STILTECOUPÉ

In de trein naar Den Bosch raakte ik aan de praat met Madeleine, een oma uit Houten. Ik was haar de oren van het hoofd aan  het kletsen over de tijd dat ik op de toneelschool in Utrecht zat, zij raakte niet uitgepraat over haar demente moeder (88), die in Roermond woont en die ze volgens haar schuldgevoel veel te weinig bezoekt. 

Dan staat plotsklaps een vriendelijk ogende jongeman met kortgeknipt peenrood haar voor onze neus met het verzoek om te stoppen met praten omdat we in een stiltecoupé zitten. Twaalf zitplaatsen in die coupe, voor menen die willen, lezen, nadenken, dagdromen, puzzelen, kleuren, tekenen of mediteren. Zowel ik als Madeleine zijn verrast. Ik vraag aan die rooie hoe hij erbij komt, dat dit een stiltecoupé is.  Dan wijst hij met zijn vingertje naar een plek boven de toegangsdeur van de coupé.. Daar is een icoontje te zien van een hoofd met een vinger voor zijn lippen. De laatste keer dat ik reisde met de trein was het woord stilte of silence op de treinruit geplakt. 

Nu ik dat eenmaal weet, reis ik zwijgend verder. Zowel Madeleine als ik vinden het wel jammer . We hadden het even gezellig met elkaar.

Inmiddels ben ik verrast door mooie stukjes theater. Tsja hoe moet ik het noemen: een artiest, die duidelijk verschillende rommelmarken en autsloperijen is af geweest om een slapstick act over de geschiedenis van kippensoep te presenteren in een uitverkochte, doodsbenauwde tent. Heel grappig, uitermate inventief. Godzijdank duurt het maar een kwartier. Om te lachen en toch ook leuk ... èn voor elck wat wils: naast me zit in een rolstoel een zwaar gehandicapte, kwijlende man (circa 35 jaar), op een kletsnatte theedoek te sabbelen, hij ontblootte enkele malen zijn veel te grote kunstgebit on te lachen om het gebodene. Ik dacht aanvankelijk dat mijn buurman bij de act hoorde. Maar dat bleek niet zo te zijn.

De tweede act die ik vanavond zag was een doodgewone cabaret monoloog door een tamelijk jonge man die het niet over zijn lippen kan krijgen dat hij verliefd wordt op een veel, 20 jaar, oudere vrouw, die wel raad weet met zo'n jong kippetje.'

 

De cabaretier is een duidelijke beginner. Hij vertelde het verhaal leuk Ook de mise en scene: de verteller staat werkelijk hier achter de bar van een echt café, de dame is fictief aanwezig op een van barkrukken. Het publiek, zit in rijen voor de bar en wordt bij het verhaal betrokken door de pilsjes die de 'barman' uitdeelt. 

Eerlijkheidshalve moet ik hier wel noteren dat  mijn buurvrouw  mij op een gegeven moment aanstootte en zei: 'Wakker blijven, hoor! Je zit op de eerste rij.' Ik schijn dus even weg gedut te zijn.