ijskoud tegen mijn verhemelte aan en bezorgde me zo'n immense koppijn dat ik even vreesde languit te gaan. Maar zo'n vart liep het gelukkig niet. 

Geen tractatie is het toneelstuk dat ik zag. Want per slot van rekening ben ik daarvoor juist in Avignon. Het stuk heet 'Ubu Roi'. Voor mij is dit stuk heel speciaal, want ik heb daar zelf toen ik op de toneelschool zat de hoofdrol in gespeeld. Ubi Roi gaat over een vreselijk domme, ijdele man met een iets minder domme vrouw. God mag weten hoe hij in aanmerking komt voor het koningschap van Frankrijk. Hij liegt, bedriegt, bedreigt, intimideert en tijdens de voorstelling gaat hij steeds meer lijken op Trump. Dit stuk werd ruim honderd jaar geleden  (1896) geschreven door ene Alfred Jarry. Hij beschreef in feite de overtreffende trap van hoe Trump nu bezig is.

Lekkere trek voerde mij naar een gezellig terras, alwaar ik een heerlijke Italiaanse salade (met meloen, ham, tomaat, druiven, rucola) bestelde met, laat ik eens gek en extra gezond doen doen, een kan vers geperst sinasappelsap. Een dame uit Parijs, die aan een tafeltje naast me zat,was zo vriendelijk de foto van me te maken, die ik opstuurde naar al mijn felicitanten.  

Na die Italiaanse salade  staat nog een voorstelling moderne dans in mijn agenda,  . Makkelijk, want dan hoef ik niet zo te zitten vertalen in mijn hoofd. 

Over deze dansgroep kan ik alleen maar in superlatieven schrijven. De dansgroep, bestaande uit twee dames en vijf heren, allen in het zwart gekleed, danst een uur lang in een tergend hoog tempo, in een veel te warm theater, adembnemende verrassende choreografieën. Voor geen goud had ik dit willen missen. Zoiets zien we te weinig in Nederland,

Ik ga nog ff kijken of er misschien nog een felicitatie is binnengekomen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

ONTBIJTBUFFET.

Over het ontbijtbuffet dat ik elke ochtend krijg voorgeschoteld mag ik niet mopperen: alle mogelijke koffie, vruchtensappen, melk, yoghurt, muesli's, een fruitcocktail, croissants, allerlei lekkere broden, jam en chocoladepasta voor op die lekkere boterhammen en die croissants, kleine chocoladebroodjes, appelcompôte, bananencake, plakjes kaas, rolletjes ham, kipfilet ... ik kan het echt allemaal niet binnen houden.

Nu begin ik meestal met een banaan en een kopje koffie; dat doe ik thuis altijd. Vandaag hier ook weer. Ik ga zittn aan een tweepersoonstafeltje. Ik heb mijn banaan op, de schillen liggen weerloos op het tafeltje, mijn mok koffie is half leeg  en dat had ik nog niet vermeld, mijn gisteravond al leegedronken flesje Fanta vruchtensap staat vlak naast die bananenschillen. 

Zo is de situatie op het tafeltje als ik op sta om de rest van mijn ontbijt te buffetten. Ik laad twee boterhammen belegd met jam, een chocoladebroodje en een groot glas sinaasappelap op mijn dienblad. Ik ben even mijn oriëntatie kwij omdat ik op geen enkel tafeltje in de buurt van waar ik zojuist dacht te zitten, noch mijn bananenschillen, noch mijn halve mok koffie, nog mijn leeg Fanta flesje meer aantrof. 

Nu was dat op zich geen ramp. Ik had voldoende eten en drinken op mijn dienblad liggen om mijn ontbijt te vervolgen. Raar vind ik het wel. Dat die bananenschillen en die halve mok koffie er niet meer waren interesseerde me niks. Dat dat lege  flesje Fanta weg was vond ik nog het ergste. Ik was nameijkvan plan dat flesje na het ontbijt te vullen met het ultra zuivere en ijskoude water uit de automaat van het hotel. Met dat water zou ik dan op stap gaan het festival.

Daarom besloot ik toch maar een leidinggvende op aan te spreken. Het eerste wat ze me vroeg was wat er in dat flesje zat. Ze keek heel verbaasd op toen ik zei dat het flesje leeg was maar desalniettemin schoot ze onmiddellijk de ruimte in waar ik nu al een paar dagen   ontbijtresten en vuile afwas in zag verdwijnen. Ik was nog maar net gaan zitten of ze zette met een bijna triomfanelijk gebaar het Fanta flesje op mijn tafel. Ze bood haar excuus aan omdat mijn tafeltje te snel was schoongemaakt. 

Ik reageerde lankmoedig dat ik het gebeuren heel goed kon begrijpen en ging op weg naar het festival. Kijken naar  een geweldige dansvoorstelling en een absurde komedie. Morgen meer daarover.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN MARIONET, EEN HOBBELPAARD EN EEN DANSJURKJE?

Er waait een iets frissere wind. Een dreigend, zeer donkerblauw samengepakt wolkendek hangt boven Avignon. 'Het gaat regenen, hè,' vraag ik, in het Frans natuurlijk, aan de jongen van de receptie. Op dat niveau kan ik nog wel in het Frans converseren. 

Ik heb nu wel gezien dat drie voorstellingen bekijken per dag het matje is. De voorstellingen duren meestal langer dan aangekondigd en het is ook vaak nog een end lopen naar het volgende theater. Er moet natuurlijk ook nog méér gedaan worden dan theater consumeren. Eten, drinken en snoep kopen. Koffie drinken, piesen en poepen. 

Over dat laatste  wordt door de Franse horeca niet moeilijk gedaan. In Nederland wordt altijd zuur gekeken of ze verplichten je een consumptie te nemen. Ik  hoef het helemaal niet te doen maar toch: als ik bij een café mijn behoefte gedaan heb bestel ik daar wat te  drinken.

Vandaag heb ik drie voorstellingen gezien. Een stand up comedy van een heel drukke 'Tineke Schouten'-achtige dame genaamd  Julia Mével. Ze deed een heel scala van damestypetjes, van een nuftig Parijs' terraszitstertje tot een ruige black-metal dame. De zaal lachtte zich kapot. Ik ook. Tineke Schouten vind ik geen bal aan. Aan deze dame wel. Goed te volgen ook.

De tweede voorstelling was een monoloog van anderhalf uur. Onverstaanbaar goed weer. Daar had ik nooit heen moeten gaan. Ik heb er niks van begrepen. De acteur toverde in zijn monoloog een hobbelpaard, een marionet en dansjurkje tevoorschijn. Nu ga ik het begijpen, dacht ik, maar ik kon het verband niet leggen. 

Na afloop van die voorstelling had ik even leuk contact met de regisseur van het stuk. Ze waa niet helemaal tevreden over die acteur.  Hij had zijn gevoelens te veel verstopt, vond ze. Over dat hobbelpaard enzo legde ze me uit dat dat attributen waren van de in de monoloog niet zichtbare geliefde van  de  hoodpersoon. Maar daar werd ik op zich ook niet wijzer van.

Het derde stuk van de dag, het was toen inmiddels al vijf uur en ik rammelde van de honger,  was een cover van Edith Piaff. De actrice imiteerde Piaf's stem geweldig. Het fisse uiterlijk van de actrice kon ik echter niet asociëren met Edith Piaf. Van het gebruikelijke Piaf-meezing-repertoire komt bijna alles aan bod, met als topper van deze show: 'Milord'!

Op de automatische piloot bewoog ik me daarna naar een kraam met gezonde sandwiches: ik zag een sandwich met heel veel zalm en sla. Ik kocht hem: hij  was vurrrukkuluk.  

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

FLYEREN.

  

Mijn hotel heeft een prima restaurant Alleen al het voorafje van vandaag, een pittige salade met druiven, stukjes tomaat, fêtakaas, ondefinieerbaar smakelijk gezouten, gepeperd en gekruid. Nu ik dit tik loopt het water me weer in de mond. Het was mijn eerste keer 'uit eten' hier. 

Dat het hier warm is, is geen nieuws meer dus daar schrijf ik niks meer over. Alleen dat het wel zaak is, steeds voldoende drinkwater bij de hand te hebben en zonnecrème.

In de straten van het oude centrum van Avignon is het een ware heksenketel. Er worden in drie weken tijd meer dan 1000 theatervoorstellingen gegeven. Voor elke voorstelling lopen vrijwilligers flyers uit te delen, of er wordt door de spelers zelf reclame gemaakt. Nu eens door een stukje uit hun show te spelen dan weer door in een parade met vlaggen en spandoeken luidruchtig door de straten en over pleinen te paraderen. 

In de vrij korte tijd dat ik daar vanmorgen rondliep liep heb ik zo'n twintig flyers aangepakt. Twee van die flyers hebben me verleid om naar de betreffende act te gaan kijken. 

De eerste voorstelling die ik vandaag zie is de 'Humorschool'. Puur stand-up comedy.  Ik zit daar omdat een van de spelers me een flyer gaf en ik even kort een praatje maakte met haar. Ik beloofde haar te gaan zien. In deze show treden 12 comedians op. Elk krijgt slechts 5 minuten speeltijd. 

Ik zit op de eerste rij. Als 'mijn' speelster mag optreden, is het eerste wat ze doet naar mij toekomen, me een box geven en uitroepen: 'hééé!!' Niks bijzonders maar toch grappig.

Zij en inmiddels ook de zaal weten dat ik Nederlander ben. Aan het einde van haar show vroeg ze wat ik er van vond: 'incompreansible bien' wat betekent: 'onbegrijpelijk goed''. Waarop 'de zaal' hard moest lachen. Maar heel eerlijk: ik  begrijp ondanks mijn vele Franse lessen lang niets alles. Als de Fransen op hun eigen snelheid de comedie gaan bedrijven kan ik het niet meer volgen.

De tweede  act van mijn derde dag, hier, is eigenlijk ook een stand-up comedy, gespeeld door een oudere danseres, die afgedankt is voor haar vak. Van haar tekst begrijp ik niet zo veel. Haar bewegingen en mimiek verduidelijken veel..

Een duik in het hotel-zwembad is heerlijk aan het eind van de dag.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

VIER BITTERE PILLEN

Op de tweede dag van mijn verblijf in Avignon heb ik wat bittere pillen moeten slikken. Voordat ik over die bitter pillen begin moet ik even weergeven hoe ik bezig ben aan dit verhaal. Ik zit zoals gewoonlijk achter mijn laptop maar geheel tegen mijn verwachting in zit ik niet in mijn onderbroek te tikken maar met een lang broek, een t-shitje en warm vestje aan. Een vestje, dat ik speciaal meegenomen had om de gure avondlijke Mistral-wind te trotseren. Soms is die Mistral er ineens. 

De kou hier in mijn hotelkamer komt natuurlijk door die fantastische airco. Die helaas prima werk doet. Alleen niet zo fijn voor mij nu. Magnifiek van dit hotel vind ik het zwembad. Na een hele dag in de drukbevolkte straten van het oververhitte Avignon rondgebanjerd te hebben, acrobaten, goochelaars en theatergroepen bezig te hebben gezien, is het werkelijk een verrukking om een paar baantjes te zwemmen. Hier is het bijzonder om zeiknat buiten te zitten en het dan nog warm hebben. Heerlijk zwembad met net zo'n temperatuur als  ons Optisport doelgroepenbad.

Nu die bittere pillen, waar u, als mijn trouwe lezer, natuurlijk voor op het puntje van uw stoel bent gaan zitten. Allereest ben ik tot mijn grote verdriet mijn  mooie zwartwit bandage in het een theater vergeten. Gewoon weer onnadenkend we gelopen en laten liggen. Het is zowat het10e hoofddeksel van de laatste drie jaar. 'Dat is de leeftijd,' hoor ik ik mijn omgeving meewarig schmieren. Gelukkig heb ik mijn baseballpetje nog.

De tweede bittere pil is dat er geen fiets meer te huur is in Avignon. Jean-Luc, de fietsvwrhuurde vertelse m dat ik voortaan in januari of februari een fietsje moet resereveen voor ht festival in juli. Niet alleen Jean-Luc had nik me, ook zijn concurrent Gijs, toevallig een Hollander, kon me niks mr bieden.

Nou, de deede  bitter pil was de constatetrin dat er te weinig power in mijn mobieltje z om het en hl fsg vol fe houden, met reseeveen n foto's maken. Haverwege da ag is e batterij leeg en moet hijdus opgelasen wordn. Nu kan je dat in Frankrijk bij diverse winketjes doen,gratis, Maar het kost je wlveeltij. Dat opladen duut toch minstens twee uur. Misschien moet ik een soort oplaad/siësta  gaan houden in het hotel en daarna weer ve 'teateren'.

Heel fijn voor lezers die zich intens kunnen vermaken met mijn leed, deze 4e bittere pil. Ik ben namelijk gevallen. Heftig schrik ik van een auto die met hoge snelheid de straat komt gereden op het moment dat ik begon met ovesteken. Ik wil me omdraaien in in die draai val ik. De schade viel mee: een pijnlijk geschaafde elleboog, de andere dn die van e laatste keer.

Uutzonderlijk goed was het toneelstuk dat ik zag. zeen poëtisch stuk over Algerije.Over de taal, het Arabisch en het Frans (de taal van de kolonisator) in dat land; vaak op school onderwep van rivaliteit. Gedichten in beide tslen worden ten gehore gebracht. Er is dans, er wordt gemusiceerd en i alles blijf  de rivaliteit merkbaar. Ook nu ng in het al vele jaren onafhankelijke Algerije.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com