AVONDJE FAAS.

Zondagochtend word ik wakker met een kurkdroge mond. Ik zal wel weer de hele nacht hebbe legge snurke. Me vrouw legt tenminste niet meer naast me. Die vlucht meestal naar een ander plekkie als ik zo hard leg te ronke. Die droge mond kan ook komme door het vele zuipe van gisteravond bij Faas, me stamkroeg. Dàt weet ik me nog wel te herinnere. Wat ik niet meer weet is hoe ik daar ben weggegaan en thuis ben gekome. Maar goed, ik leg hier in me eigen bed, dus het zal wel.

Nu ik wat meer ontwaak, zie ik her en der wat kots legge… op me kussen, het laken, het dekbed… ik zal er ook wel in gelege hebbe. Er zit zelfs meuk aan me wang en in me haar geplakt. Gauw douche en die vieze troep in de was flikkere… dzjiezus, ik sterf van de koppijn. Eigen schuld, dikke bult.

Meestal knap ik niet op van een douchebeurt bij ons thuis. We hebbe zo’n klote douche die doet wat-ie wil. Nu eens sproeit-ie kokend heet water, dan ineens weer ijskoud. Gek word ik d’r van. Met nog meer koppijn kom ik d’r onder vandaan, maar ik stink tenminste niet meer en me mond is weer lekker nat.

Omdat me huid snel uitdroogt, smeer ik er wat lotion van me vrouw op. Ik schiet me lichtblauwe badjas aan. Staat me goed hoor, al zeg ik het zelf. Ik kijk nog ff in de spiegel; van top tot teen prima. Alleen die onuitgeslapen kop en die harige spillepootjes d'ronder verpeste de boel een beetje. Aan me gezicht valt wat te doen: ik trek me mondhoeke omhoog en wrijf me oge goed uit. Die spillepootjes… die hare scheer ik morgen wel af!

Het is raar, maar as ik flink gezope heb, ben ik daarna extra opgewonde. Bere-geil, zeg maar. Ik ga dus maar eens kijke of ik me vrouw ken verleide voor een nummertje. Dan moet ik d’r eerst vinde; ze zal wel legge te slape op de bank in de woonkamer.

Ik wist het. Daar legt ze. Alleen al het kijke naar d’r contoure onder dat dekbed blijft me opwonde make. Ze slaapt nog diep. Dit vindt ze lekker, zeker weten: ik streel over het dekbed, d’r schouders, rug, bene… maar as ik d’r billen wil gaan strele, draait ze zich als door een wesp gestoke om:

‘Blijf van me af klootzak, zuiplap! Ik heb geen oog dichtgedaan door jou! Lul dat je d’r bent!’

De opwinding is gelijk weg. Ik loop naar de werkkamer en ga op de pc de puzzel van de dag oplosse.

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

ER ZAT HEM IETS NIET LEKKER.

Boris heeft zijn pillen ingenomen,  genoeg geslapen, geen alcohol gedronken, het is niet druk geweest vandaag, maar  toch is hij gespannen. Er is zit iets niet lekker op zijn werk.

Zó bóós kan hij worden om niks. Zo vrolijk, zo verdrietig, zo opgewonden, zo jachtig, zo trots, zo nederig, zo hooghartig, zo lief, zo stout, zo langzaam, zo snel, zo rood, zo wit, zo blauw, zo zwart, zo wit, zo belegen, zo geil, zo jong, zo oud belegen, zo komijn, zo begerig, zo goedgeefs, zo goedgelovig,  zo inhalig, zo schrokkerig, zo hatelijk, zo pesterig, zo knullig, zo knuffelig, zo flauw, zo pikant, zo gepeperd,  zo hebberig kan hij worden om helemaal niks.

Boris z’n vrouw, Bep, een fris type, werkt fulltime als datatypiste bij dezelfde frisdrankenfabriek als Boris. Hij werkt er twintig uur per week. De rest van de tijd moet hij zijn veertien jarige dochter Priscilla opvoeden, boodschappen doen en koken. Klote vindt hij dat! Dat huwelijk met Bep is ronduit waardeloos. Ze blijven alleen nog bij elkaar voor de kinderen (hoewel ze er maar één hebben). Priscilla, hun mooie dochter (ook fris … ) ze doet  de opleiding ‘nagelstyliste’ op MBO-niveau.

Boris valt zo maar ineens dood neer als hij hoort dan van Gaal, keeper  Jasper Cillessen niet geselecteerd heeft voor Qatar. Hartstilstand.  Hij is altijd in hart en nieren een Nijmegenaar en NEC-supporter gebleven.

’t Was niet in de auto. Niet op het werk. Niet tijdens het stofzuigen of een ruzie met Bep of zijn dochter. Nee Boris valt dood neer bij Hang-Low, die Chinees in Bleiswijk.  De tv staat daar (altijd) aan en van Gaal maakt de oranjeselectie voor Qatar bekend. Op Boris zijn verjaardag, want ze gaan altijd Chinezen op zijn verjaardag. Zo  zal zijn sterfdag onvergetelijk blijven. Ook de Chinees houden Bep en Priscilla er in.

Overigens het hele verhaal over die hartstilstand is gelul. Boris pleegt gewoon zelfmoord op zijn verjaardag. Hij heeft genoeg van zijn eigen leven en van het samenleven met zijn vrouw en in mindere mate met zijn dochter. Hij kan het hun alleen niet uitleggen. Ook zijn hele lol in foebele is door die corrupte UEFA verkloot. Dat heeft er ook mee te maken.  Kijken? O nee. Hij wordt alleen  al niet goed van het idee. Wedstrijden in die in airco-stadions, doordrenkt met bloed van duizenden arbeidsmigranten en dat Cillessen ineens niet mee mocht, hè,  dat deed de deur helemaal dicht.  

Boris heeft de beschikking over voldoende pillen om er een eind aan te maken. Voordat hij met z’n gezinnetje naar de Chinees gaat heeft  ie ze in één keer ingenomen. Leegpompen van zijn maag helpt niet. Bep kon het echt niet geloven toen ze hoorde van de overdosis. Dat komen hun kennissen niet te weten, besluit Bep. ’t Was een hartstilstand, klaar.  Ze heeft wel eens horen zeggen, dat er bij elke zelfmoord een dader is. Bep heeft geen trek in dat soort verhalen.

Priscilla en Bep begraven hem op Rustoord  in zijn geboorteplaats Nijmegen. Op Boris z’n kist liggen de handschoenen van NEC-keeper Jasper Cillessen. Die droeg hij in zijn laatste officiële interland.  Hij heeft ze nu toch niet meer nodig.