EEN VOORTDURENDE DREIGING?

          In mijn bijna 76-jarige leven heb ik van de buitenwereld nooit enige dreiging            van gevaar  meegekregen.Toch was die er wel. Niet op straat, maar in mijn  eigen familie. Mijn pedo-opa, de vader van mijn moeder, kon niet van mij  afblijven. Ik was pas 6. Ook aan enkele jonge neefjes en nichtjes heeft hij zich  vergrepen.Mijn opa, mijn opa, mijn opa… niemand was zo’n klootzak als hij.

Natuurlijk ging er in mijn jeugd wel eens wat mis, maar dat bleef bij lokale incidenten. Zonder angstgolf of hysterie. Liep er een dronkenlap over straat? Dan liepen we er als kinderen plagend achteraan. En toen ik zelf eens met te veel drank op de fiets zat, sloot de politie me een nachtje op en kreeg ik een boete van 180 gulden. Het was misbaar van de straat, meer niet.

Er explodeerde in al die jaren nooit een bom in de wijken waar ik woonde. Er werd niemand bewusteloos geslagen of neergestoken. Wel werd er, toen ik 7 was, een buurjongen van 8 vermoord. Piet heette hij. Dat is tot nu toe de enige moord vlakbij mij geweest. Ook is er in de 'seventies' eens een fiets van me gejat in het Oude Noorden. Voor een prikkie kocht ik er een terug van een junk.

        In bijna 76 jaar is er dus nauwelijks iets gebeurd dat aan de grote klok                                   gehangen hoefde te worden. Met uitzondering van de moord op Piet; dat                                 werd destijds breed uitgemeten in de krant en op de radio. Dat van m'n                                    opa werd door de familie stil gehouden.

Tegenwoordig worden berichten, met name door sociale media, vaak op sensationele wijze en zonder context aangeboden en opgeblazen. De lezer smult er in eerste instantie van, maar voelt zich er ook minder veilig door. Kwetsbaarder. De immense hoeveelheid slecht nieuws wekt de indruk dat er voortdurend een reële, actuele dreiging voor iedereen aanwezig is. Terwijl ik, met mijn 76 jaar, bewijs dat het in de realiteit, ondanks de rauwe randjes, meestal wel meevalt.

            Lieve lezer, 

            stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

            stukkiejee.blogspot.com

 

SCANNEN IN DE SUPER.

De grote Nederlandse supermarkten hebben miljarden winst gemaakt. Veel meer dan vorig jaar. Maar, verzucht de top van die bedrijven: het had miljoenen meer kunnen zijn, want er is op enorme schaal gejat door de klanten. Niet door de klanten die braaf met hun winkelwagentje langs de kassière schuiven. Oké, er zullen  heus wel eens wat artikelen in een tasje onder de boodschappenband door gesnaaid worden. Of er worden, onzichtbaar onder een te ruim zittende  jas, boodschappen meegepikt.

Neen, dè boosdoener voor de grote supermarkten was en is nog steeds de scannende klant. Ik ben er zelf ook zo een. Niet zo een die doelbewust bezig is met jatten. Een paar jaar terug ben ik met scannen begonnen. Ik vond het wel makkelijk. Nooit meer lang in de rij staan en alles kon gelijk in me eigen boodschappenkarretje. Het winkelwagentje hoefde niet gebruikt te worden.

Alleen bij de allereerste keer ging het al fout.  De scancomputer gaf aan dat er een steekproef gehouden moest worden. ‘De medewerker komt er zo aan, een momentje geduld alstublieft,’ zei de computer. Dat eventjes duurde wel zowat vijf minuten. Had ik eigenlijk net zo goed in de rij voor de kassa kunnen gaan staan. Maar goed, er komt een knul aan die moet controleren of ik alles wel gescand heb. Een steekproef van acht artikelen. Zeven artikelen heeft hij gecontroleerd, alle zeven goed. Van de inhoud van mijn boodschappenkarretje heeft hij een zooitje gemaakt. Dan nummer acht … ja hoor, hij heeft beet. Ik heb een pot zure bommen niet gescand.  ‘Ik kan die pot toch nu nog wel even scannen?’ De medewerker lijkt in zijn sas: ‘Neen meneer, ik moet u nu naar een van de kassa’s verwijzen. Zet al uw boodschappen daar op de band en reken bij de kassière af.’ Leuk baantje heeft die knul, als hij van zichzelf niet wantrouwig is, wordt hij het vanzelf wel.

Het was de eerste en de laatste keer dat dat me is overkomen. Irritant is wel dat er steeds weer een medewerken moet komen opdraven om te kijken of ik wel boven de achttien ben en dus bier of wijn mag kopen. Terwijl op een kilometer afstand te zien is dat ik zowat eenentachtig ben.

Steekproeven krijg ik niet altijd, soms één per vier weken, soms drie weken achter elkaar. Behalve die eerste keer is het eigenlijk steeds goed gegaan. Het aandoenlijke van mijn supermarkt is dat elke foutloze steekproef beloond wordt met een zegeltje. Een stroopwafelzegeltje. Als je zes van die zegeltjes hebt geplakt op de zelfscanspaarkaart, krijg je gratis een pakje stroopwafels. Joepie!

Eerlijk gezegd waren niet al mijn scans foutloos. Ik heb het geluk gehad dat er niet altijd gecontroleerd werd. Als ik thuis ben kijk ik de scanbon altijd nog even na. Dan zie ik dat ik nogal eens wat vergeten ben te scannen: een komkommer, een stuk  zalm, wasverzachter, Surinaamse broodjes, een pak hagelslag en zelfs een duur pak wasmiddel. Niet allemaal in één week natuurlijk. Over een periode van een week of acht. Dat gaat bij mij, ongelogen, per ongeluk.

Als je duizenden klanten hebt zoals ik, dan mis je als onderneming aan het eind van de rit wel wat omzet. En dan heb je ook nog de kleptomanen, die welbewust lopen te graaien. De supermarkten zelf bezondigen zich daar zelf ook schaamteloos aan. Hoe komen ze anders aan die superwinsten in deze tijd van recessie?!