ZO AF EN TOE ...

Ik heb een appje gekregen van iemand die me ernstig wil waarschuwen. Hij zegt dat hij schrijft onder het pseudoniem N. Connu. Al vele jaren leest hij mijn stukjes Stukjes die worden geschreven onder de naam Jeejeepee.

Het gaat inmiddels om bijna 2.500 stukjes, waarvan de meest gezellig en onderhoudend zijn. Maar een flink aantal van die stukjes zijn volgens meneer Connu ronduit beledigend en beschadigend voor de personen waar Jeejeepee over scheef.

Mijn verhaaltjes zijn, vooropgesteld, niet altijd 100% waar. Dat meld ik ook boven elk stukje. ‘Stukjes berusten zo af en toe op waarheid'. De onderwerpen waar ik over schrijf emotioneren mij. Zou ik daar dan mee moeten stoppen? Tijdens het schrijven en na de publicatie stormt het soms wel in mijn hoofd om wat ik met mijn woorden te weeg breng.

In de bijna 20 jaar dat ik nu schrijf heeft één lezeres zich eens woedend tot mij gewend per voice-mail. Ik had, volgens haar leugens over haar opgeschreven. Dat stukje moest weg van face-book, waarin het gepubliceerd was. Als ik haar niet zou gehoorzamen zou ze me bij de politie aangeven. Daar schrok ik toen wel even van. Maar ik heb nooit overwogen om dat stukje weg te halen. Dat zou wat moois zijn. Waarom zou ik een enigszins emotioneel getint stukje niet mogen publiceren. Die halve gare Connu wil nu ook dat ik dat stukje weghaal of hij stapt namens die mevrouw naar de rechter. 

Een aantal mensen in mijn omgeving heeft zich ook gemeld bij Connu. Mensen vinden mijn opstelling abject: ik ben allergisch voor mensen met een ultrarechts mensbeeld. Ik zal hun namen nu niet noemen. Ze weten het zelf wel. Ik kan me de stupiditeit van die mensen niet voorstellen. En als ik oprecht overtuigd ben van de stomheid van iemand, waarom zou ik daar dan niet over mogen schrijven. Deze mensen willen blijkbaar alleen van mij lezen dat ‘meneer’ Trump en ‘meneer’Wilders bekwame politici zijn, met zinvolle ideeën voor een humane, sociale, vreedzame samenleving. Nee beste meneer Connu. Dat ga ik voor hun en uw lol dus niet doen.

Ook mijn weigering om ‘mongolen’ ‘mensen met het syndroom van Down’ te noemen wordt me niet in dank afgenomen. Haatmail, waar de honden geen brood van lusten ontvang ik, vuilnisbakzakken vol. Het populairste scheldwoord was ‘imbeciele kankermongool’.

Ook mijn naaste familieleden zijn verbolgen over de gevoelige onderwerpen die ik aansnijd. Hun bedplassen, hun stotteren, hun gierigheid, hun woonplaats, ik zou er alleen over schrijven om lollig te zijn, over hun rug heen. Was nooit mijn bedoeling. Connu heeft zo wel  een stok om mij mee  slaan.

 In spanning wacht ik de rechtszaken af.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

KORT VERHAAL.

 Ik vraag hem wat de titel is van dat korte verhaal dat ie aan het schrijven is.

‘De dansende drol’, antwoordt hij onmiddellijk, vanuit de keuken. Hij staat koffie te zetten voor ons. Onwillekeurig moet ik lachen. ‘Hij lult maar wat. Hij wil van mijn gezeik af zijn’.

 Ik heb hem tot vervelens toe gevraagd of ik zijn verhaaltje mocht lezen maar telkens krijg ik nul op het rekest:

‘Ik houd mijn grenzen scherp in de gaten, dame’, krijg ik dan steevast te horen. ‘Ik ben nog druk bezig foto’s te selecteren voor bij mijn tekst. Dat is een hele klus. Kan nog wel even duren’.

 Om mijn  nieuwsgierigheid te bevredigen deed hij me onlangs zowaar een concessie. Hij  gaf hij me een uiterst minieme impressie van zijn pennenvrucht. Eigenlijk al te veel, vond hij.

 Nog geen half a-4-tje:

 Het verhaal vertelt de wonderlijke gebeurtenissen in een klein dorpje in Drenthe. Twee vrouwen, Berna en Ada , vijftigers en hun echtgenoot (Bernd) wonen daar samen. In de garage bij hun woning treffen ze op zeker moment het stoffelijk overschot van Berna aan.

De klusser Peter, een jonge man van 19 is bezig met  het verduurzamen van dat huis. Ook is hij bereid gevonden de wc-pot de vervangen. Dat laatste doet hij zwart.  

In een van de eerste scènes wil Peter de douchekop vervangen voor een duurzamere. Als hij  naar de douche vraagt, zegt Ada, recht voor zijn raap:

‘De douche en de plee zitten in één ruimte. Bernd zit daar nou te schijten, dus ik zou als ik jou was maar even wachten. Je begrijpt vast wel waarom, toch? Doe in de tussentijd maar wat anders.’

Bij het horen van Ada's stem krijgt Peter kriebeltjes in zijn buik.

 ‘Alle lampen moeten vervangen worden door ledlampen, mevrouw. Daar ben ik wel even mee bezig. Intussen zal die stank in de douche wel weggetrokken zijn’, lachte Peter wrang.

Nou, meer wil hij niet loslaten.

 

Eindelijk daar is tie al met de koffie. Ik zit naar een uitzending voor Politieke Partijen te kijken. De PVV van Wilders is aan de beurt. Hij zegt precies wat ik wil horen:

’Alle migranten, asielzoekers en criminele allochtonen moeten weg uit Nederland. Er komt er geen een meer in. Wij geven u uw mooie Nederland weer terug'.

Het koffieblad zet hij op de salontafel; mijn benen zwiept hij er vanaf. Hij pakt de afstandsbediening van de tv en zapt naar  YouTube. 

Hij haat Wilders. Zelf stemt hij SP.

Ik snap het niet en hij zelf al helemaal niet. Dat hij bij me blijft. Bij mij, een vrouw met een ultrarechts mensbeeld.