‘Wat mensen raar aan mij vinden, is dat ik niet 24/7 onderuitgezakt op de bank voor de treurbuis zit. Nu eens een talkshow, dan eens een serie, af en toe een uitzwaaiwedstrijd, talentenjachten, met bekende Nederlanders, zo nu en dan (heel vaak) een kookprogramma. Het wordt van groot belang geacht dat er over ‘meegepraat' kan worden bij de koffieautomaat of in ‘de gezellige kamer van het verzorgingshuis.
Ik ga er liever op uit, dan me te laten plezieren door zo’n kudde bekende Nederlanders. Ik heb
er ook geen enkele behoefte aan om me door talkshows suf te laten lullen. Dan
ga ik nog liever dood.
Maakt mij niet uit, al is het ‘s avonds elf uur. Ik ga gerust nog een eindje wandelen door ons Kralingse Bos. Zooo Heeerlijk Rustig Dan!
Vanmiddag ga ik pannenkoeken eten. Eigenlijk was ik van plan om vandaag helemaal niks te eten. Te vasten dus. Want ik krijg een buikje. Dat wil ik niet. Maar vandaag zit er niks anders op: 11 juni 13.30 uur Pannenkoeken eten. Beneden in het Praathuis. Op zich niks speciaals. Maar ik weet dat daar mensen ‘aan den pannenkoek’ zitten die mijn bloed wel kunnen drinken. Ik hun bloed ook trouwens. Dat maakt het nu juist zo speciaal. Een normaal mens zou tegen zichzelf zeggen: ’Wat heeft dat nou voor zin voor jou. Je hebt daar niks te zoeken. Lees een mooi boek, luister naar een prettig stukje muziek, doe een rielekst dutje, kijk een half uurtje tv, ga een eindje wandelen of fietsen of doe eens gek en trek je in alle rust lekker af!
Als je zo nodig leuk een lekker pannenkoekje wilt eten, kan
je ook gewoon eens met een paar gezellige buren naar de Nachtegaal in ons aller
Kralingse Bos gaan?!’
‘Neen’, zeg ik daarop, ‘ik ga vandaag juist naar beneden om gezellig pannenkoeken te eten met alle buren, die daar ook trek in hebben. of we elkaar nu wel of niet aardig vinden. Voor de broodnodige
verbinding. Baat het niet dan schaadt het niet.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
