ARMOEDE UITGELEGD (DEEL 3)

De beledigende broccoli. 

We zijn aanbeland bij het slotakkoord van het drieluik over het boek van Tim ’s Jongers. Gisteren liet ik u zien dat echte armoede begint waar de keuzevrijheid stopt. Hoe reageert onze overheid daarop? Niet door te zorgen voor fatsoenlijke bestaanszekerheid, maar door een leger aan coaches op de minima af te sturen. Dat is de betutteling van de welgestelde beleidsmaker, en ’s Jongers maakt er in zijn boek korte metten mee onder de noemer: de beledigende broccoli. Het idee is even hardnekkig als naïef. Men denkt dat arme mensen ongezond leven of schulden maken omdat ze 'dom' zijn of niet weten hoe het moet. 

Dus wat doet de gemeente? Die stuurt een leefstijlcoach langs. Die komt in een huishouden waar de stress van de onbetaalde energierekening de muren omlaag drukt, vertellen dat ze meer broccoli moeten eten en biologische appels moeten kopen. Terwijl die mensen hun eten nota bene bij de Voedselbank moeten ophalen en blij zijn áls er überhaupt iets op tafel staat. Het is niet alleen misplaatst, het is ook beledigend. Het verschuift het probleem van een falend politiek systeem naar het individu. Je bent niet arm omdat de huren te hoog zijn en de lonen te laag; nee, je bent arm omdat je de verkeerde keuzes maakt. Alsof een praatsessie met een budgetcoach de gaten in je schoenen dichtmaakt.

Mijn academische collega noemde mijn neiging om serieuze discussies te doorbreken met een grapje ooit terecht 'zeveren'. Het was mijn overlevingsmechanisme tegen de elite. De overheid doet met al haar coaches eigenlijk precies hetzelfde, maar dan zonder de humor. Ze zeveren over leefstijl om het maar niet over de keiharde knaken te hoeven hebben. 

Een arbeiderskind heeft geen advies nodig over groenten. Mensen in armoede hebben rust nodig, regie, en het geld waar ze recht op hebben. Koop dat boek van Tim ’s Jongers, ook als u wél geld heeft. Misschien dat we de wereld dan eindelijk eens gaan bekijken door de bril van de man die de tramrails schoonmaakt, in plaats van de man die erover vergadert. 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

GERODDEL.

Sta op het balkon even te praten met de buurvrouw. We hebben het over  die  450 euro die je, als minima, van de gemeente op je Rotterdampas gestort krijgt. Je mag ermee kopen bij  C&A en van Haren. 

Ik krijg niks op mijn Rotterdampas gestort. Zij wel. Donderdag gaat ze met haar kleinzoon,  die 450 euro voor een groot deel opmaken. Een blouse, een vest, een pantalon en een paar schoenen. In dat winkelcentrum vlakbij … Oosterhof.

Ze gaat 20 april namelijk naar het Ziggo Dome waar haar favoriet Bouke  optreedt. Daar wil ze  ‘pakkie deftig’ voor de dag komen. Ze zit nu al zo af en toe in haar luie stoel te soppen. Verheugt zich hoe ze in Amsterdam keurig opgedirkt zit te genieten van haar favoriet. En die Bouke heeft haar natuurlijk ook in zijn vizier. Reken maar.

Ik ga zo naar de Lidl. Vraag aan de buurvrouw of ik wat voor haar kan meenemen.

‘Ja, van die perenijsjes’, zegt ze.

‘Oké, doe ik. Geef je Rotterdampas maar’. Maar ijs mag niet van het Rotterdampasgeld  af. Helemaal niks van de super.

Toen ik een uurtje later thuiskwam, met twee overvolle Dirck-tassen,  zat ze nog steeds op het balkon. Ik haar gaf snel vlug dat doosje met ijsjes zodat ze niet zouden smelten.  

‘Lekker. Dank je. Hoeveel krijg je van me?’ vroeg ze.

‘Één ijsje,’ zei ik.

‘Neen! Hoeveel geld!’

‘Één ijsje!’

‘Oh, dank je wel’. Ze pakt er een voor mij uit de verpakking, nam er zelf ook een en ging de ijsjes in de vriezer leggen..                                                                           

 Ze was vanmiddag bij de ontmoetingsclub, beneden in de hal geweest. Gezellig babbelen en wat drinken met andere bewoners van de flat. Drie keer in de week, op maandag-, woensdag-, en vrijdagmiddag. De opkomst is meestal wel goed. Altijd meer vrouwen dan mannen zoals te doen gebruikelijk bij gezellige activiteiten. Kijk maar eens naar koren en wandelclubs,  

Toen ik hier pas kwam wonen, tien jaar geleden, was er een jokerclub in diezelfde ruimte, Daar werd toen het kaartspelletje Jokeren gespeeld. Door (tsja)acht vrouwen en twee mannen. Niet alleen kwantitatief scoorden de vrouwen hoger ook kwalitatief.

Die jokerclub was in die tijd niet zo populair onder de overige bewoners van de flat. Het zou een roddelclub zijn. In de vier jaar dat ik daar heb gekaart heb ik niet één roddel mogen horen.

Helaas.

Want daarom was ik nou juist op die club gegaan.