NEUROLOOG.

 

 Hoe ziek moet je precies  zijn om door je arts doorverwezen te worden? En naar wie dan? Geen flauw idee. Ik heb wel héél uiteenlopende klachten als ik naar de dokter ga … dus.

Ik zie haar voor het eerst, mijn huisarts, een leuke jonge vrouw, met een Indonesische naam. Ze wil natuurlijk weten waarom ik naar hier gekomen ben. Logisch. Dat zou ik ook willen weten als ik haar was.

Ik heb uiteenlopende klachten en ik zou graag weten of ik daarvoor behandeld kan worden door haar of door een specialist, waarvoor ze dan een verwijsbriefjes moet uitschrijven.  Ik zelf had gedacht naar de KNO-arts, waarom weet ik eigenlijk ook niet precies.

Ik vertel haar dat ik soms op willekeurige momenten van de dag, terwijl ik soms iets en soms ook niets aan het doen ben, méér dan tien keer achter elkaar heel diep moet geeuwen. Het is onophoudelijk, achter mekaar, heeeel diep geeuwen. De tranen biggelen daarbij  over mijn wangen.

De arts, reageert niet alsof ze het raar vind. Dat hoeft van mij ook helemaal niet. Als ik het zelf maar raar vind, daar gaat het toch om??

‘Iets anders en lastig tegelijk is dat ik zo vreselijk diep slaap. Zo diep dat wanneer ik mijn bed uit stap om bijvoorbeeld te gaan plassen, ik in eerste instantie mijn eigen wc niet weet te vinden’.

Dit vindt de arts wel interessant om te horen, want ik zie haar fanatiek alles noteren  wat ik zeg.

‘Uiteindelijk vind ik altijd wel iets om in te plassen, een bloemenvaas, een plantenbak, een theepot, een prullenbak of toch, net op het nippertje de wc. Ik ben dan al wel behoorlijk bang dat ik het niet meer houd en het ‘in mijn broek doe’’.

‘Soms ga ik 's nachts mijn bed uit en in mijn pyjama mijn huis uit en  realiseer ik me op de galerij dat ik  mijn huissleutel niet bij me heb. Dan moet ik midden in de nacht mijn buurvrouw, die diep in slaap is, wakker maken voor de reserve sleutels, die zij van mij heeft. Zij blijft altijd opgewekt en vrolijk in zo'n geval, mijn buurvrouw, ook al is het al de vijfde keer, maar het is natuurlijk allesbehalve leuk’.

Ik zeg tegen de dokter: 'dit is toch een interessant verhaal, nietwaar?’

'Zeker,' zegt ze, 'ik wil weten of je werkelijk beginnend dement bent, wat ik vermoed. Daarom verwijs ik je naar de neuroloog. Daar staat je een hele dag vol testjes te wachten'.

De volgende dag krijg ik een mail van het ziekenhuis, dat ik ‘al’ over 62 dagen bij de neuroloog mag komen. Bof ik even!

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

 

 

MARATHON ROTTERDAM 2026

Vandaag wil ik in ieder geval naar de marathon 2026 van Rotterdam gaan kijken. Van mijn huis uit is het bijna één rechte weg, kwartiertje lopen, naar de Boszoom waar de lopers een belangrijk kilometerpunt passeren. Ik wist dat niet, maar ik zie vrijwel alle lopers op hun horloge kijken, als ze over een oranje wegmarkering lopen. Bij sommige lopers zie ik dan op hun gezicht een glimlach verschijnen bij anderen een grimas. Dan weet ik wel hoe laat het is: ‘te laat, te vroeg of precies op tijd’.

Wat me zo aan de zijlijn opvalt is dat er héél weinig vrouwen meelopen. Het extra-vreemde voor mij is wel dat de meeste vrouwen een stuk harder lopen dan de mannen. Waarschijnlijk zijn die vrouwen wat later gestart en zijn de beste vrouwen zo langzamerhand de mindere mannen aan het inhalen.

Vòòr mij begint opeens een jonge vrouw met een blonde paardenstaart enthousiast te roepen: ‘Antoine, Antoine’, een man geheel in het zwart, kijkt eerst niet en na de derde Antoine kijkt hij eindelijk op en  zwaait lachend.

‘Dat was nog maar op het nippertje,’ bemoeide ik me er mee, ‘hij hoorde je nog maar net op tijd’..

‘Ja’, zei ze, ‘ik kreeg net door, dat hij hier al voorbij moest zijn maar daar was Antoine toch nog’ zei ze, helemaal gelukkig en buiten adem.

Aan weerskanten van me staan, bijna tegen mijn kuiten, twee honden. De één is een nare vechthond, de ander een vriendelijk-ogend vuilnisbakkie. Allebei staan ze zich hier rot te vervelen. De een staat vast aan het dranghek de ander wordt door zijn baasje aan de lijn gehouden.  Geen idee waarom, maar dat lief-ogende vuilnisbakkie wordt opeens laaiend op die engerd. Vlak achter mijn kuiten … kunnen ze mekaar net niet de strot afbijten. Het lieve hondje wordt door zijn baasje teruggetrokken en bestraffend toegesproken.  Het baasje van de pitbull geeft zijn trouwe viervoeten een trap tegen zijn ongewoon grote kloten, waarop het beest van pijn en ellende ineen krimpt.

De vrouw met de paardenstaart  draait  zich om naar het trottoir en roept naar iemand daarginds:  

‘Antoine is hier toch nog langs gekomen . Hij heeft me gezien’.

Ze praat nu zachter tegen een man met een kind op zijn arm en blikjes frisdrank in een doorzichtige boodschappentas. De man gat vlak voor mijn neus staan. 

De vrouw met de paardenstraat lijkt iedereen te kennen. Zij juicht iedereen met zijn of haar voornaam toe. Ik dacht dat ze misschien bij PAC zat, die grote Rotterdame Atletiekclub. Maar even later zie ik tussen die lui, die nu voor me staan, door, dat onder het deelnemersnummer op de buik van de loper, ook in vrij grote letters nog  de voornaam van de marathonloper staat te lezen. Ik kon me dat van  eerdere jaren niet herinneren.

Na een halfuurtje had ik wel weer gezien. Wel een nieuw record staan te kijken: 23 minuten en 17 seconden. Vorig jaar keek ik 25.12. Dit was mijn 20e marathon. De eerste keer stond ik 2 uur 24 minuten en 27 seconden langs de lijn.. Maar ja dat was nog in de vorige eeuw. Toen was ik nog niet eens 50. Dus reken maar uit.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com