CHRONISCH.

Steeds weer zie ik haar in die schitterende rode  jurk. Haar modieuze korte laarsjes. Haar zwarte opgestoken haar. Die bril met de grote donkere glazen. Haar stralende uitbundige lach. En waar ik ook kom, overal waar we samen geweest zijn sluipt ze in mijn mind. In mijn gedachten zie ik haar en hoor ik haar ook telkens weer. Op zo vele metrostations. In het Kralingse Bos. Bij Trompenburg.  In restaurants. Rond de Zevenhuizen Plas. In Gouda, Hoek van Holland, Delft, Schiedam, Vlaardingen en  Maassluis. Bij mooie muurschilderingen. Bij dat beroemde toneelstuk :'Who is afraid of Virginia Woolf?' en in het wooncomplex  Justus van Effen in Spangen.

Ze woont dicht bij mij in de buurt en telkens als ik langs haar huis kom, verschijnt ze in mijn hoofd. Het is nu ruim twee jaar dat ze me niet meer wil zien. Vòòr die tijd hadden we wekelijks contact.

Ik heb haar nu in één jaar tijd een paar keer gezien. Één keer in het bos, één keer bij het Kruidvat en één keer voor haar huis. Ik kwam toen toevallig net aan fietsen. Ze zag mij ook. Dat was duidelijk te zien aan haar gezichtsexpressie. Die was boos. Dat klopt. Ze is al ruim twee jaar boos. Koppig.  Ze haat me. Ik hoop dat ze mijn gezichtsuitdrukking goed heeft gezien. Die straalde uit: ‘zullen we het goed maken?’ Want ik bèn echt héél aardig.

‘Zullen we vrienden worden?’ Vroeg ik haar jaren terug. Ze leek me wel   een leuke vriendin.  Ze is net zo oud als ik, sportief ook, slank, knap, gezellig en ze ziet er altijd leuk uit. Ik ben nooit zo op mijn uiterlijk. Dat zal ze wel niks vinden. Mijn verhaaltjes las ze elke dag. Ze heeft er zelfs korte tijd feedback op gegeven.  

Vriendschap met mij wil ze helaas niet. Toch voelde ze zich vereerd dat ik haar gevraagd had. Ze waardeerde het ook bijzonder dat ik me zo kwetsbaar op durfde te stellen, door vriendschap met haar te vragen.

Wat is dat toch? Zij blijft in mijn hoofd rondwaren. Is het chronisch? Zou ik verliefd zijn? Of wil ik alleen vriendschap met haar.

Zij is  heel resoluut. Bijvoorbeeld: als er in een drukke metro één zitplaatsje vrij is, naast mij, kiest ze ervoor te blijven staan. Ondanks dat ik haar vriendelijk aankijk, met mijn hand op de zitplaats naast me klop, blijft ze gewoon staan. Zo wees ze me af.

Ik kan het beeld niet loslaten van die charmante, aantrekkelijke, vriendelijke, goedlachse  vrouw, al meer dan drie jaar draag ik het met mij mee. Gisteren zag ik haar toevallig weer. Ik passeerde haar op mijn fiets en zag dat ze zo lief met haar nieuw hondje bezig was.