AYAKA.

Geheel onverwachts krijg ik vanavond buurvrouw Ceny op bezoek. Ik ben net klaar met eten. Ik wilde nog even een stukje 'Theo en Thea' anno 2026 meepikken bij het herdenkingsprogramma '75 jaar jeugd-televisie in Nederland' op Ned 3. Mijn kinderen waren nog geen tien jaar toen ik samen met hen naar dit prachtige, baanbrekende duo keek. Theo en Thea waren mijn favorieten. Onbegrijpelijk is het dan dat ik, blijkbaar al na enkele fragmenten waarin dat koppel figureert, in slaap val. Ik schrik wakker van de deurbel. Van Theo en Thea is geen spoor meer te bekennen.

Er wordt één keer op m’n bel gedrukt. Geen bekende dus, want al mijn kennissen weten dat ze twee keer moeten bellen. Anders doe ik niet direct open. Bij één keer bellen loop ik eerst naar mijn keukenraam om te kijken wie er voor de deur staat. Dat doe ik nu dus ook. Daar zie ik vaag een persoon staan zwaaien met een pakje. Alsof die wat komt bezorgen. Raar, op de zondagavond? Ik zie een onbekende maar vriendelijke glimlach, wat me doet besluiten om toch maar open te doen.

Pas dan zie en hoor ik dat het Ceny is. Vanmiddag ontmoette ik haar nog. Nou ja, ontmoette... ze riep van twee hoog naar mij, beneden op de grond:
"Zo, dat is lang geleden dat ik u gezien heb!"
Ik wist haar naam toen al niet meer. Het is zeker een jaar geleden dat ik haar ontmoette in de metro. We liepen destijds samen naar ons appartementencomplex en het was voor ons beiden een verrassing dat we in hetzelfde gebouw bleken te wonen. Sindsdien had ik haar niet meer gezien.
"Waar ben je al die tijd geweest?" riep ik naar boven.
"In Aruba," verstond ik. Wat ze verder zei hoorde ik niet.
"O," zei ik gelijk, alsof ik het allemaal prima had begrepen.
"Kom binnenkort wat bij me drinken... koffie, thee... praat makkelijker."
"Goed idee," reageerde ze.
Leuk, Ceny! Ik vind haar ècht tof.

Wat ik nog niet eerder heb mogen meemaken gebeurt nu: Ceny staat nog géén twee uur na onze ‘balkonscène’ met iets lekkers te eten – Ayaka – voor de deur. 

Er zat niet eens voldoende tijd tussen om hier stiekem op te hopen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

SCÈNES UIT EEN HUWELIJKSDAG.

Woensdag 28 december trouwt mijn zoon Freek (44) met Sarah (??). In het Rotterdamse stadhuis. Ik ben al vroeg op. Half zeven. Un peu nerveux. Voor het eerst sinds maanden draag ik weer iets anders dan zwart. Ik twijfel of ik helemaal in het zwart zou gaan. Besluit toch maar een wit coltruitje aan te doen. Voor de rest ben ik in het zwart. Later zie ik mijn kleinzoontjes, (de kinderen van mijn jongste zoon Ralf en zijn vrouw) helemaal in het zwart gekleed. Had ik het ook wel kunnen doen, eigenlijk.

Om half twaalf. In een klein gezelschap trouwen ze.  Freek zijn moeder, Winny (mijn ex) en ik, zijn vader, zijn er vanzelfsprekend ook bij. De grote vrolijke bruiloft met heel veel gasten staat al op de agenda: 2 september 2023. Natuurlijk zijn er vandaag getuigen: voor Freek zijn dat zijn trouwe vriend Thijs (vanaf de lagere school al) en Ralf, Freek zijn broer.  Sarah, de bruid, heeft haar zus en een hoogzwangere vriendin gevraagd om te getuigen.  

Langzamerhand komen de genodigden het stadhuis binnen druppelen. De ouders van de bruid, de getuigen, Winny en zelfs twee zussen van mij (Manda (op de fiets helemaal uit Ommoord!)  en Lidy) zij willen dit graag meemaken.

Als de club compleet is gaan we naar de trouwzaal. Het bruidspaar voorop. Wat een mooi stel! Speels en toch stijlvol gekleed. De ambtenaar van de burgerlijke stand (hij heeft een lange jurk aan) maakt grapjes, waarvan ik er maar één onthouden heb: zijn functie is Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand. In het stadhuis noemen ze zo iemand een BABS. BABS, zo’n naam voor  een man in een lange jurk, dan word je niet serieus genomen. De BABS geeft ook nog een serieus advies voor het echtpaar:  zeg bij onenigheid altijd tegen elkaar: ’je hebt gelijk.’

Als alle handtekeningen gezet zijn, verhuizen we naar ‘de felicitatieruimte’. Er wordt omhelst, gezoend en gefotografeerd. Dan gaan we naar de Markthal om te lunchen.

Ik ben gespannen. Dat komt omdat ik vandaag mijn schoondochter Ilona (Ralf zijn vrouw), voor het eerst in zeven jaar zie. Ik weet niet hoe met haar om te gaan. Die twee kleine jongens zijn mijn kleinzonen. Hun heb ik de laatste zeven jaar één keer gezien. Het opa-zijn ben ik inmiddels verleerd. Van de oudste, Bent, ben ik de eerste twee jaar van zijn leven nog  oppas opa geweest. Ik vraag me af of hij nog weet wie ik ben. Voor de jongste, Markus, ben ik een onbekende man. De kinderen begroeten me als ze komen en zeggen me gedag, als ze gaan.

Winny, mijn ex, komt tijdens het eten naast me zitten. Dat vind ik fijn, ontspannend.  We zitten te lunchen in ‘21-Pinchos’. Tapas eten we. Heel veel en heel lekkere kleine hapjes: vis, kip, spek, stokbrood, frites en nog veel meer.

Om half vier is ‘het trouwgebeuren’ voorbij. Ik hoor van Freek dat hij en zijn kersverse echtgenote vandaag en de komende dagen nog leuke dingen gaan doen: heel hoog overnachten in een hotel ergens in Rotterdam, een dagje Gent en nog meer maar dat verklapt Freek me niet.

Ik zeg de nog aanwezigen gedag. Ga naar huis. Loop van de Markthal naar het metrostation en neem de metro, die er gelukkig al snel aankomt.