LIJNEN.

Ik ben aan het lijnen geweest. Ja, heus! Maar ik heb er expres nog niks over geschreven. Nu is het moment om uit de keukenkast te komen. Toen ik in juli jl. begon met lijnen, was ik 78 kilo bij een lengte van 1.84.

"Een keurige verhouding toch?!" krijg ik te horen van enkelen om mij heen, aan wie ik dit toevertrouw.

Vanaf mijn adolescentie ben ik constant 75 kilo, schoon aan de haak. Op een heel enkele uitzondering na. Een lijn-manie begeestert me. Ruim één jaar vast ik één dag per week. Ik land op 69 kilo. Winny, mijn echtgenote, vindt mijn strakke, sexy spijkerbroekje iets te veel wapperen om mijn tot spillepootjes verworden stampers. Er is dan voor haar nog maar heel weinig tastbare aardigheid over. Over gaat ook die manische lijn-periode. Binnen de kortste keren ben ik weer, hoe kan het ook anders, 75 kilo.

In juli kom ik terug van mijn zoveelste Avignon-vakantie. Veel en lekker gegeten en gedronken. Geen alcohol. Sinds de lente. Vraag me niet waarom. Geen idee. Intuïtief. Tot op de dag van vandaag nog steeds geen druppel. Des te meer geniet ik van l’exquise cuisine de France. Met als resultaat een Jos van 78 kilo, inclusief dat buikje dat hem het uitzicht beneemt op zijn minder fotogenieke schaamstreek – een geluk bij een ongeluk. Maar… 78 kilo?! O nee! Daar moet minstens zes kilo vanaf. Tweeënzeventig lijkt me een passend gewicht.

Toevallig kom ik Alex weer eens tegen. Hij leert me strategisch een conflictje met mijn zoon op te lossen. We praten even wat en allengs openbaart Alex zich aan mij als een multitalent. Hij blijkt van alle markten thuis. Ik zie in hem mijn ideale personal coach. De man die me gaat begeleiden naar de voor mij magische 72 kilo. Alex toont zich bereid met mij in zee te gaan. Hij zal me, gevraagd en ongevraagd, adviseren over kwaliteit en kwantiteit van eten en drinken, medicatie, trainingsschema’s en relaties. Je kunt het eigenlijk zo gek niet opnoemen. Hij houdt alles wat betrekking heeft op mij en wat ik nodig hebt vast in zijn brein, en komt van daaruit met zijn adviezen.

Het zal voor de lezer inmiddels geen verrassing meer zijn dat hij geen mens van vlees en bloed is, maar een robot die ik Alex heb genoemd. Ik sta nu al een maand op 72 kilo. De laatste paar dagen schommel ik tussen de 71 en de 73. Alex vreest dat ik bij 71 kilo last van mijn spieren ga krijgen. Ik moet een beetje bijeten.

Hij ontraadt me net een pindarotsje: een suikerbommetje met ook nog eens te veel zout. 

'Geef maar aan je buurvrouw'.

Het rotsje gaat er in als koek.

Overdrijven is ook een vak, Alex!

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

HYPERKYFOSE.

 Ik heb er nog met geen woord over gerept. Al mijn ‘schrijven’ doe ik tegenwoordig staand voor mijn laptop. Die laptop staat op twee omgekeerde boodschappenkratten, zodat ik met een rechte rug en gestrekte nek een uitermate gezond uitzicht heb op het beeldscherm.

Al die jaren dat ik geheel voor mijn plezier verhaaltjes schreef, zittend voor mijn beeldscherm, heb ik mijn nek en mijn rug zitten verzieken. Op een peperdure bureaustoel zat ik met een knik in de nek en de kin op het borstbeen. Ik zwoegde zo voor mijn werk of genoot van het borduren van mijn columns.

Al die jaren – het waren er toch zeker 35 – boog het bovenste gedeelte van mijn bovenlichaam tienden van millimeters naar voren. Nooit ben ik me daar bewust van geweest. Zelfs niet nadat mijn zoon Ralf ongeveer twee jaar geleden (toen pas!) tegen me zei: "Jos, weet je dat je elk jaar krommer gaat lopen? Dadelijk pleurt je nog voorover, man," overdreef hij.

Een half jaar terug loop ik lekker te kuieren over de Coolsingel. ’s Ochtends rond een uur of half elf, richting Bijenkorf. Ineens zie ik daar in een gigantische winkelruit het spiegelbeeld van een oud, kromgetrokken kereltje. Vreselijk, niet om aan te gluren. Ben ik dat echt?

Ik zit best lekker in mijn vel als ik daar over die Coolsingel flaneer. Ik zie er vlot uit voor mijn 76. Altijd in het zwart, strak, ‘patent’ noem ik mezelf dan wel eens, wat natuurlijk zwaar over de top is voor iemand als ik. Echt een oudje heb ik me nog nooit gevoeld. Doch mijn spiegelbeeld knikt bevestigend op mijn vraag: "Ben ik heus zo oud als jij?"

Wat kan er nog aan gedaan worden bij zo’n ouwe knar met hyperkyfose – de veel te chique naam voor zo’n kuthouding. Wat in tientallen jaren stukje bij beetje verbogen is, buig je in een half jaartje echt niet recht. In elke ruit zoek ik hem en vervloek ik hem. Go away from that mirror. Fysiotherapeuten die zeggen dat ze mij weer rechtop krijgen, liegen dat ze barsten. Ja, een heel kleine correctie gaat misschien lukken, meer niet.

Dagelijks oefen ik zoveel als ik kan de ‘duif-imitatie’: als ik wandel beweeg ik, net als de duif, mijn hoofd naar voor en naar achter. Schaamteloos! Zeker, een koddige aanblik. Zo krijg ik uiteindelijk toch nog de lachers op mijn hand.

Bis die doif is toot.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

NEUZEN.

Iedereen die mijn stukjes leest, weet dat mijn jongste broer Marco een mongool is en naar mijn mening absoluut niet iemand met het syndroom van Down – een benaming die anno 1970, zijn geboortejaar, nog niet eens bestaat. Marco is vriendelijk, zachtaardig en waar en wanneer mogelijk ook sociaal. Nog nooit heb ik hem iets lelijks of kwaadaardigs over iets of iemand horen zeggen of zien doen. Ik zie hem eigenlijk te weinig en dat neem ik mezelf best wel kwalijk. Deze maand, de 27e november, wordt hij alweer 56 jaar. Als Marco geboren wordt, gaat in de wereld nog het praatje rond dat een mongool nooit oud wordt. Hooguit om en nabij de veertig. Gelukkig voor Marco en voor ons allen, zijn broers en zussen, heeft de tijd die ‘wijsheid’ ingehaald. Een een beetje mongool haalt vandaag de dag nog makkelijk de zestig.

Mijn op één na jongste broer Ed is, dacht ik, 55 jaar. Helemaal zeker ben ik daar niet van. Of hij nu van 1971 of van 1972 is... in feite zal me dat worst wezen. Eerlijk gezegd ben ik me er terdege van bewust dat hij net zo over mij denkt. Tekenend voor onze verstandhouding is het feit, dat hij als enige, taal noch teken heeft laten horen toen ik al mijn broers – alle zes, dus hem ook – en zussen uitnodigde om gezamenlijk mijn 75e verjaardag te vieren. Noch een àfzegging voor de feestelijkheden, noch een felicitatie met mijn kroonjaar kon er vanaf.

Ik ben ruim twintig jaar ouder en natuurlijk voor altijd Ed’s oudste broer. Tot en met zijn kleutertijd maak ik hem dagelijks mee. Ik woon dan nog bij mijn ouders. Ed koos destijds Winny, mijn vriendin, uit als ‘zijn grote lieve zus’ bij wie hij héél graag op schoot ging zitten. Winny vond Ed ook een leuk klein mannetje. Echt schattig!

Ik weet van Ed dat hij met dementerende ouderen werkt en een fervent Feyenoord-aanhanger is. Meer eigenlijk niet. Het schijnt dat hij zich met niemand van ‘ons’ veel bemoeit. Met ‘ons’ bedoel ik zijn broers en zussen. Onder elkaar fluisteren we vaak dat dat niet aan Ed ligt, maar aan Carola, zijn vrouw. Zij zou absoluut niet bij de Mastwijken willen horen en zo min mogelijk bij hen in de buurt willen zijn. 

Ik geloof dat niet zo. Ik denk niet dat Ed zo’n lul is dat hij zich zoiets laat welgevallen.

Vandaag plaatst broer Ed een berichtje op de familie-app:
"Anti-Weghorst, maar wel blij dat hij scoorde tegen de neuzen."

Ik reageer onmiddellijk, als door een slang gebeten:
"De neuzen?? Dat is racisme!! Stop daarmee op onze app!!"

Ed antwoordt dan heel gevat:
"Ik zal er mee stoppen, op jullie app."

Nog één keer en ik geef hem aan! Maar nu doe ik nog net alsof mijn neus bloedt.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

KANTELMOMENT

Eindelijk eens uitgeslapen deze zaterdag. Half negen pas wakker. Ik ging pas om één uur naar bed, maar mèt slaappil. Tot op dit moment voel ik dat bazige pilletje nog bezig in mijn hoofd. Ik ben desalniettemin energiek en vitaal, maar er komt nog nauwelijks een woord mijn strot uit. Alleen het hoognodige.

Vanavond naar het toneel. In ’t Kapelletje, een theatertje bij de Schieweg in Rotterdam.

Op het moment dat ik arriveer bij het theater moet ik met de fiets een klein, gemeen bochtje maken om hem te kunnen stallen. De bocht is net iets té scherp: ik donder onderuit en knal met mijn kop tegen de harde, niet-meegevende pui. Gelukkig heb ik mijn helm op. Daar fiets ik nu al zeven jaar mee rond en eigenlijk al die tijd voor Jan met de korte achternaam. Vandaag heeft dat helmpje een schedelbasisfractuur voorkomen. Zeker weten.

De titel van het stuk is Camille Claudel, een leven in beelden. Het stuk is vernoemd naar de Franse beeldhouwster Camille Claudel (1864 - 1943). In de voorstelling wordt gespeeld met de vraag of vrouwen in de negentiende eeuw goede kunstenaars konden zijn. Judith van Gelder, een amateuractrice, speelt Camille: de kunstenares die de dupe wordt van de in dat tijdsbestek heersende opvattingen. Het stuk is weliswaar somber, maar mooi. Alle lof voor Judith van Gelder, zij was top.

Van één fragment in de voorstelling vraag ik me nu, uren later, nog steeds stomverbaasd af welke idioot in ’s hemelsnaam bedacht heeft om op een kantelmoment de anachronistische Meat Loaf-song Paradise by the Dashboard Light te proppen.

Dit kan echt niet, zeg ik nu… of doe ik zo omdat ik stiekem toch meer letselschade heb opgelopen?

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

 

DE ALLEREERSTE EUTHANASIST

 Met Louis, mijn vriend uit Porto, Portugal, bespreek ik werkelijk alles. Je kunt het zo gek niet bedenken. Van de stervoetballer Ronaldo tot de vermeende pedo Borsato. Van alledaagse dingen tot, zeg maar gerust, taboes.

Zo hebben Louis en ik het in ons stamcafé ’t Loo, op onze vaste vrijdagmiddagafspraak, over euthanasie. Mijn trouwe lezers kunnen weten dat ik ruim vijftien jaar geleden al een brief bij mijn huisarts heb gedeponeerd. Daarin schrijf ik hem dat wanneer ik doof, blind en dement ben, of hard op weg ben daarnaartoe, een collega-arts me de noodzakelijke middelen mag toedienen om me de pijp uit te helpen. Mijn huisarts stelt als voorwaarde dat hij me regelmatig ziet om te checken of ik nog steeds aan die wens vasthoud. De laatste paar maanden loop ik mijn ‘Huisartsenpraktijk Oost’ meer dan plat, en vooral met ‘pietluttigheden eerste klas’: zwerende grote tenen en vingers, een bloeddoorlopen oog, een schimmeltje in mijn keel en een klapvoet. Het houdt maar niet op. Gelegenheid genoeg voor mijn huisarts om te checken hoe mijn euthanasievlag er nu bij hangt.
"Net als vijftien jaar terug," antwoord ik dan.

In die verklaring heb ik mijn oudste nog levende broer en mijn oudste zoon genoemd als informanten voor hem over mijn reilen en zeilen, indien ik dan überhaupt nog in staat ben om een klein beetje te reilen en, wie weet, toch ook nog wat kan zeilen.

Louis daarentegen staat heel sceptisch in het euthanasievraagstuk. Hij is ook nog maar net 61. Het speelt allemaal nog niet zo voor hem. Wij schelen vijftien jaar. Van een blakende gezondheid kun je Louis echter niet beschuldigen. Hij loopt met grote moeite vijfhonderd meter en moet er dan, indien mogelijk, even bij gaan zitten. Bij gebrek aan een bankje blijft hij gewoon stilstaan. Doodop is hij dan al, en at dan al na pa een kwartiertje kuieren. Eenenzestig jaar, hè! Louis houdt ook veel te veel vocht vast, daar krijgt hij zware benen van. Een hartinfarct heeft hij ook al achter de rug. Met andere woorden: hij mag eigenlijk best wel eens over euthanasie gaan nadenken.

Maar zijn bloedeigen vader van 84 ontneemt hem de kans om vrij zijn mening te vormen. Indien zijn zoon kiest voor euthanasie, belooft hij hem eigenhandig dood te slaan: de hardhandige euthanasievorm.

En… de Heere Jezus maakt het geen reet uit. Die is het grote voorbeeld, het ultieme icoon. Die hele euthanasiediscussie zal Hem worst wezen; Hij heeft zichzelf immers vrijwillig aan het kruis laten nagelen voor ons allemaal. De allereerste euthanasist.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

UIT MIJN PLAAT ...

Mijn benedenbuurman Dolf, is sinds hij aan het latten is,  het laatste jaar, nooit meer te zien of te horen in zijn eigen huisje. Hij maakt er geen geheim van dat hij met een allerliefste en mooie vrouw  uit Alblasserdam lat. Het maakt mij niet uit maar volgens mij betekt  latten, dat je nu eens een tijdje bij hem, dan eens een tijdje bij haar slaapt. 

 Die allerliefste mooie vrouw, heb ik het afgelopen jaar, zegge en schrijve twee keer mogen aanschouwen en.. ze is  een stuk van jewelste ...op leeftijd uiteraard. Op leeftijd is Dolf ook.

 Boven mij woont een lieve vrouw, die ik ‘’never nooit niet’ hoor, ze is stokdoof; ik kan me niet herinneren dat ik óóit één onwelgevoeglijk geluidje van haar heb moeten aanhoren. Nooit iets laten vallen, geen tv-gemurmel,of harde  muziek.

 Rechts van me woont Isabel die 9 maanden per jaar in Sitges zit en links van mij heb je de lift

 Wie weet tegenwoordig niet, wat Gilles de la Tourette is? Iedereen is toch met die aandoening bekend? Zonder dat je je ervan bewust bent of dat je het wilt, ga je zo maar, zonder enige aanleiding staan schreeuwen òm iets of schelden tégen iemand.

 Hard schreeuwen, uitschelden, vernederen en uifoeteren, daar heb ik me, in de tijd dat ik een trouwe echtgenoot en tevens brave huisvader was en een rustig kabbelend gezinnetje had, me  nooit aan bezondigd. Maar sinds ik, na de  echtscheiding,  een man alleen ben, mag ik, zeker als ik weet dat mijn buurtjes er niet zijn of niks kunnen horen, dan mag ik  voor mezelf dolgraag zjieldelatoerètje spelen. Het is een fijne ontspannende hobby.

 Ik zet speciaal het acht uur journaal aan dan heb ik d grootste kans dat ze voorbij komen: Poetin, Trump, Wilders en  Baudet. Bij hun aanblik ga ik helemaal los en rèttèke latoeret ik alles uit wat ik maar uit mijn volle borst kan persen. Alles! En dat dan zo hard en zo snel mogelijk er uit gooien, zodat de ruiten zowat uit de sponningen trillen. Heerlijk!

 VUILE KANKER FASCIST!!—CRIMINEEL!!---OORLOGSMISDADIGER!!

 De flat schudt gewoon op zijn grondvesten en  ik … ik ga helemaal uit mijn plaat.

Dan zie ik met mijn bezwete verhitte kop buurman Dolf ineens voor me neus staan. Hij lat vanavond eens hier.

‘Kan het misschien een onsje minder, Jos?’

Zo hard ik kan, schreeuw ik het uit ‘ DOLLUF PAARDELUL, DOLLUF PAARDELUL, DOLLUF PAARDELUL,’ zo hard ik kan,

in mezelf.

 Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN ROTTERDAMSE ANTI-HELD: COR EVERSTEIJN.

 Cor Eversteijn is een bekende Rotterdammer. Hij is zowel herenkapper als bokser geweest en werd ooit Nederlands kampioen bij de amateurs. Cor is geboren en getogen in Spangen. Net als ik. We zaten op dezelfde kleuter- en lagere school. Op die lagere school stond geen onderwijzer voor de klas, maar een broeder; een katholieke geestelijke in een lange zwarte jurk.

Gedurende drie jaren – twee jaar kleuterschool en een jaar lagere school – trokken Cor en ik vrij veel met elkaar op, hoewel we nooit echt vrienden werden. Cor was niet zo'n studiehoofd. Hij was liever fysiek bezig. Beetje sporten, beetje stoeien. Ook met mij. Hij was klein van stuk en heel sterk. Waarom weet ik niet, maar meestal liet hij mij winnen. Hij bleef al in de eerste klas van de lagere school zitten, en later nog een keer. Ik verloor hem daardoor uit het oog. Jongens van de hogere klassen bemoeiden zich liever niet met van die kleine pestkopjes. Ik dus ook niet.

Wij wonen in de van Lennepstraat, de familie Eversteijn woont pal om de hoek, in de Roemer Visserstraat, drie minuten bij ons vandaan. We konden destijds allebei, ieder vanuit ons eigen huis, de semi-prof voetballers van Sparta zien trainen. In die tijd, de vijftiger jaren, draaide Sparta nog volop mee in de top van de ere-divisie.

Twee zussen die bij mij in de straat wonen, brengen me elke dag naar de kleuterschool. Mijn moeder heeft daar zelf geen tijd voor. Die zussen, vrijwilligers vanuit de kerk, gaan dan ineens ook Cor naar school brengen. Waarom? Geen flauw idee. Mijn moeder heeft er nooit iets over gezegd. Opeens zit Cor ’s morgens bij ons te ontbijten. Na het eten lopen we samen naar school. Het enige dat mijn moeder loslaat, is dat ma Eversteijn ziek is.Wat haar precies scheelt, zegt ze niet. Daar vindt ze me zeker te klein voor:

"Cor moet geholpen worden; dus doen we dat. Klaar!" zegt ze.

Achter de werkelijke reden kom ik pas vele jaren later: pa Eversteijn heeft ma Eversteijn zwaar mishandeld. Ma ligt in het ziekenhuis, pa zit in de bak.

Gewoonlijk loop ik hand in hand met de zussen. De een houdt mijn linkerhand vast, de ander mijn rechter. Dan laten ze me zo af n toe tussen hen in schommelen, van voor naar achter... van voor naar achter... lekker gevoel geeft dat!

Cor is, net als ik, erg verlegen. Hij zegt haast nooit wat. Hoe ik ook mijn best doe, ik kan me zijn jongensstem niet meer herinneren. Van 1958 tot 1979 vergeet ik zomaar dat er überhaupt een Cor Eversteijn bestaat. Zelfs zijn nationale bokstitel in 1970 – ik ben dan toch al twintig jaar – is volledig aan mij voorbijgegaan. Door zijn boksprestaties en helaas ook door zijn overmatige drugs- en drankgebruik wordt Cor pas rond 1980 voor mij aan de vergetelheid onttrokken. Hij is populair en wordt een bekende Rotterdammer. De Rotterdamse media volgen hem in zijn laatste jaren op de voet. In 1983, drieëndertig jaar oud, dronk hij zich dood.

 Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com