LEK.

Donderdagavond zou het dan gebeuren.  Ik ga mantra’s zingen, in de Buurvrouw,  een clubhuis in Schiebroek. Kwart voor ach begint het.  Op Google Maps had ik gezien dat het van mijn huis drie kwartier is op de fiets en op 9292 zag ik dat ik met het openbaar vervoer ruim een uur onderweg was.  Het is lekker weer. Ik kies voor de fiets. 19.00 uur ga ik op weg. Nog geen vijf minuten later rijd ik op mijn velg. Achterband lek. Te laat om nog met het openbaar vervoer te gaan. Mantra’s kan ik vanavond wel vergeten.

Als ik dit zit te tikken is het woensdagmiddag. Bijna een week later.. Normaal gesproken doe ik buitenshuis alles op de fiets. Zonder fiets ben ik aangewezen op het Openbaar vervoer of op de benenwagen. Mijn band moest zo snel mogelijk worden geplakt. Doe ik altijd zelf. Geen probleem. Afgelopen zaterdag sjouwde ik met een emmer water naar mijn berging op de begane grond. Ga daar mijn bandje plakken. Ik haal de binnenband uit de buitenband, pomp een beetje lucht in die binnenband en wat zie ik? Niks. Geen luchtbelletjes van een leeg lopende band. Hij  kan dus niet lek wezen. Stop alles  op zijn plaats terug en pomp de band weer op.

Zondag heb ik mijn  fietsje niet nodig. Ik ga naar Hoek van Holland. Een strandwandeling maken. Heerlijk weer: veel zon, af en toe wat bewolking  … wel staat er een gemeen fris windje.

Voordat ik zondagavond naar mijn woning op de 4^e ga, loop  ik nog  even  mijn berging in om te kijken of mijn band nog hard is. Verdomme! Weer zo plat als een dubbeltje! Nu, zo vlak na die  lekkere relaxte strandwandeling heb ik echt geen zin in dit klusje. Dan moet het maar dinsdag want eerder heb ik geen tijd..

Dinsdagavond: weer een plakpoging. Ik vind nu een minuscuul klein gaatje. Er komen luchtbelletjes onder het randje door van het plakkertje over  een eerder gaatje. Een heel moeilijk gaatje was dat. Vlak naast het ventiel. Dat plakkertje krijg ik er met geen mogelijkheid meer af  dus moet er een nieuw plakkertje over dat oude plakkertje heen geplakt worden. Dat gaat niet lukken. Deze band is reddeloos lek.

Er zit niks anders op dan er  een nieuwe binnenband in te laten gooien. Een voorband zou ik zelf nog wel kunnen doen. Maar zo’n achterband is echt veel te ingewikkeld. Zelfs voor een ervaren bandenplakker als ik. Dat wordt een klusje voor de fietsenmaker.

Sinds woensdagochtend staat mijn fietsje daar. Hij stuurt me een sms’je als hij klaar is. Kost. 40 euro.

BLOEMEN, GEBAK, EEN SPELDJE OF EEN BROCHE.

Binnenkort, 15 juni aanstaande ben ik precies 50 jaar lid van de vakbond. Nu heet die bond de FNV maar in de loop van die halve eeuw ben ik lid geweest van het NVV, de ABVA-Onderwijs en  de ABVAKABO. 

Voor mij, kind uit een arbeidersgezin, was het een vanzelfsprekendheid om lid van de bond te worden. De belangen van mij als arbeider, wáár ik ook arbeidde, konden door niets of niemand beter behartigd worden dan door de bond. Nooit heb ik daaraan getwijfeld. 

Op 10 juni ben ik uitgenodigd voor een feestje in het Maritiem museum in Rotterdam. Ik ben natuurlijk niet de enige jubilaris. Want er zijn mensen die al 70, 75, 80 en zelfs ook nog 85 jaar bij de bond zijn. Ik kan het me haast niet voorstellen. Ik zou 110 jaar zijn op mijn 85 jarig bondsfeestje. Allemaal worden ze dus die dag in het zonnetje gezet. Bij elk lustrum hoort een insigne/speldje/broche dat uiteindelijk voor een 85-jarige jubilaris oploopt tot gouden gedenksiraad.

Onlangs kreeg ik een mailtje van de FNV waarin leden gevraagd werden om op jubileumbezoek te gaan bij bondsjubilarissen. Leek me een goed idee. Dus heb ik me daarvoor opgegeven. 

Vandaag was er een kennismakingsbijeenkomst. Er waren, in een zaal die plaats biedt aan 40 mensen, zegge en schrijve vier belangstellenden aanwezig, waaronder ik. Eerder zouden er al meerdere feliciteerders geworven zijn. Snel zou gestart kunnen worden. In duo's, die peilen of jubilarissen zin hebben in bondsbezoek. Dan wordt een datum afgesproken en gaat het duo op visite. Met bloemen, gebak en een speldje of broche.

Gaandeweg die kennismaking, bekroop me een naargeestig gevoel, een gevoel dat me aanstootte en tegen me zei: 

'Doe het niet! Doe het niet! Al dat gedoe! Met wie ga je het doen? En wat voor bloemen en  een taartjes of gebakjes? Begin er niet aan! Straks sta je voor lul bij iemand voor de deur, met je gebak, je bloemen en je speldje of broche. Vergeten. Dement. Doodziek of misschien net dood. 

Of en dat zou ik eigenlijk nog het ergste vinden, de jubilaris is, (bron CBS), een van  de vele duizenden vakbondsleden, ook die van de harde kern, die op de PVV van Wilders is gaan stemmen. Ik weet bijna zeker dat ik die taart dan op het gezicht van de jubilaris plak. Ik ben namelijk allergisch voor ultra rechts ook al is iemand 85 jaar bondslid. Een bondslid stemt gvd links! Misschien kan ik het toch maar beter niet doen.

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN LEVEN ZONDER GELD.

Ik zag de documentaire ‘Een leven zonder geld’. Daarin wordt een Duitse vrouw,  Heidemarie Schwermer, een goed geconserveerde dame op leeftijd, gevolgd, die eind vorige eeuw besloot al haar bezittingen evenals haar gehuurde woning op te geven en te gaan leven zonder geld.

De film laat onder andere zien dat Heidemarie een supermarkt binnen gaat en aldaar voedsel vraagt in ruil voor haar arbeid. De filiaalhouder van de super gaat daar op in en geeft haar allerlei verse groente, vers fruit en wat conserven Zij dweilt als tegenprestatie de winkelvloer. Over haar geldloze/bezitsloze bestaan houdt ze lezingen voor allerlei groeperingen door heel Duitsland en ook daar buiten. Ze gaat uitsluitend op die uitnodigingen voor lezingen in als ze daarvoor betaald wordt in natura: eten, onderdak en reiskosten.

Ze geeft natuurlijk niet aldoor lezingen dus moet ze ook wel eens beroep doen op anderen voor onderdak . Daartoe heeft ze inmiddels een indrukwekkend netwerk opgebouwd en ze vindt altijd wel iemand die haar voor een of meerdere dagen ‘kost en inwoning’ wil verlenen. De grootte van haar netwerk is dusdanig dat ze niet meer dan ‘eens in de zoveel’ tijd een beroep op dezelfde ‘gulle gever’ hoeft te doen.

In de film zien we haar onder andere spreken op een school in Spanje. Daar wordt met verbazing en bewondering gereageerd op de leefwijze van Heidemarie. Een van de leerlingen, in de tienerleeftijd,  merkt echter op dat zij eigenlijk helemaal niet zonder geld leeft,  want zo zegt hij:  ‘U leeft van het geld van anderen …dus u leeft wel degelijk van geld!’ Goed gezien van die knaap!

Tijdens het bekijken van de documentaire bekroop mij steeds het gevoel dat het hier niet zozeer gaat om wel of niet met geld leven als wel om het vertrouwen dat Heidemarie heeft in haar medemensen. Ze heeft er een groot vertouwen in dat het ‘wel goed komt’, dat er vrijgevige mensen genoeg zullen zijn, die haar onbaatzuchtig zullen laten delen in hun bezit. En dat vertrouwen wordt in ieder geval tijdens de documentaire nooit beschaamd. Er is altijd een bed en er is altijd een groenteboer die haar, al dan niet in ruil voor een tegenprestatie, wil helpen aan voedsel en/of onderdak.

Het scheelt ongetwijfeld een slok op een borrel dat Heidemarie, voormalig psychoterapeute, een gedistingeerde indruk maakt en zich netjes gedraagt,  zich verzorgt, kleedt, kortom zij is een dame. Wanneer een ongeschoren, sjofel geklede man, zeg maar een soort ‘vieze man’ uit de ‘Koot en Bie serie’, zoiets als Heidemarie zou proberen, zou hij, dunkt mij kunnen fluiten naar de welwillende, herhaaldelijke gegeven bijstand van zijn medeburgers.

Tijdens het bekijken van de film moest ik ook plots denken aan de eenmalige supergulheid van Rotterdammers. Ik voerde op een zaterdagmiddag in de lente van 2012, samen met anderen, actie om eten en drinken in te zamelen voor de voedselbank. Wij actievoerders vroegen toen aan de winkelende mensen om iets extra’s uit de supermarkt te kopen voor de mensen in Rotterdam die van de voedselbank afhankelijk waren. (Er wordt in Rotterdam echt honger geleden!) Die voedselbank haalde aan het eind van de dag de verzamelde etenswaren (en drank) op en zorgde er weer voor dat het allemaal goed terecht kwam. De reactie van het winkelend publiek was toen hartverwarmend. Er werd ongelooflijk veel extra gekocht voor de voedselbank. Zo’n actie die eenmalig een beroep doet op de vrijgevigheid van mensen is dus prima  … 

Er is natuurlijk een groot verschil tussen de cliëntengroep van de voedselbank en de Duitse dame. Heidemarie kiest er bewust voor om zonder geld te leven. Dat kan niet bepaald gezegd worden  van de voedselbankcliënten. Maar wat beide gemeen hebben is de hartverwarmende onbaatzuchtige, zorgzame en vrijgevige houding van medemensen.2026 laat toch wat anders zien.

 

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

Meer weten over een leven zonder geld:

google op  de film ‘ leven zonder geld’.

TOILETROLLEN

Voor mijn stijve nek loop ik nu al een paar weken bij Robert, een fysiotherapeut. Een vriendelijke jongeman. Een ‘Jerommeke’ look-a-like. Je weet wel, die krachtpatser in de ‘Suske en Wiske’-boeken:. klein van formaat (1.65m), zeer brede schouders en hij wekt bovendien de indruk dat hij halverwege zijn bovenarmen, rollen toiletpapier vastklemt.

 Om 17.00 uur heb ik een afspraak met Robert en om 17.10 uur stapt de cliënte die nog behandeld werd tijdens mijn ongeduldig wachten uit de behandelkamer . De cliënt voor mij blijkt een hoogzwangere dame. Met een hoogrode kleur op haar wangen stapt ze naar buiten. ‘Tot de volgende keer, Jolanda’ zegt Robert niet al te fris. Jolanda lijkt te snikken en loopt, haar pas versnellend naar de uitgang waar een Trevvel taxi op haar wacht. Die taxi stond daar al op haar te wachten toen ik een kwartier geleden aankwam. Hoewel ik al ruim zeven minuten onder behandeling van hem  had moeten staan, liep Robert op zijn dooie akkertje nog even richting zijn vriendin Pen (voluit: Penny), die zijn praktijk schoonmaakt. Die Pen is een leuke meid, lang slank, lang (1.88m)  lang blond haar, paardenstaart, een superkont, waaromheen een super maillot die extreem diep afdaalt in haar bilspleet. Heel jammer alleen dat Pen nauwelijks tietjes heeft èn dat ze bijna twee koppen groter is dan Jero … Robert. Ik weer niet precies wat het is maar ik vind het oprecht zo ontzettend slecht staan, hè, zo’n klein mannetje, met zo’n reusachtige vrouw.

 Druk gebarend maakt Robert aan Pen duidelijk hij het er al bijna heeft op zitten voor vandaag. Hij wijst nog even in mijn richting, zijn laatste cliëntje van de dag. Hij tikt daarbij ook nog een paar keer met zijn wijsvinger op zijn voorhoofd, alsof ik niet helemaal zou sporen. Dat klopt ook wel een beetje. Ik heb  namelijk de laatste keer mijn jas en mijn reserve sleutelbos in zijn praktijkruimte laten liggen. Dat ik de week daarvoor mijn mobiel bij hem was vergeten mee te nemen, moet Robert ook aan Pen vertellen.

 Als Robert hoognodig naar het toilet moet, nemen Pen en ik even de tijd om elkaar wat te troosten. Pen troost mij met mijn beginnende dementie. Ik troost Pen met haar mannetje. ‘Komt goed!’ zeiden we, 'n duet.

 Robert was circa 17.20 uur in zijn behandelkamer. Vandaaruit wenkte hij ons om bij hem te komen. Pen ging niet mee. Zij had geen problemen. Ik wel. Vooral aan mijn nek nog steeds.  Hij had nog 10 minuten voor mij.

 

 Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

HAZENLIPS.

 Brian en JanJaap.

Twee mannen uit twee totaal andere tijden. Brian is van de tweede helft van de vorige eeuw. Iets jonger dan ik. Een vriend van mij is hij nooit geworden. Wel iemand met wie ik veel gespeeld heb: honkbal. JanJaap, ja, die cabaretier bedoel ik, is veel jonger dan ik. Hij is van deze eeuw. Hij is een van mijn favoriete cabaretiers.

 Wat Brian en JanJaap gemeen hebben is de hazenlip. JanJaap praat wel het meest verstaanbare Nederhazenlips maar hij heeft bij mijn weten nooit gehonkbald. JanJaap praat veel duidelijker dan Brian, die hazenlipt met een Anglo-Amerikaanse lipbeweging. Neem de proef maar eens op de som en probeer, bijvoorbeeld met een goede vriend of vriendin,  beide talen eens uit op zijn hazenlips. Eén tip: bij het hazenlips gaan alle woordjes door de neus, hè. Grappig, leerzaam en toch leuk!

JanJaap spreekt niet alleen veel duidelijker hij is ook een heel grappig mens. Zo jong en dan al zo wereldberoemd in Nederland. Hij is hooguit 34 jaar en dan al zeker net zo leuk als Theo Maassen, Hans Teeuwen, Freek de Jonge en Toon Hermans. Tsja  en dan is hij is ook nog eens geëngageerd met de Derde Wereld! Nou ga daar maar eens aan staan. Een topper die jongen. 

Brian daarentegen was een bijzonder vervelend mannetje. Alleen omdat hij  toevallig alle denkbare honkbalspullen in zijn bezit had, vond hij het de normaalste zaak van de wereld dat iedereen op honkbalgebied naar zijn pijpen moest dansen. Kreeg hij zijn zin niet dan pakte hij al zijn spulletjes bij elkaar en ging huilend (jawel!) en stampvoetend naar huis. Tientallen malen heb ik dat ventje zo naar huis zien stampen. Maar meestal deden we gewoon wat hij wou, omdat we dan met die goeie honkbalmaterialen van hem (van zijn vader eigenlijk) verder konden spelen. Brian's onvergetelijke woorden, probeer het ook eens op zijn hazenlips met Amerikaanse tongval:

'Als ik niet mag pitchen, doe ik niet meer mee; .ga ik gewoon naar huis. Neem ik al mijn spullen mee!'

Sportief gezien is het toch nog redelijk goed met Brian gekomen. Hij speelde enige jaren in het eerste team van de honkbalclub Sparta en zelfs is hij een enkele maal uitgekomen voor het Nederlands honkbal negental.

Maatschappelijk gezien is het hem tot voor kort ook voor de wind gegaan.  Hij was jarenlang dè postbode in de Rotterdamse wijk  Spangen. Die popi-postbode kende iedereen en alle wijkbewoners kende hem maar ... (vreemd genoeg) niet als bekende Nederlandse honkballer.

Tot voor kort ging het hem voor de wind, schreef ik, want het valt eenvoudig te raden waar onze Brian nú voornamelijk zit: thuis, weliswaar bij al zijn verzamelde honkbalspulletjes, maar toch. Hij zit thuis dankzij de privatiseringswoede van de Nederlandse overheid, die geen enkel mededogen kende voor de al wat oudere postbode in vaste dienst. Brian mocht niet meer meedoen. Allemaal kregen ze de zak. 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

OP DE FRANSE TOER

Ik ben de laatste weken op de Franse toer. Ik volg twee cursussen, luister naar Franse chansons, ga in de bios naar Franse films, heb de hele dag tv Monde (5) aan, oefen op de fiets hardop mijn uitspraak van die taal  en converseer een keer per week een uurtje met een originele Fransman. Die laatste is dan wel Fransman maar hij woont al zowat 60 jaar in Nederland. Frans blijft natuurlijk voor altijd ‘pour toujours’ zijn moedertaal en die verleert hij nooit.

Ik doe dezer dagen vrijwel alles met de Franse slag omdat ik in de zomer een paar weken op vakantie naar Frankrijk ga. Naar Avignon, het theaterfestival. Dan wil ik de theateracts kunnen volgen en kunnen  communiceren met de andere mensen aldaar. De meeste mensen daar zijn natuurlijk Fransen. 

Een beetje overdreven ben ik wel bezig. Ik ben een half jaar met die taal bezig, terwijl ik straks maar een paar weken in Frankrijk zit. Maar, denk ik dan, misschien ga ik volgend jaar wel weer naar Avignon, of ergens anders naar toe in Frankijk. Hoewel ik daar nog geen plannen voor heb. 

Gisteren was er weer zo’n conversatie gepland met Alain, want zo heet die Fransman, waarmee ik praat.

Het was lekker weer. Ik was in mijn korte broek naar zijn huis gelopen. Dichtbij mijn huis. Hij woont als het ware bij mij om de hoek. Toen ik bij hem aanbelde stond hij al startklaar om al wandelend te converseren of al converserend te wandelen. Tja, zo’n taalgrapje kan makkelijk in de Nederlandse taal. In het Frans kan dat niet. Het Frans is veel strenger gereglementeerd.

Alain nam de leiding van de wandeling die mij al Frans brabbelend zou voeren naar het Kralingse Bos.(Le Bois de Kralingen). Alain was ten tijde van Popfestival van 1970 wel al in Nederland. Hij woonde toen in Amsterdam. Alleen de foto’s had hij destijds gezien. Hij weidde er niet verder over uit. Ik ook niet. Het enige dat ik er over zei was dat er geen enkele Franse musicus op dat festival gespeeld had ‘(Il n'y avait pas des rock-musiciens de France).

’Alain maakte zich bijzonder boos (‘Il s’était fâché) op de hondenbezitters die hun dier los lieten lopen in het bos. Een doodzonde (péché mortel), zeker in dit jaargetijde, waarin vogels ‘nestelen’, ze zo door de honden schrik worden aangejaagd en hun nesten ontvluchten..

Alain wilde toen de wandeling vervolgen over het houten vlonderpad over de plas. Dat zag ik niet zitten. Ik was bang mijn evenwicht daar te verliezen (perdre mon equilibre) en in het water te plonzen. Alain gaf me, heel zorgzaam, een arm, waardoor ik met minder stress  toch over die vlonders heen kwam.

Dat was tevens het einde van onze wandeling. Wij keerden om en gingen op huis aan. (Nous retournerions). 

FIN.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

LULLUH IMMUH EIGUH.

De planties staan erbij als verzope katte, zeiknat. Voorlopig effe geen water geve hoor. Drie dage, vier, vijf… misschien wel twee weke niet? Goed blijve oplette. Effe met je vinger voele of die aarde niet te droog wordt en kijke of dat groenvoer niet de pijp uitgaat.

Belt ze me nou op me huistelefoon? Vijf minute terug loopt ze me nog te maile. Ze wil vast niet dat ik bij d’r langs kom ofzo. Geen idee waarom niet. Zo checkt ze natuurlijk of ik nog thuisleg… of ik niet stiekem al onderweg ben naar d’r. Iets anders ken ik ook niet verzinnen. Dat belletje was precies hetzelfde als dat mailtje. Had ze net zo goed gelijk kenne belle.

Nou heb ik weer kouwe kakkies. Zelfs met die dikke sokke en pantoffels aan me poote. Me jatte zijn nou wel warm, maar dat komt omdat ik op dat toetsenbord leg te ramme. Effe op Toon kijke, m’n hi-tech-ding aan de muur. Hij zegt 21 grade. Valt best mee, toch? Maar me onderbene worde koud, net als me neus. Me neus is kouder dan me vingers, en die ware net nog van ijs. Ik heb vast een paarse neus gekrege. Effe in de spiegel kijke hoor. Ja hoor, ’t is weer zover. Geen gezicht die paarse neus… ben allang blij dat ik vanmiddag niks te doen heb.

Zal ik Toon een graadje hoger zette? Dat ’t 22 grade wordt? Nee joh! ’t Is nog veel te vroeg in de herfst om overdag al op 22 grade te gaan stoke. Dan verwen je je eige veel te veel. Ik betaal me nou al scheel aan gas en licht, bijna 130 euro in de maand. Bijbetale, daar heb ik een broertje dood aan als ’t door dat ‘verwen-stoke’ komt. Maar als ’t nou echt nodig is, dan mot ’t maar. Dan is een hogere rekening ook geen ramp.

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com