DOE MAAR.

Ik val maar gelijk met de deur in huis. Mijn zussen verrassen me met een uitstapje naar de Doe-Maar-musical vanmiddag. Voor mijn 75e verjaardag.

De musical is een wervelend feest van spel, dans, muziek, zang in een slim steeds weer veranderend décor. Alle DoeMaar toppers komen voorbij.  De songs komen binnen alsof ze nooit weg zijn geweest. De tomeloze inzet van de grote groep acteurs (met o.a. Ellen Pieters, Han Oldigs en Brigitte Heitzer) is een genot om te beleven. Deze musical ziet er gewoon uit als een feestje van de spelers.

Een dynamische voorstelling wordt het. De draaischijven op het podium en de loopband bevorderen de speelsnelheid met name in de hilarische scène als die met drie oude burgerlijke mannen. Ook het gerace met autopetten, in  felle groen-roze Doe Maar kleuren, bevordert de dinamiek. Vanuit de ruimte onder het podium duiken boodschappers met slecht nieuws op en tot slot herrijst daar zelfs een overleden personage.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de songs het moeten doen in deze voorstelling. En ... die doen het ook!! Het verhaaltje dat om die liedjes heen is bedacht, is nogal dunnetjes, onevenwichtig.

De zaal is overduidelijk enthousiast over de uitvoering van de verschillende toppers. Met name voor 'Nachtzuster' en 'Belle Hélène' ontvangt de groep een open doekje. Met 'Is dit alles.' zingt het publiek uit volle borst mee. 

De band, een zeskoppige formatie van jonge muzikanten is geweldig. De musici zitten niet zoals gewoonlijk 'op een kluitje'. Ze zitten verdeeld over alle speelplekken en blazen de ska- en reggaesound, energieker dan ooit, nieuw leven in.

Waar het precies vandaan komt ... ik weet het niet, hoor. Maar bij sommige intro's zit ik ineens te janken, héél even, ... maar toch ... bij: 'Pa', 'Wanneer de bom valt' en 'Nederwiet'. Oude mannen schijnen daar wel vaker last van te hebben. 

Ik ben mijn lieve zussen, alle drie, Lidy, Manda en Nel zó dankbaar voor dit mooie kado .... en nou snotter ik al wèèr! 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MALLE BABBE.

Een musical-liefhebber ben ik beslist niet. Alleen de West Side Story en Jezus Christ Superstar vond ik in dat genre geweldig. Nu is mijn vriend Ruud fan van Rob de Nijs. Hij wil graag de musical over Rob’s leven gaan zien. Samen met mij. Hij is een beetje inkennig. ‘Malle Babbe’ zo heet die musical. Die ‘draait’ nog twee dagen in het Nieuwe Luxor. Snel probeer ik twee kaartjes te scoren. Ik offer me wel op. Razendsnel heb ik de tickets. Voor de allerlaatste voorstelling in Rotterdam. Ik betaal een ‘last-minute-prijs’: van 72 euro voor 29 euro! Op rij vijf vlak voor het podium. Echt mazzel.

Luxor is uitverkocht. 1.200 mensen. Ik zit te zowaar genieten. Er wordt goed gespeeld  en  gedanst door een sterke cast. Goede muzikanten. De enorme  speelvloer is omgetoverd tot een circusachtige omgeving, zeer creatief en kleurrijk. Een verwijzing naar de circustijd van Rob de Nijs.

Het is een mooi en vrolijk levensverhaal, dat in deze musical verteld wordt door  Jet de Nijs (gespeeld door Lottie Hellingman) zijn laatst echtgenote. Iets te veel naar mijn zin treden zijn vele vriendinnetjes voor het voetlicht. Het was waarschijnlijk Rob’s realiteit. Hij wordt hier neergezet als lieve, wat naieve man met een gat in zijn hand.

Natuurlijk komen al zijn populaire songs voorbij. Rene van Kooten, de vertolker van Rob speelt en zingt bijna zoals Rob zelf: van ‘Ritme van de regen’ tot ‘Banger Hart’. Alles meegebruld door een enthousiast publiek (ook door mij, voor zover ik de teksten kon).

De toegift van deze cast is werkelijk spectaculair en vol dynamiek.

Ruud is niet zo positief over ‘Malle Babbe’. Hij is Rob de Nijs-fan van het 1ste uur. Op het zang- en dansgedeelte heeft hij niks aan te merken
Hij vond het geheel niet zo lovend voor Rob. Voor hem was het ook te druk op de  Bühne, al die wervelende figuren. Het deed hem denken aan een kindervoorstelling.

Met Rob zijn songteksten was volgens Ruud onnodig en storend geknoeid.
Na een half uur had hij al weg gewild. Uit beleefdheid is hij nog blijven kijken. Het stoorde hem ook dat in het verhaal de eerste vrouw van Rob belachelijk werd gemaakt.! Teleurstelling dus bij hem. Het eerste wat hij straks doet als hij thuis een cd'tje van Rob opzetten en meezingen met de juiste teksten. Geschreven door onder andere Belinda Meuldijk, Boudewijn de Groot, Lennaert Nijgh, Han Kooreneef. Die zijn voor Ruud écht en oprecht en voor de eeuwigheid, weet Ruud.!

Desalniettemin bedankt hij me na afloop, dat ik de kaartjes geregeld had. Hij had het niet willen missen. Ik trouwens ook niet. Een aanrader! Niet meer te zien in Rotterdam.