CREMATIE

Het overlijden van Annie is allemaal zo snel gegaan. Helemaal kapot ben ik er van. Ik denk niet dat ik er ooit nog bovenop kom. Ik kreeg een telefoontje van het buurthuis, waar ze op de breiclub zat, dat ze met een ambulance naar het Sint Franciscus ziekenhuis was gebracht. Ze schreeuwde het uit van de pijn en greep daarbij steeds naar haar hartstreek. Nog geen tien minuten later kreeg ik een telefoontje van het ziekenhuis of ik maar met de hoogste spoed wilde komen. want ze vroeg steeds naar me. Dus ik sprong op me fiets, een taxi kan ik niet betalen … en binnen het half uur was ik daar.

Was Annie al gestorven! Er was niks meer aan te doen. Ze had een gescheurde aorta. Zesenzestig was ze pas .. ik vierenzestig en ik moest nog een jaar werken ook … hoe ik dat thuis zonder Annie allemaal moest organiseren … ik wist het niet.

De crematie … Annie wilde persé gecremeerd worden, was een zielige vertoning. Sonja en ik waren er, iemand van de breiclub en de directeur van het buurthuis. Toen de plechtigheid bijna ten einde was kwam Sjanie als een wilde binnenzetten met haar begeleidster Connie.

‘Mamma, mamma, mamma, riep Sjanie en ze liep als een bezetene heen en weer in die plechtigheidsruimte maar wist zij veel dat ze Annie al lang hadden laten zakken. Misschien waren ze haar al aan het verbranden. Tegen die begeleider vertel ik wat er tot nu gebeurd was en vroeg haar zo snel mogelijk weer weg te gaan met Sjanie. Ik was doodsbang dat mijn stiefdochter zich te pletter zou vallen. Het was hartverscheurend om te zien en te horen hoe ellendig mijn stiefdochter zich voelde. Ze werd pas wat rustiger toen haar stiefzusje Sonja naar haar toeging en haar in haar armen nam. Begeleidster Connie keek toe hoe de vrouwen bij elkaar uithuilden en elkaar troostten. Ik kon me er beter niet mee bemoeien want dan gaat het bij Sjanie meestal van kwaad tot erger. Sonja was zo verstandig om Sjanie en Connie naar buiten te werken en ze te bedanken voor hun komst en dat ze nu maar moesten gaan.

Buiten stonden Sonja’s echtgenoot Ben en hun twee kinderen te wachten. Ben wilde ik er absoluut niet bij hebben … bij de crematie. Zijn kinderen, twee tieners, jongens, hadden er wat mij betreft wel bij mogen zijn maar Ben zijn standpunt was: als ik niet welkom ben, dan wil ook niet dat mijn kinderen daar bij zijn …  Sonja was natuurlijk des duivels maar er viel met mij niet over te praten. Wat Ben, mij en Annie had aangedaan kon ik hem niet vergeten of vergeven. Acht jaar lang heeft hij mijn bloedeigen dochter en mijn kleinkinderen bij Annie en mij weggehouden en toen ik daar een keertje over kwam praten met hem, was meneer zo’n held om mij in zijn dwaze dronkenschap een flessie bier naar mijn hoofd te gooien … ik kon nog net bukken, het nog volle flesje bier vloog kapot tegen zijn fraai gegranolde wandje …’wegwezen’ moest ik ‘vuile viespeuk’ noemde hij mij …  en waarom? … volgens hem zou ik Annie, Sjanie, Sonja  en ook zijn twee jongens seksueel misbruikt hebben … een vuile gore fantast is hij!

LEUKE DINGEN

Leuke dingen doe ik veel te weinig de laatste tijd. Vroeger ging ik volop naar toneel, cabaret, muziek, theater, hoeren, voetbal, bioscoop. Dat mag ik, alles bij elkaar genomen, toch wel ‘leuke dingen’ noemen. O, natuurlijk ging ik vroeger ook vaker dan tegenwoordig, bij mensen op bezoek. Zomaar, onverwachts ergens binnenvallen, beetje praten, drinken, lachen of met een bepaald doel: verjaardag, hapje eten, pim-pam-petten. Als ik praat over vroeger dan bedoel ik meer dan vijf jaar terug, toen ik nog werkte. Jarenlang zat ik drie dagen per week op een stoel achter een bureau met een telefoon en een pc, mijn werk te doen. Ik was een soort boekhouder bij de zorginstelling de Stromen (nu: Aafje) in Zwijndrecht.

Stomvervelend werk.

(Hallo u spreekt met mevrouw Rozengeur. Meneer, ik krijg een rekening van de Stromen voor tien uur huishoudelijke hulp, in week drie,  terwijl ik maar zes uur huishoudelijke hulp in week drie gehad heb, dat klopt niet dus ………. En zoiets dus minstens 167 keer per dag ... had ik maar een vak geleerd!)

Wel met erg leuke collega’s. Vooral Wil, Mariska en Sonja! 

Mijn werkend leven was druk maar niet bepaald opwindend. Na zo’n drukke werkweek verlangde ik erg naar iets leuks. Ik zou dan bijvoorbeeld een dvd kunnen huren maar dat is toch weer heel andere categorie. Na saai werk, naar huis … eten … koffie drinken en dan saai thuis voor de buis geplakt zitten …. nee, dat is helemaal niks voor mij.

Sinds ik gepensioneerd ben, is het leven zo veel gevarieerder. Ik ga vier  keer per week naar de sportschool. Op mijn volkstuin moet hard gewerkt worden. Helaas moet ik op de tuin veel te vaak stoppen met werken om praatjes te maken met collega - tuinders, die om een praatje verlegen zitten.

Verder geef ik aan een stel ‘nieuwe-nederlanders’ een soort Nederlandse les, daar ben ik een hoop tijd mee kwijt. Heel leuk om te doen.

 En … tja … niet te vergeten … één hele (leuke) dag per week, ben ik oppasopa.

Eigenlijk komt het in de loop van zo’n drukke week niet bij me op om eens te kijken of er ergens misschien iets leuks te doen is …. In feite is het, denk ik, gewoon zo dat mijn week, nu al leuk genoeg is …. Iets leuks erbij, is helemaal niet nodig!

Desondanks ben ik gisteravond toch iets leuks gaan doen: cabaret gaan kijken in het Oude Luxor. De groep Oeloek trad op. Nooit van gehoord. Het programma heette: Prille Roest. Spannend. Het was de laatste uitvoering van die show. Leuk dat het was! Als Oeloek weer eens komt ga ik zeker kijken!

Er waren wel dertig leuke Oeloek-acts in Prille Roest. Ik kan er hieronder maar drie kwijt:

-          boze vrouw belt postorderbedrijf: de man die ze daar kocht doet ‘het’ niet.

-          begrafenisondernemer (een sprekende pop) praat met nabestaanden.

-          verstandelijk gehandicapte in rolstoel met grote softijs alleen op podium.

Is dat nou leuk? Ja! Hartstikke leuk! Maar je moet het zien