HOEPLA

 Ik houd er niet van om avond aan avond voor de treurbuis  te zitten. ‘Treurbuis’ is een woord en ook een begrip, dat bedacht is door de vorige week overleden geniale kunstenaar Wim T. Schippers. Wat hij deed leek nergens op. Het was volslagen uniek. En hij heeft veel gedaan. Zijn werk was provocerend en ontregelend. Hij had geen hogere doelen. Hij was geen wereldverbeteraar. Plezier in wat hij deed daar deed hij het voor. Hij had zowel de pest aan socialistische strijdliederen als aan de christelijke kerkliedjes uit zijn jeugd. Het leven was volgens Schippers niets meer dan een aaneenschakeling van onbenulligheden.

 Hij gebruikte de media voor het scheppen van een uitbundige anarchie. Zijn shows, begin jaren 70, rond Fred Haché, Barend Servet en Sjefke van Oekel, waren een aaneenschakeling van omvallende decors, opzettelijke technisch storingen en blote danseressen.

 

Tot Wim T. kwam was Hilversum deftig en conventioneel. Plots was daar het podium voor plat pratende acteurs uit de b-categorie, een dik aangezette houterigheid. Barend Servet als de mislukte reporter, Fred Haché de falende showmaster en Sjefke van Oekel als de kotsmde poppresentator.

 Schippers zette met zijn shows veel kwaad bloed. Vooral bi de gevestigde burgerij. Wat ook wel weer geestig was want de Haché acteurs verbeeldden met verve burgerlijke voorliefdes als pakken met dassen en zuurkool met vette jus. Maar tegelijk prikten ze feilloos door het dunne laagje burgerlijke beschaving heen door dubbelzinnige vragen te stellen aan Miss België. Die provocatie bracht menig tv-kijker boven zijn theewater.

 Ook in Schippers vroegste werk zie je dat ontregelende. Het programma ‘Hoepla’ is onmogelijk in te delen. Is het een jeugdprogramma, een muziekmagazine of een actualiteitenrubriek? Ja, Hoepla was Phil Bloom. Ze las in haar blootje voor uit de krant. Het volk sloeg massaal op tilt, SGP stelde Kamer vragen. Hoepla was ook jodelzangeres Olga Lowina en Mick Jagger achter elkaar gemonteerd. Voorafgegaan door een item over gezagsgetrouw KNIL-militairen.

Je zou kunnen zeggen: het leek nergens op. En inderdaad, ook in Hoepla deed Schippers weer precies wat ’ie zelf leuk vond, zonder zich te bekommeren om conventies. Of kijkersgunst. Zijn werk was volstrekt origineel en leunde nooit op iets wat er al was. Satire verafschuwde Schippers, juist vanwege dat voortborduren op het bestaande.

Zat er dan niets méér achter? Tja… Toen een tv-reporter hem begin jaren zestig bijna wanhopig vroeg wat hij als beeldend kunstenaar toch bedoelde met die a-dynamische kunstwerken als een vloer van zout of van glasscherven, was Schippers’ mystificerende antwoord: ‘Niets. Er is bijzonder weinig over te vertellen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

DOPIO.

Ik ging op een bankje voor de Dopio ijssalon, op de Crooswijksweg mijn ijsje zitten oppeuzelen. Ik kocht twee bolletjes citroenijs op een oubliehoorn voor 4.50 euro. Daar zat ook een Marokkaanse moeder met een hoofddoekje en haar twee zonen. jongens die weinig van leeftijd verschilden, zo rond 10 jaar waren ze dacht ik. Het zou best een tweeling kunnen zijn. Dat komt in Marokkaanse kringen nogal eens voor.. Tweelingen zijn een soort degeneratieverschijnsel. Je ziet ze  vaak in huwelijken van verre  neven met verre nichten

De jongens zaten lekker te smullen van hun ijsbolletje, terwijl de moeder haar kinderwagen zachtjes heen en weer wiegde. Vanuit mijn perspectief zag ik de achterkant van kinderwagen. Zo af en toe  zag ik een mollige beentje van de baby in die kinderwagen bewegen. Ik vroeg de moeder of de baby geen ijs moest.

‘Daar is ze nog te jong voor,’ zei ze. ’Er  zitten in ijs stoffen die schadelijk zijn voor baby’s’, volgens de vrouw. Het baby’tje is een meisje van 8 maanden. ‘Ze is klaar’, zegt de vrouw. ‘Twee jongens en een  meisje. Mooi genoeg.’ Prima Nederlands spreekt ze.

Ik zeg haar dat ik óók twee zonen heb maar, die zijn al weer wat ouder. Ze wil weten hoe oud. Ik durf het haast niet te zeggen. Niet dat ik me er voor schaam …o,nee, allerminst maar ik vind mezelf gelijk ook zo’n oude man  met zulke oude zonen. 46 en 48 jaar zijn ze.  De Marokkaanse moeder is heel verbaasd dat ik net zo oud ben als de opa van haar kinderen.

Dan wil ze nog weten waar ik woon. Oh wat zou zij ook graag in Prinsenland wonen, maar dan in een eengezinswoning met een tuin … leuk voor de jongens, denkt zij.. Ze woont nu in een  duur oud huis op Crooswijkseweg voor 1.400 euro per maand. Kansloos is ze  voor huren in Prinsenland en kopen mag ze niet van haar geloof. Moslims mogen geen rente aan banken betalen. Dat wist ik niet.

 Mijn heerlijke ijsje is op. Ik kijk even naar de baby. Het kindje lacht meteen vrolijk  als onze ogen elkaar vinden. ‘Aicha’ heet ze zegt de moeder. Ik streel de kleine meid over haar armpje en weer lacht ze naar me. De moeder lacht nu ook. Naar mij. Ze is een lieve vriendelijke vrouw …

’Ik ga op huis aan,’ zeg ik.

 ‘Prettige dag, meneer.’

‘Prettige dag, mevrouw, dag jongens’.

 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

INSTALLATIES

Ik houd ervan om iedere dag iets te doen wat buiten mijn alledaagse dingen ligt. Dat houdt me scherp. Soms is dat een nachtwandeling door het bos, een ukeleleles of lunchen in het Praathuis. Vandaag was ik in het Museum Voorlinden in Wassenaar.

Verwacht hier geen muren vol traditionele schilderijen van Van Gogh of Picasso. Voorlinden toont juist het werk van niet-schilderende kunstenaars. Hun kunstwerken noemen ze ‘installaties’. Vandaag dompelde ik me onder in de wereld van William Forsythe, een kunstenaar die je dingen laat ervaren, die je anders nooit zult meemaken.

Zo bouwde hij een soort kelder van 5 bij 5 meter, met een hoogte van slechts 70 centimeter. ‘Ga maar door de kelder naar de overkant, op je knieën of rollend…’, nodigt Forsythe je uit. Kruipend bewoog ik me naar de overkant. Best spannend, want rechtop staan is hier simpelweg onmogelijk. Een unieke ervaring.

In de volgende ruimte – ter grootte van een flink klaslokaal – is een wand van 4 bij 4 meter die fungeert als een ultra-veelzijdige lachspiegel. Alles en iedereen in de ruimte reflecteert tot langgerekte, spiraalachtige vormen. Ook hier word je uitgedaagd tot actie: Beweeg! 

Op een tafeltje in een ruimte daarnaast ligt een plumôt. De vraag aan jou is: 'probeer die plumôt doodstil in je hand te houden, eerst up en dan down'. Geen enkele beweging is toegestaan. Dat lukt je dus niet, omdat je lichaam altijd onbewust trillingen blijft uitzenden.

In weer een andere zaal kun je ouderwets 'apenkooien'. Er hangen 350 ringen waar je naar hartenlust in kunt klauteren en klimmen. Met mijn zwakke schouder was dat niks voor mij, maar het was vanaf de zijlijn erg vermakelijk om 'de apies' bezig te zien. Voor niemand was het een makkie.

Indrukwekkend is ook de zaal met 80 pendules die vlak boven de vloer heen en weer zwaaien. Ze vormen een voortdurend veld van beweging en geluid. De uitdaging? Door de ruimte lopen zonder door de pendules geraakt te worden. Hoewel ik continu bleef uitwijken, was het tevergeefs; de patronen veranderden steeds. Keer op keer was ik de haas.

Vandaag schrijf ik over William Forsythe, maar er exposeren momenteel meer kunstenaars.

Het restaurant schijnt er goed te zijn, maar ik koos voor de fraaie tuin. Daar verorberde ik mijn eigen installatie: een broodje Noorse zalm met roomkaas. Vurrukkeluk!

Museum Voorlinden in Wassenaar is absoluut een aanrader.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

AL M'N BROEKEN ZAKKEN OP M'N ENKELS.

Het is alweer meer dan 11 jaar geleden dat ik gescheiden ben van de vrouw die de liefde van mijn leven werd. Nog steeds, ja. Willy heet ze. 45 jaar zijn we getrouwd geweest en we hebben twee zonen grootgebracht, Rick en Fred, die inmiddels 46 en 48 jaar zijn. Ook hebben we kleinkinderen: twee jongens, een van 12 en een van 10. Bert en Marius.

Gedurende die 45 jaren is het niet altijd ‘koek en ei’ geweest tussen Willy en mij. Dat kan ook haast niet anders. Maar het meeste ging meestal wel goed. Verdienen deden we beiden meer dan genoeg! En… we werkten ieder nooit meer dan 20 uur per week, al die jaren dat we samen waren. We deelden de lusten en de lasten. Onze zonen opvoeden, dat hebben we echt prima gedaan. Het zijn geweldige mensen geworden.

Willy en ik maakten er alleen seksueel een potje van… pfff… wat een gedoe… die seks… ik word er nou nog moe van. De laatste 15 jaren leefden Willy en ik als broer en zus. Ik vond dat zelf eigenlijk niet zo’n probleem. Ik was gelukkig met haar. Ik was trots op haar. Ze was een mooie, vrolijke, intelligente, sociale, creatieve vrouw… ik vond het fijn om in haar nabijheid te (mogen) zijn, haar vriend, haar maatje, oké, haar broer ook te (mogen) zijn. Ik was dus niet echt ongelukkig, maar zij wel: ‘Ik ben niet gelukkig,’ zei ze op een dag. Toen was het voor mij einde verhaal. Einde van het verhaal van ons huwelijk. Ik wilde haar geluk in een ander leven niet in de weg staan. Ik vertrok naar Prinsenland.

Vrij snel vond ik de woning waar ik nu nog in woon. Binnen het jaar na de scheiding leerde ik Paula kennen. Met haar had ik gedurende 5 jaar een LAT-relatie. Ik leerde haar kennen op het wijkkoor. In die vijf LAT-jaren kwamen we nauwelijks op straat. Paula was onafgebroken zo diep depressief dat voor haar geen ‘buiten’ kon bestaan. Desalniettemin was Paula wel zo geil als boter. Dat dan weer wel. Wat seks betreft kon ik toen een enorme inhaalslag maken. Aan dat latten van Paula en mij kwam na vijf jaar een einde, omdat ze wat al te opzichtig avances aan het maken was naar haar fysiotherapeut. ‘Ze kon het lonken duidelijk niet laten.’ Mij werd jaloezie verweten. ik kon opkrassen. Paula wilde niks meer met me te maken hebben. Ze is inmiddels niet meer.

Willy is de laatste drie jaar weer een goede (platonische) vriendin van me geworden. Het gaat helaas niet zo goed met haar. Ze heeft COPD en ze blijft maar roken en wordt alsmaar magerder.
Als ik haar vraag of ze dat laatste geen probleem vindt, antwoordt ze:
‘Ja, natuurlijk! Al m’n broeken zakken op m’n enkels!’

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

SLAPPE HAP.

 Stralend steekt een volkse Rotterdamse vrouw naast me in de gym haar loftrompet af bij het zien van de Hollanders op tv. Ze gedragen zich zo supergezellig daarginds in de USA. De vrouw staat voor haar hometrainer, maar voor ze gaat fietsen moet ze kennelijk eerst wat kwijt. Ze wil het hebben over de ‘Hollanditis’. Over al die Oranjegekkies die dansen, zingen, springen en drinken. Een feest van lekker samen met Hollanders onder mekaar zijn. Ons landje dat volgens haar langzamerhand in de stront aan het zakken was, spreekt nu weer een woordje mee. Trots! Zag je die Amerikanen? Vol bewondering staan ze ‘langs de lijn’ te klappen en juichen voor die goedlachse oranje positivo’s uit dat kleine, verre kikkerlandje.

‘In dit land maken we toch nooit meer zoiets mee!’ zegt de vrouw tegen mij.

Ze valt bijna om van opwinding. De vrouw is gehandicapt en loopt al jaren met een stok. Dat zal haar niet lekker zitten, dacht ik nog. Zoiets ...

Dan gaat ze weer los: ‘Stel je eens voor … hier in Rotterdam … een glunderende stoet buitenlanders, migranten, asielzoekers allemaal gekleed in het Rotterdamse groen vrolijk zingend, musicerend en lachend. Vieren we dan als echte Rotterdammers hun feestje met volle teugen mee? Nee, natuurlijk niet! Want dat gaat hier never-nooit gebeuren, man, omdat wij hier niet blij zijn met die buitenlanders. Die maken er hier een zooitje van.’

Gisteren zat ik per ongeluk voor Nederland - Japan. Wat een bagger! Na 18 minuten moest ik al kotsen. Volgens de vrouw zat ik wel vreselijk te overdrijven. Moest ze zonodig ook gaan zitten overdrijven:‘Die Jetten vliegt maar heen en weer naar zijn homovriendje in Australië, terwijl ik geen millimeter mag vliegen! En als ze die Jetten in Nederland es nodig hebben, blijft ie gewoon bij zijn vriendje hangen.’ Het open riool van de Telegraaf en de sociale media stond er natuurlijk vol mee. Vandaar.

Mevrouw heeft gezegd wat ze kwijt wou. Ze zit nu met rooie koontjes op d’r fietsje. Ze trapt zich de tering, maar komt geen meter vooruit.

Exact zoals dat hele kabinet Jette. Ik ben zelf absoluut geen fan van deze regering. Integendeel. Terwijl die vrouw daar doelloos zit te trappen, wil Jetten nog steeds de AOW-leeftijd verhogen, de WIA halveren en verkorten, en de eigen bijdrage in de zorg verhogen. De zorg, die toch al behoorlijk uitgekleed is, wordt ook nog verder aangepakt. Van mij mag er zo snel mogelijk een andere regering komen met PvdA-GroenLinks (PRO), SP, Partij voor de Dieren en vooruit, ook D66 erbij. Een socialere regering, die goed is voor de minima en de rijksten durft aan te pakken.

En pak dan meteen ook die slappe hap voetballende Hollandse miljonairs daarginds aan.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN VOORTDURENDE DREIGING?

          In mijn bijna 76-jarige leven heb ik van de buitenwereld nooit enige dreiging            van gevaar  meegekregen.Toch was die er wel. Niet op straat, maar in mijn  eigen familie. Mijn pedo-opa, de vader van mijn moeder, kon niet van mij  afblijven. Ik was pas 6. Ook aan enkele jonge neefjes en nichtjes heeft hij zich  vergrepen.Mijn opa, mijn opa, mijn opa… niemand was zo’n klootzak als hij.

Natuurlijk ging er in mijn jeugd wel eens wat mis, maar dat bleef bij lokale incidenten. Zonder angstgolf of hysterie. Liep er een dronkenlap over straat? Dan liepen we er als kinderen plagend achteraan. En toen ik zelf eens met te veel drank op de fiets zat, sloot de politie me een nachtje op en kreeg ik een boete van 180 gulden. Het was misbaar van de straat, meer niet.

Er explodeerde in al die jaren nooit een bom in de wijken waar ik woonde. Er werd niemand bewusteloos geslagen of neergestoken. Wel werd er, toen ik 7 was, een buurjongen van 8 vermoord. Piet heette hij. Dat is tot nu toe de enige moord vlakbij mij geweest. Ook is er in de 'seventies' eens een fiets van me gejat in het Oude Noorden. Voor een prikkie kocht ik er een terug van een junk.

        In bijna 76 jaar is er dus nauwelijks iets gebeurd dat aan de grote klok                                   gehangen hoefde te worden. Met uitzondering van de moord op Piet; dat                                 werd destijds breed uitgemeten in de krant en op de radio. Dat van m'n                                    opa werd door de familie stil gehouden.

Tegenwoordig worden berichten, met name door sociale media, vaak op sensationele wijze en zonder context aangeboden en opgeblazen. De lezer smult er in eerste instantie van, maar voelt zich er ook minder veilig door. Kwetsbaarder. De immense hoeveelheid slecht nieuws wekt de indruk dat er voortdurend een reële, actuele dreiging voor iedereen aanwezig is. Terwijl ik, met mijn 76 jaar, bewijs dat het in de realiteit, ondanks de rauwe randjes, meestal wel meevalt.

            Lieve lezer, 

            stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

            stukkiejee.blogspot.com

 

DOE MAAR.

Ik val maar gelijk met de deur in huis. Mijn zussen verrassen me met een uitstapje naar de Doe-Maar-musical vanmiddag. Voor mijn 75e verjaardag.

De musical is een wervelend feest van spel, dans, muziek, zang in een slim steeds weer veranderend décor. Alle DoeMaar toppers komen voorbij.  De songs komen binnen alsof ze nooit weg zijn geweest. De tomeloze inzet van de grote groep acteurs (met o.a. Ellen Pieters, Han Oldigs en Brigitte Heitzer) is een genot om te beleven. Deze musical ziet er gewoon uit als een feestje van de spelers.

Een dynamische voorstelling wordt het. De draaischijven op het podium en de loopband bevorderen de speelsnelheid met name in de hilarische scène als die met drie oude burgerlijke mannen. Ook het gerace met autopetten, in  felle groen-roze Doe Maar kleuren, bevordert de dinamiek. Vanuit de ruimte onder het podium duiken boodschappers met slecht nieuws op en tot slot herrijst daar zelfs een overleden personage.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de songs het moeten doen in deze voorstelling. En ... die doen het ook!! Het verhaaltje dat om die liedjes heen is bedacht, is nogal dunnetjes, onevenwichtig.

De zaal is overduidelijk enthousiast over de uitvoering van de verschillende toppers. Met name voor 'Nachtzuster' en 'Belle Hélène' ontvangt de groep een open doekje. Met 'Is dit alles.' zingt het publiek uit volle borst mee. 

De band, een zeskoppige formatie van jonge muzikanten is geweldig. De musici zitten niet zoals gewoonlijk 'op een kluitje'. Ze zitten verdeeld over alle speelplekken en blazen de ska- en reggaesound, energieker dan ooit, nieuw leven in.

Waar het precies vandaan komt ... ik weet het niet, hoor. Maar bij sommige intro's zit ik ineens te janken, héél even, ... maar toch ... bij: 'Pa', 'Wanneer de bom valt' en 'Nederwiet'. Oude mannen schijnen daar wel vaker last van te hebben. 

Ik ben mijn lieve zussen, alle drie, Lidy, Manda en Nel zó dankbaar voor dit mooie kado .... en nou snotter ik al wèèr! 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com