Een goede danser ben ik nooit geweest. Mijn moeder stimuleerde mij, toen ik tiener was, om op dansles te gaan. Daar was thuis nauwelijks geld voor. Zij deed dit destijds af met de bezwerende woorden: 'Komt het niet uit de lengte, dan komt het wel uit de breedte'. Zij vond het simpelweg bij de opvoeding horen. Dansles. Ik niet. Ik houd niet van verplichte pasjes, bah!
Toen ik een jaar of dertig was, ging ik op Afrikaanse dans. Dat leek me leuk, vrij en los. Maar het bleek al snel volop te draaien om vaste pasjes. Ik moet op die cursus, als onhandige struikelaar, de lachlust hebben opgewekt van de dansleraar en de vrolijke muzikanten.
Als tiener in de zestiger jaren van de vorige eeuw was ik op feestjes en dansavonden op school juist heel gelukkig met mijn wilde, vrije dans. Op de klanken van Pink Floyd en The Soft Machine kon ik lekker 'uit mijn dak gaan'. Ook door rockgroepen als The Rolling Stones en The Animals liet ik me qua dans af en toe flink gek maken. Dat was ònze moderne dans: die wilde, vrije, losse bewegingen op (symfonische) rockmuziek.
Moderne dans als podiumkunst kwam pas later, aan het eind van de vorige eeuw, echt tot ontwikkeling. In mijn woonplaats Rotterdam is Conny Janssen nu bijna 35 jaar hét boegbeeld van de moderne dans. Hier zie en volg ik het werk van haar en haar dansers graag. Kort geleden hield zij een open dag. Daar hoorde ik dat er een gigantisch Danshuis gaat komen in Rotterdam. Het grootste van Europa. Een plek voor alle mogelijke dansen, voor iedereen: profs en amateurs, van jong tot oud. Er komen veertien dansstudio’s, een gym, een open podium en op het dak een grote feestzaal met een prachtig uitzicht over de Maas. Allemaal ondergebracht in het voormalige HAL-pakhuis, de oude Provimi-fabriek van bijna 10.000 vierkante meter op Katendrecht, direct naast het migratiemuseum Fenix. Het is een prestigieus project van de Rotterdamse filantropische Stichting Droom en Daad.
Vanmiddag was ik op die plek. Rotterdammers en mensen uit de danswereld waren uitgenodigd om het gedeeltelijk onttakelde fabriekspand te bekijken, de plannen te bespreken en een drankje te drinken. De unieke locatie konden we alvast inwijden met een dansje op de brede kade, tussen de Maas en het toekomstige Danshuis. Er wordt daar echt iets fabelachtigs gerealiseerd. In 2030 is het pas helemaal klaar. Het Danshuis; de plek waar ik gelukkig naar niemands pijpen hoef te dansen.
Google: Danshuis Rotterdam (boordevol info)
Kan ook: Danshuis.nl
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
Geen opmerkingen:
Een reactie posten