BRAMMETJE.

Ik ga vandaag een nieuw fototoestel kopen. Natuurlijk bij Media Markt, op het Binnenwegplein, waar anders. Op dat plein maakt een ‘zeepsopkunstenaar’ met behulp van zeepsop,  wind en een touw tussen twee lange stokken, kolossale zeepbellen. De een nog gigantischer dan de ander. Ik en nog enkele shoppers genieten er van, tot er een mannetje van een jaar of vijf  het nodig vindt om elke iets grotere bal uit elkaar te laten spatten door er tegen te schoppen.  Ik kijk zo es in het rond. Ja, ergens moet er toch een vader, moeder, een opa of zo zijn maar niemand maakt aanstalten om het joch te corrigeren. Als  hij weer  zo’n prachtige zeepbel verknalt, kan ik het niet laten en roep (iets te luid misschien):

‘Hé, jij! Stop daar verdomme eens mee, joh!’

Op dat moment pas maakt mams, op haar rose pumps, zich schielijk los uit het publiek:

’Kom, EricJan, kom, we gaan verder.’ Ze fatsoeneert zijn jasje en zijn spijkerbroekje; het kereltje wil eerst nòg zo’n bel gaan mollen maar dan zegt mam: ‘Neen, nou niet meer, schat’ en samen verdwijnen ze in de richting van de Hoogstraat.

Ik ga meestal maar naar Media Markt voor al mijn fototoestellen: daar zijn de prijzen goed, ze hebben soms heel aardige aanbieding en er lopen genoeg verkopers rond om je van alles wijs te maken over welk toestel dan ook. Meestal bepaal ik thuis al mijn keuze: bekijk enkele testen van de Consumentengids en bepaal hoeveel geld ik wil gaan uitgeven. Honderd euro is vandaag de limit. Vanmiddag valt mijn keuze op de Nikon Coolpix voor honderdtien euro. Een tientje boven de begroting  Nou ja, dat moet kunnen, ik ben content en dat ga ik vieren. Da’s niet moeilijk hier want vlak voor Media Markt 

t de SuperPatatTent van Bram Ladage. Eens per jaar trakteer ik mezelf  feestelijk op ‘een Brammetje’:zo’n grote patat met onbeschoft veel pindasaus. En vandaag is die feestelijke dag.

  

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MacDonalds

Voor het eerst in mijn lange leven heb ik gisteren zitten eten bij Mac Donalds. Met mijn twee kleinzonen, Bent en Makkie en hun vader, mijn zoon Ralf. Dat was nog in het kader van  mijn verlate  75^e verjaardag. De volwassenen hadden hun feestje al gehad met een lunch in Hotel New York en met de voorstelling West Side Story. De kinderen hadden nog wat tegoed. Vanmiddag trakteerde ik ze op een prachtige dans, acrobatiek, mime voorstelling in het Maastheater in Delfshaven.

Een half uurtje voor aanvang van het stuk dronken en praatten we wat. Helaas kwam daar weinig van omdat Makkie en Bent hadden besloten ‘lol te gaan trappen’ met elkaar in het hoekje waar we wat zaten te drinken. ’Lol trappen’ hield in: stoeien, de tafel verschuiven, spullen omgooien en tegen Ralf  opbotsen. Herhaaldelijk vroeg Ralf ze om daarmee te stoppen maar ze gingen vrolijk door. Ook toen Ralf even naar de wc moest, ging het duo door met vervelen. Ik maakte de jongens toen op boze toon duidelijk dat ze nu afgelopen moest zijn met ’lol’ maken.

Toen Ralf van de wc terugkwam waren zijn zonen zo mak(kie) als een lammetje. Daarna bleven ze rustig en konden ze zich goed focussen op de act. 

De voostelling:’Let’s go Barbie’ is voor 8+ kinderen, nou Bent is inmiddels 11+ en Makkie 8+. Ik en Ralf moeten het gebeuren straks toch ook wel kunnen volgen met onze 45+en 75+. 

Het was een zeer kleurrijk aangeklede voorstelling (kostuums en decor) met acrobatische dans, grappige mime-scetches en te horen aan de reacties van de kinderen komt de voorstelling goed over. Ook de lengte van de voorstelling is goed. 50 minuten duurt het. Precies goed voor deze leeftijdsgroep  De boog kan nog niet te lang gespannen staan.

Eten nu: heel dichtbij ziet Makkie de M van McDonalds al. Tenminste dat dacht hij. Maar volgen Bent was dat de M van de Metro, en hij had nog gelijk ook. Maar nog geen honderd meter verder zagen we de originele Big Tits van Mac Donalds, de door de kids gewenste eetplek.                                                                                                                   

Het interieur van de Mac ziet er van buitenaf heel aanlokkelijk uit. We krijgen meer trek. De kleine Makkie en Bent kloppen  razendsnel hun bestelling op de automaat. Ik weet daar geen raad mee. Ralf tikt in wat ik en hij zelf wil eten. We hoeven maar een kwartiertje te wachten op  ons lekkers. Veel frietjes, kipnuggets, hamburgers, drankjes, sausjes. Het was ronduit genieten. Mijn eerste MacDonalds maal was lekker. Maar ik ga daar niet meer terug.

Geef mij maar een Brammetje aan de patatkraam.