STILTECOUPÉ Den Bosch 2026

In de trein naar Den Bosch raakte ik aan de praat met Madeleine, een oma uit Houten. Ik was haar de oren van het hoofd aan  het kletsen over de tijd dat ik op de toneelschool in Utrecht zat, zij raakte niet uitgepraat over haar demente moeder (88), die in Roermond woont en die ze volgens haar schuldgevoel veel te weinig bezoekt. 

Dan staat plotsklaps een vriendelijk ogende jongeman met kortgeknipt peenrood haar voor onze neus met het verzoek om te stoppen met praten omdat we in een stiltecoupé zitten. Twaalf zitplaatsen in die coupe, voor mensen die willen, lezen, nadenken, dagdromen, puzzelen, kleuren, tekenen of mediteren. Zowel ik als Madeleine zijn verrast. Ik vraag aan die rooie hoe hij erbij komt, dat dit een stiltecoupé is.  Dan wijst hij met zijn vingertje naar een plek boven de toegangsdeur van de coupé. Daar is een icoontje te zien van een hoofd met een vinger voor zijn lippen. De laatste keer dat ik reisde met de trein was het woord 'stilte' of 'silence' op de treinruit geplakt. 

Nu ik dat eenmaal weet, reis ik zwijgend verder. Zowel Madeleine als ik vinden het jammer . We hadden het even gezellig met elkaar.

Inmiddels ben ik in Den Bosch en word ik verrast door mooie stukjes theater. Tsja hoe moet ik het noemen: een artiest, die duidelijk verschillende rommelmarken en autsloperijen is af geweest om een slapstick act over de geschiedenis van kippensoep te presenteren, in een uitverkochte, doodsbenauwde tent. Heel grappig, uitermate inventief. Godzijdank duurt het maar een kwartier. Om te lachen en toch ook leuk ... èn voor elck wat wils: naast me zit in een rolstoel een zwaar gehandicapte, kwijlende man (circa 35 jaar), op een kletsnatte theedoek te sabbelen, hij ontblootte enkele malen zijn veel te grote kunstgebit om te lachen om het gebodene. Ik dacht aanvankelijk dat mijn buurman bij de act hoorde. Maar dat bleek toch niet zo.

De tweede act die ik vanavond zag was een doodgewone cabaret monoloog over een jonge man, die helemaal in de war is: hij wordt verliefd op een veel, 20 jaar, oudere vrouw, die wel raad weet met zo'n jong haantje.

De cabaretier is een 'absolute beginner'. Hij vertelde het verhaal leuk Ook de mise en scene: de verteller staat werkelijk hier, achter de bar van een echt café, de dame is fictief aanwezig op een van barkrukken. Het publiek, zit in rijen voor de bar en wordt bij het verhaal betrokken door de pilsjes die de 'barkeeper' uitdeelt. 

Eerlijkheidshalve moet ik hieraan toevoegen dat  mijn buurvrouw  mij op een gegeven moment aanstootte en zei: 'Wakker blijven, meneer! Je zit op de eerste rij!' 

Was ik even weg gedut. Dacht nog wel dat het me boeide.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

VRIENDSCHAP? EEN ILLUSIE. (8) PIETJE.

 Pietje Fransen is een van de gassies op school met wie ik een bijzondere band heb. Hij kan absoluut niet leren. Is wel goed in sporten en het is een lefgosertje.

Hij springt op school uit het raam van de tweede verdieping.. Zijn hondje staat alleen aan de overkant van de straat. Daar moet ie gelijk op af. ‘Ik kom vanmiddag wel weer terug!’

Boeren en scheten laten in de klas, doet ie gewoon. En als de meester er wat van zegt, antwoordt Pietje dat hij zo’n vreselijk buikpijn heeft. Hij stinkt ook als ie géén scheet had gelaten …  ik weet niet precies wat voor stank … beetje zurig … ranzig. Niemand wil naast hem zitten of zijn jasje over Pietje zijn jas hangen. Ik doe het ook niet. De meester hééft hem wel eens een keer naar huis gestuurd: ‘Je gaat je eerst maar eens lekker wassen, Pietje, schone kleren aantrekken. Dan wil ik je hier weer terugzien.’ Na drie weken is hij er weer … in die zelfde kleren.

Piet zingt ook graag. Dat verwacht je niet van hem. Het klinkt nog aardig ook. Het liefst zingt hij ‘stoute liedjes’ zoals: tiet-en-kont, tiet-en-kont, tiet-en-kont-kont-kont enz. op de melodie van de Radetzky-Mars van Johan Strauss. Ook verzint hij ze zelf; over Elsje bijvoorbeeld, een lelijk,  peenroodharig klasgenootje van ons, zingt hij een zelf bedacht melodietje:

‘….en die Els,

die is zo’n rare,

kromme benen,

dikke billen

rooie haren…….’

Iedereen lachen en ach, die Elsje, ze schaamt zich dood. Zielig, hoor. Moet Pietje voor straf een tijdje op de gang staan van de meester. Vanaf de gang maakt hij ons in de klas aan het lachen door steeds met een andere gek gezicht voor het gangraam te springen.

Op een morgen, komt een grote man de klas in, ‘dat is een ‘stille’’, zegt de meester later. Onze meester en de ‘stille’ smoezen even met elkaar. Als die ‘stille’ weer weg is, zegt de meester, lijkbleek inmiddels, dat Pietje op zijn fietsje is platgereden door een vrachtwagen.

Een paar dagen later zitten we met de hele school in de kerk aan weerskanten van dat kleine witte kistje. Die eerste drie-en-een-halfjaar op school heeft hij  veel lol gemaakt. Ik zal hem niet gauw vergeten met zijn bolle, brutale stekelkop. Pietje Fransen is geen boezemvriend van mij; wel een toffe klasgenoot. Hij slaat Paultje de Jong voor mij in elkaar. Die Paultje loopt me steeds te zieken: ‘lelijke brillenjood’, ‘lelijke brillenjood’. Dat wil Pietje niet horen,  want ik ben zijn vriend. Daarom deelt hij gewoon een paar tikkies uit. ik hoef hem helemaal niks te vragen. Het enige dat ik voor hem terug kan doen is repetities, dictees en allerhande huiswerk maken in Pietjes slonzige handschrift. De laatste tijd ga ik ook gewoon naast hem zitten en hang ik mijn jas over zijn jas op de haak. Dat doe ik ruim een half jaar zo en dan ineens is Pietje  dood.