DIALOOG MOBILE (3)

 Met mij.

.............

Kut, natuurlijk

................

Nee, helemaal niks

.........

Die kleine doet steeds de deur voor me open

............

Ja, hij is net een soort hulphond

...........

Een jochie van acht?

..........

Peter

................

Nee, dat niet

..........

Hij staat nou bij Bram

............

Bij  Bram, ja

.................

Ja, ik was zelf ook al zo bijdehand.

...........

Dan moet ie me voeren, hè. Om beurten: eerst ik een patatje dan Peter zelf een patatje

.............

Die milkshake aardbei moet ie vast houden terwijl ik de beker leegzuig, dat moet toch kunnen.

.........

Zes weken, dan mag het gips d'r af.

........

Zo lang ik nog geen hulp heb?

...............

Peter, ik zou niet weten wie anders.

..........

We kenden elkaar nog maar net .... gingen we vaak samen.

..........

Ja en ook uitkleden natuurlijk, daar heeft meneer geen moeie mee.

..............

Tsja, je weet hoe mannen zijn ...!

...................

Ja, ik ben geïndiceerd voor hulp bij koken, schoonmaken en douchen.

..............

Nee, die zijn er inderdaad niet! Ze hebben alleen maar mannen met een migratie achtergrond in de aanbieding.

..................

O nee? Jij zit het niet in het gips!

..............

Die ziet het helemaal niet zitten. Tsja, je weet toch hoe mannen zijn, hè.

...............

Al gaat ie op z'n kop staan ... Beter professionele hulp dan Peter (lees: niks). Kan die fijn naar zijn drukke werk.

.................

Nee, nu kan meneer ineens wel een paar dagen vrij krijgen.

............

ik kijk nergens meer van op ... ga je hangen ... doei. 

......

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

CARIBISCHE MIDDAG.

Drie weken na de Spaanse middag kwam de Caribische middag. Dat Spaans buffet was vurrukkelijk en kostte 14.50 euro. Met Anthony, die ik net had leren kennen, had ik gezellig aan een tafeltje zitten eten en praten. We liepen, nog steeds vrolijk babbelend daar die tent uit. Pas toen ik wat later thuis zat, realiseerde ik me  dat ik wat vergeten was: te betalen!

De baas van de keuken daar, overgiet mij met complimenten als ik vanmiddag alsnog kom  betalen.. Dat doet mij deugd. Overigens: wat Anthony heeft gedaan? Geen idee? Niet meer gezien. 

Deze middag treedt zanger/entertainer WaWa, een Haïtiaan, voor ons op. Weinig Haïtiaans overigens, want deze WaWa vertolkt keurig gepolijste Engelse liedjes. Alleen aan het slot van zijn één uur durend optreden brengt hij samen met het hoogbejaarde publiek een liedje en een dansje geïnspireerd door zijn Noord-Amerikaanse roots. Helaas kan ik zelf niet meedansen, omdat ik door een val geblesseerd ben aan mijn knieën en borstkast. Jammer want ik doe graag aan dergelijke dingen mee.

Ik leer deze maandagmiddag een gezellige vrouw kennen met Indisch/Spaans bloed. Linda heet ze. Ze werkt in een Spaans restaurant in Leiden. Niet alleen in de bediening. Ze zingt daar ook. Dat is eigenlijk haar beroep, zegt ze. Zangeres. Ze zong enkele jaren professioneel in Mexico. Ze is nog niet zo hoogbejaard, als de rest van het publiek: 62 pas. Omdat ze ook in het weekend moet werken, zoekt ze haar vertier op zo'n dag als deze; hier dus. En als er gezongen moet worden steekt ze als eerste haar vinger op en gaat ze er voor. Bij het Spaans buffet had ze al staan zingen en nu vanmiddag ook weer. Best goed ook.

Het Caribisch buffet vind ik lekker. Andere eters aan mijn tafel waren niet zo enthousiast. Een veel te dikke vrouw uit Alblasserdam, wafel walgelijk, en beslist niet alleen omdat ze zo dik is, vindt, dat zij ons hier een smaakvoller buffet voor had gezet. Volgens haar zijn nauwelijks kruiden gebruikt. Kortom: een flauwe hap! Haar vingers, zijn dikker en korter dan gangbaar. Kippenpoten kluiven gaat daardoor bij haar zo, dat haar worstvingertjes en petieterige handpalmen onder een laagje kippenvet komen te zitten. Ook rondom haar mond druipt volop vettigheid. Ondertussen kraakt ze ze ongegeneerd, met vette volle mond, dit 'smakeloze' buffet af. Haar afgekloven kippenbotjes legt ze dan ook nog eens veel te dicht bij mijn servetjes.

Een toetje is er niet, weet mijn dikke tafelgenote al. Ze is snel weg. Een medewerkster van het restaurant komt gelijk al opruimen en pakt met haar blote handen de afgekloven botjes en laat die in een afvalzakje glijden. Daar moet ik even Caribisch van  kokhalzen.