Hij heeft een heerlijk hotel in
Den Bosch. Grote kamer. Luxe douche en een aparte plee. Het ontbijt is ook al prima de luxe. Alleen …alles bij mekaar : peperduur. Daar komt ook nog es bij: hij is alleengaand en dan betaal je
helemaal de hoofdprijs:150 Euro per nacht.
Meestal zit hij in z'n uppie
te ontbijten maar vandaag komt ook een pappa met een zoontje van pakweg 7 á 8
jaar eten.
Hij is halverwege zijn ontbijtje en wil nog wat sinaasappelsap en
yoghurtjes scoren.
Papa staat uitgebreid aan zijn
kleine manneke uitleg te geven over wat voor lekkers het ontbijtje hun te
bieden heeft. Het knaapje, Jean-Luc, is met stomheid geslagen. Zo af en toe kijkt hij
afwisselend naar zijn vader en naar die andere hotelgast, alsof hij bevestiging zoekt voor wat zijn pa
allemaal beweert.
'Dat yoghurtje met aardbeien is me toch lekker', zegt hij rechtstreeks tegen vader en zoon. 'Die moet je echt proberen. Heb ik gisteren gedaan en vandaag neem ik het
weer.'
Als blikken kunnen doden, was
hij er niet meer geweest. Vader is duidelijk niet gediend van zijn ongevraagde advies. Papa trekt Jean-Luc meteen naar de ontbijtruimte.
'We wachten wel even totdat die meneer klaar is.'
Die vader is ook duidelijk niet
te spreken over het zwarte linnen tasje dat die ander over zijn stoel heeft hangen. Het was een zwart linnen tasje met dikke zwarte letters. Met de tekst:'
'SJOUWT ME DE TERING'.
'Wat staat daar nou pap?' vraagt
het ventje.
'Waar bedoel je, Jean-Luc?'
Paps kijkt met frisse tegenzin op uit zijn kwaliteitskrant.
'Daar waar die meneer zit te
eten' en het ventje wijst met zijn vingertje naar de achterkant van die ontbijttafelstoel.
'O, Jean-Luc, dat betekent
dat er hele zware spullen zitten in dat tasje, zo zwaar dat die meneer het
bijna niet meer kan dragen.'
'Maar pappie waarom staat er
dan niet gewoon :'DIT IS VEEL TE ZWAAR VOOR MIJ' op dat tasje?'
''SJOUWT ME DE TERING' is
plat-Rotterdams, jongen. De man die daar zit te eten komt vast en zeker uit
Rotterdam. Hij wil dat, door met dat tasje te lopen, aan de hele wereld laten
weten'.
Hij hoort het zijn pappa zeggen. Jean-Luc kan hem niet anders dan gelijk geven.
Deze kleine Jean-Luc en zijn
pa zijn de eersten die hij tijdens zijn vakantieperiode van 6 weken over dit
tasje hoort praten. Hij was met dat tasje met die tekst 5 weken in
Zuid-Frankrijk en één week in Den Bosch. Niemand vroeg hem tot zijn grote teleurstelling: 'KOMMIE UIT
ROTTERDAM DAN?'
