BLUE GRASS.

Zaterdag is een fraaie dag, lekker weer, puike muziek. Mijn Blue Grass dag. Een verjaardagskadootje van Winny alvast. 13 juli ben jarig en het land uit. 

Heerlijk swingende, opzwepende  muziek van bandjes met gitaar,banjo, viool, percussie, bas, synthesizer van o.a: het grappige Hot Seats, de Blue, damesgroep Della Mae en de waanzinnig virtuoze violiste Hillary Klug.

Naar mijn idee is met dit festival  een kentering ingezet, want het nu niet allemaal Blue Grass meer wat de klok slaat. Prima muziek overigens, daar niet van, maar géén Blue Grass.

Zo is daar een  geweldig ensemble uit Congo, dat de festivalgangers zowat  het Noordplein afblaast. Afrikaanse Blue Grass, wordt die muziek genoemd in mijn omgeving. Zó puur, zo basaal als de originele Blue Grass ooit was in de States  Deze mensen uit Congo ook super-origineel, met hun blaas- en percussie instrumenten waarvan vele ook nog duidelijk herkenbaar uit moeders keuken komen maar wederom … ontbreken hier zo aanstekelijke  banjo en viool.

 Er is ook een verrassend optreden van de groep Horsebath, uit Canada. De groep brengt  een geweldige mix van countryfolk, americana en een flinke dosis indierock. ‘Te gek’ maar … geen Blue Grass dus.

Van de bezoekers van dit festival is 75% kaal en grijs; net als ik trouwens. Iets dergelijks Hetzelfde kan gezegd worden van de artiesten: ook in grote meerderheid de 60 gepasseerd. Hetgeen overigens beslist geen afbreuk doet aan hun enthousiasme en kwaliteiten.

 Dat de organisatie voor de toekomst voorzichtig zoekt naar Blue Grass-rakende groepen/genres, die een wat jeugdiger publiek naar het Noordplein kunnen lokken, kan ik me heel goed voostellen.

Gedurende mijn fietstocht naar huis, een kleine 10 kilometer vanaf het Noordplein, word ik constant geëscorteerd door vreugdevol Green Grass-getoeter van ons Marokkaanse volksdeel. ‘Ze’ hebben Canada met foebele verslagen. Met 3 – 0  nog wel!! Grote klasse! Ik begeleid het getoeter met het geluid van mijn fietsbel.

 Mijn euforie van gisteren over dat festivalletje moet vandaag wijken voor mijn zorgen over de treinreis naar Avignon. Door een storing kan die TGV nu Rotterdam niet aandoen. ProRail is nog bezig met herstelwerk. Maandagochtend om 05.00 uur moet het klaar zijn. Als dat niet lukt moet ik mijn reisje naar Frankrijk beginnen met een enkeltje Rotterdam - Utrecht. Vandáár kan de TGV wèl verder Zuidwaarts.

GEEN HUISHOUDSTER.

 LOU

Het Stedelijk Museum Schiedam is echt een top-museum. Het komt telkens weer met opzienbarende exposities en projecten. Ik noem, zonder er hier  verder op in te gaan het spraakmakende ‘Armoede-Project’ Later besteed ik daar meer aandacht aan..

De expositie die mij vandaag trof ,was die van Lou Loeber 1894 – 1983).

 Ze is een telg uit een zeer welgesteld miljeu. Zij geloofde dat kunst begrijpelijk en toegankelijk moest zijn voor de gewone arbeider. Ze gebruikte daarom herkenbare onderwerpen (zoals fabrieken en landschappen), die zij versimpelde tot lijnen en primaire kleuren. Er waren destijds nog niet zo veel vrouwen als Lou.

Toen Lou's verloofde, haar ten huwelijk vroeg, antwoordde ze heel welbewust: ’Ik wil wel je echtgenote worden, maar niet je huishoudster’.  

 

Als ik, bijna een eeuw later, mijn vriendin vraag om met mij te trouwen, geeft ze me het zelfde antwoord.

 

JANNY

Het is een dinsdag met een verrassende wending. Janny’s app was voor mij een surprise en een waar genoegen: met groot  leedvermaak heeft ‘Wandelen met Sonja’  kennis genomen van mijn schuiver met de fiets op de roltrap van metrostation Beurs.  In het appje wordt ook de vraag gesteld: 'klopt het wel?' Natuurlijk klopt het! Blijf er gerust om lachen! Leve de lol! Leve het Leedvermaak.

Janny, doe,  als  iedereen  van ’Wandelen met Sonja’ uitgelachen is, de groeten van mij.

Ik vroeg me opeens  af, gewoon, zo voor de aardigheid, of de wandelclub nog steeds ‘Wandelen met Sonja ‘heet?. Want voor Sonja zullen de jaartjes onderhand ook wel gaan tellen. Ik weet dat ze 76 is. Sonja is een paar maanden ouder dan ik. Ik word volgende week maandag 13 juli 76.

Geen bloemen voor mij hoor, svp, want dan ben ik op vakantie in Frankrijk, bij het wervelende theaterfestival van Avignon. Wat was ik daar graag eens,  met Sonja geweest. Al was het maar voor één dagje. Maar helaas … dat zat er niet in. Dat heeft er ook he-le-maal nóóit ingezeten, want ze moet domweg niks van mij weten. Ach ja, er zijn ergere dingen op de wereld. Niet veel, maar toch! 

Au revoir, toutes les dames de ‘Wandelen met Sonja’.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

PEDICUUR.

Louisiano mijn pedicuur is langs geweest. Ik ga een paar weken naar Frankrijk. Daar ga ik niet stilzitten! Theater kijken, fietsen, onder andere ... o ja! Goed dat ik dat nu opschrijf, 'fietsen' want ik moet nog een fiets huren in Avignon. Morgen doen! Als ik daar op het laatse moment mee aankom zijn alle fietsen daar waarschijnlijk al verhuurd. Veel fietsen en wandelen ga ik daar dus. Juist voor dat wandelen heb ik Louisiano laten komen. Hij pedicuurt niet alleen, hij knipt ook nog (haren). Dat wist ik helemaal niet. Vandaag zie ik op zijn werkschort staan dat hij ook kapper is. Nu ben ik toevallig net naar de kapper geweest, de kappersacademie. Dus ik heb hem niet nodig. Het zou mij benieuwen of ie goedkopers is dan dat kappersschooltje. 

'Drieentwintig euro,' vraagt hij voor knippen. Dat is niet heel duur maar ook weer niet zo goedkoop, want bij de kappersacademie vragen ze negentien euro. Wat hij voor die voetverzorgingsbeurt, die hij me vandaag levert, vraagt, weet ik nog niet. Vorig jaar, ook vlak voor ik op vakantie ging, vroeg hij dertig. Zal wel duurder geworden zijn.  

Ik neem trouwens mijn petje af hoor voor Louisiano. Eerlijkgezegd word ik zelf bijna onpasselijk als ik die twee grote schimmelnagels aan mijn voeten vast zie zitten. 

Een vriendin vertelde me dat ze vaak bijna moet overgeven als ze twee grote blote voeten ziet. Nou ja, aan de slag.Louisiano zet een petje op, doet een mondmasker voor, trekt aan elke hand een blauw plastic handschoentje aan, maar ... hoe dan ook, door die ogies van hem blijft hij toch die afzichtelijke uitsteeksels zien, die hij moet gaan polijsten. Hij moet wel. Hij moet dit keer zelfs rigoureus optreden tegen die brutale grote tenen van me. Ze zijn gevijld, geschrapt en geknipt ... en mijn nagelranden bloeden er van.

‘Komt goed, komt goed’, klinkt Louisiana's bezwering,’ een klein beetje nu pijn jij, straks lekker wandelen in Spanje jij, hahaha.’

‘Frankrijk’, zeg ik misschien een beetje te bot.

'In hotel gaan jij?'

‘Ja, deze vakantie in een duur hotel. Vorig jaar had ik een goedkoop, slecht hotel. Een slechte vakantie ook. Nu wil ik een goede vakantie.

‘Hoe heel duur hotel zijn?'

'Vijfentachtig euro per nacht, incl. ontbijt, voor een eenpersoonskamer.'

‘Niet heel duur zijn, dat! In Italia (Louisiano is Italiano, van Rome) hotel kosten 150 à 200 euro per nacht, incl. onbijt. 

'Dat kan ik niet betalen'. 

‘Ik gaan, Turkye met vrouw. Vijf dagen hotel. Vliegen. 99,99 euro p.p.p.d. Incl. Ontbijt. Excl. excursies. Ik willen incl. wedstrijdbad.

Hij praat best al  lekker Nederlands toch? Ik kan hem tenminste wel volgen, hoor en hij is nog niet eens twintig jaar in Nederland!

 In één moeite door laat Louisiano weten dat het dan '32 euro worden'.

 'Jaaaa hoor! Ook weer twee euro duurder dus. Loopt allemaal wel lekker op zo!

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

GOEDE BUREN (2)

 

Het loopt  anders dan ik dacht. Om kwart voor drie sta ik bij Musa en Hajar voor de deur.   Het welkom was daverend. Ik word zowat doodgeknuffeld door het stel. Hij loopt rond in zijn boxershort, die laag hangt op zijn schaambeen. Hajar lacht haar schelle lach terwijl Musa buldert. De tv is  al aan. Alleen een groen veld, een vol stadion zijn te zien. Opgewonden verslaggevers-gelul is te  horen.

 Kijk aan! De ploegen komen op het veld, een gejuich uit tienduizenden kelen, ja daar sta je van versteld, als die sterrenploeg gaat spelen. Musa gaat er eens comfortabel voor zitten. Ik ook. Hajar heeft mintthee gemaakt en Marokkaanse koek: Kaab el Ghazl en Ghoriba … om je vingers bij af te likken. De wedstrijd begint oersaai. Traag schuifie-schuifievoetbal; gatverdamme. Voor de sfeer blaast Musa  op zijn oranje feesttoeter. Het helpt geen kloten. Voor onze oranjemiljonairs hoeft zweten niet zo nodig. Marokko wervelt meer. Scoort alleen nog niet. Marokko is duidelijk beter.

 Frenkie de Jong doet volgens Musa bijna niks goed. Hij lacht hem uit, maakt hem uit voor ‘homo’.. Maar eigenlijk kan het hem niks schelen ook want  Frenkie is  toch maar een kaaskop.

Als van Hecke echter met gestrekt been ingaat op de Marokkaanse ster Hakimi wordt Musa gillend gek. Vanuit de woonkamer draaft hij zijn tuintje in, luidkeels,  scheeuwend ‘Paardenlul, paardenlul’ doelend op de Braziliaanse arbiter, die de bleekscheet van Hecke rood  had moeten geven.

 Hoe meer de tijd verstrijkt, hoe bozer Musa wordt. Nederland wordt overklast maar Marokko mist de kansen. Als dan Gakpo kort voor tijd voor Nederland scoort lijkt Musa rijp voor de isoleer.  Diep in de extra tijd maakt Diop van Marokko toch nog een doelput. Hajar gilt van blijdschap waardoor Musa verschrikt snapt dat er nog leven is voor Marokko na de dood.

Hij is zo moe, tegelijk uitgelaten en blij als een opgewonde peuter, dronken van vreugde, met zijn bierflsje in zijn hand.

Voor mij valt er helemaal niks te lachen. Zeker niet nadat onze voetbalmiljonairs  het strafschoppen nemen grandioos hebben verkloot. 

Hajar laat me na de wedstrijd nog een foto van Pejus zien, haar jongste, haar imbeciele zoon, op een hobbelpaard. Ik schoot bijna in de lach, want ... nu lijkt Pejus als twee druppels water op Musa. Pejus heeft alleen een piepklein Hitlersnorretje, maar wat maakt dat nou uit voor zo'n jongen??!

Als de winst  voor Marokko eenmaal definitief is, zie ik Musa nog maar heel af en toe. Hij ligt plat op zijn rug op zijn gazonnetje, pilsje in de hand. Vrijwel  comateus maakt hij juichbewegingen, roepend: maaaaròc …maaaaaaròc …maaaa...

Nu moet ik, om half zes in de nacht, het wordt nota bene al licht, dat rot eind nog terug fietsen naar Ommoord. Nou ja, ik wilde dit nu eenmaal graag  meemaken. Weer eens lekker samen met Musa uit zijn dak gaan.

Halverwege mijn fietstocht naar huis  hoor ik een ambulance … heeft Hajar dan toch voor de zekerheid nog 1-1-2  gebeld voor haar man?

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

GOEDE BUREN (1)

Fietsend van ‘de stad’ naar huis, naar dat naargeestige stadsdeel Ommoord, kreeg ik toch nog een leuk idee.

Luid en duidelijk heb ik rondgebazuind, dat ik dit WK een ‘kut WK’ vind. ‘Ik ga niet kijken,’ klonk het stoer uit mijn mond. Maar als ik op teletekst lees dat  Oranje tegen Marokko moet voor een plek in de volgende ronde., begint er iets te kriebelen. Niet om het foebele alleen. Wel een beetje natuurlijk. Ik wilde opeens die wedstrijd wel gaan zien. Samen met Musa, de Marokkaan, mijn vriend/buurman  uit Het Oude Noorden.

 Musa en ik woonden met onze gezinnen, ruim tien jaar naast elkaar. Onze oudste zonen voetbalden bij Sparta. Musa’s zoon was  technisch. Mijn zoon was een keiharde verdediger. Allebei hebben ze het nog  ver geschopt.

Mijn toenmalige vrouw Winny en Musa's vrouw Hajar, werden vriendinnen.. Zo leuk was  het dat ze bij elkaar in de keuken gingen kijken om te leren  hoe ze erwtensoep of  couscous moesten maken.. Klasse!!

Samen fietsen  Musa en ik naar Hoek van Holland en terug. We gingen ook samen naar de eredivisiewedstrijden van Sparta kijken op het Kasteel en… .  niet te vergeten waren we de meest enthousiaste supporters van onze zonen. … Musa was soms wel eens een beetje tè  enthousiast.

Hajar, mijn buurvouw was een mooie vrouw. Die van mij ook trouwens. Hajar zag er beslist niet uit als het prototype van een Marokkaans vrouwtje. .Musa wilde absoluut  niet dat zij een hoofddoekje om deed. Bij lekker weer  mocht (moest) Hajar ook haar benen tonen. Nog sterker: hij wilde dat ze in haar bikini in de tuin ging liggen zonnen. Musa liet zich vaak voorstaan op zijn vooruitstrevende inburgeringsdrang. Hajar was daar eigenlijk niet zo blij mee..

Musa was ook een van de weinige Marokkaanse kritische huurders in de wijk. Samen met,onder anderen, mijn vrouw was hij heel actief voor de huurdersvereniging: flyeren, huisbezoeken, vertalen. De jongste zoon van Musa’s gezin was ZuYad. Een slimme jongen naar later beek. ZuYad was nog heel jong als wij naar een andere wijk  verhuizen. Jaren later kwamen we hem als grote dikke beveiligingsmedewerker van de Jumbo tegen. Onherkenbaar voor ons. Ons herkende hij direct.

 Straks om half twee bel ik Musa.:’ Hallo ouwe jongen. Je spreekt met Jos, je oude buurman. Ik sta hier en nu bij je voor de deur. Doe open, man! We gaan de wedstrijd van het jaar samen bekijken. Kijken hoe Marokko met 5 - 0 wordt ingemaakt, man!'.

Ik maak me nu wijs dat hij straks open doet.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

LINNEN SHIRTJES

Tot op heden koop ik de goedkoopste shirtjes, die er maar te koop zijn. Op de markt of bij de Action. T-shirtjes. Vijf voor een tientje. Of ze in een lage-lonen-land gemaakt worden of door kinderhanden zijn gemaakt, dat boeit me niet! Hartstikke fout natuurlijk. Zeker voor een SP'er als ik. Hoewel .. 't is eerder Groen Links of tegenwoordig PRO dat zich er druk over maakt of kleding wel 'pluis' vervaardigd wordt. De SP houdt zich meer bezig met de van oudsher bekende communistische standpunten met betrekking tot minimumloon, de AOW, de bijstand, de zorg, de hoogte van de huur, de prijzen. Ik kan me geen manifest herinneren van de SP over kinderarbeid of miljeuveruiling. Dat geeft op zich ook niet maar ik zoek even wat houvast omdat ik op zoek ga naar lichte, liefst linnen shirtjes. Niks geen info over bij de SP dus. Ik had eigenlijk geen zin om bij die andere progressieve politieke partijen  te kijken. Ik dacht, ik vraag het aan mijn supersister mss. M. Die weet nogal es wat. En ja hoor binnen de minuut had ik haar wel hééééééél erg gemakzuchtige suggestie op m'n app: 'Bij de Wibra, de Zeeman of de Hema. Het klonk een beetje als: 'Kan je zelf niet nadenken, suffie?' 

Vervolgens vraag ik maar aan Alles Beter Weter A.I. bij welke kledingzaak in Rotterdam ik qua prijs/kwaliteitsverhouding het beste kan wezen. A.I. antwoordt: 'Bij ZARA, COS en UNQLO',van die laatste twee trolnamen had ik nog nooit gehoord. Waar vroeger C&A zat, zit nu Zara, voor wie dat nog niet wist. 

't Was weer een beetje uit te houden vanmiddag op de fiets ..... O, nog even over mijn fiets. Ik krijg in twee weken gvd maar liefst vier lekke banden. Gek wordt ik er van. Dus besluit ik tot een daverende investering in mijn fietsbanden: Anti-lek binnen- en buitenbanden voor slechts 177,95 euro, inclusief montage! 'Gooi ze d'r maar op'. Zei ik met veel bravoure tegen de fietsenboer. Me bewust van het sluiten van een geweldige deal. 

Op mijn allereerste fietstochtje op vier anti-lekbanden beweeg ik me uitermate zorgeloos, een beetje overmoedig bijna, van Ommoord naar Zara. Hij heeft alles wat ik moet hebben. Ik moet hem (Zarah is toch wel een man, hè?) bijna 100 euro betalen. 

Zeker een stuk voordeliger dan die fietsenmaker. Bij die fietsenmaker zag ik trouwens in de gauwigheid wel een heel jong mannetje in een veel te grote overall rondlopen. En dan kan er nog niet eens één procentje korting van af. BEET heet die zaak! Ja, mij had hij beet! Maar, zonder dollen: mijn fietsje blijft perfect rijden. 

Zara is geen man. Is Zarah dan een vrouw? Zij geeft 30% korting ook op die vier linnen shirtjes die ik kocht. Zie hier niet direct kinderarbeid. Veel leuke vrouwen bij Zara. 

Zara is ook geen vrouw maar een organisatie.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

NIET ALLEEN EEN SCHIMMELTJE.

 Ik kan me niet herinneren dat ik dit ooit eerder had. Goed, ik ben hard op m’n bek gegaan en loop met een lelijk schimmeltje in mijn keel. Maar dat is niet het enige. Het lijkt bijna of het algehele activatie en motivatie gebeuren in en rondom mijn entiteit geblokkeerd is. Het gebeurt iedereen, met name de afdeling volwassenen wel eens, dat  hij zich naar het aanrecht begeeft om daar (pakweg) een blikopener uit de keukenlade te halen. En nu komt het: hij is dan oprecht vergeten waarom hij daar voor dat aanrecht staat...’.

Bij mij uit zich dat  anders. Ik zit. De handen  samengevouwen op mijn bovenbenen en slaak vervolgens een schrille kreet. 'Raar' vond mijn ex-huisgenoot L. dat. Kreten worden door mij vrijwel nooit geslaakt.

‘Waarom zou ik?’

Mij overkomt iets geheel anders. De  navolgende dag, ik merk niet eens precies wàt er gebeurt, hóé het gaat, maar ik ben  opeens met twee oude mannen op een kleine wiebelende roeiboot. En …terwijl ik dit schrijf stortregent het zoals ik het nog nooit van mijn leven heb horen stortregenen.

Een van die mannen op de boot lijkt op mijn Ome Gerard, de oudste broer van mijn vader. Hij kwam in mijn jeugd elke zondag dat Sparta speelde bij ons thuis koffie drinken, om daarna met mijn vader naar het Kasteel(om de hoek) te gaan.

Het stortregenen is nu overgegaan in neerstortende hagelstenen.

Vanaf dat  ik eenmaal acht was, mocht ik altijd met mijn vader mee ‘Sparta kijken’. Ome Gerard was een chagrijnig persoon. Hij had veel geleden als militair Indië. Gelukkig ging hij bij de wedstrijden altijd ergens anders zitten. Hij had een plaatsje op de eretribune omdat hij oorlogsinvalide was. Hij trok met zijn linkerbeen (hij was toevallig ook tandarts).Dat vonden de meeste  van zijn patiënten wel een pré.

Die andere man in dat wiebelige roeibootje was Ome Jan, de jongste broer van mijn vader.  Mijn favoriete oom. Hij stoeide, speelde en maakte grapjes met mij en … ik mocht zo af en toe bij hem achter op de motor. Mijn eerste dure voetbalschoenen, kreeg ik van hem. Zelf voetbalde Ome Jan ook. Bij de voetbalclub Stedos. Hij  noemde die club zelf  gekscherend  ’Steeds Dorst’. Heel grappig vond ik dat.

Nu heb ik niet eens in de smiezen gehad, dat die twee oude mannen hun zwembroeken hadden aangetrokken en in het lauwe water van de Schie waren gesprongen.  Daar maakten ‘de broertjes’  lol met elkaars onder water te duwen.

Het was voor het eerst van mijn leven dat ik Ome Gerard postuum zag lachen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com