DOE MAAR.

Ik val maar gelijk met de deur in huis. Mijn zussen verrassen me met een uitstapje naar de Doe-Maar-musical vanmiddag. Voor mijn 75e verjaardag.

De musical is een wervelend feest van spel, dans, muziek, zang in een slim steeds weer veranderend décor. Alle DoeMaar toppers komen voorbij.  De songs komen binnen alsof ze nooit weg zijn geweest. De tomeloze inzet van de grote groep acteurs (met o.a. Ellen Pieters, Han Oldigs en Brigitte Heitzer) is een genot om te beleven. Deze musical ziet er gewoon uit als een feestje van de spelers.

Een dynamische voorstelling wordt het. De draaischijven op het podium en de loopband bevorderen de speelsnelheid met name in de hilarische scène als die met drie oude burgerlijke mannen. Ook het gerace met autopetten, in  felle groen-roze Doe Maar kleuren, bevordert de dinamiek. Vanuit de ruimte onder het podium duiken boodschappers met slecht nieuws op en tot slot herrijst daar zelfs een overleden personage.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de songs het moeten doen in deze voorstelling. En ... die doen het ook!! Het verhaaltje dat om die liedjes heen is bedacht, is nogal dunnetjes, onevenwichtig.

De zaal is overduidelijk enthousiast over de uitvoering van de verschillende toppers. Met name voor 'Nachtzuster' en 'Belle Hélène' ontvangt de groep een open doekje. Met 'Is dit alles.' zingt het publiek uit volle borst mee. 

De band, een zeskoppige formatie van jonge muzikanten is geweldig. De musici zitten niet zoals gewoonlijk 'op een kluitje'. Ze zitten verdeeld over alle speelplekken en blazen de ska- en reggaesound, energieker dan ooit, nieuw leven in.

Waar het precies vandaan komt ... ik weet het niet, hoor. Maar bij sommige intro's zit ik ineens te janken, héél even, ... maar toch ... bij: 'Pa', 'Wanneer de bom valt' en 'Nederwiet'. Oude mannen schijnen daar wel vaker last van te hebben. 

Ik ben mijn lieve zussen, alle drie, Lidy, Manda en Nel zó dankbaar voor dit mooie kado .... en nou snotter ik al wèèr! 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

OVER TIEN JAAR ...

Als wij, mijn vriendin Bea en ik, naar het Kralingse Bos gaan, lopen we meestal niet verder dan pannenkoekhuis de Nachtegaal. Daar drinken of eten we wat en dan gaan we weer terug naar huis. Dat is een half uurtje heen en een half uurtje terug lopen. Een uurtje lopen bijelkaar. Precies genoeg voor de sportieve wandelaar op leeftijd. Heel verleidelijk om verder het bos in te gaan vandaag, waren de prettig, pittige muzikale klanken die uit het bos kwamen. Er was waarschijnlijk een festival gaande waar wij niets van gehoord of gelezen hadden. Op onze tocht richting Nachtegaal hoorden we voornamelijk de klanken van een Reggae-band.

Bij de Nachtegaal gebruikten we wat. Ik nam een cappuccino mijn vriendin nam een koude chocomel, waar ze even later alweer spijt van had, omdat ze daar vreselijke het zuur van kreeg. Daarom moest ze nog wat anders drinken om die vieze zurige smaak weg te spoelen. Dat werd dan een cassis. We hebben daar ongeveer een half uurtje gezeten en wat rondgekeken. Zo heel erg veel was er vandaag trouwens niet te zien. Te horen des te meer.

Er leek wel een muziekfestival aan de gang. Maar goed … we betaalden ieder onze eigen drankjes en gingen weer op huis aan. Inmiddels dacht ik de klanken van een house-band te herkennen op het ons onbekende festival.

‘Waar zal dat festival zijn, Fred?’ vroeg mijn vriendin.
‘Zullen we anders even gaan kijken, ’ antwoordde ik.
‘Nee!’ antwoordde Bea resoluut … ’Of wil jij soms graag?’
‘Nee, ik hoef niet zo nodig.’
Ik was eerlijk gezegd bang dat we dan te ver het bos in moesten lopen en dat dan de wandeling uiteindelijk te lang zou uitvallen voor onze oude beentjes. Dus liepen we gewoon dezelfde route terug die we heen gekomen waren. We moesten ook weer lopen over het met afstand slechtste trottoir van Rotterdam: de Cornelis Bloemaertsingel, waar de stoeptegels hotseknots, hobbelig, schots en scheef. Je moet, zeker als wij ouwetjes, heel voorzichtig lopen om niet te vallen. Het lijkt haast wel ijsschotsen lopen. Je kan er alleen niet uitglijden maar voor de rest is het precies hetzelfde.

‘Moet je luisteren Fred,’, zei zij, ‘dit lijkt wel een bewerking van ‘I’m Going Home’… weet je wel ... die hit van Ten Years After.