FOCUS.

Wat zijn er tegenwoordig veel fietsers in Nederland. Alleen al hier in dit uithoekje van Rotterdam staan honderden fietsen naast, voor, achter en over elkaar. 

Er is vandaag een festivalletje met o.a. de  in deze buurt  populaire bandjes. Tevens zijn er allerlei kermisachtige attracties: trampolien-spring, blikkie-gooi, zuurstokkie-zuig, pony-rijd en ezeltje-lik.

Ik was, met Lou, een kennisje (1,52m). Hij komt speciaal mee voor de meidenband 'Jochum', een stel  dat al jaren aan de weg timmert, met een rauwe combinatie van Punk, Rock en Symphony (en paars-groen-haar).

 Wat ik niet verwacht had, was, dat de fans op het 'Jochumveld', twee voetbalvelden (!!), hutje bij mutje zouden staan. (Had Lou trouwens ook niet gedacht). 

Jochum was luid en duidelijk aan het soundchecken toen we arriveerden. En dat maakte het nu juist zo tof. Althans voor mij. Lou werd helemaal gek van dat gesoundcheck. (Vingers in zijn oren.) 

Al sla je me dood, ik weet niet waarom, maar tijdens het concert dwaalden mijn gedachten af naar mijn fiets. Ik dacht dat ik precies wist waar ik hem had neergezet. 

Vanaf dit Jochum-veld zou ik mijn fiets nu toch moeten zien staan tegen die heg van het op een na laatste huisje boven op de dijk. Dat huisje met die rode dakpannen. Er stonden daar nog veel meer rijwielen tegen die heg. Drie rijen dik wel.  

Als je je fietsje net tegen die heg had gestald, dan heb je er straks een flinke klus aan voordat je daar lekker weg rijdt. Dat gold voor al die fietsen daar, behalve die in de laatste rij. Daarnet stond die van mij nog in die laatste rij maar nu zie ik hem niet meer. 

Ik kon mijn aandacht niet bij Jochum houden. Mijn 'brikkie' hield toch meer bezig. Lou verklaarde me voor gek toen ik zei dat ik even ging kijken of ie er nog tond. Lou had makkelijk praten. Hij is niet op de fiets. Bovendien vindt hij het, denk ik, geen probleem om straks naar huis te lopen. Want op mijn stang zat Lou daarnet helemaal niet naar zijn zin.

Bovendijks zie ik mijn trouwe tweewieler al snel staan. Klemgezet tussen rij drie en vijf. Daartegenaan staan nog eens drie rijen gestald.

Nu vraag ik u af of het echt nodig was dat de focus op Jochum moest  wijken voor de focus op mijn fiets?

Welnee!

 

 

WAAR GAAT DAT HEEN? (1)

 

 

Mijn sportschool is vooral een ‘witte’ sportschool. De voertaal is Nederlands maar ik hoor ook veel Engels en Spaans.  De mens van kleur doet daar natuurlijk wel mee, maar is ver in de minderheid. Dat geldt zowel voor de leden als de instructeurs.

Doorgaans is dat niet zo’n probleem .. eigenlijk nooit. Want met zo’n gering aantal niet-witten in de club, kan er altijd vrijmoedig gesproken worden over de, ik noem het maar even 'nieuwe Nederlanders'.  

Want het moet haast wel een lekker gevoel geven, om in je eigen clubje 'witte'-sporters, die basisschool bij jou in de buurt een Turkenschool te noemen. Er zitten namelijk niet zo veel 'witte' kinderen op die school ... 'en dat ze daar dan ook nog es sinterklaas en kerst gaan vieren', lachen de stoere hollandse sporters hard. 

De Marokkaan (?), die naast hen zit te 'leg-pressen' begrijpt niet precies waar die Nederlandse mannen zo'n lol om hebben maar hij voelt wel dat het niet helemaal pluis was.

Ten tijde van de viering van 50 jaar onafhankelijkheid van Suriname wist een sporter van datzelfde clubje te melden dat Suriname er in al die onafhankelijke jaren een teringzootje van had gemaakt ... 'een bodemloze put,' noemde hij het hoofdschuddend. 

Ik zag een man, een zwarte man, zijn hoofd om de hoek van de doucheruimte steken en zijn wenkbrauwen fronsen. Hij reageerde verder niet. Net als ik. 

'Waar ik echt niet tegen kan', zegt Andries van 'dat clubje', 'dat zijn die zogenaamde asielzoekers, van die lui die hoeven helemaal nergens bang voor te wezen, maar ze komen toch hierheen om asiel aan te  vragen: de gelukszoekers! Die moeten allemaal terug. Alle 'Dutch boys' beamen dat. 

Een sporter, het zou zo maar een Syriër kunnen zijn, zit zijn schoenen in die kleedruimte aan te doen. Hij zou dit getier best eens kunnen begrijpen. 

Die gelukszoekers moeten weg. 

Dan roep ik. Hoezo? Hoezo gelukszoekers weg? Zijn wij niet allemaal gelukszoekers. Ja toch, ook jij en ik? Voor mij zijn mensen hier welkom ook al zijn ze niet in paniek om oorlog of heksenjacht.'

Ik loop de kleedkamer in en het bekende clubje 'whites' staat luidruchtig de nostalgische vijftiger jaren hit ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld  te 'zingen’. 

Verbouwereerd, een beetje op zijn hoede, staat in diezelfde kleedkamer een Turk (?) zijn trainingsbroekje aan te doen. Hij ziet de lol van die mannen wel maar begrijpt het niet goed.

VREETZAME KERST.

 

Wat vliegt de tijd toch, hè? 

Donderdag alweer kerstmis. 

Volgende week woensdag al de laatste dag van 2025. 

Zo’n jaar is echt zó voorbij. 

Het lijkt wel alsof de tijd nòg sneller gaat naarmate ik ouder word. 

Ik gooi er maar even een paar kleffe clichés tegenaan.

Met de stapel kerst- en feestdagenkaarten, die ik de afgelopen weken mocht ontvangen, ben ik daar, ongetwijfeld met de beste bedoelingen, onder bedolven. 

Ik noem er maar een paar:

‘Merry Christmas, prettige kerstdagen, fijne feestdagen: ‘Heel mooi, stralend, goed en gezond. Met intense warmte in contact met mooie mensen. Samen, in verbinding zijn, in het voedende licht, met ook liefde, hartelijkheid en gezelligheid’. Het kon allemaal niet op.                                                                                                       

Ik verstuurde een stuk of tien kaarten hier in de flat.

Ik had op al mijn kaarten een tamelijk, niet alledaagse kerstwens geschreven:

                                        

Die tekst luidde:

‘Dat in het jaar 2026, voor jou (bijna) alles zal gaan zoals gewenst.’

 

Ik kreeg er uiteenlopende reacties op van 'leuk' tot 'elitair'. De meest gehoorde reactie was: 'wel een leuk gedichtje'.

Wat ik vervolgens meemaakte was nogal schokkend. Eén van mijn kaarten vond ik, de dag nadat ik ze hier in de brievenbussen had gestopt, terug in mijn eigen brievenbus. Verscheurd en verfomfaaid. Geen envelopje. De naam van de geadresseerde onherkenbaar.

Ik kan me haast niet voostellen dat één van de buren die ik een kerstkaart stuurde, zoiets zou doen.  Net zoals aan die anderen had ik er die zin op geschreven. Toch niet echt provocerend.

                                        

Die oorsponkelijke tekstregel was door die 'hartelijke' afzender veranderd in

Dat je in 2026 in de stront mag zakken.

Het kan natuurlijk zijn dat ik een kaart per ongeluk in de verkeerde brievenbus heb gedaan. Bij iemand die misschien een hekel aan mij heeft en me op deze manier wil aanpakken. Heel zielig. Ik denk trouwens dat ik wel weet wie dat flikt. Ik ga aangifte doen.

Nu  even wat anders: dit jaar is het voor mij volop eten met de kerst. De eerste kerstdag 'zit' ik in Dordt bij mijn (klein)kinderen en m'n ex. Ik beschouw die dag als een soort Boxingday en ga dus kadootjes uitdelen. Mooie boeken voor iedereen, ook voor mezelf.

Tweede Kerstdag 's avonds ga ik met Manda, mijn op een na oudste zus, haar partner Nel en mijn buurvrouw mss M, eten bij Ketelbinkie op de Kop van Zuid. Ik heb daar een social deal van vijf gangen besteld. Dat zag er uit als goed binnen te houden.

Ik ben benieuwd hoeveel ‘kilo gezondheid’ ik na die vreetzame dagen zal moeten moeten meedragen.

MacDonalds

Voor het eerst in mijn lange leven heb ik gisteren zitten eten bij Mac Donalds. Met mijn twee kleinzonen, Bent en Makkie en hun vader, mijn zoon Ralf. Dat was nog in het kader van  mijn verlate  75^e verjaardag. De volwassenen hadden hun feestje al gehad met een lunch in Hotel New York en met de voorstelling West Side Story. De kinderen hadden nog wat tegoed. Vanmiddag trakteerde ik ze op een prachtige dans, acrobatiek, mime voorstelling in het Maastheater in Delfshaven.

Een half uurtje voor aanvang van het stuk dronken en praatten we wat. Helaas kwam daar weinig van omdat Makkie en Bent hadden besloten ‘lol te gaan trappen’ met elkaar in het hoekje waar we wat zaten te drinken. ’Lol trappen’ hield in: stoeien, de tafel verschuiven, spullen omgooien en tegen Ralf  opbotsen. Herhaaldelijk vroeg Ralf ze om daarmee te stoppen maar ze gingen vrolijk door. Ook toen Ralf even naar de wc moest, ging het duo door met vervelen. Ik maakte de jongens toen op boze toon duidelijk dat ze nu afgelopen moest zijn met ’lol’ maken.

Toen Ralf van de wc terugkwam waren zijn zonen zo mak(kie) als een lammetje. Daarna bleven ze rustig en konden ze zich goed focussen op de act. 

De voostelling:’Let’s go Barbie’ is voor 8+ kinderen, nou Bent is inmiddels 11+ en Makkie 8+. Ik en Ralf moeten het gebeuren straks toch ook wel kunnen volgen met onze 45+en 75+. 

Het was een zeer kleurrijk aangeklede voorstelling (kostuums en decor) met acrobatische dans, grappige mime-scetches en te horen aan de reacties van de kinderen komt de voorstelling goed over. Ook de lengte van de voorstelling is goed. 50 minuten duurt het. Precies goed voor deze leeftijdsgroep  De boog kan nog niet te lang gespannen staan.

Eten nu: heel dichtbij ziet Makkie de M van McDonalds al. Tenminste dat dacht hij. Maar volgen Bent was dat de M van de Metro, en hij had nog gelijk ook. Maar nog geen honderd meter verder zagen we de originele Big Tits van Mac Donalds, de door de kids gewenste eetplek.                                                                                                                   

Het interieur van de Mac ziet er van buitenaf heel aanlokkelijk uit. We krijgen meer trek. De kleine Makkie en Bent kloppen  razendsnel hun bestelling op de automaat. Ik weet daar geen raad mee. Ralf tikt in wat ik en hij zelf wil eten. We hoeven maar een kwartiertje te wachten op  ons lekkers. Veel frietjes, kipnuggets, hamburgers, drankjes, sausjes. Het was ronduit genieten. Mijn eerste MacDonalds maal was lekker. Maar ik ga daar niet meer terug.

Geef mij maar een Brammetje aan de patatkraam.

ZIJNE MAJESTEIT.

Gisteren was de koning in de wijk. Koning Willem Alexander. Hij had toch niks te doen. Hij was samen gekomen met Carola, de burgemeester, die eigenlijk wel wat beters te doen had. Maar zijne koninklijke hoogheid vond het zo eng, in zijn eentje. 

De buurt liep uit. Allemaal een glimpje van zijne majesteit opvangen. De koning was duidelijk in zijn nopjes. Over de cultuur hier, de educatie, de recreatie maar vooral over de restauratie … en dan bedoel ik dus het eten. De grote schaal met smakelijk geserveerde gezonde broodjes was het eerste wat ons staatshoofd opviel. Hij kon er zijn ogen haast niet vanaf houden.

Hij zou, voor de bühne, met drie uitgeprocedeerde asielzoekers (met zwemdiploma A) een paar baantjes zwemmen in het aanleunende zwembad. Maar dat ging op het laatste moment toch niet door. 

'Mijn zwemspullen vergeten,' mompelde zijne majesteit. Maar de waarheid is dat hij niet kan zwemmen (een familiekwaaltje)... alleen watertrappelen gaat hem goed af. Carola had trouwens wèl aan haar zwemspulletjes gedacht. Ze had haar bikini vanmorgen met aankleden gelijk al onder haar kleding aangedaan, zei ze. Ze maakte aanstalten om naar de kleedhokjes te lopen maar Willem Alexander hield haar tegen.

Het water liep het staatshoofd zo  langzamerhand uit de mond. Zijne majesteit kon zijn ogen slechts met de grootst mogelijke moeite van al die gezonde broodjes afhouden. 

'Niks geen zwemmen Carola! Zitten en lekker eten!' 

Toen Alex zijn buik nog wat ronder gegeten had, dook hij snel zijn limousine in. Terug naar het paleis. Carola wandelde op haar gemak naar de metro om naar het stadhuis te gaan.

 

Wat hebben we nou helemaal aan zo'n soort leider? Hij eet veel en graag. Hij trappelt water ... en zijn hele familie moet door jou en mij onderhouden worden. 

Wat zou er nou gebeuren als we die hele koning-santekraam eens zouden opdoeken? Dan gaan we sowieso klauwen met geld overhouden. 'Neen,' wordt dan geroepen: 'Een president kost ook veel geld, misschien nog wel meer!'. 

Hoezo dan? Het is toch maar net wat je, als samenleving zijnde, uit wil geven aan zo'n staatshoofd.

We zouden kunnen kiezen voor een jaarlijks roulerend symbolisch leiderschap. Een erefunctie. Meer niet. 

Geen paleis. Geen staatshoofdfamilie. Geen koninklijke paardenstal. Geen koninklijk wagenpark. Ook geen geld verslindende staatsbezoeken meer.

Neen, het toekomstige staatshoofd blijft voornamelijk functioneren in zijn eigen sociale omgeving. Gewoon thuis dus. En in de vakantietijd:  op de camping. 

Hoe kunnen we aan zo’n staatshoofd komen. Simpel: selecteer 'at random' uit elke Nederlandse provincie één volwassen Nederlander en selecteer wederom 'at random' uit dat twaalftal die man of vrouw die dan de ceremonieel leider wordt van Nederland.

Ook een belangrijke vraag is: hoe slopen we zo goedkoop mogelijk dat hele koninklijk huis? Laten verzuipen misschien? Nee, dat hoeft nou ook weer niet.

Er zal al met al nog flink wat denk- en regelwerk verricht moeten worden, maar dat het instituut 'koning' niet veel toekomst meer heeft, moge duidelijk zijn. Onze gedachten zullen, in dit verband, meer en meer in de richting moeten gaan van een soort uitgeklede Prins Carnaval. 

GEEN GEZEIK IEDEREEN RIJK.

Neem nou bijvoorbeeld eens ‘koffie’: een pak van een pond, betaal ik bij de super acht euro voor. Een jaar geleden was het nog maar vier euro.

Dan: ‘een pilsie’: in de bios, het theater of gewoon in de kroeg: ‘dat wordt dan: 4,20 euro meneer’, olijkt de barkeeper. Een jaar eerder was 't  2,80 euro.’ 

Ik ben er nu echt klaar mee dat ik, met alleen die aow, precies hetzelfde moet neertellen als de superrijken voor koffie, bier, brood, kaas, benzine ... en ga zo maar door ... voor alles eigenlijk. ja, voor alles eigenlijk. 

Onze linkse politici moeten echt uit en ander vaatje gaan tappen. Want zoals het nu gaat schiet het niet op. Na elke verkiezing wordt links kleiner. Waarom? Links maakt zich voornamelijk druk over asielzoekers, woningnood, euthanasie, lhbti+. Hartstikke belangrijk allemaal. Daar moet links zich in blijven vastbijten. 

Maar ... daarmee haal je als links de stemmen van de minima niet mee binnen. Kijk eens goed naar het uitgavenplaatje van arm en (stinkend) rijk.

De dagelijks noodzakelijke uitgaven van de minima zijn vrijwel net zo hoog als die van de miljardairs. Vertoon dat eens luid en duidelijk op de (sociale) media. Daar moet rigoureus iets veranderen. Grofweg: maak alles voor de superijken superduur. Tien tot honderd maal. Geef de minima 90% korting op luxueuze uitgaven. De rijke pikken betalen maar het volle pond. 

Nivelleren noem ik dat: onder het motto: 'Geen gezeik, iedereen rijk. 'Wanneer ik als minima te hard rijd, dan krijg ik een bon van 100 euro. Als een superrijke dame, met een paar miljoen op de bank zoiets doet krijgt zij ook een boete van 100 euro. Dat moet dus anders. Want 100 voelt ze niet! Geef d'r een bon van 1000.

Wat die koffie en bier van eerder in dit verhaal betreft: maak een pak koffie voor de rijken 80 euro en  laat ze voor een pilsje 50 euro dokken.

Een roman van pakweg 500 bladzijden: voor minima: 5 euro; voor rijk 50 euro.                   Reken rijkelui vele malen ook meer accijns aan de pomp en geef de minima daar elektrische auto’s van.                                                                                      

Drie weken vakantie naar de Algarve voor rijk 10.000 euro; voor minima 1000 euro. Dat klinkt raar en oneerlijk. Maar er zit geld zat bij die vermogenden. Ze kunnen het makkelijk missen..

Deze, ik noem het maar even 'weeldeheffing', wordt in het ‘Geen gezeik Iedereen rijk’-fonds gestort. Noodzakelijke uitgaven van algemeen en individueel belang moeten daaruit betaald worden. 

Een dergelijke koerswijziging is nogal ingrijpend en zal niet van de ene op de andere dag gerealiseerd kunnen worden. Maar laat ons nu eens gek doen en hier als Nederland gewoon mee starten. De rest van de wereld komt ons, misschien nog wel sneller dan we denken, achterna.  

 

De uitdrukking 'Geen gezeik iedereen rijk' is van van Kooten en de Bie.

NAGTEGAAL.

Ik loop nu al ruim anderhalf jaar niet meer door mee met de wandelclub van Sonja. Ik denk daaraan, omdat ik vandaag, maandag, het Kralingse Bos wandel. We wandelden hier vaak. Als ik het me nog goed herinner waren we met zijn tienen. De namen weet ik niet meer zo precies … o, ik ben tegenwoordig zo slecht in namen!!. Sonja natuurlijk, 

Rob, twee Carla’s, Trudie, Janny, Debby, Irene … nou zeg, laat mijn geheugen me nu al in de steek. Nu ik dit schrijf bedenk ik me: ‘Zouden ze allemaal nog leven? Ja, sorry, ik hoop natuurlijk van wel, maar voor het zelfde geld is er één, of zijn er meerderen tussenuit geknepen. We waren immers niet meer zo piep. Een end in de zeventig zeker. Mij zullen ze  niks laten weten. Da’s nogal logisch. Ik ben al zo'n tijd uit beeld. 

Met mij gaat het overigens goed, hoor. 

Ik loop nu net langs het hertenkamp, met die lieve, kleine reetjes. Toen ik nog meewandelde met de club gaf ik die hertjes altijd een lekker plukje groen van buiten hun weide. Dat vonden ze wel wat.

Het is circa half vier nu. Ik kan nauwelijks de verleiding weerstaan om de Nagtegaal binnen te wippen. Voor een lekker pilsje. Ik was in de wandelgroep de enige bierdrinker. De dames namen koffie of thee. Meestal gingen we aan het eind van de wandeling daar bij die Nagtegaal gezellig zitten drinken en praten over koetjes en kalfjes. Leuke fotootjes heb ik er nog van.

Neen, nu neem ik nog geen biertje. Ik ben nu nog maar net aan het begin van mijn wandeling.

Misschien kom ik de wandelgroep straks tegen. Zou best leuk zijn … maar ook spannend. Want zo leuk ben ik er toentertijd niet mee gestopt. Sonja wou me zelfs nog bij de politie aangeven … waarvoor? ... I don't know.

Maar, hoe dan ook, ik zou het leuk vinden om die mensen weer eens te zien. Hebben we niet jarenlang gezellig samen gewandeld en gebabbeld?!

 Nou dan!