Met Louis, mijn vriend uit Porto, Portugal, bespreek ik werkelijk alles. Je kunt het zo gek niet bedenken. Van de stervoetballer Ronaldo tot de vermeende pedo Borsato. Van alledaagse dingen tot, zeg maar gerust, taboes.
Zo hebben Louis en ik het in ons stamcafé ’t Loo, op onze vaste vrijdagmiddagafspraak, over euthanasie. Mijn trouwe lezers kunnen weten dat ik ruim vijftien jaar geleden al een brief bij mijn huisarts heb gedeponeerd. Daarin schrijf ik hem dat wanneer ik doof, blind en dement ben, of hard op weg ben daarnaartoe, een collega-arts me de noodzakelijke middelen mag toedienen om me de pijp uit te helpen. Mijn huisarts stelt als voorwaarde dat hij me regelmatig ziet om te checken of ik nog steeds aan die wens vasthoud. De laatste paar maanden loop ik mijn ‘Huisartsenpraktijk Oost’ meer dan plat, en vooral met ‘pietluttigheden eerste klas’: zwerende grote tenen en vingers, een bloeddoorlopen oog, een schimmeltje in mijn keel en een klapvoet. Het houdt maar niet op. Gelegenheid genoeg voor mijn huisarts om te checken hoe mijn euthanasievlag er nu bij hangt.
"Net als vijftien jaar terug," antwoord ik dan.
"Net als vijftien jaar terug," antwoord ik dan.
In die verklaring heb ik mijn oudste nog levende broer en mijn oudste zoon genoemd als informanten voor hem over mijn reilen en zeilen, indien ik dan überhaupt nog in staat ben om een klein beetje te reilen en, wie weet, toch ook nog wat kan zeilen.
Louis daarentegen staat heel sceptisch in het euthanasievraagstuk. Hij is ook nog maar net 61. Het speelt allemaal nog niet zo voor hem. Wij schelen vijftien jaar. Van een blakende gezondheid kun je Louis echter niet beschuldigen. Hij loopt met grote moeite vijfhonderd meter en moet er dan, indien mogelijk, even bij gaan zitten. Bij gebrek aan een bankje blijft hij gewoon stilstaan. Doodop is hij dan al, en at dan al na pa een kwartiertje kuieren. Eenenzestig jaar, hè! Louis houdt ook veel te veel vocht vast, daar krijgt hij zware benen van. Een hartinfarct heeft hij ook al achter de rug. Met andere woorden: hij mag eigenlijk best wel eens over euthanasie gaan nadenken.
Maar zijn bloedeigen vader van 84 ontneemt hem de kans om vrij zijn mening te vormen. Indien zijn zoon kiest voor euthanasie, belooft hij hem eigenhandig dood te slaan: de hardhandige euthanasievorm.
En… de Heere Jezus maakt het geen reet uit. Die is het grote voorbeeld, het ultieme icoon. Die hele euthanasiediscussie zal Hem worst wezen; Hij heeft zichzelf immers vrijwillig aan het kruis laten nagelen voor ons allemaal. De allereerste euthanasist.
