PUS.

PUS 

Vandaag, 1 september, is het zwemseizoen voor mij weer geopend. Lekker elke dinsdagochtend van half tien tot half elf baantjes trekken in het ondiepe, verwarmde ‘babbelbad’. De maanden juni en juli zijn qua zwemmen niet aan mij besteed, omdat dan het 'banenzwemmen' ter wille van het zeer lucratieve baby- en kleuterzwemmen naar zeer onpopulaire tijden wordt verplaatst. 

Ik pas ervoor om van half twee tot half drie in het door dat kleine grut verontreinigde bassin te gaan spetteren. Zwemmen vind ik heerlijk, maar alleen kort na een licht ontbijtje. Het deed mij goed dat een aantal badgasten het plezierig vond dat ik weer mee kwam badderen. 

Willy (78) bijvoorbeeld, dat kleine Brabantse Proppie, dat het liefst heel haar zwemuurtje leegloopt op mij. Wanneer ik haar na een minuut of tien loslaat (figuurlijk) en even de vaart erin zet, zie ik haar twee minuten later nog geheel in trance ‘aan de praat’ met… niemand. Willy had niet in de gaten gehad dat ik me even in de hoogste versnelling had gezet. 

Henk (80) vindt het ook fijn dat ik er weer ben. Hij praat graag; niet zo lang. Heeft vast te maken met zijn oren. Zingen gaat hem echter prima af. Hij heeft een prachtige bas. Zwemmend zingt hij popsongs uit de sixties en seventies. Vandaag stonden 'Light my fire' van The Doors, 'Eve of Destruction' van Barry McGuire en – je verwacht het niet van een bas – 'Jolene' van de legendarische Dolly Parton op het programma. Enkele zwemsters begonnen spontaan mee te zingen... aandoenlijk. 

Mijn plan voor de middag was om in Rotterdam-Noord naar een optreden te gaan van zanger Kevin Komodo, een artiest uit de stal van de Rotterdamse producent Bureau Fratsen (zie de beschrijving hieronder). Dat kon helaas niet doorgaan, omdat ik precies op dat tijdstip een afspraak had met mijn huisarts. 

Ik had namelijk veel last van m’n rechter grote teen. Er was een blaartje gesprongen en vervolgens ontwikkelde zich op die plek een klein zwerend wondje. Ondanks mijn zorgvuldige aanpak – sodabadjes, pus uitknijpen, zalf smeren en pleisters plakken – wilde het maar niet helen. Pijnlijk was elke stap die ik met mijn schoenen aan zette. 

Maar bij het afdrogen van mijn voeten na het zwemmen merkte ik dat de pijn, die voor het zwemmen nog heftig was, als bij toverslag was verdwenen. 

De afspraak met de huisarts wilde ik toch niet afzeggen. De dokter kneep nog wel even in het wondje, maar er kwam niks meer uit. Hij keek me lachend aan en zei: 'Dat werkje heeft u al heel goed voor mij gedaan. Dank u wel daarvoor. Dat laatste beetje pus dat er nog in zat, is er daarnet in het zwembad gewoon uitgesijpeld. Mooi toch?’ 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

*Meer weten over de producent uit deze column?* 

**Over Bureau Fratsen:**

Bureau Fratsen is een eigenzinnig Rotterdams productie- en evenementenbureau dat bekendstaat om zijn intieme, verrassende en vaak humoristische culturele projecten. Met een scherp oog voor lokale talenten en Rotterdamse originaliteit organiseren zij kleinschalige concerten, theatervoorstellingen en acts op bijzondere locaties in de stad. Bureau Fratsen brengt cultuur met een knipoog, dicht bij de Rotterdammer.