In mijn bijna 76-jarige leven heb ik van de buitenwereld nooit enige dreiging van gevaar meegekregen.Toch was die er wel. Niet op straat, maar in mijn eigen familie. Mijn pedo-opa, de vader van mijn moeder, kon niet van mij afblijven. Ik was pas 6. Ook aan enkele jonge neefjes en nichtjes heeft hij zich vergrepen.Mijn opa, mijn opa, mijn opa… niemand was zo’n klootzak als hij.
Natuurlijk ging er in mijn jeugd wel eens wat mis, maar dat bleef bij lokale incidenten. Zonder angstgolf of hysterie. Liep er een dronkenlap over straat? Dan liepen we er als kinderen plagend achteraan. En toen ik zelf eens met te veel drank op de fiets zat, sloot de politie me een nachtje op en kreeg ik een boete van 180 gulden. Het was misbaar van de straat, meer niet.Er explodeerde in al die jaren nooit een bom in de wijken waar ik woonde. Er werd niemand bewusteloos geslagen of neergestoken. Wel werd er, toen ik 7 was, een buurjongen van 8 vermoord. Piet heette hij. Dat is tot nu toe de enige moord vlakbij mij geweest. Ook is er in de 'seventies' eens een fiets van me gejat in het Oude Noorden. Voor een prikkie kocht ik er een terug van een junk.
In bijna 76 jaar is er dus nauwelijks iets gebeurd dat aan de grote klok gehangen hoefde te worden. Met uitzondering van de moord op Piet; dat werd destijds breed uitgemeten in de krant en op de radio. Dat van m'n opa werd door de familie stil gehouden.
Tegenwoordig worden berichten, met name door sociale media, vaak op sensationele wijze en zonder context aangeboden en opgeblazen. De lezer smult er in eerste instantie van, maar voelt zich er ook minder veilig door. Kwetsbaarder. De immense hoeveelheid slecht nieuws wekt de indruk dat er voortdurend een reële, actuele dreiging voor iedereen aanwezig is. Terwijl ik, met mijn 76 jaar, bewijs dat het in de realiteit, ondanks de rauwe randjes, meestal wel meevalt.
