EEN FLINKE MEP.

Je mag blij wezen Teun, dat ik al die jaren bij je ben gebleven, uit medelijden, ja en omdat ik je de hand boven  het hoofd heb willen houden, maar dat is nú afgelopen……..’ zei Laura, zijn echtgenote, onder de afwas tegen hem. Toen werd het even zwart voor zijn ogen en gaf hij haar een flinke mep. Haar linkerwang liep behoorlijk rood aan, er sijpelde wat bloed uit haar mondhoek maar na een half uurtje was er niks meer van te zien.  Laura  gilde alsof er een moordaanslag op haar gepleegd was:

‘OEAAAAAAAAAAAAAAAAA’ oorverdovend hard klonk haar langgerekte kreet. Niet eerder had Teun iemand zo’n mep verkocht. Ook zijn zonen, Ben van twaalf en Jerry van acht, had hij nog nooit hoeven slaan. Zoiets zit gewoon niet in Teun. Het was waarschijnlijk van schrik dat Laura zo gilde.

 Des te vreemder is het, dat hij nu, een paar weken na de ‘mep’, een aangetekend schrijven ontvangt van een advocatenkantoor. Laura heeft echtscheiding aangevraagd, omdat hij een gevaar is voor zijn eigen kinderen en nu ook voor haar.  Ze durft hun zonen niet meer bij hem alleen te laten 'na een lange reeks van mishandelingen'.

 ‘Nu mankeren ze even niks’, aldus het schrijven. ‘Alle kwetsuren van de kinderen zijn inmiddels geheeld. Behandelende artsen werden voorgelogen over de oorzaak van de verwondingen. Botbreuken en andere verwondingen waren dus he-le-maal niet het gevolg van ongelukjes op de wintersport, het uitglijden in het zwembad,  baldadigheden onder elkaar thuis,  noem maar op. Neen! Alle kwetsuren en verwondingen zijn toegebracht door hun vader….uit frustratie ….in blinde woede.’

 'Zohooo, dus ik ben hier in huis dus de grote kindermishandelaar?!' Grimlacht Teun. Laura vertelt nu plots een heel bijzondere en andere waarheid. Dè waarheid? Háár waarheid! Aan háár advocaat: al die nu nog traceerbare botbreukjes zouden het gevolg zijn van Teuns sadistische neigingen’!

 Volgens Laura zitten die neigingen in zijn genen. Geërfd van zijn vader. ‘Kampneigingen’ noemde zijn moeder ze, als zijn pa Teun weer eens in een vlaag van verstandsverbijstering een stomp in zijn maag had verkocht of hem een bloedneus of een blauw oog had geslagen. Van zijn negende tot zijn veertiende jaar zat zijn pa in Nederlands-Indië in een jappenkamp. En die Jappen waren niet mis, hoor! Hadden geen enkel mededogen met kinderen. Ze hadden zijn vader wel eens een hele middag lang in de brandende zon,  met één arm aan een boomtak laten bungelen, omdat hij een eitje gepikt had uit de kippenren van het Japanse leger…..tot aan zijn dood heeft hij last gehad van die arm.

EEN EIGENWIJS VUILNISBAKJE.

Waarom zou ik gaan schrijven over een vuilnisbakje? Een vederlicht, blikken bakje van nauwelijks veertig centimeter hoog en een diameter van twintig centimeter. Op de buitenkant was ooit een fraaie print afgedrukt voorstellende twee gele, een witte en een blauwgrijze tulp met donkerblauwe stengels en bladen, met twee tussen die tulpen gestoken grijzige narcissen. Ook die hadden donkerblauwe stelen meegekregen. Dit boeket was dertig centimeter, even hoog als breed. De rest van het oppervlak van dit eigenwijze vuilnisbakje was beprint met grijze blaadjes. En een één centimeter hoge blauwe rand, net boven de bodemrand, moet waarschijnlijk het water verbeelden waar de bloemen in staan. Misschien wekt deze beschijving van dit afvalbakje een zekere blijheid of vrolijkheid ... en misschien was dit ook wel zo toen dit prullenbakje jaren geleden in gebruik werd genomen. Oorspronkelijk, althans dat vermoed ik, als verpakking van een nieuwe hoed. Toen zat er nog een goed sluitende deksel bovenop met naar ik aanneem een mini-versi van het op de zijnkant geprinte boeket. Met die deksel is ook de oorspronkelijke vrolijke uitstraling van de omtrek, tot een armzalige afbeelding verworden.

De binnenkant is van een geelachtig, glimmend en spiegelend soort blik. Ook de bodem  is van dat materiaal vervaardigd. Vrijwel alle blikken en blikjes die we in ons huishouden kennen, zien er zo van binnen uit.

Het staat standaard naast mijn bureau. Ik zit er nu vlak naast te schrijven en als ik even ophoud  kan ik inventariseren wat er nu in zit. Niet veel bijzonders.

Een druiventak zonder één druif, een kassabon van de Jumbo, een ‘ticket' van bioscoop Kino, voor de film 'La vita va vosi', twee lege medicijnstrips, eentje van lithium en eentje van quetiapine, een boodschappenbriefje, 15 aardbeienkroontjes en twee versnipperde A-4-tjes (in 100 stukjes) met een tekst over een vrouw die ik heimelijk bemin (begeer).

Ik schreef al dat het vuilnisbakje standaard naast mijn bed stond. Wie schetst nu mijn verbazing toen ik vanmorgen uit mijn bed kwam en het bakje zag staan naast de staande schemerlamp  in de woonkamer.

Ik ben de enige die die bak daar neergezet kan hebben. Heel langzaam begon het mij te dagen. Ik moest vannacht plassen, was nog diep in slaap, wist de wc in mijn eigen huis niet te vinden! Ik pakte het bakje van naast mijn bureau en liep er mee naar de schemerlamp. Geen idee waarom naar die lamp! Naderende dementie? 

Net toen ik in mijn slaaproes in dat bakje wilde gaan staan plassen, ontwaakte ik, wist opeens weer waar ik moest wezen en nam een run naar de plee. 

Dat was nog maar net op het nippertje!

TELEFOONNUMMERS UITWISSELEN.

Op weg naar de apotheek herken ik haar onmiddellijk. Renate! Bij Cora, een van mijn exen, is ze allang niet meer. Cora had het op het laatst te druk met van alles en nog wat. Zo knots-depressief als toen ik een LAT-relatie met haar had, is Cora nooit meer geweest. Misschien lag het wel aan mij?!

 'Met mij wil die gebochelde rat niet meer praten,' zeg ik. Als ik met Cora die LAT-relatie heb, komt Renate elke vrijdagmiddag langs om  de wekelijkse boodschappen te doen. Dat kan Cora niet (lees: dat wil ze niet). Renate wil vrijwilligerswerk doen bij bejaarden. Cora is dan 68 jaar. Zij en Renate hebben een match.

't Is zeker acht jaar geleden, dat ik Renate voor het eerst zag. Niet om aan te zien. Cora is lelijk, maar Renate, tsjonge jonge, die Renate: dunne beentjes,  bleek bekkie, vet rattenkoppie, een afzichtelijk brilletje en smaak van zich te kleden ontbreekt haar ten enen male.

Renate komt op den duur niet alleen om boodschappen te doen ze komt ook 'voor de gezelligheid' voor Cora, die in die periode zo depressief is als een pak gestolde karnemelk.

Ze heeft niet in de gaten dat Cora al die verhalen het ene oor in en het andere oor weer uit  laat stromen. Renate had toen al een gezin, waar ze heel wat mee te stellen had.

Ik vraag hoe het nu is met haar gezinnetje. 'Een zooitje’,zegt ze, 'mijn man is er vandoor met een ander, mijn zoon is onbemiddelbaar en suïcidaal, mijn dochter is vorig jaar overleden'.Het begon met etalagebenen en het werd uiteindelijk 'kritieke ischemie'. Ze was net een maand 40. Haar zoon, 36, wordt zijn hele leventje al, tot op de dag van vandaag van de ene naar de andere instelling voor psychiatrische hulp gejojood en … Renate zelf blijft schouderophalend, onbegrijpelijk opgewekt onder al die ellende.

'O, ik ben pas 65 geworden. Mag ik bijna gratis met het openbaar vervoer, wordt het afgeschaft, hihi. Kan d'r ook nog wel bij'.

'Dat is nog niet zeker, Renate. D'r is al een hoop protest tegen geweest en er gaat nog meer komen: ook van jou en mij, toch?!'.

 ... Nou, jij hebt het wel aardig voor je kiezen gekregen, meid, wat een ellende! Ik wens je betere tijden toe.

Dank je wel'.

Puur omdat ze niet mooi is, vergeet ik, wat ik bij mooie vrouwen nooit vergeet: vragen of we telefoonnummers uitwisselen. Ik denk dat het voor ons allebei leuk zou zijn om contact te houden. Voor alle duidelijkheid: ik ben zelf ook niet moeders mooiste!

Er komt vast nog wel een herkansing.

VIAGRA.

De ouderdom komt met gebreken. Inderdaad. Sinds ik oud ben. Sinds wanneer is dat eigenlijk? Ik zal voor mijzelf ‘spreken’. Sinds mijn 65^e.

 Henri, een goede vriend van me, hè, ik weet nog goed dat Henri …  nee …  eh ..... wacht eens even, was het Henri wel …  eh?.. eh nee … het was Bas, die tegen me zei, dat een goeie vriendin van hem, … ‘eh eh eh , ik kan even niet op haar naam komen’. 'Nou, Kees eh …  sorry hoor, Bas, dan zal zij heus niet zo'n goede vriendin geweest zijn, als je bent vergeten hoe ze heette.’ Maar goed, ik zou het over mezelf hebben.

Vanmorgen vertelde ik een vriendin, ik weet nog precies hoe ze heet,dat ik mijn rijbewijs verscheurd had. Alweer ruim tien jaar geleden. Dat deed ik, omdat ik na een erg ongeluk met de auto niet meer durfde in te halen of in te voegen met de auto. 

Toen viel ik even later bijna van mijn stoel van verbazing. Waarom dan? Omdat ik zei:'Ik durfde niet te accelereren. Accelereren, ja. Ik overtrof mezelf. Me op mijn 76e nog zo'n moeilijk woord te kunnen herinneren. Accelereren!'

 Vn mijn 65 e tot nu, mij 76e  is het allemaal achteruit gegaan met mij. Zeg maar gerust achteruit gehold. Afspraken vergeten, sleutels ook en vergeten waar ik mijn fiets gestald heb.

Wat ik ook alweer kwam doen in de keuken? Waarom sta ik hier de koelkast in te staren? Heb ik mijn pinpas niet bij me? Ligt mijn OV-chipcard thuis? Ligt m'n boodschappenbriefje nog op de salontafel?

M'n mobiel laten liggen, in een openbaar toilet, waar ik hem uit mijn achterzak heb gehaald om te voorkomen dat ie in de wc verdrinkt. Gelukkig ligt ie er  meestal nog of was er een eerlijke vinder. Godzijdank.

En ... in potentie is mijn potentie er de laatste tien jaar ook niet bepaald op vooruit gegaan. Had ik ook niet anders verwacht. Het scheelde bovendien dat ik na mijn 70e  niemand wat dat betreft heb te  hoeven teleurstellen. Dit laatste gebrek is voor zo ver ik weet het enige oudedomsgebrek waarvoor de pharmaceutische (!)  industrie geprobeerd heeft een oplossing te vinden: 

'Viagra'. 

Ik heb het zelf een tijdje gulzig geslikt: mijn geheugen ging er waanzinnig op vooruit. Ik wist Cora, mijn toenmalige partner exact te vertellen hoe lang we 'het' niet gedaan hadden.

MEGA HOGE RENTE

Geweldig gedaan Tim Hoffman dankzij jou kan ik nog fijn een extra vakantietje boeken. Gezien de hoge opbrengst, tot nu toe ruim 20.000 euro van die relatief lage storting spaargeld. In drie dagen van van 250 euro naar 20.000 euro. Toch te gek hè? 

Daar kan ik makkelijk drie overnachtigingen (vier theater dagen) Boulevard Den Bosch van bekostigen. Ja, Boulevard Den Bosch. Dat is wederom een theaterfestival maar dan wat dicherbij dan diep in Frankrijk. Ook een heel leuk gevarieerd programma. Ik heb al een paar tickets gekocht voor de eeste dag.

Wat was die Klaas Knot, directeur van De Nederlandse Bank, knotswoedend, op journalist Tim Hofman. De stoom kwam in het programma  van OP2 uit Knot zijn oren. Hofman stelde dat  kleine spaarders zoet gehouden wordt met ultra-lage rentes terwijl De Nederlands Bank zelf het overollige, niet uitbetaalde spaargeld, vast zet tegen torenhoge rente's. Die hoge rente's leiden ee tot megawinsten bij de grote banken en die geven die winsten uitermate traag door. 'Klaas Knot was een dief van de kleine spaarder'. aldus Hohman. Knot stapte toen woedend uit dat OP2 programma.

Nu had Hofman een rekeningnummer doorgegeven waar je wat op kon storten, met gigantische vooruitzichten. Dat deed ik dus. Die 250 euro.Met het gewenste resultaat. Ik ben de enige niet die zo aardig wat heeft binnen gesleept. Binnen een paar dagen liep het al op tot in de duizenden.

Toen ik net weer even op mijn rekening keek, kon ik mijn ogen haast niet geloven. Dat loopt uit de hand, hoor: in de tienduizenden nu al. Het zou me niet verbazen als ik straks,op mijn 76e, voor het eerst in mijn leven een appartementje kan gaan kopen. Met alleen eigen geld.

Ik ga het trouwens niet allemaal voor mezelf houden. De helft gaat naar Vluchtelingenwerk Nederland. Daar is het zeer zeker hard nodig.

TEGEN ELKAAR OPEN ....

De huidige godvergeten hitte brengt ook verrassingen en gezelligheid met zich. Ik laat mijn voordeur openstaan tegenover mijn ook openstaande balcondeur. Dat geeft soms een aangenaam, licht verkoelend windje. Ik ben de eerste bewoner op de galerij. Alle buurtjes moeten langs mij heen. Ik vind dat geen probleem. Sommigen wel. Aicha de Marokkaanse buurvouw is een beetje wantrouwig over mijn goed bedoelde complimentjes over haar hoofddoekjes.  Zoals altijd begint Gülsum (Afghanistan)meteen te ouwezeuren over wanneer ik nou eens bij haar op de koffie kom. Zoals altijd antwoord ik  haar ‘volgende week’.

Opeens stijgt  een hels kabaal op van de straat. Drie roeken en twee meeuwen zijn verwikkeld in een gevecht om het stoffelijk overschot van een rat. Ze zijn zo aan schreeuwen en vechten dat geen van die vijf vogels toekomt een sappig stukje rattenlijk.

Er hangt de laatste dagen een gore rioollucht in de straat. Komt ook door die droogte/hitte. Bettie stormt de galerij op. Ze was net bij Jo, die vroeg haar zoon doodleuk om haar ramen binnen en buiten te zemen. Nog wel met dit weer, 33 graden. Dat kan je toch niet maken. Het kostte me echt moeite mijn mond dicht te houden. Kan je dat begrijpen, Jee?. Ik begrijp altijd alles. Zeker van Bettie.

Ik moet nu echt even weg van de galerij naar de supermarkt. Voor Spa Rood en zalm (vette vis tegen de cholestorol). Bier moet ik niet meer hebben. Daar word ik alleen maar gek van.

Halverwege de route naar de super word ik 'altijd' bedreigd door een kreisende kutmeeuw. Die vogel vliegt gillend boven me en laat zich zo af en toe als een havik  vallen. Vlak boven mijn hoofd lanceert hij zich weer naar boven. Soms krijg ik ook nog een flats vogelstront voor m’n  voeten. Altijd doet ie meeuw dit  op de heenweg naar de super. Op de terugweg hoor of zie ik die kreis-schijterd niet.

Ik kan dan met een gerust hart bramen gaan plukken van de struiken aan de overkant van onze flat. Struiken vol met vurrukkullukke bramen.

De buurvouw waarschuwde me dat ik niet de te laag hangende bramen moest opeten omdat daar vossen overheen gepiest zouden hebben. Nou, ik heb de proef op  som genomen en een handje laag hangende  bramen geplukt.

Ik ga gauw weer in dat lekkere windje op de galerij zitten. Die bramen oppeuzelen. Ze smaken net een stukje zachter en zoeter dan die hoger hangende bramen. Met vossensaus dus, zeg maar. Nu afwachten of ze goed binnen te houden zijn.

VLIJMSCHERPE NAGELS

Ik heb in mijn leven heel wat poezen versleten. Hoeveel? Een stuk of tien, denk ik, maar nooit heb ik zelf besloten zo'n roofdiertje aan te schaffen.

Ik kom zelf uit een nest dat geheel onbekend is met huisdieren. Er kwam bij mijn ouders al veel te weinig geld binnen om iedereen genoeg te eten te kunnen geven. Dan gaan ze natuurlijk niet nòg een opvreter binnenhalen. Ondenkbaar.

Vooral ik, maar ook mijn broertjes en zusjes voelden zich niet alleen onwennig ten opzichte van huisdieren, nee, de meesten van ons waren ronduit bang.

Twintig jaar was ik inmiddels geworden,  toen ik mijn vriendin leerde kennen. Ik leerde haar al gelijk heel goed kennen als een groot dierenliefhebber. Ze hield werkelijk van alle dieren. Kleine dieren, grote dieren. Ook van paarden, koeien, geiten, schapen..

Ze had al een poes van drie jaar oud. Hompie, die woonde in het ouderlijk huis van mijn vriendin. Nu we samen gingen wonen in een huisje onder de huurwaarde, moest mijn vriendin haar kat meenemen. Ze vroeg wat ik daar van vond, dat Hompie meekwam. Maar ik vond het niet. Ja!! Wat had ik nou te vinden?! Ik had nooit een kat in mijn buurt gehad maar ik dacht wel: beter een poes dan een paard in ons huisje onder de huurwaarde.

Zolang Hompie leefde, heeft ze op twee meter afstand van me, naar me zitten blazen. Zelfs al had ik enkele minuten eerder overheerlijke Purina Hartbrokjes in haar bakje gedaan. Twee keer heeft ze me flink beschadigd met die vlijmscherpe nagels van haar. Hompie en ik waren alleen thuis. Ik draaide mijn hoofd om, om mijn shag te pakken en tegelijkertijd zet Hompie haar houwdegens  in mijn linkerkuit en scratcht. Deed pijn. Woedend was ik! Onvindbaar was ze voor mij. Zelfs als ik met haar voederbakje schuddend door het huis liep en 'pssss pssss Hompie, kom dan' deed, kwam ze niet te voorschijn.

Pas als mijn vriendin thuis was, durfde Hompie te voorchijn te komen. Dan voelde het beestje zich veilig. Terecht! Want waar mijn vriendin bij was kon ik niet de wraak op die kat nemen, die ik voor ogen had. Dat zou ze me verbieden. Mijn plan was Hompie voor straf een kwartiertje boven op de keukendeur te laten staan. Dat bleek toch niet zo'n goed idee, want toen ik halverwege de deur geklommen was sprong Hompie opeens uit mijn handen en scratchte tot bloedens toe mijn kale kop. Tussen mij en Hompie is het nooit meer goed gekomen. Ze is nog veertien geworden. Ik was ruim 30 toen ze stierf!

De vele katjes die mijn vriendin later meebracht gedoogden mij en ik hen.