Eindelijk eens uitgeslapen deze zaterdag. Half negen pas wakker. Ik ging pas om één uur naar bed, maar mèt slaappil. Tot op dit moment voel ik dat bazige pilletje nog bezig in mijn hoofd. Ik ben desalniettemin energiek en vitaal, maar er komt nog nauwelijks een woord mijn strot uit. Alleen het hoognodige.
Vanavond naar het toneel. In ’t Kapelletje, een theatertje bij de Schieweg in Rotterdam.
Op het moment dat ik arriveer bij het theater moet ik met de fiets een klein, gemeen bochtje maken om hem te kunnen stallen. De bocht is net iets té scherp: ik donder onderuit en knal met mijn kop tegen de harde, niet-meegevende pui. Gelukkig heb ik mijn helm op. Daar fiets ik nu al zeven jaar mee rond en eigenlijk al die tijd voor Jan met de korte achternaam. Vandaag heeft dat helmpje een schedelbasisfractuur voorkomen. Zeker weten.
De titel van het stuk is Camille Claudel, een leven in beelden. Het stuk is vernoemd naar de Franse beeldhouwster Camille Claudel (1864 - 1943). In de voorstelling wordt gespeeld met de vraag of vrouwen in de negentiende eeuw goede kunstenaars konden zijn. Judith van Gelder, een amateuractrice, speelt Camille: de kunstenares die de dupe wordt van de in dat tijdsbestek heersende opvattingen. Het stuk is weliswaar somber, maar mooi. Alle lof voor Judith van Gelder, zij was top.
Van één fragment in de voorstelling vraag ik me nu, uren later, nog steeds stomverbaasd af welke idioot in ’s hemelsnaam bedacht heeft om op een kantelmoment de anachronistische Meat Loaf-song Paradise by the Dashboard Light te proppen.
Dit kan echt niet, zeg ik nu… of doe ik zo omdat ik stiekem toch meer letselschade heb opgelopen?
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
