KANTELMOMENT

Eindelijk eens uitgeslapen deze zaterdag. Half negen pas wakker. Ik ging pas om één uur naar bed, maar mèt slaappil. Tot op dit moment voel ik dat bazige pilletje nog bezig in mijn hoofd. Ik ben desalniettemin energiek en vitaal, maar er komt nog nauwelijks een woord mijn strot uit. Alleen het hoognodige.

Vanavond naar het toneel. In ’t Kapelletje, een theatertje bij de Schieweg in Rotterdam.

Op het moment dat ik arriveer bij het theater moet ik met de fiets een klein, gemeen bochtje maken om hem te kunnen stallen. De bocht is net iets té scherp: ik donder onderuit en knal met mijn kop tegen de harde, niet-meegevende pui. Gelukkig heb ik mijn helm op. Daar fiets ik nu al zeven jaar mee rond en eigenlijk al die tijd voor Jan met de korte achternaam. Vandaag heeft dat helmpje een schedelbasisfractuur voorkomen. Zeker weten.

De titel van het stuk is Camille Claudel, een leven in beelden. Het stuk is vernoemd naar de Franse beeldhouwster Camille Claudel (1864 - 1943). In de voorstelling wordt gespeeld met de vraag of vrouwen in de negentiende eeuw goede kunstenaars konden zijn. Judith van Gelder, een amateuractrice, speelt Camille: de kunstenares die de dupe wordt van de in dat tijdsbestek heersende opvattingen. Het stuk is weliswaar somber, maar mooi. Alle lof voor Judith van Gelder, zij was top.

Van één fragment in de voorstelling vraag ik me nu, uren later, nog steeds stomverbaasd af welke idioot in ’s hemelsnaam bedacht heeft om op een kantelmoment de anachronistische Meat Loaf-song Paradise by the Dashboard Light te proppen.

Dit kan echt niet, zeg ik nu… of doe ik zo omdat ik stiekem toch meer letselschade heb opgelopen?

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

 

DE ALLEREERSTE EUTHANASIST

 Met Louis, mijn vriend uit Porto, Portugal, bespreek ik werkelijk alles. Je kunt het zo gek niet bedenken. Van de stervoetballer Ronaldo tot de vermeende pedo Borsato. Van alledaagse dingen tot, zeg maar gerust, taboes.

Zo hebben Louis en ik het in ons stamcafé ’t Loo, op onze vaste vrijdagmiddagafspraak, over euthanasie. Mijn trouwe lezers kunnen weten dat ik ruim vijftien jaar geleden al een brief bij mijn huisarts heb gedeponeerd. Daarin schrijf ik hem dat wanneer ik doof, blind en dement ben, of hard op weg ben daarnaartoe, een collega-arts me de noodzakelijke middelen mag toedienen om me de pijp uit te helpen. Mijn huisarts stelt als voorwaarde dat hij me regelmatig ziet om te checken of ik nog steeds aan die wens vasthoud. De laatste paar maanden loop ik mijn ‘Huisartsenpraktijk Oost’ meer dan plat, en vooral met ‘pietluttigheden eerste klas’: zwerende grote tenen en vingers, een bloeddoorlopen oog, een schimmeltje in mijn keel en een klapvoet. Het houdt maar niet op. Gelegenheid genoeg voor mijn huisarts om te checken hoe mijn euthanasievlag er nu bij hangt.
"Net als vijftien jaar terug," antwoord ik dan.

In die verklaring heb ik mijn oudste nog levende broer en mijn oudste zoon genoemd als informanten voor hem over mijn reilen en zeilen, indien ik dan überhaupt nog in staat ben om een klein beetje te reilen en, wie weet, toch ook nog wat kan zeilen.

Louis daarentegen staat heel sceptisch in het euthanasievraagstuk. Hij is ook nog maar net 61. Het speelt allemaal nog niet zo voor hem. Wij schelen vijftien jaar. Van een blakende gezondheid kun je Louis echter niet beschuldigen. Hij loopt met grote moeite vijfhonderd meter en moet er dan, indien mogelijk, even bij gaan zitten. Bij gebrek aan een bankje blijft hij gewoon stilstaan. Doodop is hij dan al, en at dan al na pa een kwartiertje kuieren. Eenenzestig jaar, hè! Louis houdt ook veel te veel vocht vast, daar krijgt hij zware benen van. Een hartinfarct heeft hij ook al achter de rug. Met andere woorden: hij mag eigenlijk best wel eens over euthanasie gaan nadenken.

Maar zijn bloedeigen vader van 84 ontneemt hem de kans om vrij zijn mening te vormen. Indien zijn zoon kiest voor euthanasie, belooft hij hem eigenhandig dood te slaan: de hardhandige euthanasievorm.

En… de Heere Jezus maakt het geen reet uit. Die is het grote voorbeeld, het ultieme icoon. Die hele euthanasiediscussie zal Hem worst wezen; Hij heeft zichzelf immers vrijwillig aan het kruis laten nagelen voor ons allemaal. De allereerste euthanasist.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

UIT MIJN PLAAT ...

Mijn benedenbuurman Dolf, is sinds hij aan het latten is,  het laatste jaar, nooit meer te zien of te horen in zijn eigen huisje. Hij maakt er geen geheim van dat hij met een allerliefste en mooie vrouw  uit Alblasserdam lat. Het maakt mij niet uit maar volgens mij betekt  latten, dat je nu eens een tijdje bij hem, dan eens een tijdje bij haar slaapt. 

 Die allerliefste mooie vrouw, heb ik het afgelopen jaar, zegge en schrijve twee keer mogen aanschouwen en.. ze is  een stuk van jewelste ...op leeftijd uiteraard. Op leeftijd is Dolf ook.

 Boven mij woont een lieve vrouw, die ik ‘’never nooit niet’ hoor, ze is stokdoof; ik kan me niet herinneren dat ik óóit één onwelgevoeglijk geluidje van haar heb moeten aanhoren. Nooit iets laten vallen, geen tv-gemurmel,of harde  muziek.

 Rechts van me woont Isabel die 9 maanden per jaar in Sitges zit en links van mij heb je de lift

 Wie weet tegenwoordig niet, wat Gilles de la Tourette is? Iedereen is toch met die aandoening bekend? Zonder dat je je ervan bewust bent of dat je het wilt, ga je zo maar, zonder enige aanleiding staan schreeuwen òm iets of schelden tégen iemand.

 Hard schreeuwen, uitschelden, vernederen en uifoeteren, daar heb ik me, in de tijd dat ik een trouwe echtgenoot en tevens brave huisvader was en een rustig kabbelend gezinnetje had, me  nooit aan bezondigd. Maar sinds ik, na de  echtscheiding,  een man alleen ben, mag ik, zeker als ik weet dat mijn buurtjes er niet zijn of niks kunnen horen, dan mag ik  voor mezelf dolgraag zjieldelatoerètje spelen. Het is een fijne ontspannende hobby.

 Ik zet speciaal het acht uur journaal aan dan heb ik d grootste kans dat ze voorbij komen: Poetin, Trump, Wilders en  Baudet. Bij hun aanblik ga ik helemaal los en rèttèke latoeret ik alles uit wat ik maar uit mijn volle borst kan persen. Alles! En dat dan zo hard en zo snel mogelijk er uit gooien, zodat de ruiten zowat uit de sponningen trillen. Heerlijk!

 VUILE KANKER FASCIST!!—CRIMINEEL!!---OORLOGSMISDADIGER!!

 De flat schudt gewoon op zijn grondvesten en  ik … ik ga helemaal uit mijn plaat.

Dan zie ik met mijn bezwete verhitte kop buurman Dolf ineens voor me neus staan. Hij lat vanavond eens hier.

‘Kan het misschien een onsje minder, Jos?’

Zo hard ik kan, schreeuw ik het uit ‘ DOLLUF PAARDELUL, DOLLUF PAARDELUL, DOLLUF PAARDELUL,’ zo hard ik kan,

in mezelf.

 Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

EEN ROTTERDAMSE ANTI-HELD: COR EVERSTEIJN.

 Cor Eversteijn is een bekende Rotterdammer. Hij is zowel herenkapper als bokser geweest en werd ooit Nederlands kampioen bij de amateurs. Cor is geboren en getogen in Spangen. Net als ik. We zaten op dezelfde kleuter- en lagere school. Op die lagere school stond geen onderwijzer voor de klas, maar een broeder; een katholieke geestelijke in een lange zwarte jurk.

Gedurende drie jaren – twee jaar kleuterschool en een jaar lagere school – trokken Cor en ik vrij veel met elkaar op, hoewel we nooit echt vrienden werden. Cor was niet zo'n studiehoofd. Hij was liever fysiek bezig. Beetje sporten, beetje stoeien. Ook met mij. Hij was klein van stuk en heel sterk. Waarom weet ik niet, maar meestal liet hij mij winnen. Hij bleef al in de eerste klas van de lagere school zitten, en later nog een keer. Ik verloor hem daardoor uit het oog. Jongens van de hogere klassen bemoeiden zich liever niet met van die kleine pestkopjes. Ik dus ook niet.

Wij wonen in de van Lennepstraat, de familie Eversteijn woont pal om de hoek, in de Roemer Visserstraat, drie minuten bij ons vandaan. We konden destijds allebei, ieder vanuit ons eigen huis, de semi-prof voetballers van Sparta zien trainen. In die tijd, de vijftiger jaren, draaide Sparta nog volop mee in de top van de ere-divisie.

Twee zussen die bij mij in de straat wonen, brengen me elke dag naar de kleuterschool. Mijn moeder heeft daar zelf geen tijd voor. Die zussen, vrijwilligers vanuit de kerk, gaan dan ineens ook Cor naar school brengen. Waarom? Geen flauw idee. Mijn moeder heeft er nooit iets over gezegd. Opeens zit Cor ’s morgens bij ons te ontbijten. Na het eten lopen we samen naar school. Het enige dat mijn moeder loslaat, is dat ma Eversteijn ziek is.Wat haar precies scheelt, zegt ze niet. Daar vindt ze me zeker te klein voor:

"Cor moet geholpen worden; dus doen we dat. Klaar!" zegt ze.

Achter de werkelijke reden kom ik pas vele jaren later: pa Eversteijn heeft ma Eversteijn zwaar mishandeld. Ma ligt in het ziekenhuis, pa zit in de bak.

Gewoonlijk loop ik hand in hand met de zussen. De een houdt mijn linkerhand vast, de ander mijn rechter. Dan laten ze me zo af n toe tussen hen in schommelen, van voor naar achter... van voor naar achter... lekker gevoel geeft dat!

Cor is, net als ik, erg verlegen. Hij zegt haast nooit wat. Hoe ik ook mijn best doe, ik kan me zijn jongensstem niet meer herinneren. Van 1958 tot 1979 vergeet ik zomaar dat er überhaupt een Cor Eversteijn bestaat. Zelfs zijn nationale bokstitel in 1970 – ik ben dan toch al twintig jaar – is volledig aan mij voorbijgegaan. Door zijn boksprestaties en helaas ook door zijn overmatige drugs- en drankgebruik wordt Cor pas rond 1980 voor mij aan de vergetelheid onttrokken. Hij is populair en wordt een bekende Rotterdammer. De Rotterdamse media volgen hem in zijn laatste jaren op de voet. In 1983, drieëndertig jaar oud, dronk hij zich dood.

 Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

ONBESCHOFT VEEL EN LEKKERE PINDASAUS

Niet elke dag lig ik in de sportschool, het 'zwambad' of in de bios weg te rotten. Zo af en toe wil ik nog wel eens iets aanschaffen of nieuw kopen. Vandaag ga ik kijken voor een nieuw fototoestel. Natuurlijk bij Media Markt, op het Binnenwegplein. 

Aldaar maakt een ‘zeepsopkunstenaar’ met behulp van de wind en een touw, tussen twee lange stokken, kolossale zeepbellen. De een nog gigantischer dan de ander. Ik en nog een stel  winkelende mensen staan er van te genieten … tot er een mannetje van een jaar of vijf  het nodig vindt om elke, iets grotere bal uit elkaar te laten spatten, door er tegenaan te schoppen.  Ik kijk zo es in het rond … ja … ergens moet toch een vader, moeder, opa of zo zijn maar niemand maakt aanstalten om het joch te corrigeren … als hij weer eens zo’n prachtige zeepbel verknalt, kan ik het niet laten en roep (expres bozig hard):

‘Hé, jij! Stop daar godverdomme eens mee, joh!’ Op dat moment pas komt mams schielijk uit het publiek tevoorschijn op haar roze pumps: ’Kom EricJan, kom, we moeten verder.’ Ze fatsoeneert zijn jasje en zijn spijkerbroekje; het kereltje wil nòg zo’n bel gaan mollen maar dan zegt mam:

‘Neen, nou niet meer, schat’ en samen verdwijnen ze in de richting van de Oude Binnenweg.

Ik ga meestal maar naar Media Markt voor 'al mijn fotogedoe'. Bij die zaak zijn de prijzen goed, ze hebben soms heel aardige aanbiedingen en er lopen genoeg verkopers rond om je van alles wijs te maken over welk toestel dan ook. Meestal bepaal ik thuis al mijn keuze: bekijk enkele testen van de Consumentengids en bepaal hoeveel geld ik wil gaan uitgeven. Honderd euro vandaag is vandaag de limit. Vanmiddag valt mijn keuze op de Nikon Coolpix voor honderdtien euro. Een tientje boven de begroting … nou ja, dat moet kunnen, ik ben content en dat ga ik vieren. Da’s niet moeilijk hier want vlak voor Media Markt staat de SuperPatatTent van Bram Ladage. Eens per jaar trakteer ik mezelf  feestelijk op zo’n grote patat met onbeschoft veel  pindasaus … en laat het nou net vandaag die feestelijke dag wezen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

THANK YOU FOR NOTHING.

 Midden in de nacht flos ik een kroon van een kies. Om klokslag negen uur bel ik Jürgen, mijn tandarts.

"Ik ben een weekje op vakantie," meldt hij. Dat wordt dus de spoedeisende hulp op de EUR. Om tien voor half twaalf moet ik er zijn, om twaalf uur mag ik plaatsnemen op de tandartsstoel.

In de wachtkamer van de EUR word ik gebeld door mijn huisarts. Twee dagen terug was ik nog bij haar. Ik wilde toen een spoedverwijzing naar de oogarts voor een bloedend oog en dubbelzien. De huisarts belde met het oogziekenhuis, maar daar vonden 'ze' mij blijkbaar niet erg genoeg voor een spoedje. Mijn huisarts ging daar gretig mee akkoord, met als resultaat een afspraak pas vijf dagen later. Godverdomme! Ik verweet haar dat ze niet goed voor me opkwam. Ik kon dat daar niet, in haar spreekkamer. Ze besefte echt niet hoe dat dubbelzien me beperkt: lezen en schrijven vormen tachtig procent van mijn leven. Ik vertrok en wierp haar verwijtend toe: "Thank you for nothing."

Mijn huisarts moet in het weekend niet lekker geslapen hebben. Ze belt me vandaag, maandag dus, terwijl ik bij de EUR zit. Ze meldt me dat ze nu toch wél een spoedje heeft aangevraagd. Niet bij de oogarts, maar bij de neuroloog! Zij heeft het licht gezien en legt nu een verband tussen mijn neurologische problemen en het dubbelzien. Bij die neuroloog stond de afspraak eerst schandelijk ver weg, op 8 januari. De huisarts meldt dat ze gaat proberen de boel te bespoedigen. Ik hoor nog van haar.

Ondertussen zijn drie spoedhulpverleners op de EUR verwoed bezig mijn kroon te herplaatsen. Jürgen heeft pakweg drieënhalve minuut werk aan zo’n klusje. In een vloek en een zucht heeft hij die 65 euro die daarvoor staat in de knip. Deze spoeddames hebben daarentegen erg veel onhandigheid. Ik voel hun bestek op plekken in mijn mond waar nooit eerder een spiegeltje heeft gespiegeld, laat staan een haakje heeft gehaakt. Na een halfuurtje vruchteloos lijmen, stampen, duwen, zuigen en polijsten treedt een vierde dame de behandelruimte binnen. Voor haar is dit een makkie. Zij herplaatst al neuriënd de kroon, alsof het een fluitje van een cent is.

Ik ben weer thuis. Ik sta op het punt om inkopen te doen voor mijn avondeten. Nasi wordt het.

De telefoon gaat. Neurologie IJsselland.
"Morgenochtend tien uur! Komt u dan?"
"Zeker!"

Ik doe het niet zo gauw, mijn onvrede uiten naar een zorgverlener. Maar mijn "Thank you for nothing" heeft toch best wel wat geholpen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

---

AYAKA.

Geheel onverwachts krijg ik vanavond buurvrouw Ceny op bezoek. Ik ben net klaar met eten. Ik wilde nog even een stukje 'Theo en Thea' anno 2026 meepikken bij het herdenkingsprogramma '75 jaar jeugd-televisie in Nederland' op Ned 3. Mijn kinderen waren nog geen tien jaar toen ik samen met hen naar dit prachtige, baanbrekende duo keek. Theo en Thea waren mijn favorieten. Onbegrijpelijk is het dan dat ik, blijkbaar al na enkele fragmenten waarin dat koppel figureert, in slaap val. Ik schrik wakker van de deurbel. Van Theo en Thea is geen spoor meer te bekennen.

Er wordt één keer op m’n bel gedrukt. Geen bekende dus, want al mijn kennissen weten dat ze twee keer moeten bellen. Anders doe ik niet direct open. Bij één keer bellen loop ik eerst naar mijn keukenraam om te kijken wie er voor de deur staat. Dat doe ik nu dus ook. Daar zie ik vaag een persoon staan zwaaien met een pakje. Alsof die wat komt bezorgen. Raar, op de zondagavond? Ik zie een onbekende maar vriendelijke glimlach, wat me doet besluiten om toch maar open te doen.

Pas dan zie en hoor ik dat het Ceny is. Vanmiddag ontmoette ik haar nog. Nou ja, ontmoette... ze riep van twee hoog naar mij, beneden op de grond:
"Zo, dat is lang geleden dat ik u gezien heb!"
Ik wist haar naam toen al niet meer. Het is zeker een jaar geleden dat ik haar ontmoette in de metro. We liepen destijds samen naar ons appartementencomplex en het was voor ons beiden een verrassing dat we in hetzelfde gebouw bleken te wonen. Sindsdien had ik haar niet meer gezien.
"Waar ben je al die tijd geweest?" riep ik naar boven.
"In Aruba," verstond ik. Wat ze verder zei hoorde ik niet.
"O," zei ik gelijk, alsof ik het allemaal prima had begrepen.
"Kom binnenkort wat bij me drinken... koffie, thee... praat makkelijker."
"Goed idee," reageerde ze.
Leuk, Ceny! Ik vind haar ècht tof.

Wat ik nog niet eerder heb mogen meemaken gebeurt nu: Ceny staat nog géén twee uur na onze ‘balkonscène’ met iets lekkers te eten – Ayaka – voor de deur. 

Er zat niet eens voldoende tijd tussen om hier stiekem op te hopen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com