ER WAS EENS ....''ANJA''.

Gisteren heb ik afscheid genomen van Anja, mijn psychiater. Ik liep ruim acht jaar bij haar. Ze heeft me goed geholpen al die jaren. Acht jaar terug kreeg ik, zomaar opeens, bij tijd en wijle last van wat al te heftige, onhanteerbare stemmingswisselingen: nu eens was ik enige tijd een ongeleid ‘himmelhoch jauchzend’-projectiel, dan weer was ik een poosje een ‘zum Tode betrübter’-vogel. In een van mijn (te) olijke periodes brak ik bij het maken van een psychotische woedesprong beide hielen. Mijn naaste omgeving raadde me dringend aan een psychiater te raadplegen.

Vandaar dus Anja.
De laatste vier jaar ben ik redelijk stabiel geweest. Samen met Anja en de nodige medicatie ben ik weer redelijk in evenwicht gekomen.

Nu stop ik dus bij haar. Niet met die pillen, want dat zou funest zijn. Maar met die twee maandelijkse consulten bij haar. Ik vind het onderhand welletjes qua geld. Ik betaal me blauw aan de ziektekosten. Psychiatrie wordt zo langzamerhand een privilege voor de rijken.

Vandaar geen Anja meer.
Er knaagt wel wat.
Diep in mijn hart twijfel ik.
Ze heeft me goed begeleid al die jaren.
Kan ik haar wel missen?
Heb je er dan geen geld voor over?
Dat is het niet!
Ik kan het gewoon niet missen, klaar!

Ik kocht, kort voor het allerlaatste consult, een bosje lila tulpen voor Anja. Lila is mijn lievelingskleur. De trouwkleur ook van Carola en mij. Carola droeg, ruim veertig jaar geleden alweer, een zelfgemaakte lila trouwjurk en ik een zelfgekocht lila corduroy pak. Ze is blij met het lila bosje en om de lila-uitleg, glimlacht ze: "Leuk," zegt ze er ook nog bij.
We geven elkaar een hand. Ook na acht jaar is zoenen er niet bij. Dat ligt vooral aan mij. Ze zwaait me uit en lacht haar helende psychotherapeutische schaterlach: "Als er wat is, moet je gewoon bellen, hoor!" Ik ben blij dat ze dat nog even zegt.

Vanaf nu zal ik dus naar ons 'gezellige' huisartsenechtpaar moeten voor medicatie en bloedprikken. De huisarts doet het allemaal gratis. Gesprekken doen ze niet aan. Godzijdank. Toen ik meneer de huisarts vertelde dat ik ging stoppen bij de psych, liet hij duidelijk blijken daar niet blij mee te zijn.
Ik had niet anders verwacht, want dit huisartsenechtpaar is liever lui dan moe. Toen ik mevrouw de huisarts vroeg mijn oren uit te spuiten en haar daarna vroeg nog even naar mijn hinderlijk opspelende aambeien te kijken, zei ze:
"Oh, nee zeg, één ding tegelijk, hoor! Maakt u voor dat tweede euvel maar een nieuwe afspraak," zei ze, terwijl ze haar neus ophaalde, 'en voor zoiets het liefst bij mijn man, meneer Wijkmast." Sputteren heeft geen zin. Vooral zij is zo. Niet alleen alleen als ik over ‘kijken naar aambeien’ begin.
Haar man is bang dat hij het te druk krijgt. Er hebben zich nu al flink wat psychiatrische patiënten bij de praktijk gemeld. Allen moesten stoppen bij hun psych vanwege de financiën.

Heer dokter zegt:
"Het is taakverzwaring voor ons. Dat vind ik heus niet het ergste. Het gaat om ú. Die gesprekken met de psych zijn voor u heel belangrijk. Ik heb die vaardigheid nu eenmaal niet in huis. Die kostenverhoging voor u noem ik 'dom', herstel: 'crimineel'!"

Het viel me alleszins mee om mijn huisarts dat te horen zeggen.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com