Mijn benedenbuurman Dolf, is
sinds hij aan het latten is, het laatste
jaar, nooit meer te zien of te horen in zijn eigen huisje. Hij maakt er geen
geheim van dat hij met een allerliefste en mooie vrouw uit Alblasserdam lat. Het maakt mij niet uit
maar volgens mij betekt latten, dat je nu
eens een tijdje bij hem, dan eens een tijdje bij haar slaapt.
Die allerliefste mooie vrouw, heb ik het
afgelopen jaar, zegge en schrijve twee keer mogen aanschouwen en.. ze is een stuk van jewelste ...op leeftijd uiteraard.
Op leeftijd is Dolf ook.
Boven mij woont een lieve vrouw,
die ik ‘’never nooit niet’ hoor, ze is stokdoof; ik kan me niet herinneren dat
ik óóit één onwelgevoeglijk geluidje van haar heb moeten aanhoren. Nooit iets
laten vallen, geen tv-gemurmel,of harde muziek.
Rechts van me woont Isabel
die 9 maanden per jaar in Sitges zit en links van mij heb je de lift
Wie weet tegenwoordig niet,
wat Gilles de la Tourette is? Iedereen is toch met die aandoening bekend?
Zonder dat je je ervan bewust bent of dat je het wilt, ga je zo maar, zonder
enige aanleiding staan schreeuwen òm iets of schelden tégen iemand.
Hard schreeuwen, uitschelden,
vernederen en uifoeteren, daar heb ik me, in de tijd dat ik een trouwe
echtgenoot en tevens brave huisvader was en een rustig kabbelend gezinnetje had,
me nooit aan bezondigd. Maar sinds ik, na
de echtscheiding, een man alleen ben, mag ik, zeker als ik weet
dat mijn buurtjes er niet zijn of niks kunnen horen, dan mag ik voor mezelf dolgraag zjieldelatoerètje spelen.
Het is een fijne ontspannende hobby.
Ik zet speciaal het acht uur
journaal aan dan heb ik d grootste kans dat ze voorbij komen: Poetin, Trump, Wilders
en Baudet. Bij hun aanblik ga ik helemaal
los en rèttèke latoeret ik alles uit wat ik maar uit mijn volle borst kan
persen. Alles! En dat dan zo hard en zo snel mogelijk er uit gooien, zodat de ruiten
zowat uit de sponningen trillen. Heerlijk!
VUILE KANKER FASCIST!!—CRIMINEEL!!---OORLOGSMISDADIGER!!
De flat schudt gewoon op zijn
grondvesten en ik … ik ga helemaal uit
mijn plaat.
Dan zie ik met mijn bezwete verhitte
kop buurman Dolf ineens voor me neus staan. Hij lat vanavond eens hier.
‘Kan het misschien een onsje
minder, Jos?’
Zo hard ik kan, schreeuw ik het
uit ‘ DOLLUF PAARDELUL, DOLLUF PAARDELUL, DOLLUF PAARDELUL,’ zo hard ik kan,
in mezelf.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
