WAAR GAAT DAT HEEN? (1)

 

 

Mijn sportschool is vooral een ‘witte’ sportschool. De voertaal is Nederlands maar ik hoor ook veel Engels en Spaans.  De mens van kleur doet daar natuurlijk wel mee, maar is ver in de minderheid. Dat geldt zowel voor de leden als de instructeurs.

Doorgaans is dat niet zo’n probleem .. eigenlijk nooit. Want met zo’n gering aantal niet-witten in de club, kan er altijd vrijmoedig gesproken worden over de, ik noem het maar even 'nieuwe Nederlanders'.  

Want het moet haast wel een lekker gevoel geven, om in je eigen clubje 'witte'-sporters, die basisschool bij jou in de buurt een Turkenschool te noemen. Er zitten namelijk niet zo veel 'witte' kinderen op die school ... 'en dat ze daar dan ook nog es sinterklaas en kerst gaan vieren', lachen de stoere hollandse sporters hard. 

De Marokkaan (?), die naast hen zit te 'leg-pressen' begrijpt niet precies waar die Nederlandse mannen zo'n lol om hebben maar hij voelt wel dat het niet helemaal pluis was.

Ten tijde van de viering van 50 jaar onafhankelijkheid van Suriname wist een sporter van datzelfde clubje te melden dat Suriname er in al die onafhankelijke jaren een teringzootje van had gemaakt ... 'een bodemloze put,' noemde hij het hoofdschuddend. 

Ik zag een man, een zwarte man, zijn hoofd om de hoek van de doucheruimte steken en zijn wenkbrauwen fronsen. Hij reageerde verder niet. Net als ik. 

'Waar ik echt niet tegen kan', zegt Andries van 'dat clubje', 'dat zijn die zogenaamde asielzoekers, van die lui die hoeven helemaal nergens bang voor te wezen, maar ze komen toch hierheen om asiel aan te  vragen: de gelukszoekers! Die moeten allemaal terug. Alle 'Dutch boys' beamen dat. 

Een sporter, het zou zo maar een Syriër kunnen zijn, zit zijn schoenen in die kleedruimte aan te doen. Hij zou dit getier best eens kunnen begrijpen. 

Die gelukszoekers moeten weg. 

Dan roep ik. Hoezo? Hoezo gelukszoekers weg? Zijn wij niet allemaal gelukszoekers. Ja toch, ook jij en ik? Voor mij zijn mensen hier welkom ook al zijn ze niet in paniek om oorlog of heksenjacht.'

Ik loop de kleedkamer in en het bekende clubje 'whites' staat luidruchtig de nostalgische vijftiger jaren hit ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld  te 'zingen’. 

Verbouwereerd, een beetje op zijn hoede, staat in diezelfde kleedkamer een Turk (?) zijn trainingsbroekje aan te doen. Hij ziet de lol van die mannen wel maar begrijpt het niet goed.

WEERZIEN.

 

Met Ruud zit ik druk te praten over Telstar, Wilders, Ronald Koeman junior en Paus Jodocus III. Vòòr, veel verderop, aan de andere kant van het metrostel, zie ik iemand zwaaien. Dat gezwaai blijkt naar mij te zijn. Nou zie ik het pas, nu ik aan het uitstappen ben.!  Dat is Mien. Zij heeft me van die afstand af herkend.

Het kan slechter: het weerzien met Mien. De vriendin van mijn veel te vroeg overleden vriend Memet.  Ik ben samen met Ruud op weg naar huis na een nostalgisch bezoekje aan Spangen.

Halló Mien.’ Ik schreeuw het haast uit. ‘Wat kom jij hier doen?’ Ze woont, voor zo ver ik weet, aan de totaal andere kant van  Rotterdam.

‘Ik moet op de Hesseplaats zijn!’ antwoordt ze. Wat ze daar gaat doen zegt ze er niet bij.

‘O, nou Mien, leuk je weer te zien,’ jok ik. En ik geef haar twee luchtkusjes. Meer tijd voor wat anders is er niet, tussen in- en uitstaptijd. Ze kijkt me lachend aan. Zonder geluid te maken zegt ze: ’Ik bel je’. Ik moet zeggen dat Mien op zich een hartelijke meid is. MAAR … ik heb mijn hele leven, nog nooit iemand ontmoet die, een uur in een kwartier kan lullen. 

Beste afspraak die je met Mien kan maken is: kopje thee, tom poes, half uurtje. Lang zat.

 Het is zeker acht jaar geleden dat Memet onverwachts sterft. Hartaanval. Nota bene in het ziekenhuis. Geen redden meer aan.

Met Mien begint hij enkele jaren voor zijn dood een LAT relatie.

Een onorthodoxe migrant is hij . Ik leer hem kennen bij mijn toneelclubje.  Hij is een goede acteur tevens licht- en geluidstechnicus.Het kost hem veel moeite maar hij leest ook Nederlandse romans, van Wolkers en Koch bijvoorbeeld.  Super geïntegreerd is hij.

We bezoeken musea, theaters en we koken lekkere maaltijden.

Het is gezellig met z’n drieën. Na de dood van Memet hebben Mien en ik geen contact meer gehad. Al die jaren heb ik geen moment meer aan de babbelzieke Mien gedacht. Geen behoefte aan iemand als zij.

Ze gaat me nu snel bellen. Dat kan nooit wat worden, toch?

 Hé, zit Ruud nu nog steeds in de metro?