KROEGIE.

Voordat ik naar de kapper ga, wil nog bananen en wortelen op de markt kopen. Door het winterse weer staat er maar een miniem aantal kraampjes. De kapper is hier vlakbij. Vijf minuten lopen. Maar in die vijf minuten krijg ik wel mooi een sneeuwbal tegen mijn kanus. Gierend van het lachen zoekt een stel baldadige jochies het hazenpad. 

Van het als kind sneeuwballen gooien kan ik me alleen herinneren dat kinderen naar elkáár gooiden ... niet naar volwassenen ... maar misschien schiet mijn geheugen hier tekort.

Zo donker is het normaal nooit in de kappersacademie. De tekst bij de entree is helder: 'gesloten i.v.m. het winterse weer'. Gelukkig hoeven mijn grijze lokken er nog niet aan te geloven. Geven wat armte.

Ik ben een beetje moe geworden van het lopen op die spikes. Heb  ook dorst gekregen. Schiet een kroegie in. Bestel 'n pilsje. Smaakt me goed. Een Westmalle tripel. 

Een man aan het tafeltje naast me, buigt zich naar me toe: 

'Ik wil u wat zeggen, meneer. Kan dat? We zijn toch even oud, nietwaar? Ik ben 86'.  

Oei! Niet zo complimenteus. Ik ben  pas 75! Nou ja.

Hij heeft vanmiddag een mooie film gezien in de bioscoop

'Song, Sung Blue' ... zo'n mooie film heb ik nog nooit gezien. Prachtige hoofdrolspeelster. Hoe kan je op zo'n vrouw niet verliefd worden, dat wil u alleen even zeggen ... ga die film zien in Cinerama'.

Toen ik mijn Westmalle op had vroeg hij of ik wat van hem wilde drinken. Ik neem 't zelfde nog eens. Coen, zo heet de man naast me, neemt zelf een alcoholvrij Grolsje. 

Het komende half uur lopen we beiden leeg op ons verleden. Coen is het achtste kind in een gezin met 14 kinderen. Meestal troef ik iedereen af  als ik zeg dat ik de oudste van 10 ben. Coen voelde zich in dat gezin enigszins gedupeerd, omdat zowel zijn drie oudere als zijn drie jongere zussen hem nooit iets hebben willen leren over seks. 

In feite verschilt dat niet met mijn positie in het gezin. Ik ben de oudste. Mijn oudste broer is geestelijk gestoord. Met hem viel niet te communiceren. Daarna kwamen drie zussen, die het qua seks alleen maar in Keulen hebben horen donderen

Coen woont in de wijk Feijenoord, met zo’n voornaam … is nog nooit in de Kuip geweest! Hij houdt niet van foebele. Voor mij betekent foebele en Sparta veel. Ik ben opgegroeid in Spangen.

Coen en ik kunnen nog wel uren doorlullen. Hij geeft me zijn telefoonnummer om nog eens af te spreken.

Prima idee daarnet om even een kroegje in te schieten.

VENEZUELA EN HIER

Tweede Kerstdag brak mijn voortandenkroon af tijdens het kerstdiner. Ik ben nu weer toonbaar. Mijn tandarts heeft zijn best gedaan.

 Van zo'n afstand kan ik er moeilijk wat tegen ondernemen, tegen wat Trump heeft uitgespookt met Venezuela. Ik las op teletekst dat er enkele honderden mensen in Amsterdam bij de Amerikaanse ambassade geprotesteerd hadden tegen Trumps wandaad. Daar had ik ook bij willen zijn maar ik hoorde er pas van toen de demonstratie alweer voorbij was. Als er in Rotterdam wat georganiseerd wordt doe ik mee ... organiseer ik ook méé als het ff kan.

Mijn haar wordt te lang. Ik wil een afspraak voor dinsdag maar ik kan pas woensdag terecht. Goed dan.

Ik wil nog wel even kwijt dat de nu door Trump gekidnapte president Maduro nou ook niet bepaald zo'n lekkertje was. Een dictator ook, de bevolking leefde in angst en beven. Hij zette de verkiezingen naar zijn hand. Maduro verloor de laatste verkiezing maar liet zichzelf huldigen als winnaar. Doortrapt. Maar ... dat geeft meneer Trump nog niet het recht om Venezuela op brute wijze binnen te vallen, daar de baas te gaan spelen en de rijkdommen (olie o.a.) te confisceren.

Mijn vingers worden wat stram, houden vocht vast en de huid van de vingers is geïrriteerd. Ik wil een afpraak met mijn huisarts. Dat kan: woensdag om tien voor half elf. Okee, vind ik. 

Met Trump schiet de Venezolaanse bevolking niks op ... een nieuwe dictator. De onrust daar wordt alleen nog maar groter. De bewoners van Venezuela hebben hulp nodig om terug te keren naar een vreedzame democratie. Dat kan ongetwijfeld beter zonder dan met Maduro, maar beslist niet op dictatotoriale Trump-manier. Vandaag krijgt Maduro van de rechtbank in New York te horen wat hem ten laste wordt gelegd. Op 17 maart is de volgende zitting.

Ik ben mantelzorger voor een licht-autistische man. Als dank daarvoor word ik getrakteerd op een etentje. Dinsdagmiddag. Zojuist word ik gebeld: het restaurant sluit dinsdagmiddag i.v.m. het weer.

Trump wil hebben, veel hebben. Groenland, dat heeft hij nodig, Columbia, Mexico, Cuba .. die man spoort niet ... maar er is niemand die hem stopt.

Ik lees momenteel een boekje met de titel: 'Dit is fascisme' geschreven door Rosan Smits. Heel leerzaam. 

Een woordvoeder van de  Europese commissie ziet kansen voor een democratisch herstel in Venezuela. Wat een schijterige reactie. Met geen woord wordt gerept over de criminaliteit van Trumps actie. De dictaturen Rusland en China hebben Trumps actie wel scherp veroordeeld. Frankrijk, Columbia en Denemarken ook. 

Op het NOS-journaal gaat het voor 99,99% over hoe vreselijk glad het wel niet was vandaag in Nederland. Alsof er niks anders speelt in de wereld. In het kleine  (kut) beetje Venezuela nieuws (0,01 %) vertoont de NPO een angstig, laffe neutraliteit. Schaam je 'journalisten'!

In Nederland heb ik alleen de SP , GroenLinksPvdA, en Rob Jetten de misdaad van Trump horen veroordelen. Zijn al die andere parlementariërs dan lafbekken. Wilders juicht de criminele actie van Trump toe. Ik had niet anders verwacht.

Voor het eerst in vele jaren word ik door RET medewerkers gecontroleerd op een geldig vervoersbewijs. Dat had ik. 

Nederland (Aruba, Bonaire, Curacao) en Shell hebben samen met de USA  niet zo'n fris verleden m.b.t. Venezuela. Waarover later meer. 

Deze avond eet ik 'Borsjt'. Oekraïense bietensoep met rundvlees. 

Was heerlijk.

VENEZUELA (1).

Ik ben geschokt, boos, verward en ook bang met zo'n onberekenbare dwaas aan het bewind in de Verenigde Staten van Amerika. 

Alsof er al niet genoeg onrust is in de wereld ... en dan stelt Trump die wereld ook nog eens voor een imperialistisch blok. Hij ontvoert, zonder dagvaarding, de president van Venezuela en zijn vrouw naar een gevangenis in de States, stelt zichzelf aan als de nieuwe leider van dat land en bedreigt de  nog zittende vice-president van Venezuela met zware persoonlijke maatregelen.

Trump trekt zich niets aan van internationaal recht. Voor hem geldt slechts één wil en daarmee het recht van de sterkste.

Het gaat hem om de gigantische hoeveelheden olie van Venezuela in te pikken.

Het gaat hem niet om het lamleggen van de drugshandel (dat liegt hij): onlangs nog liet hij de voor drughandel veroordeelde president van Honduras (Hernandez) vrij, die zat gevangen in de States.

Trump maakt op onbeschofte (en ook beangstigende wijze) duidelijk aan de wereld dat hij de sterkste is op deze planeet en dus doet wat hij wil. 

Er is zeker (veel) kritiek te leveren op het Maduro-regiem in Venezuela. Maar het is niet aan Trump om daar als een wildeman zijn orde op zaken te stellen. De bewoners van Venezuela hebben hulp nodig om terug te keren naar een vreedzame democratie. Geen Trump-terreur als deze.

Trump beloofde zijn kiezers geen oorlog te beginnen ... ahum.

Hoe verhoudt Trumps imperialisme zich tot het imperialistische Rusland van Poetin versus Oekraïne en het ook al dreigende, eveneens imperialistische China t.o.v. Taiwan.

Democraten in de USA toon heel krachtig hoe woedend jullie zijn. Kom in verzet tegen een man die nooit president had mogen worden.

Nederlandse politieke partijen, politici, Europese politici: laat jullie luid en duidelijk horen. Verdedig de internationale rechtstaat. Wees niet bang Europa. Wees krachtig. Reageer krachtig Europa. Europa is veel sterker dan gedacht. 

Wat een ellende heeft Trump nu al veroorzaakt. Hij doet gewoon. Zonder machtiging. Hij is een crimineel, die moet worden afgezet, aangeklaagd (en veroordeeld). 

SCHOONMAAKDAG.

Om half zes vanochtend moest ik er uit om te piesen en ik stierf van de dorst. Dat is elke ochtend hetzelfde liedje. Ik deed een plas en  pakte uit de koelkast een Spa-flesje gevuld met gemeentepils, nam een flinke slok en spoelde mijn mond daarmee. Beetje voor beetje slikte ik het water door, terwijl ik me half slapend weer naar mijn bed begaf. Ik plofte in bed trok het dekbed over me heen en ben direct weer vertrokken. Om acht uur: herhaling van zetten: piesen, dorst, drinken en weer slapen. Uiteindelijk besluit ik om tien over negen mijn bed uit te komen.  

Het is te koud om in mijn pyjama te blijven rondlopen. 16 graden is het hier nu. Dus ik trek een lekker warm gebreid vest aan. De thermostaat zet ik op 19 graden. Ik realiseer me nu pas dat het zondag is. Zondag, mijn schoonmaakdag. Zowel mijn huis als mijn lijf krijgen dan een 'grote beurt'. 

Maar ik ga niet schoonmaken op een lege maag. Ik zet een pittig bakkie koffie en eet er een reuzenkrentenbol bij met dik boter. Ik drink een glas sinaasappelsap met chia zaad en vul met wat meel en water het zuurdesemgist aan voor het zuurdesembroodje dat ik wekelijks bak. 

De eerste klus op mijn schoonmaakdag is het reinigen van de plee en de badkamer. Ik heb bij de Wibra wat schoonmaakspul gekocht waarmee ik niet alleen de wc maar ook de badkamer kan laten stralen. Ik moet niet vergeten het badkamerkleedje over het balkon uit te kloppen. 

Dan trek ik de Bosch stofzuiger het hele huis achter me aan totdat het redelijk stofvrij is. Voor het dweilen maak ik een sopje van Dash (ook Wibra), daarmee verwijder alle aangekoekte vuiltjes op het zeil in de keuken, het halletje en in de woon- en slaapkamer.

Dan ben ik zelf aan de beurt. Het is koud in de badkamer. Daarom zet ik de thermostaat iets hoger (op 20 graden). Ik pak eerst schone handdoeken en leg schone kleren klaar. Doe de vuile kleren in de wasmand. Ik stap vervolgens de douchecabine in, schuif hem dicht en zet de warmwaterknop open. Ik haal de douchekop van zijn houder. Binnen een minuut is het water lekker warm. Ik sproei eerst mijn hele lijf even af en hang de douchekop daarna weer op de houder om verder te gaan met het (2x) wassen van mijn haren. Met een stevige spons schrob ik mijn lijf schoon. Dit hele douche-ritueel duurt bij elkaar nauwelijks vijf minuten en ik herhaal ik dit (slechts) drie keer per week. Het is koud als ik onder de warme douche vandaan kom. Snel afdrogen ... niet vergeten tussen de tenen(!) en aankleden. O, nog deo. En wat ik op zondagochtend domweg altijd vergeet is tanden poetsen.

Het laatste onderdeel van deze 'reinigingdag' is het taaie ongerief waardoor alle mannen getroffen zijn: scheren. Mijn hals scheer ik nat met scheerschuim uit een spuitbus. Mijn baardje doe ik met een trimmer. Voor mijn wenkbrauwen, de oor-, neushaartjes heb ik een klein (lief) trimmertje.

Tenslotte de was. Eens per twee weken stop ik de trommel van de wasmachine vol. Zo ook vandaag. Het zal wel een week duren voor dit wasje droog is, maar ik kan niet wachten op betere weersomstandigheden. Aan mijn droogrek, in het halletje, van mijn woning zal het niet liggen, want dat is klasse!

Ik ben blij dat de boel voor vandaag weer aan kant is.     

AFSCHEID VAN ROOS.

 We waren meer dan drie jaar uit elkaar. Ik (68) zie haar ineens lopen op de markt. Min of meer strompelend achter zo'n rollator.

Ik ga naar haar toe. Ze keurt mandarijnen bij een groentekraampje. 

Ik zeg: 'Hallo Roos (67), hoe is het? Ze hoort haar naam of ze herkent mijn stem. Hoe dan ook, heel langzaam keert ze haar hoofd naar mij, kijkt, zegt niets en gaat dan door met de mandarijnen. 

'Hoe gaat het met je, Roos? herhaal ik, 'hoe gaat het ... of wil je niet met me praten?'

'Neen,' zegt ze, zonder me een blik waardig te keuren, 'liever niet.' En ze zegt tegen de markkoopman dat ze tien van die mandarijnen wil.

Zo af en toe speelt Roos nog wel door mijn hoofd. Het woeste onstuimige begin: ze leende me wat geld om een pilsje te kopen in de pauze van de koorrepetitie. Het ging snel. Diezelfde avond drinken we wat bij mij thuis. Zij een wijntje, rood, ik een pilsie (koud). Ik maak wat hapjes klaar in de keuken, kom ik terug in de kamer, ligt Roos poedelnaakt op mijn canapé. Haar ouwe lijf rozig van begeerte. Ze wenkt me: 'Kom ...., kom ..., kom ...'

Ik ging. We hadden drie fijne jaren. Voor mij heerlijk na vele jaren niks. 

Het treurige einde van die relatie: Roos was zo geil als boter (excusez les mots), heerlijk voor mij natuurlijk, maar opeens moest ik haar delen met de fysio. Ze wilde mij er toen als relatie al liever niet meer bij hebben. Ik was te jaloers naar haar zin. Als vriend mocht ik nog wèl een beetje meedoen: één dagdeel per maand. Daar paste ik voor. We bleven bij elkaar weg zonder afscheid te nemen.

De avond na dat weerzien op de markt belt Roos.  

'Sorry, dat ik zo kortaf was, vanmiddag.'

'Kortaf?' 

'Ja, kortaf. Ik wilde gewoon dat je er niet was. In die gemene stukjes van je heb je me zo vreselijk beledigd ....'

Ik fileer haar in mijn stukjes. Dat ze een ziekelijke leugenaar is. Ik noem haar een oud, lelijk vrouwtje met een bochel. Ze is onbetrouwbaar. Simuleert depressies en migraineaanvallen. En ik maar masseren en met coldpacs achter haar aanhollen. 

'Je was zo gemeen,' zegt Roos. 'Maar in de loop van de middag herinner ik me weer hoe lief en zorgzaam je ook kon zijn. Dat je me zware klussen uit handen nam. De wandelingen, de spelletjesmiddagen en ... hoe léúk je ook over me schreef'. 

'Je zag me vanmorgen, met dat karretje, zo gaat het nu dus met mij', zegt Roos. 

We spraken nog wel af. Dronken thee en namen afscheid van elkaar. Voor altijd.                            

BESTEWENSENHUGH.

Um zu kotzen ist es. Die stapel, deels door meeuwen en eksters open gesjorde vuilnisbakzakken voor de deur van het woningcomplex waar ik woon, groeit elke dag. Elke dag ook wordt de stank iets rottiger. Al twee weken rijden de vuilniswagens hier alleen maar hard voorbij. Mijn eigen vuil, zeker twee zakken per week heb ik voorlopig maar in mijn eigen berging gezet. Zolang het daar nog niet gaat stinken en het ongedierte loopt er nog niet rond, mag het daar van mij blijven  staan. Ik heb net zak 5 en 6 daar neer gezet.   

Als ik daarna weer terug naar mijn woning ga, stapt buurvrouw Dorita uit de lift. Ze heeft haar arm gebroken, hoorde ik in de wandelgangen. Ik wil even een praatje daarover met haar maken maar daar heeft ze geen tijd voor. Er staat een taxi voor haar klaar. 

Nu de lift er toch staat neem ik hem maar eens. Normaal ga ik nooit met de lift. Hup naar vier. De lift is gevuld met een afschuwelijke lucht. Een parfum vrees ik. Het is een kunstmatige geur waar de oudere (60+) vrouw, zoals Dorita bijvoorbeeld, vaak en graag voor kiest. Het is een verstikkende geur, die, zo lijkt het haast wel, bij het passeren van iemand met dat parfum op, nog enkele meters bij je blijft hangen. Ik krijg het er doorgaans flink benauwd van. Nu, in deze lift voel ik me stevig ingepakt en vastgezet door dat spul.

Op weg naar de sportschool hagelt het. Ik zal wel de enige zijn die gaat sporten vandaag. Maar neen. Pieter staat in het kleedhok. Pieter, de verslaafde Queen-fan, verslaafd aan Queen, bedoel ik, niet verslaafd aan bepaalde middelen. Hij staat voor de spiegel heel secuur zijn haren te kammen, zoals het een echte ijdeltuit betaamt. Hij is net wezen zwemmen. Leuke kerel. Heeft een sportersraad voor onze sportschool opgezet. Er is geregeld overleg met Optisport over 'sportersbelangen'. Ik roep nog 'Happy New Year' de kleedkamer in en hoor drie keer de 'Beste wensen' terugkaatsen. 

Ik hoop dat de vrouwen beter vertegenwoordig zijn vanmorgen. Ik zou het wel leuk vinden als mss E. er weer eens was. Maar helaas ... pindakaas. Desalniettemin toch nog wel lekker getraind. 

Mijn buurvrouw Hannie komt haar voordeur uit, als ik net mijn huis wil binnen stappen. Haar dochter, een schat van een meid overigens,  heeft haar autootje helemaal aan het einde van de straat neergezet, huil, huil ... ze wil nog veel meer tegen me aanhuilen maar ik onderbreek haar met mijn 'beste wensen-hugh'. Ik krijg er ook zo een van haar. 

Voor de tiende keer doen we het alweer. 

LAATSTE DAG 2025.

Ook op oudejaarsdag ben ik wezen sporten. Ik doe in de kleedkamer mijn jasje uit, pak mijn handdoek uit die tas en berg die tas op in een kluisje. Ik sluit het kluisje altijd af met een geheime code, net als iedereen. Dan loop ik naar de grote sportzaal, pak daar van een tafel een klein geel schoonmaakdoekje en bevochtig dat met een plantenspuit. Er staan vier plantenspuiten op die tafel, waarvan er meestal drie helemaal leeg zijn en een bijna, zodat ik al een paar keer terug moest naar de kleedruimte om mijn schoonmaakdoekje daar onder de kraan te bevochtigen. Als ik de zaal inloop op weg naar mijn eerste oefenapparaat, de handfiets, zie ik meestal al in één oogopslag welke bekenden er al actief zijn. Als het niet druk is, zoals vandaag is het een makkie. De meeste sporters hadden blijkbaar een snipperdag genomen. Wat ik jammer vind, eigenlijk heel jammer vind, is dat mss. E. er vandaag alweer niet is. Ik mis haar echt. Ze is niet alleen mijn favoriete medesportster ze is ook mijn leukste buurvrouw. We zoeken elkaar steevast op om even gezellig te babbelen over film, theater en meer. Ook zwaardere gesprekjes gaan we niet uit de weg. We kunnen beiden goed luisteren en dat is mooi meegenomen. Soms vergeten we al pratend helemaal de tijd en gaan we veel te lang door op ons toestel.

Zoals elke maandag was Don er deze 30e december ook. Hem negeer ik liever. Hij is een PVV'er en daar ben ik allergisch voor. Maar hij zegt me altijd, voordat ik hem kan negeren, heel vriendelijk gedag.  Dan knik ik wat flauwtjes naar hem. Die twee andere fascisten waar Don hier meestal mee is zijn er vandaag niet.

Ik weet niet wie of waar het was maar deze ochtend zat er lange tijd een vreselijk irritante hinnik in de sportzaal. Maar dat hield gelukkig na een uurtje vanzelf op.

Toen ik vandaag klaar was met mijn oefeningen gooide ik mijn gele schoonmaakdoekje in de daarvoor bestemde wasmand en liep de kleedkamer in. Don zat daar al en begroette mij pesterig, luidruchtig: 'Ha, Jossie!’.

Ik heb hem nog eens gezegd, wat hij beslist al wist, dat ik zo niet genoemd wil worden. Mijn naam is Jos.

Vandaag is Optisport  gesloten. 2 januari ga ik er weer tegenaan.