EEN OPA VAN 76 EN EEN MEISJE VAN 25. (VIER)

Noem me meuterig, noem me een oud meuterig mannetje (76). Wees daar maar open over tegen mij. Ik ga morgenmiddag met Andrea (25) naar La Mer een geweldig multimediaal spektakel.Ik vind het nog steeds een mirakel: zo'n.ouwe rakker als ik, ga daarheen, met zo'n leuke jonge meid. 

Maar ...  dan ... langzamerhand, wordt het toch een mirakel met akelig gemene, vlijmscherpe randjes, waar je je zomaar  lelijk aan kan open halen. 

Ik had gedacht: we gaan samen op de fiets of met de metro naar het Luxor. Gezellig toch?! Dat had ik haar ook voorgesteld maar dat wimpelde ze af omdat er op de buienradar heel wat hemelwater voorspeld was. Te veel in ieder geval om te gaan fietsen. Andrea wilde later definitief afspreken.Zaterdagavond om half tien, de avond vóór het spektakel La Mer, appt ze me met de vraag: 'Waar is het?' en gelijk daarachteraan, zonder mijn antwoord af te wachten zegt Andrea: 'Zullen we daar dan afspreken?'

Dat verbaasde me en het  stelde me ook wat te teleur. Een beetje jammer vond ik het. Ik spinselde, wantrouwig mannetje als ik nu eenmaal ben, dat ze er tegen op zag om een half uurtje met me samen te zijn, in de metro of op de fiets. Ja, je gaat dan in zo'n situatie een beetje raar denken. Zij zou kunnen denken: wat moet ik in Godsnaam al die tijd, heen en terug met zo'n weliswaar, lieve, leuke maar stokoude oude man? Òf ze schaamt zich, misschien om met zo'n opa als ik  op stap te zijn. I

Misschien vindt ze het wel veiliger om zich door haar vriendje (als ze die heeft) of haar vader naar Luxor te laten brengen en ophalen, want dat gaat natuurllijk ook gebeuren. Staat papa of vriendje om vier uur morgenmiddag braaf op Andéatje te wachte voor het Nieuwe Luxor.

Het aanloopje naar ons grote evenement had ik me heel anders voorgesteld.Veel meer fantaseerde ik over een gezellig babbelend en lachend, sprankelend samen zijn. Nu is zo maar ineens al een flink stuk van mijn lol er af.

Of miezemuizer ik te veel? Moet ik gewoon door het dolle heen blijven met Andrea,  die leuke jonge meid naast me, in het Nieuwe Luxor? 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MAG DAT? JA. DAT MAG!

 Ik mag graag gelezen worden door de uiterst liberale zorgverlener, bij wie bijna alles mag:

"Wat mag ik voor u betekenen?"

"Mag ik uw identiteitskaart even zien?"

"Mag ik dan ook gelijk de gegevens van uw verzekeringsmaatschappij?"

"Dan mag u graag even een stapje opzij gaan."

"U mag uw shirt en uw broek uittrekken."

"Neen hoor, uw slipje mag u gewoon aanhouden. Daar hoef ik niet te zijn."

"U mag uw kleding over die stoel hangen, hier… ja, daar mag ook!"

"Dan mag u plaatsnemen op de massagetafel."

"Natuurlijk mag uw handdoekje daar eerst op, mevrouw."

"U mag nu op uw buik op uw handdoekje komen liggen."

"Neen, haha, dit is het voeteneind. U mag uw hoofd naar de andere kant verplaatsen."

"Geen probleem hoor! Uw hoofd mag in de opening van de massagetafel. Die is er speciaal voor."

"Neen, mevrouw, ontspanningsmassage mag ik niet geven, daarvoor bent u niet geïndiceerd."

"Mag ik u mijn kaartje aanbieden, mevrouw?"

"Misschien mag ik voor die ontspanningsmassage bij u aan huis komen?"

"Ik, een mooi lichaam? Dat mag u mij, uw therapeut zijnde, eigenlijk helemaal niet zeggen, mevrouw."

"Maar… ja, ja, inderdaad. Ik mag niet mopperen, mevrouw."

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

---

STIEKEME LEZERS.

Al die ruim 2000 stukjes die ik op deze plek schreef, zijn te lezen voor iedereen op de hele wereld die Nederlands spreekt, verstaat, begrijpt én kan lezen.

Ik schrijf niet speciaal voor mijn familie, vrienden, vriendinnen, geliefden en oud-geliefden, mensen die me adoreren, kennissen, oud-collega's, klasgenoten en oud-klasgenoten.

Ook schrijf ik niet speciaal voor mensen die ik, in de ruimste zin van die twee woorden, ‘niet mag’. Nogmaals: deze dagelijks verschijnende column is er voor alles en iedereen die het Nederlands beheerst, dus ook voor de weinige (?) mensen die mij niet mogen, zelfs voor racisten. Voor mannen ook, die vrouwen alleen kunnen zien als seksobject. Voor mensen die mij haten, mijn bloed wel kunnen drinken, het bloed onder mijn nagels vandaan halen, kleineren, pesten of gepest hebben, kwaadspreken over mij, mij een liegbeest noemen, mij altijd de schuld geven van van alles en nog wat, mij lid noemen van de linkse kerk, dat ik een flikker ben die het zelf nog niet weet en dat ik me op zijn minst kleed als een homo. Ik zou volgens sommigen bipolair zijn (wat ook zo is). Voor hen die lekker, leuk en doortrapt over mij roddelen en zeker weten dat ik een alcoholist en mensenschuw ben.

Mijn column ‘Lezerslijst’ van 4 oktober jl. gaat erover, dat ik niet zo lang geleden een lijst met namen toegestuurd kreeg van al mijn lezers. Blogger, mijn uitgever, doet dat. Grappig en tegelijk ook triest is het te constateren dat een flink aantal lezers dat al geruime tijd mijn stukjes leest, er opeens niet meer is. Deze stiekeme lezer heeft kennelijk massaal het hazenpad gekozen. Ik hoef die lezerslijst van Blogger niet meer. 

Vanaf heden wil ik alleen nog maar stiekeme lezers.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

EEN OPA VAN 76 EN EEN MEISJE VAN 25. (DRIE)

 Er staat iets heel moois te gebeuren in het Luxor Theater in Rotterdam. Het is een voorstelling met muziek, dans en zang, die ik beslist niet mag missen.

"Google maar op ’La Mer’," zeiden mijn cultuurminnende vrienden.
Je begrijpt het dan vanzelf.
La Mer en Sirènes heet het stuk van de componist Claude Debussy.

Op het grootste podium van Nederland, van het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam,wordt het spektakel uitgevoerd.
La Mer van het Scapino Ballet is een visueel en muzikaal totaalproject
over de schoonheid én de menselijke vernietiging van de oceaan.

Dit moet ik zien. Maar ik wil niet alleen gaan kijken.
Vandaag, 9 oktober, is Winny jarig (78).
Ik geef haar een kaartje cadeau voor haar verjaardag
voor de voorstelling van 11 oktober aanstaande.
Maar ze heeft het helaas te druk met verhuizen.
Ze vindt het wel lief van mij ,dat ik haar dit cadeau wil geven.
Maar ... ze gaat dus niet mee.

Toch wil ik La Mer zien, en beslist niet alleen.
Ik probeer mijn buurvrouw Manuela te interesseren,
maar zij heeft mijn appje nog geen drie seconden op haar mobiel staan
of ze heeft al met dikke letters ‘NEEN’ geantwoord.
Manuela is al helemaal in de ban van haar aanstaande bezoek
aan haar in Birmingham (VK) woonachtige zoon.
Theaterbezoek verstoort te veel haar bedachtzame voorbereiding
op de reis naar Engeland.

Toch zal en moet ik naar La Mer. En niet alleen.
Dan schiet Andrea mij ineens te binnen.
Ik ben haar al een beetje vergeten.
Het zonnebankmeisje van 25.
Tot drie keer toe hebben we een date gehad,
en alle drie lopen ze in de soep omdat zij niet lekker is.
"Ik bel je wel, Jos," zegt Andrea,
"als ik me weer helemaal goed voel.''
Dat is inmiddels twee maanden geleden,
en ik heb nu nog steeds niks van haar vernomen.

‘Driemaal scheepsrecht,’ denk ik.
Geen Winny, geen Manuela, dan pols ik Andrea voor La Mer.
Nee heb ik, ja kan ik krijgen.

Ik maak een makkelijke lunch:
een knäckertje 30+ kaas met een glas kefir,
voor mij en buurvrouw Manuela.
zij is hier even binnen komen wippen om mij een bos peen te schenken.
Het gaat haar niet lukken om die wortelen
vóór haar trip naar Engeland nog naar binnen te drukken.

Vóór ik een hap van de knäcker neem,
kijk ik vlug even op mijn mobiel
en schreeuw het gelijk uit, als een gek:
"JA, ZE DOET HET!! JA, ZE DOET HET!!"

"Hij kan wel een gat in de lucht springen,"
zei mijn moeder zaliger altijd als ze iemand zag
die door het dolle heen was van blijdschap.

Nog twee nachtjes slapen, dan zitten ze bij de sprankelende voorstelling La Mer,
die twee: deze 76-jarige opa en het meisje van 25.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

---