PUS.

PUS 

Vandaag, 1 september, is het zwemseizoen voor mij weer geopend. Lekker elke dinsdagochtend van half tien tot half elf baantjes trekken in het ondiepe, verwarmde ‘babbelbad’. De maanden juni en juli zijn qua zwemmen niet aan mij besteed, omdat dan het 'banenzwemmen' ter wille van het zeer lucratieve baby- en kleuterzwemmen naar zeer onpopulaire tijden wordt verplaatst. 

Ik pas ervoor om van half twee tot half drie in het door dat kleine grut verontreinigde bassin te gaan spetteren. Zwemmen vind ik heerlijk, maar alleen kort na een licht ontbijtje. Het deed mij goed dat een aantal badgasten het plezierig vond dat ik weer mee kwam badderen. 

Willy (78) bijvoorbeeld, dat kleine Brabantse Proppie, dat het liefst heel haar zwemuurtje leegloopt op mij. Wanneer ik haar na een minuut of tien loslaat (figuurlijk) en even de vaart erin zet, zie ik haar twee minuten later nog geheel in trance ‘aan de praat’ met… niemand. Willy had niet in de gaten gehad dat ik me even in de hoogste versnelling had gezet. 

Henk (80) vindt het ook fijn dat ik er weer ben. Hij praat graag; niet zo lang. Heeft vast te maken met zijn oren. Zingen gaat hem echter prima af. Hij heeft een prachtige bas. Zwemmend zingt hij popsongs uit de sixties en seventies. Vandaag stonden 'Light my fire' van The Doors, 'Eve of Destruction' van Barry McGuire en – je verwacht het niet van een bas – 'Jolene' van de legendarische Dolly Parton op het programma. Enkele zwemsters begonnen spontaan mee te zingen... aandoenlijk. 

Mijn plan voor de middag was om in Rotterdam-Noord naar een optreden te gaan van zanger Kevin Komodo, een artiest uit de stal van de Rotterdamse producent Bureau Fratsen (zie de beschrijving hieronder). Dat kon helaas niet doorgaan, omdat ik precies op dat tijdstip een afspraak had met mijn huisarts. 

Ik had namelijk veel last van m’n rechter grote teen. Er was een blaartje gesprongen en vervolgens ontwikkelde zich op die plek een klein zwerend wondje. Ondanks mijn zorgvuldige aanpak – sodabadjes, pus uitknijpen, zalf smeren en pleisters plakken – wilde het maar niet helen. Pijnlijk was elke stap die ik met mijn schoenen aan zette. 

Maar bij het afdrogen van mijn voeten na het zwemmen merkte ik dat de pijn, die voor het zwemmen nog heftig was, als bij toverslag was verdwenen. 

De afspraak met de huisarts wilde ik toch niet afzeggen. De dokter kneep nog wel even in het wondje, maar er kwam niks meer uit. Hij keek me lachend aan en zei: 'Dat werkje heeft u al heel goed voor mij gedaan. Dank u wel daarvoor. Dat laatste beetje pus dat er nog in zat, is er daarnet in het zwembad gewoon uitgesijpeld. Mooi toch?’ 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

*Meer weten over de producent uit deze column?* 

**Over Bureau Fratsen:**

Bureau Fratsen is een eigenzinnig Rotterdams productie- en evenementenbureau dat bekendstaat om zijn intieme, verrassende en vaak humoristische culturele projecten. Met een scherp oog voor lokale talenten en Rotterdamse originaliteit organiseren zij kleinschalige concerten, theatervoorstellingen en acts op bijzondere locaties in de stad. Bureau Fratsen brengt cultuur met een knipoog, dicht bij de Rotterdammer.

DE BAL.

Meneer! Meneer!! Die bal. Meneer houd die bal tegen! Die bal!!... Meneer …  De bal rolt met een behoorlijke vaart de Rotte in.

Een wat oudere heer staat langs de kant van het water. Hij fotografeert de zwanenfamilie. Vader en moeder zwaan zoeken hun voedsel op de bodem van het riviertje. De twee met bruine en witte veren getooide jongen, trachten hun ouders om beurten na te doen. 

Twee ventjes van zo’n jaar of acht komen achter de bal aangerend. Ze houden halt aan weerskanten hem. Hij stopt zijn fototoestel in de binnenzak van zijn regenjas.

‘Hoorde u ons niet, meneer?’  vragen ze en ze kijken beteuterd hun bal na. Die drijft steeds verder van de kant af.

Vader en moeder zwaan zijn nu extra alert. Met hun vleugels maken pa en ma zwaan zich groot en breed. Ze houden de bewegingen van zowel de mensen op de kant als de bal in het water scherp in de gaten.

Nee, hij had de jongens niet horen roepen.

Het water is hier te koud en te diep, om de bal zwemmend of wadend te pakken. Bovendien kan je maar beter uit de buurt van zwanen met jongen blijven, zegt hij tegen de voetballertjes. Zwanen verdedigen hun jongen zeer agressief. Hij heeft wel eens gehoord dat  een grote boze zwaan met één van zijn vleugels de arm van een jongeman gebroken heeft.

Terwijl de zwanen zich ogenschijnlijk relaxed naar een rustiger plekje op het water bewegen, vertelt hij, dat het hem vroeger lukte om een bal weer op het droge te krijgen door stenen of bonken klei vlak achter de bal te gooien. Door de golfslag werd dan de bal weer naar de kant gedreven.

Dat lijkt die jongens een goed idee. Ze gaan gelijk op zoek naar stenen.  Het mikken gaat hen niet zo goed af. Nu eens gooien ze precies òp de bal, dan weer er vlak vòòr of er ver óverheen. Al  met al is de bal na vijf minuten nog verder weg gedreven dan toen ze begonnen met gooien.

‘Geef mij eens een paar stenen,’ zegt hij en trekt zijn jas uit. Gooien kan hij, zeg!  Want binnen een paar minuten ligt de bal tegen de kademuur aan. Nog steeds wel in het water. Bijna  één meter onder het voetpad langs de kade. Veel te diep voor de korte armen van de jongens.’ Hij zet zijn hoed af, trekt zijn colbertje uit en stroopt zijn mouwen op. Hij gaat op de kade liggen en rolt met één hand de bal langs de kademuur omhoog.  

‘Bedankt meneer, ….hé meneer, voetbalt u even met ons mee?’ ‘Nee, die tijd is jammer genoeg geweest. ’

De jongens vinden het goed dat hij een foto van ze maakt als ze een balletje trappen. Ook schiet hij nog een plaatje van de zwanen,  die Inmiddels weer terug zijn op het plekje in de Rotte, waarvan ze door de bal verdreven werden. Onverstoorbaar grazen ze daar nu weer.