KLEI.

 

'Klei' was de laatste voorstelling die ik zag, donderdagavond in Den Bosch. Hier spelen de acteurs, in een landschap van tien ton klei en vijfhonderd liter water.

 'Klei’ laat je voelen hoe het is om deel te zijn van iets groters dan jezelf. Hoe kwetsbaar en krachtig een lichaam kan zijn als het zich overgeeft aan de aarde.

 In een rond modderbassin met een diameter van 20 meter hebben, bij aanvang van de voorstelling, de drie acteurs al een metamorfose ondergaan tot modderspringers. Er ontwikkelt zich een strijd in de klei op leven en dood van nu eens één tegen één dan weer één tegen twee. Hun bewegingen zijn onmenselijk-springerig, zelfs als zij de liefde lijken te bedrijven.

 De voorstelling is met circa 400 toeschouwers, dik uitverkocht. Bij binnenkomst worden de toeschouwers regenjassen aangedaan. Dit is ter bescherming van de kleding tegen het moddergooien van de wezens in het bassin. Het is een uniek idee en schouwspel. Dit soort verrassingen is wat Boulevard Den Bosch zo leuk maakt.

 Klei  was ongeveer tien uur  afgelopen. Ik wilde naar de Parade terug, het episch centrum van het festival. Omdat ik niet precies wist hoe te lopen, vroeg ik een vrouw die ook bij 'Klei' was de weg. Ze legde me de route keurig uit en ... verrassing: halverwege haalde die vrouw me op de fiets in en riep lachend naar me: 'Spring maar achterop, ik geef je een lift naar de Parade.'. Dat scheelde mooi een half uur lopen en ik kon een half uurtje langer swingen op de klanken van  een toffe Utrechtse Nederbeatband.

Aardige, leuke dame trouwens, Marisca, die me een lift gaf ... vraag ik haar, toen we eenmaal bij de Parade waren, of ik haar wat te drinken kon aanbieden .. nou dat kon dus ... we hebben ook nog even lekker staan swingen. Alleen, helemaal vergeten telefoonnummers uit te wisselen. 

 Stom, maar daar is het nu het te laat voor.

 Wij zijn weer thuis.

ZANGONTBIJT.

Op het programma van het festival staat deze ochtend een 'zangontbijt'. Het is afgezaagd, ik geef het toe, maar het is eigenlijk te warm om te eten. Zingen gaat dan nog net, als het blijft bij simpele 'lalalalala'-community-singing, afgewisseld door zingend doorgeven van borden, bestek (50 stuks), brood, zoet en hartig broodbeleg en fruit. 

Marjolein, een van de dames die tegenover me aan de eet- tafel zit, ziet mij lijden in de zon, die mijn nek en linker arm tergt. Marjolein biedt me een plekje in de schaduw naast haar aan. De vorige eetster was niet goed geworden.

 Aanvankelijk dachten de Bosschenaren om me heen dat ik de enige Rotterdammer was maar aan onze overkant zat nog een stel bij mij vandaan: Elsje, een mongooltje van een jaar of 16, moeilijk schatten vind ik dat met mongooltjes. Ze was met haar moeder en haar opa en oma. Die kwamen allemaal van Zuid dus dat is, zoals algemeen bekend, eigenlijk geen Rotterdam. Ik was blij dat dat eten afgelopen was. Niet alleen vanwege de hitte. Honger had ik ook niet want ik had om acht uur 's ochtends al in mijn hotel zitten ontbijten. 

Na het zangontbijt, als ik op weg ben naar mijn hotel, ontmoet ik Rachid een Marokkaanse jongeman. Hij is al 31 jaar, heeft vrouw, kind en huis in Gouda. En … hij werkt in Den Bosch als schoonmaker. We ontmoeten elkaar als we allebei opeens stil staan voor een tegel in een Bossche winkelstraat. Een dichterlijke strofe:

 'Ook de hond van Munir zal stoppen als zijn baasje zegt:

 'توقف يا كلب حلو'    (Stop lieve hond)'.

 

Dat vonden we alletwee op hetzelfde moment ineens leuk om te lezen. 

Ik ben dit, wat u nu leest aan het schrijven als op mijn deur wordt geklopt. Hard geklopt, zacht geklopt. Ik vermoed dat het de Marokkaanse schoonmaker is.  Maar wat maakt het uit. 

Het is toch fantastisch dat zij dit, en nog veel ander vuil en vervelend werk, voor ons willen opknappen. Ik ga hem zeggen dat ik nog graag nog een uurtje wil doorschrijven (het is nu twee uur). Ik doe de deur open en daar zie ik Rachid, van zojuist, voor de deur staan. Hij werkt dus in mijn hotel. Ik begroet hem vrolijk. Hij kijkt heel vriendelijk naar mij en zegt dat hij wel eerst een andere kamer gaat schoonmaken.

Ik wil ook vriendelijk zijn en bied Rachid aan dat hij mijn kamer wel mag schoonmaken als ik hier gewoon doorwerk. Maar dat lacht hij snel weg: 'Neen hoor, doet u maar rustig aan meneer. Over een uurtje zijn wij terug?’

Maar hij is mooi niet meer gekomen vandaag, die kut-marokkaan.

TRANS.

De TRANS-itie act die ik hier, in Den Bosch gisteren zag was van topklasse. De acteur was een van de beteren die ik de laatse jaren heb gezien en ik heb er héél wat gezien! Zijn klasse zat hem onder andere in de manier waarop hij moeiteloos overschakelde van 'relnicht-achtig'-gepraat naar stoere macho-taal. Ook zijn gebarentaal, eveeens in de afwisseling, was geniaal. Qua kleding: perfect. Er stond achter de microfoon een jongeman met lang donkerblondhaar, niet helemaal goed geschoren, in een sexy minirokje en een topje tot zijn navel. Dat ie op sneakers stond met voetbalkousen aan, maakte het helemaal af. Terwijl hij daar stond  te oreren klonk er, ik noem het stevige 'stamp-beat', die door velen in het publiek werd herkend en driftig  meegestampt. Ik herkende het niet direct maar ik ging op den duur toch gezellig meestampen.De vloer trilde angstwekkend heftig.

Ik heb afgelopen nacht niet goed geslapen, de eerste nacht in dat fraaie hotel, nota bene op de 'heilige' Parade. Dus ik rol mijn bed uit, zo vrijwel alle theaters hier in. Het is echt een prima hotel, in alle opzichten. Ik ga het niet weer allemaal opnoemen wat zo goed is aan dat hotel, zoals ik deed in Avignon. Ik heb mezelf hier echt mee verwend mag ik wel zeggen.

Maar wat ik al schreef, ik had niet goed geslapen. Dat was heel logisch, want ik had verzuimd mijn medicatie in te nemen. Daar kwam ik pas vroeg na die 'slecht-geslapen-nacht' achter, Toch nog even vlug innemen, die medicijnen heeft geen zin, dan loop ik de hele dag te tollen van de slaap.

Straks, om zeven uur ga ik naar een stuk met de titel NOISE. Vijf (dames) muzikanten in grijze pakken en lange rode haren hebben het in het begin over een een existentiële crisis. Het gaat gepaard met rauwe elektronische noise, een overweldigend geluid. Er worden niet voor niets vooraf oordopjes uitgedeeld. 

Ik ben net terug. Heb ervan genoten.  Qua zang (over de top), rauw af en toe funktioneel vals gezongen. Keyboard-sound ... overweldigend het hele theater trilde op zijn grondvesten. 

Na de voorstelling kregen we 'de klap' van het temperatuurverschil: 23 raden binnen, 30 buiten. Het is buiten in de zon ruim 30 graden. In dat theater is een goede airco. Circa 23 graden was het. 

Ik ben sowieso blij dat de maan de zon vanavond even een flinke verduisteringsbeurt gegeven heeft.

STILTECOUPÉ

In de trein naar Den Bosch raakte ik aan de praat met Madeleine, een oma uit Houten. Ik was haar de oren van het hoofd aan  het kletsen over de tijd dat ik op de toneelschool in Utrecht zat, zij raakte niet uitgepraat over haar demente moeder (88), die in Roermond woont en die ze volgens haar schuldgevoel veel te weinig bezoekt. 

Dan staat plotsklaps een vriendelijk ogende jongeman met kortgeknipt peenrood haar voor onze neus met het verzoek om te stoppen met praten omdat we in een stiltecoupé zitten. Twaalf zitplaatsen in die coupe, voor mensen die willen, lezen, nadenken, dagdromen, puzzelen, kleuren, tekenen of mediteren. Zowel ik als Madeleine zijn verrast. Ik vraag aan die rooie hoe hij erbij komt, dat dit een stiltecoupé is.  Dan wijst hij met zijn vingertje naar een plek boven de toegangsdeur van de coupé. Daar is een icoontje te zien van een hoofd met een vinger voor zijn lippen. De laatste keer dat ik reisde met de trein was het woord 'stilte' of 'silence' op de treinruit geplakt. 

Nu ik dat eenmaal weet, reis ik zwijgend verder. Zowel Madeleine als ik vinden het jammer . We hadden het even gezellig met elkaar.

Inmiddels ben ik in Den Bosch en word ik verrast door mooie stukjes theater. Tsja hoe moet ik het noemen: een artiest, die duidelijk verschillende rommelmarken en autsloperijen is af geweest om een slapstick act over de geschiedenis van kippensoep te presenteren, in een uitverkochte, doodsbenauwde tent. Heel grappig, uitermate inventief. Godzijdank duurt het maar een kwartier. Om te lachen en toch ook leuk ... èn voor elck wat wils: naast me zit in een rolstoel een zwaar gehandicapte, kwijlende man (circa 35 jaar), op een kletsnatte theedoek te sabbelen, hij ontblootte enkele malen zijn veel te grote kunstgebit om te lachen om het gebodene. Ik dacht aanvankelijk dat mijn buurman bij de act hoorde. Maar dat bleek toch niet zo.

De tweede act die ik vanavond zag was een doodgewone cabaret monoloog over een jonge man, die helemaal in de war is: hij wordt verliefd op een veel, 20 jaar, oudere vrouw, die wel raad weet met zo'n jong haantje.

De cabaretier is een 'absolute beginner'. Hij vertelde het verhaal leuk Ook de mise en scene: de verteller staat werkelijk hier, achter de bar van een echt café, de dame is fictief aanwezig op een van barkrukken. Het publiek, zit in rijen voor de bar en wordt bij het verhaal betrokken door de pilsjes die de 'barkeeper' uitdeelt. 

Eerlijkheidshalve moet ik hieraan toevoegen dat  mijn buurvrouw  mij op een gegeven moment aanstootte en zei: 'Wakker blijven, meneer! Je zit op de eerste rij!' 

Was ik even weg gedut. Dacht nog wel dat het me boeide.

ZOETE LIEVE GERRITJE ...

Dat gaat naar Den Bosch toe, zoete lieve Gerritje, dat gaat naar Den Bosch toe zoete lieve meid. Zijn dat broer en zus? Die Gerritje en die zoete lieve meid. Ach ... makuttuitook.

Morgen om 12 uur rijd ik met de intercity (als het druk is met de interstatie) Den  Bosch in. Natuurlijk weer voor een theaterfestival. Dat is momenteel mijn verslaving. Ik heb een kamer voor die drie dagen kunnen vastleggen (met ontbijt). In het cenrum van Den Bosch, vlak naast die wereldberoemde katholieke kerk: de Sint Jan. Ik haal me nu ntuulijk het inbrekersgilde op de hals. Het zal echter niet meevallen voor dat gilde om mijn stulpje te vinden. Of er moeten gildeleden nabij wonen. Dat weet je maar nooit.

Als ik De Bilt goed begrepen heb is regenkleding of een warm vast niet nodig. Het wordt weer tropisch. 'Neem toch maar een paraplu mee,'zegt een goeie vriend. Ik ben eigenwijs. Dat doe ik niet. Dan maar nat.

Ik heb al 10 tickets gekocht. Als ik het zo gauw goed gezien heb worden hier voorstellingen met een flinke dosis vernieuwing opgevoerd. Dat is wat ik in Avignon een beetje gemist heb. Het was allemaal veel anno 2000.  Alleen 'dans' was daar van deze tijd.

Ik schreef al: om 12 uur kom ik daar aan ... even wat boodschapjes doen bij een Bossche super en …  om drie uur is daar al de eerste voorstelling 'Fly' een woordloos, snel en fantasievol geheel, dat begint bij een kom soep ... nou ja!

Na die voorstelling ga ik mijn hotelkamer 'inruimen' en dan volgt om half zes alweer

De volgende act: 'Nergens' een uitnodiging om stil te staan bij wat ons verbindt en wat je mist als contact ontbreekt.

Om 9 uur ‘Baby Reindeer’ Deze Netflix-hit komt als one-manshow naar het toneel

Om half elf 's avonds de laatste voorstelling van de dinsdag 'Trans’: Een theatrale live gemixte DJ-set over hoe iedereen altijd in transitie is. Als ik dit zo lees, loopt het water me al in de mond. En ... o ja, nu het toch even over Trans gaat: wat heb ik genoten van Gay-Pride vorig week. Heerlijk dat dat allemaal zo kan en mag in ons landje! Bij mij op de sportschool waren er wel een stel mede-sporters die beledigende, denigrerende en discriminerende teksten moesten laten horen n.a.v. ‘Gay-pride’-beelden. Zielig. Ik ken die sporters niet bij naam. Hoeft ook niet. Heb het gemeld aan de directie. Je zou maar geen hetero zijn. Misschien kan de directie nog eens een herinnering doen uitgaan, dat het voor iedereen leuk moet zijn en blijven in de sportschool.

EEN FLINKE MEP.

Je mag blij wezen Teun, dat ik al die jaren bij je ben gebleven, uit medelijden, ja en omdat ik je de hand boven  het hoofd heb willen houden, maar dat is nú afgelopen……..’ zei Laura, zijn echtgenote, onder de afwas tegen hem. Toen werd het even zwart voor zijn ogen en gaf hij haar een flinke mep. Haar linkerwang liep behoorlijk rood aan, er sijpelde wat bloed uit haar mondhoek maar na een half uurtje was er niks meer van te zien.  Laura  gilde alsof er een moordaanslag op haar gepleegd was:

‘OEAAAAAAAAAAAAAAAAA’ oorverdovend hard klonk haar langgerekte kreet. Niet eerder had Teun iemand zo’n mep verkocht. Ook zijn zonen, Ben van twaalf en Jerry van acht, had hij nog nooit hoeven slaan. Zoiets zit gewoon niet in Teun. Het was waarschijnlijk van schrik dat Laura zo gilde.

 Des te vreemder is het, dat hij nu, een paar weken na de ‘mep’, een aangetekend schrijven ontvangt van een advocatenkantoor. Laura heeft echtscheiding aangevraagd, omdat hij een gevaar is voor zijn eigen kinderen en nu ook voor haar.  Ze durft hun zonen niet meer bij hem alleen te laten 'na een lange reeks van mishandelingen'.

 ‘Nu mankeren ze even niks’, aldus het schrijven. ‘Alle kwetsuren van de kinderen zijn inmiddels geheeld. Behandelende artsen werden voorgelogen over de oorzaak van de verwondingen. Botbreuken en andere verwondingen waren dus he-le-maal niet het gevolg van ongelukjes op de wintersport, het uitglijden in het zwembad,  baldadigheden onder elkaar thuis,  noem maar op. Neen! Alle kwetsuren en verwondingen zijn toegebracht door hun vader….uit frustratie ….in blinde woede.’

 'Zohooo, dus ik ben hier in huis dus de grote kindermishandelaar?!' Grimlacht Teun. Laura vertelt nu plots een heel bijzondere en andere waarheid. Dè waarheid? Háár waarheid! Aan háár advocaat: al die nu nog traceerbare botbreukjes zouden het gevolg zijn van Teuns sadistische neigingen’!

 Volgens Laura zitten die neigingen in zijn genen. Geërfd van zijn vader. ‘Kampneigingen’ noemde zijn moeder ze, als zijn pa Teun weer eens in een vlaag van verstandsverbijstering een stomp in zijn maag had verkocht of hem een bloedneus of een blauw oog had geslagen. Van zijn negende tot zijn veertiende jaar zat zijn pa in Nederlands-Indië in een jappenkamp. En die Jappen waren niet mis, hoor! Hadden geen enkel mededogen met kinderen. Ze hadden zijn vader wel eens een hele middag lang in de brandende zon,  met één arm aan een boomtak laten bungelen, omdat hij een eitje gepikt had uit de kippenren van het Japanse leger…..tot aan zijn dood heeft hij last gehad van die arm.

EEN EIGENWIJS VUILNISBAKJE.

Waarom zou ik gaan schrijven over een vuilnisbakje? Een vederlicht, blikken bakje van nauwelijks veertig centimeter hoog en een diameter van twintig centimeter. Op de buitenkant was ooit een fraaie print afgedrukt voorstellende twee gele, een witte en een blauwgrijze tulp met donkerblauwe stengels en bladen, met twee tussen die tulpen gestoken grijzige narcissen. Ook die hadden donkerblauwe stelen meegekregen. Dit boeket was dertig centimeter, even hoog als breed. De rest van het oppervlak van dit eigenwijze vuilnisbakje was beprint met grijze blaadjes. En een één centimeter hoge blauwe rand, net boven de bodemrand, moet waarschijnlijk het water verbeelden waar de bloemen in staan. Misschien wekt deze beschijving van dit afvalbakje een zekere blijheid of vrolijkheid ... en misschien was dit ook wel zo toen dit prullenbakje jaren geleden in gebruik werd genomen. Oorspronkelijk, althans dat vermoed ik, als verpakking van een nieuwe hoed. Toen zat er nog een goed sluitende deksel bovenop met naar ik aanneem een mini-versi van het op de zijnkant geprinte boeket. Met die deksel is ook de oorspronkelijke vrolijke uitstraling van de omtrek, tot een armzalige afbeelding verworden.

De binnenkant is van een geelachtig, glimmend en spiegelend soort blik. Ook de bodem  is van dat materiaal vervaardigd. Vrijwel alle blikken en blikjes die we in ons huishouden kennen, zien er zo van binnen uit.

Het staat standaard naast mijn bureau. Ik zit er nu vlak naast te schrijven en als ik even ophoud  kan ik inventariseren wat er nu in zit. Niet veel bijzonders.

Een druiventak zonder één druif, een kassabon van de Jumbo, een ‘ticket' van bioscoop Kino, voor de film 'La vita va vosi', twee lege medicijnstrips, eentje van lithium en eentje van quetiapine, een boodschappenbriefje, 15 aardbeienkroontjes en twee versnipperde A-4-tjes (in 100 stukjes) met een tekst over een vrouw die ik heimelijk bemin (begeer).

Ik schreef al dat het vuilnisbakje standaard naast mijn bed stond. Wie schetst nu mijn verbazing toen ik vanmorgen uit mijn bed kwam en het bakje zag staan naast de staande schemerlamp  in de woonkamer.

Ik ben de enige die die bak daar neergezet kan hebben. Heel langzaam begon het mij te dagen. Ik moest vannacht plassen, was nog diep in slaap, wist de wc in mijn eigen huis niet te vinden! Ik pakte het bakje van naast mijn bureau en liep er mee naar de schemerlamp. Geen idee waarom naar die lamp! Naderende dementie? 

Net toen ik in mijn slaaproes in dat bakje wilde gaan staan plassen, ontwaakte ik, wist opeens weer waar ik moest wezen en nam een run naar de plee. 

Dat was nog maar net op het nippertje!