GRATIS POFFERTJES.

 

Mijn dag buiten de deur begint altijd in de sportschool. Daar ben ik tot een uur of tien 'goed bezig'. Dat hoor ik mijn mede-sporters tenminste tot vervelens toe zeggen:'Goed bezig, Jos.'

Het is vandaag donderdag en dat is mijn opzoomer-wandeldag. Samen met Mary en Cheny, twee buurvrouwen, wandelen en babbelen we van half elf tot half twaalf in onze buurt. Heel ver komen we niet in die tijd. Desalniettemin is het rielekst, gezellig. Waar we het over hebben? Over koetjes en kalfjes vooral.

Vandaag is het een ware opzoomerdag. Na onze wandeling moet Mary gaan meehelpen met het voorbereiden van de opzoomeraktiviteit van vanmiddag in Het Praathuis, het sociale ontmoetingspunt van ons  appartementencomplex. Vanmiddag om half een is het namelijk gratis een uurtje pannenkoeken en poffertjes eten. Cheny en ik gaan daar ook van smullen. Meer dan twintig bewoners komen mee-eten. Meer kan ook niet.  

Als ik het Praathuis binnenkom zie ik mijn naaste buren, An, Margreet en Ans al zitten. Ook Ingrid zit er al. Van achter in de ruimte wordt er naar me gezwaaid door twee dames tegelijk aan een tafeltje . Er is blijkbaar nog een plekje vrij bij hen aan het tafeltje. Ze vinden het misschien wel leuk als ik bij hen kom zitten. Dat zou mooi zijn ... Ja, dat is toch weer heel wat anders dan dat je genegeerd wordt, wanneer je het Praathuis binnen komt.

Die zwaaiende dames, waar ik nu bij aan tafel zit kende ik al wel. Heel vaag. Vanmiddag heb ik ze een beetje beter leren kennen. Ik weet nu ook hoe ze heten: Adrie en Milka. Later komt Cheny  nog bij ons zitten. Haar ken natuurlijk al van het wandelen.

Ik heb echt zitten smullen: twee pannenkoeken, een heleboel poffertjes en twee mandarijnen ....mmmm!

Ik vertel Adrie, zo maar om wat te babbelen te hebben, dat ik op zoek ben naar een koor. Laat zij nu toevallig in een koor zingen, dat nog zangers (tenoren) kan gebruiken. Dus ik ga woensdag 2 september met haar mee zingen. Kijken of het wat voor me is. Zonder dit smul-uurtje had ik mooi nog naar een koor lopen zoeken.

 

Prima werk van Mary, Dirk en Gradus. Smaakt naar meer. van de drie die ik kwijt wil. Ik ben zo trots als een hond met zeven lullen.

In feite begin ik dan mijn dag buitenshuis altijd in de sportschool. Daar ben ik een uurtje goed bezig. Dat hoor ik tenminste tot vervelens toe zeggen:'Goed bezig, Jos.'

Het is vandaag donderdag en dat is de opzoomer-wandeldag. Samen met Mary en Cheny, twee buurvrouwen, wandelen en babbelen we dan een uurtje in ons buurtje. Heel ver komen we niet in die tijd. Desalniettemin is het rielekst, gezellig. Waar we het over hebben? Over Koetjes en kalfjes vooral.

 

Vandaag is het een ware opzoomerdag. Na onze wandeling moet Mary gaan meehelpen met het voorbereiden van opzoomeraktiviteit van vanmiddag in Het Praathuis, het sociale ontmoetingspunt van ons  appartementencomplex. Vanmiddag om half een is het namelijk gratis een uurtje pannenkoeken en poffertjes eten. Cheny en ik gaan daar ook van smullen. Meer dan twintig bewoners komen mee-eten. Meer kan ook niet.  

Als ik het Praathuis binnenkom zie ik enkele naaste buren, An, Margreet en Ans al zitten. Ook Ingrid zit er al. Van achter in de ruimte wordt er naar me gezwaaid, door twee dames, tegelijk aan een tafeltje . Er is blijkbaar nog een plekje vrij bij hen aan het tafeltje. Ze vinden het misschien wel leuk als ik bij hen kom zitten. Dat zou mooi zijn ... Ja, dat is toch weer heel wat anders dan dat je genegeerd wordt, als je hier het Praathuis binnen komt.

Die wuivende dames, waar ik nu bij aan tafel zit kende ik wel. Heel vaag. Vanmiddag heb ik ze een beetje beter leren kennen. Ik weet nu ook hoe ze heten: Adrie en Milka. Later komt Cheny  nog bij ons zitten. Haar ken natuurlijk al van het wandelen.

Ik heb echt zitten smullen vanmiddag: twee pannenkoeken, een heleboel poffertjes en twee mandarijnen ....mmmm.

Ik vertel Adrie, zo maar om wat te babbelen te hebben, dat ik op zoek ben naar een koor. Laat zij nu toevallig in een koor zingen, dat nog zangers (tenoren als ik) kan gebruiken. Dus ik ga woensdag 2 september met haar mee zingen. Kijken of het wat voor me is. Zonder dit smul-uurtje had ik mooi nog naar een koor lopen zoeken.

Prima werk van Mary, Dirk en Gradus. Smaakt naar meer.

SERIE 'OPA & OMA'. DEEL 4: DIE DUIVEL

Wat vooraf ging.

Oma Maria heeft ‘open benen’; opengekrabbeld door haar ‘rotkat’. We spelen bij opa en oma thuis het door opa zelf bedachte  ‘kabouterspel’. Jammer was toen wel dat opa niet  met zijn worstvingers en ongeschoren kin van me kon afblijven.

Maria woont als jong meisje in Den Bosch. Een dronkenlap verkracht en bezwangerd Maria; ze is dan 17. Abortus is ‘not done’ in het katholieke Den  Bosch. Zwangere meisjes worden in nonnenkloosters ondergebracht. Tot drie maanden na de bevalling mogen ze daar blijven. Daarna gaan ze, tegen kost en inwoning, werken bij welgestelde families.  Voor Maria is het nog niet zo ver. Ze heeft nog drie maanden te gaan.

Maria schaamt zich beslist niet voor haar zwangerschap. Ze kijkt verlangend naar haar kindje uit. Breit zelf volop  kleertjes. Met schoonmaken van de kamer van hoofdzuster Wijnaldia  verdient ze wat geld om wol te kunnen kopen. Maria ontvlucht de leugenachtige Wijnaldia, die haar misbruikte.

Deel 4. Een duivel.

Maria loopt op alledag. Haar verblijf in Huize Magdalena is er de laatste weken niet leuker op geworden. Zuster Wijnaldia heeft de afwijzing door Maria niet kunnen aanvaarden; vanaf die dag is Maria door haar genegeerd.

Toen Maria kort geleden, nadat ze haar werk gedaan had, weer in haar kamer terugkwam barstte ze meteen in woede uit.  Midden in haar kamertje lagen namelijk de zo liefdevol door haar gebreide babykleertjes opgestapeld  … ze waren alleen niet meer als zodanig herkenbaar, want alle breisels waren ruw uitgetrokken. Woedend schopte Maria de stapel door haar kamer en ze schreeuwde zo hard, dat iedereen het in het hele tehuis kon horen, wie haar dit had aangedaan.

‘Wijnaldia, is een duivel!’ bleef ze schreeuwen en ze bleef zo hard op de vloer springen als ze maar kon.

Na enige tijd klopte de kleine, lieve zuster Epraïm aan haar deur. Het lawaai dat Maria maakte duurde haar wat te lang. Ephraïm kon wel iets van de boosheid van Maria begrijpen, ze had iets van de geschiedenis gehoord maar ze wist zeker dat het voor Maria in haar positie ronduit slecht zou zijn om zo lang, zo hard te springen; dan zou het wel eens mis kunnen gaan; zeker in dit stadium van de zwangerschap. Zuster Ephraïm zei, dat het niet de eerste keer is dat iets dergelijks zich binnen de muren van dit tehuis zich heeft afgespeeld. Zuster Ephraïm troostte Maria en zei tegen haar dat ze zich er ter wille van haar op komst zijnde kindje beter niet al te druk om kon maken. Er is toch niemand hier, die iets gezien heeft en als er wel iemand is die wat gezien heeft, dan durft ie toch niks te zeggen. Ephraïm wist wel iets van wat er zich tussen Wijnaldia en Maria had afgespeeld en bekende eerlijk dat zij, ook al had zij de hoofdzuster Maria’s kamer in en uit zien gaan, dat zij dan nog Wijnaldia niet openlijk zou durven beschuldigen.  Ik wordt zonder pardon dit tehuis uitgezet en waar moet ik dan naar toe? Buiten dit tehuis heb ik niemand. Nee, Maria verwacht in dit huis geen rechtvaardigheid.

Samen met Maria gaat Ephraïm in de grote verzameling van het tehuis de nodige babykleertjes bij elkaar zoeken, want alles weer opnieuw gaan breien lukt natuurlijk nooit.

 

Het is inmiddels de negende maand plus een week. Tien dagen geleden is Maria bevallen van een stevige jongen van acht pond. Karel heeft ze hem genoemd. Hij was vijf dagen te laat maar dat was volgens zuster Ephraïm geen probleem. Ze was  echt heel lief en zorgzaam zuster Ephraïm, zowel voor Kareltje als voor Maria.  Kareltje zag er leuk uit; ze hadden gelukkig nog heel leuke kleren kunnen vinden in de tehuisvoorraad.

 

 

Maria wilde nu wel zo snel mogelijk weg uit Huize Magdalena. Ze was zelfs bang dat die duivelse Wijnaldia haar Kareltje nog iets zou aandoen. Ephraïm dacht dat het beter zou zijn voor Maria met verhuizen te wachten tot  twee maanden na de geboorte van Kareltje.  Tot die tijd wilde Ephraïm alvast voor haar uitkijken naar werk en woonruimte.