LINNEN SHIRTJES

Tot op heden koop ik de goedkoopste shirtjes, die er maar te koop zijn. Op de markt of bij de Action. T-shirtjes. Vijf voor een tientje. Of ze in een lage-lonen-land gemaakt worden of door kinderhanden zijn gemaakt, dat boeit me niet! Hartstikke fout natuurlijk. Zeker voor een SP'er als ik. Hoewel .. 't is eerder Groen Links of tegenwoordig PRO dat zich er druk over maakt of kleding wel 'pluis' vervaardigd wordt. De SP houdt zich meer bezig met de van oudsher bekende communistische standpunten met betrekking tot minimumloon, de AOW, de bijstand, de zorg, de hoogte van de huur, de prijzen. Ik kan me geen manifest herinneren van de SP over kinderarbeid of miljeuveruiling. Dat geeft op zich ook niet maar ik zoek even wat houvast omdat ik op zoek ga naar lichte, liefst linnen shirtjes. Niks geen info over bij de SP dus. Ik had eigenlijk geen zin om bij die andere progressieve politieke partijen  te kijken. Ik dacht, ik vraag het aan mijn supersister mss. M. Die weet nogal es wat. En ja hoor binnen de minuut had ik haar wel hééééééél erg gemakzuchtige suggestie op m'n app: 'Bij de Wibra, de Zeeman of de Hema. Het klonk een beetje als: 'Kan je zelf niet nadenken, suffie?' 

Vervolgens vraag ik maar aan Alles Beter Weter A.I. bij welke kledingzaak in Rotterdam ik qua prijs/kwaliteitsverhouding het beste kan wezen. A.I. antwoordt: 'Bij ZARA, COS en UNQLO',van die laatste twee trolnamen had ik nog nooit gehoord. Waar vroeger C&A zat, zit nu Zara, voor wie dat nog niet wist. 

't Was weer een beetje uit te houden vanmiddag op de fiets ..... O, nog even over mijn fiets. Ik krijg in twee weken gvd maar liefst vier lekke banden. Gek wordt ik er van. Dus besluit ik tot een daverende investering in mijn fietsbanden: Anti-lek binnen- en buitenbanden voor slechts 177,95 euro, inclusief montage! 'Gooi ze d'r maar op'. Zei ik met veel bravoure tegen de fietsenboer. Me bewust van het sluiten van een geweldige deal. 

Op mijn allereerste fietstochtje op vier anti-lekbanden beweeg ik me uitermate zorgeloos, een beetje overmoedig bijna, van Ommoord naar Zara. Hij heeft alles wat ik moet hebben. Ik moet hem (Zarah is toch wel een man, hè?) bijna 100 euro betalen. 

Zeker een stuk voordeliger dan die fietsenmaker. Bij die fietsenmaker zag ik trouwens in de gauwigheid wel een heel jong mannetje in een veel te grote overall rondlopen. En dan kan er nog niet eens één procentje korting van af. BEET heet die zaak! Ja, mij had hij beet! Maar, zonder dollen: mijn fietsje blijft perfect rijden. 

Zara is geen man. Is Zarah dan een vrouw? Zij geeft 30% korting ook op die vier linnen shirtjes die ik kocht. Zie hier niet direct kinderarbeid. Veel leuke vrouwen bij Zara. 

Zara is ook geen vrouw maar een organisatie.

NIET ALLEEN EEN SCHIMMELTJE.

 Ik kan me niet herinneren dat ik dit ooit eerder had. Goed, ik ben hard op m’n bek gegaan en loop met een lelijk schimmeltje in mijn keel. Maar dat is niet het enige. Het lijkt bijna of het algehele activatie en motivatie gebeuren in en rondom mijn entiteit geblokkeerd is. Het gebeurt iedereen, met name de afdeling volwassenen wel eens, dat  hij zich naar het aanrecht begeeft om daar (pakweg) een blikopener uit de keukenlade te halen. En nu komt het: hij is dan oprecht vergeten waarom hij daar voor dat aanrecht staat...’.

Bij mij uit zich dat  anders. Ik zit. De handen  samengevouwen op mijn bovenbenen en slaak vervolgens een schrille kreet. 'Raar' vond mijn ex-huisgenoot L. dat. Kreten worden door mij vrijwel nooit geslaakt.

‘Waarom zou ik?’

Mij overkomt iets geheel anders. De  navolgende dag, ik merk niet eens precies wàt er gebeurt, hóé het gaat, maar ik ben  opeens met twee oude mannen op een kleine wiebelende roeiboot. En …terwijl ik dit schrijf stortregent het zoals ik het nog nooit van mijn leven heb horen stortregenen.

Een van die mannen op de boot lijkt op mijn Ome Gerard, de oudste broer van mijn vader. Hij kwam in mijn jeugd elke zondag dat Sparta speelde bij ons thuis koffie drinken, om daarna met mijn vader naar het Kasteel(om de hoek) te gaan.

Het stortregenen is nu overgegaan in neerstortende hagelstenen.

Vanaf dat  ik eenmaal acht was, mocht ik altijd met mijn vader mee ‘Sparta kijken’. Ome Gerard was een chagrijnig persoon. Hij had veel geleden als militair Indië. Gelukkig ging hij bij de wedstrijden altijd ergens anders zitten. Hij had een plaatsje op de eretribune omdat hij oorlogsinvalide was. Hij trok met zijn linkerbeen (hij was toevallig ook tandarts).Dat vonden de meeste  van zijn patiënten wel een pré.

Die andere man in dat wiebelige roeibootje was Ome Jan, de jongste broer van mijn vader.  Mijn favoriete oom. Hij stoeide, speelde en maakte grapjes met mij en … ik mocht zo af en toe bij hem achter op de motor. Mijn eerste dure voetbalschoenen, kreeg ik van hem. Zelf voetbalde Ome Jan ook. Bij de voetbalclub Stedos. Hij  noemde die club zelf  gekscherend  ’Steeds Dorst’. Heel grappig vond ik dat.

Nu heb ik niet eens in de smiezen gehad, dat die twee oude mannen hun zwembroeken hadden aangetrokken en in het lauwe water van de Schie waren gesprongen.  Daar maakten ‘de broertjes’  lol met elkaars onder water te duwen.

Het was voor het eerst van mijn leven dat ik Ome Gerard postuum zag lachen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

HOT.

Donderdag  kan ik geen stukje schrijven. Ik ben ziek. Mijn huisarts ziet een schimmeltje in mijn keel. Een vreselijk schimmeltje. Ik kan geen hap eten en geen slok drinken door dat klote-schimmeltje!. Ik kan niet eens mijn eigen speeksel doorslikken. Niet dat ik dat laatste nou zo graag wil maar het is wel handig als dat gewoon mogelijk is. Ik krijg een penicilline kuur en die moet voor half juli, als ik op vakantie ga, zijn werk hebben gedaan. Heb ik verdorie die heerlijke lunch in ons Praathuis aan mij voorbij moeten laten gaan. Uit de reacties die ik gehoord heb moet het heel lekker en gezellig zijn geweest.

 Net zoals iedereen heb ik ook verrot veel last van de hitte. Bij mij binnen is de hoogste temparatuur to nu toe 32,6 graden. Iedereen pakt het weer anders aan. Ik heb bijvoorbeeld de voor- en achterdeur tegen mekaar open. Dan tocht het een beetje door. ‘Tochten is slecht,’ zei mijn moeder zaliger altijd. Tsja, maar kapotgaan van de hitte, vind ik nog veel erger.

In alle overheidspubliciteit rond de hitte staat zonnekkaar dat zeker een bejaarde man als ik, minstens twee liter water per dag moet drinken. Met die schimmeltjes van mij gaat dat nooit van z’n leven lukken. Ik krijg hooguit één theelepeltje per hapje naar binnen, dus dat schiet niet op. Dat wordt een aflopende zaak voor mij. ’t Is nu maar  afwachten hoe snel de penicilline werkt.

 Slechts in een vertrek in mijn appartement is het enigszins uit te houden: de badkamer/toiletruimte. Heel verkwikkend is net een douche te nemen  van circa 5 minuten. Je hele body zo heet mogelijk en zo snel mogelijk afspoelen, dan kan je weer een half uurtje relaxed in je huis rondwaren.

 Wie dezer dagen mijn stukjes leest weet dat ik gewond ben geraakt door een ongelukje met mijn fiets.. Dat geneest  niet helemaal goed. Dat gewonde been blijft vocht vasthouden en dat kan nare gevolgen hebben In het ergste geval moet dat been geamputeerd worden. In elk geval moet ik als de wiedeweerga naar mijn huisarts, om haar naar dat been te laten lijken.

 Slapen doe ik ook voor geen meter met dit weer. Drie nachten heb ik nauwelijks een oog dicht gedaan. En dat is niet zo best voor iemand als ik. De laatste nacht heb ik mijn opblaasbed op het balkon gelegd en heb daar in liggen maffen. Veel te kort, dat wel, 5 uurtjes, maar ik heb in ieder geval wàt geslapen.

 

P.S. De meest aangename plek van je huis, qua temperatuur, om te zijn, is je berging. Constant: heerlijk koel, ga maar voelen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

VERMOMMING?

Ik heb, zo kort voor mijn vertrek naar Avignon, nog een nieuwe  leuke lerares Frans gevonden. Ze is een vluchteling uit Rusland.  Ze heet geen Nadja maar zo ga ik haar in dit stukje wel noemen. Één van de vele politieke vluchtelingen, die het bloed van Poetin wel kunnen  drinken. In Rusland heeft ze op  middelbare scholen Franse les  gegeven. Ze is nu  zes jaar in Nederland en ze heeft inmiddels al zoveel van de Nederlandse taal opgepikt dat ze als vrijwilliger in het  buurhuis Franse les kan geven aan mij.  Sinds kort weet ik ook waar ze woont.  Dat ga ik niet aan de grote klok hangen, want de KGB gluurt altijd en overal.  Dat ze in een 50  plus flat woont mag de KGB wel weten. Daar vinden ze haar toch nooit.

 Ze is dus niet de jongste meer. Ik ben twee weken geleden even  bij haar thuis geweest om een printje van een chansontekst af te geven De volgende les wil ze namelijk  ‘Non, je ne regrette rien’(Nederlands: ’Neen ik heb nergens spijt van.)’ van Edith Piaf  gaan behandelen.

  Ik ben verrast. Nadja ziet er bij haar eigen  thuis zo anders uit dan op les. Daar heeft ze een strak o haar hoofd getrokken  zonnehoedje op, onzichtbaar haar, met verder over haar lijf geworpen wijde onelegante ‘todden’ met daaronder een paar lompe gymschoenen  Zou dat soms een vermomming wezen, die haar onherkenbaar maakt voor de  KGB

 Bij haar thuis zie ik Nadja rondlopen zonder dat stomme hoedje. Dan zie ik haar leuk geknipte haar met geflitste lokken.  Ze draagt een  modieus  spijkerstofjurkje en loopt op fel rode schoentjes net een klein hakje. Dat staat haar  heel leuk.

Ik denk niet dat ze zich speciaal voor mij zo leuk aangekleed heeft die avond. Hoe oud zou ze zijn vraag ik me af. Ik heb geen idee. Zeker ouder dan 55 anders mocht ze daar niet wonen. Ik schat zo in dat ze  tussen de 70 en zestig is. Op les 70 thuis 60.

 Haar huis is minimalistisch ingericht. In haar slaapkamer ligt alleen een eenpersoonsmatras. Daarnaast ligt een  opengeslagen Russisch boek met de tekst  op de  grond een omgevallen wekker.

 In de tamelijk grote woonkamer (4 bij 5 meter) staat een tv en haar tv stoel in één hoek en in hoek diametraal daar tegenover  staat een kleine eettafel met dito  stoelen. Voor het overige is de woonkamer leeg. 17 vierkante meter leeg.

 Waarom ze zich zo vermomt, als het een vermomming is, durf ik haar nog niet te vragen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

BLOEDVERZIEKEND HEET.

Ik sterf van de dorst. Dat is zo’n uitdrukking, die ik (en waarschijnlijk velen met mij) gebruik als ik trek heb in wat te drinken. Als ik als kind zoiets zei dan sprak mijn moeder mij vermanend toe en zei dat het onmogelijk is om in Nederland dorst te hebben.

Mijn vrouw had vanavond geen zin om veel energie te steken in het bereiden van een gezonde maaltijd.

 ‘Vandaag doe ik eens makkelijk, ik koop gewoon een paar pizza’s voor het avondeten.  Het werden dus  twee Big Americana’s. Knapperig van buiten; zacht van binnen. Pizza’s geproduceerd door Dr. Oetker (spreek uit dokter Utker; wat klinkt dat stom zeg!)

De ene Big American was de ‘Bacon’, met bacon, natuurlijk, pepperoni- salami en mozzarella.

Die andere Big American was de ‘Texas’ met bacon, pepers en uien.

Wanneer wij met z’n tweeën, twee verschillende soorten pizza’s eten, snijden we beide pizza’s doormidden. Ieder van ons eet dan twee halve pizza’s met verschillende smaken.

Die pizza  Texas was het smakelijkst; de pizza bacon was godsgruwelijk zout. En een dorst dat kreeg! Ik ben nu twee uur klaar met eten, ik heb een kop koffie en anderhalve liter Spa rood gedronken. Nog steeds is mijn dorst niet gelest.

Het doet me heel sterk denken aan de dag dat ik werkelijk smachtte naar een beetje water. Het was het eind 1969. Ik liftte in Frankrijk; was  op weg naar Spanje. Ik kreeg een lift van twee homo’s naar hun woonplaats Béziers. Ze hadden daar een hotel. Het waren leuke, goedlachse, sympathieke kerels.

Al snel maakten ze me duidelijk, dat ik me geen zorgen hoefde te maken over mijn slaapplaats voor de komende nacht. Er was wel een kamer over bij hun in het hotel. Het gevoel bekroop me dat ze me allebei wel leuk vonden. Op zich vond ik dat geen probleem.   Als ze maar van me af bleven, want ik ben geen homo. Ik kreeg een mooie, grote kamer met uitzicht op een groot plein met een gothische kerk. Ze (ze deden alles samen) vroegen of ik wat te drinken wilde hebben. Ik dacht aan water, gewoon water, maar zij raadden me pastiche aan. Ik had even lekker heet gedoucht en zat in mijn nakie even uit te dampen op de rand van mijn bed. Mijn bek viel open, toen ik de beide heren piemelnaakt mijn kamer zag binnen komen. Samen (!), droegen ze het dienblad, waarop een fles pastiche stond en drie grote glazen  met ijsblokjes. Ze gingen aan weerskanten van mij zitten, dicht tegen me aan. De glazen werden gevuld, we toostten op mijn goede vakantie, we namen een slok en zij legden ieder een hand op mijn bovenbeen.

‘Non, non,  messieurs‘ zei ik in mijn beste Frans,’pas pour moi, merci beaucoup.’ Ik kleedde mij aan ging naar de bar.  Ze vatten het sportief op, bleven goed gehumeurd en vriendelijk naar mij en lieten me verder met rust. Dat had ook wel anders gekund, toch?

De volgende ochtend brachten ze me naar een goede liftplek, richting Spanje, aan de rand van Béziers.  Het was toen al warm; de temperatuur zou wel eens flink kunnen oplopen. Binnen vijf minuten had ik een lift naar Perpignan. Daar stond ik al om half tien op een drukke rotonde met nog geen vierkante meter schaduw. Vandaag wilde ik Girona  halen, honderd kilometer verderop in Spanje. Maar om half vijf stond ik nog steeds in Perpignan. Het was bloedverziekend heet geworden, tweeëndertig graden en mijn bidon was  vanaf half twaalf al leeg.

Mijn gezicht en mijn nek waren door de zon erg  verbrand. Mijn tong, mijn lippen, mijn mond waren gortdroog geworden; ik kreeg er nauwelijks beweging in.  Ik besloot de bus terug te nemen naar het dichtstbijzijnde dorpje, daar ergens wat te drinken en een slaapplaats te zoeken.  Binnen een half uur stapte ik een cafeetje binnen in Saint-Laurent de la Salanque en bestelde daar drie glazen mineraalwater, want ik stierf zowat van de dorst. 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

RAAR VERHAAL, TOCH?

 Vandaag heb ik heel veel lopen huilen. Niet echt tot snikkens toe en ook niet met smartelijke bijgeluiden ofzo. Het was eigenlijk meer een soort grienen. Vooral onder het eten klaarmaken was het heftig. Ik schaafde de bietjes in plakjes en zolang als ik daarmee bezig was, liepen de tranen over mijn wangen.  Mijn vrouw zei laatst, dat zij op haar blote  knieën had liggen smeken om mij een aanbod voor een zeer goed betaalde full-time baan te laten aannemen. Zij had zelf toentertijd helaas geen energie om te werken. Ik sloeg die baan ondanks haar smeekbeden af. ‘t Was veel te zwaar voor mij. Wat heb ik aan een goed loon als ik binnen een paar maanden in de WW of WAO zit? Dit speelde dertig jaar geleden. Nog steeds is ze daarover heel erg boos op mij.

Aardappelen hoeven niet geschild te worden, want ik heb geschilde aardappelschijfjes om lekker te bakken. Dol ben ik op gebakken aardappelen. Al tijdens het openknippen van het aardappelschijfjespakje vloeien mijn tranen alweer.  

Gisteravond zag ik een film op tv. Een man bedreigde zijn vrouw. Zette een pistool op haar hoofd. Na enige seconden trok hij de revolver terug. De vreselijk geschrokken vrouw schreeuwde:’LUL …. KLOOTZAK!!’ En dat waren nou precies dezelfde woorden, die mijn vrouw tegen mij gebruikte met dezelfde intensiteit. Waarom? Ik had een paar dingen, die ze in mijn kast had gestald, teruggezet in andere kasten. Ik wilde mijn kast graag opgeruimd houden. Dat mocht niet. Ze was er furieus over en schold me grof uit.

De olie in de bakpan is heet. Ik doe de schijfjes er in. Het huilen … ik kan het niet stoppen. Kleine pijntjes …. maar alles bij elkaar….

Ik spreek Firas, mijn Syrische bovenbuurman aan. Keiharde muziek dendert in zijn huis maar zowat net zo hard in het mijne. Ik heb er last van. Natuurlijk. Keiharde Arabische muziek.

‘Dat is geen muziek,’ zegt Firas heel gevat, ‘het zijn religieuze gezangen.’

‘Ja hoor Firas,’ zeg ik, ‘hoe dan ook, die geluidsinstallatie van jou staat veel te hard. Zet hem voortaan zachter of koop een headset!’ Dan zie ik Firas in een flits naar mijn vrouw kijken, die achter mij staat. Hij stapt opeens op zijn fiets en is weg. Even later begrijp ik pas wat daar gebeurde. Mijn vrouw gebaarde naar Firas:’ laat die vent maar lullen, fietsen jij!’ Zo werd ik even mooi door m’n eigen vrouw voor lul gezet.

De geschaafde bietjes gaan in de magnetronschaal en ik geef ze alvast een shotje om een beetje op temperatuur te komen.

Ik sta nu even echt te janken … te schokschouderen … ik sta te snotteren; heb een zakdoek nodig.

 Vijfentwintig jaar geleden was ik eens een paar dagen fietsen, met vrienden. Ik zou eigenlijk vier dagen wegblijven maar het werden er maar drie. Met mijn thuiskomst verraste ik mijn eigen sneaky vrouw en mijn vriend de ultra hypocriet Bob P. Zij hadden dus van mijn afwezigheid gauw gebruik gemaakt elkaar eens nader te onderzoeken.  Mijn vrouw wil nooit wat kwijt over wat ze wel of niet heeft met andere mannen.  Maar bij wijze van uitzondering vertelde ze dat ze samen naar de bioscoop zijn geweest. Daarna hadden ze een goed gesprek gehad. Vandaag vertelt mijn vrouw mij pas, dat zij in dat gesprek aan de hypocriet Bob P. vertelde, dat ik tegen haar gezegd zou hebben, dat ik eigenlijk nóóit van haar gehouden heb. Een pertinente leugen! Ik houd nu al ruim 45 jaar intens van haar!

Waarom zou  mijn vrouw onder het genot van een wijntje zo’n soort leugen willen vertellen aan mijn ex-vriend de schijnheil Bob P.  Ik dacht dat ze zo de zakkenwasser Bob P. misschien wilde verleiden tot een intiemer samenzijn. Maar neen, dat was het niet. Minkukel Bob P. had haar graag besprongen maar mijn vrouw zegt dat ze hem niet leuk genoeg vond. Tja, het zal wel zo wezen …..

De aardappelenschijfjes moeten hoognodig gehusseld worden: de andere kant moet ook een korstje krijgen.

De worstjes nog bakken. Met boter en olijfolie. En wèèr brullen …. Het avondeten is nu bijna klaar: simpel dus: bietjes, gebakken aardappelen en saucijsjes. Toe een sinaasappel. 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

PARADE (1)

Vanavond ga ik naar de Parade. Kim Karssen, een stand-up comedienne. Had nog nooit van haar gehoord. Ik heb even opgezocht wie ze is en wat ze zoal doet. Maar echt een duidelijk beeld heb ik nog niet gekregen van haar. De voorstelling waar ik naar toe ga heet: ’Kim Karssen doet het staand’ Heel benieuwd wat ze dan staand doet.

 Ze staat bekend om haar absurdistische, groteske en speelse stijl, waarin ze grote maatschappelijke en persoonlijke thema's behandelt met veel humor, mimiek en taalliefde.

Als pedo-leidster van de theaterworkshop voor kleutertjes, vertelt ze vanavond, dat zowel zij als haar kleutertjes goed aan hun trekken waren gekomen..

 Zij studeerde in 2018 af aan de performance-opleiding van de Toneelacademie Maastricht. Haar voorstellingen balanceren tussen de grap en de traan.

 Klagen doet ze in haar show over de omvang van haar kut. Dertig jaar is ze nu en haar kut blijft groeien. Dat verdriet haar. Het woord ‘kut’ daar houdt ze wel van. Ze kan er veel mee kwijt: gevoelens van pijn, boosheid, verdriet, verbazing, bewondering en ga zo maar door.

tZe schuwt ongemak en het opzoeken van rafelranden niet, wat haar werk hilarisch én verontrustend maakt. Zonder enige gêne verwijderdt ze voor de ogen van haar publiek een ‘vuile’ tampon.

De Parade is er elk jaar in juni, heel  leuk om er samen met je vriend of vriendin of met je kinderen ('s middags) naar toe te gaan. Er is een waanzinnige super- draaimolen, er worden de heerlijkste -makkelijkste maaltijden  geserveerd en niet te vergeten maken ze verrukkelijke koffietjes en hebben ze heerlijkheden voor erbij.  

Je hebt nog een week om er van te genieten.  Ja en de korte, krachtige acts, geven je weer voor een heel jaar je creativiteit terug. Echt na twee jaarlijkse bezoeken aan de parade ben je weer een heel ander mens.

 Als je nu geen tijd hebt voor Parade Rotterdam, ga dan naar Amsterdam, Útrecht,  Den Haag. Net zo leuk daar. Waar die Parade Rotterdam is? Vlakbij metrostation Eendrachtsplein, de Kunsthal, Museum Boymns, het Depôt en kinderziekenhuis. Tot twee uru 's nachts kan je er  terecht. Maar pas op als je met het OV bent. De laatste metro gaat meestal tien voor twaalf al.

 Het lijkt haast wel een reclamespotje … maar ik verdien er geen cent aan  hoor

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com