VAN PERSIE.

 Ik ben eigenlijk nog steeds een beetje geshockeerd door het ontslag van Robin van Persie als trainer van Feijenoord. Want al met al  heeft die man toch redelijk gepresteerd. Hij heeft miljoenen verdiend  door de club te plaatsen voor de voorronde van de Champions League. Goed, ze zijn geen kampioen geworden maar dat was gezien de overmacht, ook dit seizoen, van PSV onmogelijk.

Feyenoord heeft duidelijk een risico genomen om van Persie in dienst te nemen. Hij heeft zonder meer een gouden carrière als prof in het internationale voetbal. Maar als trainer heeft hij naast wat jeudteams van Feyenoord  slechts een paar  maanden de prof

---

Deze tekss van Heerenveen getraind met gigantisch wisselende resultaten. Vele ups en downs.  Mij werd toen  als volger van de Pipo de Clown-eredivisie  weer eens duidelijk dat niet elk goed paard een goede ruiter is. Een uitpraak waarmee oud voetbaltrainer Co Adriaanse zich onsterfelijk maakte. Adriaanse  bedoelde daarmee dat een fantastische voetbalcarrière (het paard) absoluut geen garantie is dat iemand later ook een goede trainer of coach (de ruiter) zal worden. Het zijn immers twee totaal verschillende vakken waar andere kwaliteiten voor nodig zijn.

Door van Persie te contracteren, nam Feyenoord het standpunt in, dat de ronduit matige resultaten van Heereveen niet op het conto van van Persie geschreven moesten worden. Als Robin bij Feyenoord eenmaal aan de slag is zien we hetzelfde beeld als eerder bij Heereveen: ups en downs. Hij komt duidelijk iets tekort. Na zijn vertrek verbeterden de resultaten bij Heerenveen en eindigen ze nog op een redelijke plaats in onze Pipo De Clown-eredivisie. Als stevige middenmoter.

Bij Feyenoord werden de resultaten na verloop van tijd ook wat constanter, zeker nadat de club naast de al gigantische staf ‘good old’ Dick Advocaat aanstelde als  praatpaal voor van Persie. De resultaten werden wat evenwichtiger. Er werden puntjes gesprokkeld en het team eindigde als tweede. Dan zijn we weer bij het begin van dit verhaal: Feyenoord geeft van Persie een schop onder zijn kont.

Robert Eenhoorn, Feyenoords nieuwe bestuurder zit daar achter. Die man heeft er geen probleem mee iemand 'eruit te flikkeren'. Toen Arne Slot AZ trainde en hij, midden in het seizoen, belangstelling toonde voor de komende vacature van Feyenoord-trainer, kreeg hij ontslag op staande voet van Eenhoorn, toen AZ-directeur. 

Ik had van Persie nog wel wat tijd gegund bij Feyenoord. Hij zal toch best wat geleerd hebben bij Heerenveen en die laatste maanden bij Feyenoord.

 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

VOETBALCARRIËRE

Er zijn dingen, waarover ik nooit graag wil schrijven. Over mijn voetbalcarrière bijvoorbeeld. Ik begin op mijn tiende met straatvoetbal.  Op de stoep voor mijn huis in Spangen. Twee bomen, op zo’n vijf meter afstand van elkaar, zijn de doelen. Met de drie jaar jongere Arie foebel ik.  Jarenlang elke middag na school en voor het avondeten.  Vergeleken met Arie kan ik er geen hout van. Altijd word ik met groot verschil ingemaakt  door dat kleine ventje. Een paar grotere jongens willen een buurtelftal  oprichten. Arie en (zelfs) ik worden gevraagd om mee te doen.  Na een dag oefenen is het  iedereen wel duidelijk dat ze als voetballer niks aan mij hebben. 

‘Ga jij maar in de goal staan.’  Bijna alle keepers, ook die van grotere clubs als Sparta, Feyenoord of Ajax, staan júíst in de goal, omdat ze er voetballend niks van bakken.  Wij, Spangenaren,  voetballen op een veldje in de Spaanse Polder, een industrieterrein; het gras staat er veel te hoog, de bal kan nauwelijks rollen.  Het doel dat ik moet verdedigen wordt gevormd door twee stapeltjes kleren op ongeveer vijf grote stappen uit elkaar.  Het andere doel is  aan de overkant van het veld, op zo’n vijftig meter van mijn doel. Dat ziet er precies hetzelfde uit. We trainen een paar keer en spelen wat wedstrijdjes tegen andere buurtteams. We verliezen bijna alles; ook door mij, want ik blijk ook al niet zo’n goeie kééper te zijn. Ik laat ballen tussen mijn benen door glippen. Schiet de bal naar een tegenstander, die dan ineens vlak voor mijn doel opduikt en makkelijk kan scoren. Ik ben ook veel te nerveus. Als de spits van de tegenstander op me af komt, verstijf ik helemaal.  Bijna nooit rèd ik eens een wedstrijd voor mijn team.

Op mijn dertiende speel ik mijn laatste wedstrijd.  Twee onvergetelijke reddingen verricht ik dan:  bij de eerste redding werd de bal hard op mijn gezicht geschoten, daarbij gaat er een tand door mijn lip en breekt mijn bril in twee stukken (ik moet wel met die bril op keepen; zonder bril zou ik alleen maar waarde hebben als reserve cornervlag). Bij de tweede gedenkwaardige redding wordt de bal loeihard op mijn  zak(je) geschoten.  Gedurende zeker vijf minuten lang  schieten ongekend heftige pijnscheuten  heen en weer tussen mijn zak(je) naar mijn hoofd. Uiteindelijk is dit wèl de enige wedstrijd ooit die we gewonnen hebben.

Ik verhuis naar een andere buurt: IJsselmonde. Daar kan ik maar moeilijk wennen. Al mijn vrienden wonen nog in Spangen. Nieuwe vrienden maken lukt me niet zo.  Ik ben te verlegen, ik ga er niet op af. Meestal zit ik thuis, huiswerk maken, televisie kijken, patiencen of ik help mijn moeder met boodschappen doen of  huishoudelijke klusjes. 

Wij zijn thuis Rooms-Katholiek. Vandaar dat er wel eens een katholieke geestelijke met mijn moeder komt praten. Hij vertelt haar, dat ze me op de katholieke voetbalclub moet doen. Dan leer ik vanzelf andere jongens kennen. Helaas gaat dat niet zo vanzelf.  Ik word keeper bij R.K.V.V. Aeolus.  Zonder succes speel ik daar in de lagere jeugdelftallen. Na twee seizoenen stop ik. Dan pas word ik vrienden  met Robert, een klasgenoot van mij.  Samen met hem, ga ik eens in de veertien dagen, op zondag, naar de Kuip, de wedstrijden van Feyenoord bekijken èn analyseren. Jarenlang heb ik dat met veel plezier gedaan.