De rauwe eerlijkheid van gisteren, deed me denken aan de film, waardoor ik destijds, in mijn obsessieve wankelmoedigheid bijna uit balans raakte: 'Druk'.
De film ‘Druk’ draait om een even bizarre als verleidelijke theorie van een Noorse psychiater. De mens zou geboren zijn met een structureel tekort: we hebben standaard een half promille alcohol te weinig in ons bloed. Vul dat tekort gedurende de dag subtiel aan, en je presteert optimaal. Je bent relaxter, evenwichtiger en gezegend met net dat beetje extra lef.
Vier moedeloze leraren besluiten de proef op de som te nemen. Ze zoeken de ideale verhouding om weer te léven in plaats van enkel te bestaan. De film schetst een herkenbaar beeld: de drinker die na twee biertjes een bruisende versie van zichzelf ziet, denkt dat een derde glas alles nóg beter maakt, en vervolgens door de buurtkinderen wakker wordt gemaakt op hun stoep.
Daar ligt de eeuwige, verraderlijke grens: tussen de bevrijdende roes en het totale controleverlies. Want buiten de controle kunnen prachtige dingen ontstaan – zoals creativiteit of een plotselinge verliefdheid die je immers nooit kunt plannen – maar de genadeloze achterkant kan een mens volledig in de vernieling helpen.
Na afloop in de lichte schemering van bioscoop Cinerama aan de Westblaak ben ik besmet met de theorie. Eén biertje doet niks; na vier consumpties voel ik de blijheid in mijn lijf stromen. Zelfs de luide rapmuziek uit de speakers doet me opeens swingen op mijn stoel.
Drie tafeltjes verder zit het spiegelbeeld: een vijftiger, diep onderuitgezakt, die in hoog tempo een hele fles wijn wegtikt. Als onze blikken elkaar kruisen, knikken we. Gewapend met mijn glas loop ik op hem af. "Mag ik erbij komen zitten?"
Het mag. Hij was ook bij de film. "Een kutfilm," bromt hij rauw. Volgens hem zet het meesterwerk juist aan tot alcoholisme door die belofte van een relaxter leven. Hij bleek nog maar een paar dagen clean te zijn na een zwaar traject bij de AA. Nu zit hij hier, half teut, de strijd opnieuw te verliezen van een fles Franse rode wijn.
Ik reken af en loop de Rotterdamse straat op, aangeschoten en opgewekt. "Loop je met me mee?" vraag ik hem. Hij knikt, staat somber zuchtend op en laat de fles halfvol achter. Ik heb mijn promillage aangevuld met balans en een goed gesprek; zijn promillage bracht hem enkel terug naar af.
