ZANGONTBIJT. Den Bosch 2026

Op het programma van het festival staat deze ochtend een 'zangontbijt'. Het is afgezaagd, ik geef het toe, maar het is eigenlijk te warm om te eten. Zingen gaat dan nog net, als het blijft bij simpele 'lalalalala'-community-singing, afgewisseld door zingend doorgeven van borden, bestek (50 stuks), brood, zoet en hartig broodbeleg en fruit. 

Marjolein, een van de dames die tegenover me aan de eet- tafel zit, ziet mij lijden in de zon, die mijn nek en linker arm tergt. Marjolein biedt me een plekje in de schaduw naast haar aan. De vorige eetster was niet goed geworden.

 Aanvankelijk dachten de Bosschenaren om me heen dat ik de enige Rotterdammer was maar aan onze overkant zat nog een stel bij mij vandaan: Elsje, een mongooltje van een jaar of 16, moeilijk schatten vind ik dat met mongooltjes. Ze was met haar moeder en haar opa en oma. Die kwamen allemaal van Zuid dus dat is, zoals algemeen bekend, eigenlijk geen Rotterdam. Ik was blij dat dat eten afgelopen was. Niet alleen vanwege de hitte. Honger had ik ook niet want ik had om acht uur 's ochtends al in mijn hotel zitten ontbijten. 

Na het zangontbijt, als ik op weg ben naar mijn hotel, ontmoet ik Rachid een Marokkaanse jongeman. Hij is al 31 jaar, heeft vrouw, kind en huis in Gouda. En … hij werkt in Den Bosch als schoonmaker. We ontmoeten elkaar als we allebei opeens stil staan voor een tegel in een Bossche winkelstraat. Een dichterlijke strofe:

 'Ook de hond van Munir zal stoppen als zijn baasje zegt:

 'توقف يا كلب حلو'    (Stop lieve hond)'.

 

Dat vonden we alletwee op hetzelfde moment ineens leuk om te lezen. 

Ik ben dit, wat u nu leest aan het schrijven als op mijn deur wordt geklopt. Hard geklopt, zacht geklopt. Ik vermoed dat het de Marokkaanse schoonmaker is.  Maar wat maakt het uit. 

Het is toch fantastisch dat zij dit, en nog veel ander vuil en vervelend werk, voor ons willen opknappen. Ik ga hem zeggen dat ik nog graag nog een uurtje wil doorschrijven (het is nu twee uur). Ik doe de deur open en daar zie ik Rachid, van zojuist, voor de deur staan. Hij werkt dus in mijn hotel. Ik begroet hem vrolijk. Hij kijkt heel vriendelijk naar mij en zegt dat hij wel eerst een andere kamer gaat schoonmaken.

Ik wil ook vriendelijk zijn en bied Rachid aan dat hij mijn kamer wel mag schoonmaken als ik hier gewoon doorwerk. Maar dat lacht hij snel weg: 'Neen hoor, doet u maar rustig aan meneer. Over een uurtje zijn wij terug?’

Maar hij is mooi niet meer gekomen vandaag, die kut-marokkaan.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

ROOD.

Vier weken geleden was ik ook al in Den  Haag. Ik stond daar met , met 99.999 anderen in een rode lijn. Toch blijft de Nederlandse overheid ‘Israël’ de hand boven het hoofd houden en is Nederland medeplichtig aan de volkerenmoord (genocide) in de Gaza.

Vandaag ben ik dus weer gegaan, nu met 149.999 anderen, om de druk op de Nederlandse overheid op te voeren. Ik heb niet de illusie, dat na twee van die grote demonstraties, de overheid om zal gaan.

Het kan ook helpen om bedrijven te boycotten, die medeplichtig zijn aan de genocide in de  Gaza: HP, Siemens, Chevron, Caltex, Texaco, Google, Barclays, Disney, MacDonald, Pizza hut, Domino’s Pizza en Burger King.

De organisatie heeft de demonstranten wederom verzocht iets roods aan te trekken om de onderlinge eenheid te symboliseren. Maar net als vier weken terug ben ik in het zwart. Ik hèb niks anders! Althans, dat dacht ik. Want als ik bijna in Den Haag ben, realiseer ik me dat ik wel degelijk iets roods in huis heb. Namelijk: mijn Sparta-petje. Volgende keer beter. Dan ga ik voor G.A.Z.A.!

De demonstranten vormen een dwarsdoorsnede van de Nederlandse samenleving.  Dat vind ik prachtig.  Dat geeft ook aan hoe breed dit protest gedragen wordt.

Onderweg worden voornamelijk Engelstalige leuzes gescandeerd. Eerlijk gezegd houd ik daar niet van. Nederlandstalige leuzes heb ik liever. Maar goed, het past ook weer wèl bij de internationale deelname aan deze demonstratie.

-        Holocaust is no excuse for genocide

-        Every time the media lies! Another child in Gaza dies.

Met een surveillerende politieagente praat ik even terloops. Ze moet meelopen, opletten en snel doorseinen als er iets mis dreigt te gaan.

Enige tijd later ging het opeens goed mis. Ik loop tegen een Amsterdammertje aan, zo’n paaltje in het trottoir weetjewel en val plat op mijn bek. Met bloedrode knieën, ellenbogen en handen als gevolg … zo voldoe ik dan onbedoeld toch nog aan het verzoek van de organisatie.

Klein leed natuurlijk in vergelijking met … . Met zo veel hulptroepen om me heen, die gelijk op zoek gaan naar pleisters en desinfecterende middelen. Maar dat is niet nodig, want ik viel vlakbij een EHBO-post.

Ik loop de demonstratie moeiteloos uit. Geen centje pijn.

Ja, nu ik dit zit te schrijven, au … overal pijn.

‘Geen aanstelleritis!’

Het goede gevoel van deze middag stilt die pijntjes gewoon!