OUWE HIPPIE.

Ik zit in de Franse les groep met acht vrouwen. Dat heb ik nou altijd. Het is altijd: 20% mannen en 80% vrouwen: bij het zingen, wandelen, zwemmen, kaarten, toneel spelen en kijken, schrijven, bloemschikken en dans. Dit keer is er zowaar, behalve ik, nog een man: Pieter. 

Die minderheid ten opzichte van vrouwen vind ik overigens geen enkel probleem! De vrouwen ook niet, omdat ik een gezellige man ben, al zeg ik het zelf.  Pieter is heel anders dan ik. Pieter is een ongezellige treiterkop. Hij bemoeit zich nauwelijks met de dames. Onophoudelijk is hij naar mij toe, irritant dominant en zogenaamd grappig. Altijd maar grapjes maken ten koste van anderen. Bij de vrouwen kan en durft hij helemaal niks en bij gebrek aan een andere man probeert hij mij voor lul te zetten.

Vanmorgen vroeg al, de groep is nog niet begonnen. Het is een beetje koud. Pieter kijkt  naar mijn korte broek en zegt dan :’Ben je vergeten je korte broek uit te trekken vannacht’.. Gisteren was het immers een extreem warme dag, vandaar.

 Pieter is de enige die lacht om zijn eigen grap, iets wat hij graag en veelvuldig doet. Maakt niet uit. Hij zijkt gewoon graag af. Vraagt hij zo maar opeens aan mij: ‘Hoe heet je ook al weer?’

‘Jos’, zeg ik .’O’, zegt Pieter ‘dan schrijf ik dat op: ‘Jos’ en dan zet ik daar gelijk ‘Ouwe hippie achter’, dan vergeet ik dat tenminste niet’. 

Hier overschrijdt Pieter mijn grens. Ik vraag hem, met een ijzige blik, waarom hij achter mijn naam ‘Ouwe hippie’ moet zetten … Ik wacht niet eens op zijn antwoord maar zeg onmiddellijk dat ik daar niet van gediend ben … streep dat ‘Ouwe Hippie’ maar weg achter mijn naam!!' 

Hij begint nog wat te sputteren. Ik draai me van hem weg en loop naar de toilet. Als hij, als ik uitgeplast ben, nog steeds zit te zijken, zeg ik koel: ’Streep jij nou maar dat ‘Ouwe hippie’ door, Pieter!! Uiteindelijk doet hij precies wat ik wil.

Sindsdien heeft Pieter zijn dominante pesterige gedrag naar mij ‘over boord’ gegooid. Er ontwikkelt zich nu tussen ons een vriendschap op basis van gelijkwaardigheid. Dat voelt prima. 

 Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

ZE HUNKERT NAAR VRIENDSCHAP

Paula is een mooie, intrigerende dame. Lang, slank, blond, extreem lang haar (tot op haar billen). Creatief. Maakt veel kleren zelf, net even iets andere kleren. Jurken, rokken…strak, soms gerend, soms plooiend, altijd lang… Met bloesjes en hesjes, die ze na lang speuren op rommelmarkten vindt en door er fraaie figuurtjes op te borduren tot de hare maakt. Verrassende creaties zijn het die ze draagt, gemaakt van de meest uiteenlopende stoffen: katoen, zijde, linnen, wol en satijn. Zwart meestal, dat dan weer wel. Op haar hoofd een grote kruimeltje-pet met klep of een Zorrohoed met brede rand. Als het maar zwart is. Het staat haar allemaal. Ook die zwarte lipstick en nagellak.

Deze zaterdagavond, in café Hond, kijkt ze zorgelijk, enigszins chagrijnig zelfs. Haar ogen somberen, lippen pruilen en mondhoeken staan omlaag. Kees en Paula zijn nu bijna tien jaar samen. Hij is 35, zij 43. De barkeeper zet de bestelde pilsjes op hun tafel. Kees drinkt het glas meteen half leeg. Paula nipt.

Ze komt  wat te kort. Heeft  geen behoeft aan het soort aandacht dat Kees haar geeft. Voor hem tien anderen. Hij is haar boodschappenjongen. Haar chauffeur. Haar hondje. Haar vakantiemaatje. Haar klusser. Haar bewaker. Haar leegzuigertje. Haar lakeitje. Al deze gedienstigheid kan haar gestolen worden. Waar ze naar hunkert is vriendschap op basis van gelijkwaardigheid, die wederzijds inspireert en kracht geeft … oftewel … Kees is ze spuugzat.

Na haar tweede en zijn derde biertje komt het hoge woord er uit. Paula voelt sinds vrijdagmiddag weer passie: ‘Ik voel weer kriebeltjes in mijn buik…ze bestaan toch nog. Ik wist niet meer hoe het voelde. Ik zit op een bankje langs de Maas. Kijk over de golven van de Maas, naar de kranen van Verolme. Langs de waterkant grazen zwanen het groen van de kadestenen, de jonge zwanen doen hen na. Dan komt hij op gepaste afstand naast me zitten. Knikt, glimlacht vriendelijk naar me. Ik schat hem iets ouder dan ik ben … type Nicolas Cage. Een leuke man. Hij vertelt iets over zwanen en Roemenië (zachte basstem). Als hij me wat stukjes brood geeft om de meeuwen te voeren, streelt hij, quasi per ongeluk, zacht met zijn vrije hand over de rug van de hand waar hij het brood in legt. Hij vertelt dat hij fotograaf is en dat zijn atelier hier vlakbij is. Nog geen vijf minuten verderop. Of ik  een kopje thee met hem wil drinken in zijn atelier. Daar heb ik wel zin in, ja.’

‘We gaan elkaar niet meer zien, Kees. Ik ga zo dadelijk naar hem toe. ’ Paula rekent de biertjes af, geeft Kees nog een zoen op zijn wang en verdwijnt uit zijn leven.

Kees drinkt nog een kopstoot en barst daarna gelijk in huilen uit. De barkeeper slaat troostend een arm om hem heen.  Als hij weer wat gekalmeerd is rekent hij zijn laatste consumptie af, loopt naar het station en neemt de metro naar Hoek van Holland.

‘ Uitwaaien op het strand. Beter dan me kapot zuipen.’