Geheel onverwachts krijg ik vanavond buurvrouw Ceny op bezoek. Ik ben net klaar met eten. Ik wilde nog even een stukje 'Theo en Thea' anno 2026 meepikken bij het herdenkingsprogramma '75 jaar jeugd-televisie in Nederland' op Ned 3. Mijn kinderen waren nog geen tien jaar toen ik samen met hen naar dit prachtige, baanbrekende duo keek. Theo en Thea waren mijn favorieten. Onbegrijpelijk is het dan dat ik, blijkbaar al na enkele fragmenten waarin dat koppel figureert, in slaap val. Ik schrik wakker van de deurbel. Van Theo en Thea is geen spoor meer te bekennen.
Er wordt één keer op m’n bel gedrukt. Geen bekende dus, want al mijn kennissen weten dat ze twee keer moeten bellen. Anders doe ik niet direct open. Bij één keer bellen loop ik eerst naar mijn keukenraam om te kijken wie er voor de deur staat. Dat doe ik nu dus ook. Daar zie ik vaag een persoon staan zwaaien met een pakje. Alsof die wat komt bezorgen. Raar, op de zondagavond? Ik zie een onbekende maar vriendelijke glimlach, wat me doet besluiten om toch maar open te doen.
Pas dan zie en hoor ik dat het Ceny is. Vanmiddag ontmoette ik haar nog. Nou ja, ontmoette... ze riep van twee hoog naar mij, beneden op de grond:
"Zo, dat is lang geleden dat ik u gezien heb!"
Ik wist haar naam toen al niet meer. Het is zeker een jaar geleden dat ik haar ontmoette in de metro. We liepen destijds samen naar ons appartementencomplex en het was voor ons beiden een verrassing dat we in hetzelfde gebouw bleken te wonen. Sindsdien had ik haar niet meer gezien.
"Waar ben je al die tijd geweest?" riep ik naar boven.
"In Aruba," verstond ik. Wat ze verder zei hoorde ik niet.
"O," zei ik gelijk, alsof ik het allemaal prima had begrepen.
"Kom binnenkort wat bij me drinken... koffie, thee... praat makkelijker."
"Goed idee," reageerde ze.
Leuk, Ceny! Ik vind haar ècht tof.
"Zo, dat is lang geleden dat ik u gezien heb!"
Ik wist haar naam toen al niet meer. Het is zeker een jaar geleden dat ik haar ontmoette in de metro. We liepen destijds samen naar ons appartementencomplex en het was voor ons beiden een verrassing dat we in hetzelfde gebouw bleken te wonen. Sindsdien had ik haar niet meer gezien.
"Waar ben je al die tijd geweest?" riep ik naar boven.
"In Aruba," verstond ik. Wat ze verder zei hoorde ik niet.
"O," zei ik gelijk, alsof ik het allemaal prima had begrepen.
"Kom binnenkort wat bij me drinken... koffie, thee... praat makkelijker."
"Goed idee," reageerde ze.
Leuk, Ceny! Ik vind haar ècht tof.
Wat ik nog niet eerder heb mogen meemaken gebeurt nu: Ceny staat nog géén twee uur na onze ‘balkonscène’ met iets lekkers te eten – Ayaka – voor de deur.
Er zat niet eens voldoende tijd tussen om hier stiekem op te hopen.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
