BESTEWENSENHUGH.

Um zu kotzen ist es. Die stapel, deels door meeuwen en eksters open gesjorde vuilnisbakzakken voor de deur van het woningcomplex waar ik woon, groeit elke dag. Elke dag ook wordt de stank iets rottiger. Al twee weken rijden de vuilniswagens hier alleen maar hard voorbij. Mijn eigen vuil, zeker twee zakken per week heb ik voorlopig maar in mijn eigen berging gezet. Zolang het daar nog niet gaat stinken en het ongedierte loopt er nog niet rond, mag het daar van mij blijven  staan. Ik heb net zak 5 en 6 daar neer gezet.   

Als ik daarna weer terug naar mijn woning ga, stapt buurvrouw Dorita uit de lift. Ze heeft haar arm gebroken, hoorde ik in de wandelgangen. Ik wil even een praatje daarover met haar maken maar daar heeft ze geen tijd voor. Er staat een taxi voor haar klaar. 

Nu de lift er toch staat neem ik hem maar eens. Normaal ga ik nooit met de lift. Hup naar vier. De lift is gevuld met een afschuwelijke lucht. Een parfum vrees ik. Het is een kunstmatige geur waar de oudere (60+) vrouw, zoals Dorita bijvoorbeeld, vaak en graag voor kiest. Het is een verstikkende geur, die, zo lijkt het haast wel, bij het passeren van iemand met dat parfum op, nog enkele meters bij je blijft hangen. Ik krijg het er doorgaans flink benauwd van. Nu, in deze lift voel ik me stevig ingepakt en vastgezet door dat spul.

Op weg naar de sportschool hagelt het. Ik zal wel de enige zijn die gaat sporten vandaag. Maar neen. Pieter staat in het kleedhok. Pieter, de verslaafde Queen-fan, verslaafd aan Queen, bedoel ik, niet verslaafd aan bepaalde middelen. Hij staat voor de spiegel heel secuur zijn haren te kammen, zoals het een echte ijdeltuit betaamt. Hij is net wezen zwemmen. Leuke kerel. Heeft een sportersraad voor onze sportschool opgezet. Er is geregeld overleg met Optisport over 'sportersbelangen'. Ik roep nog 'Happy New Year' de kleedkamer in en hoor drie keer de 'Beste wensen' terugkaatsen. 

Ik hoop dat de vrouwen beter vertegenwoordig zijn vanmorgen. Ik zou het wel leuk vinden als mss E. er weer eens was. Maar helaas ... pindakaas. Desalniettemin toch nog wel lekker getraind. 

Mijn buurvrouw Hannie komt haar voordeur uit, als ik net mijn huis wil binnen stappen. Haar dochter, een schat van een meid overigens,  heeft haar autootje helemaal aan het einde van de straat neergezet, huil, huil ... ze wil nog veel meer tegen me aanhuilen maar ik onderbreek haar met mijn 'beste wensen-hugh'. Ik krijg er ook zo een van haar. 

Voor de tiende keer doen we het alweer. 

GOKVERSLAVING (2)

Verslaafd  raken aan gokken is een eenzaam stiekem weggetje, weet ik uit ervaring. Een collega maakt me nieuwsgierig. Ga met hem mee. Met vijfentwintig gulden op zak. Die verdubbel Ik. Een week later ga ik weer. Nu alleen. Zet mijn winst in. Weer verdubbel ik die!  Leuk. Vergeet alle zorgen. Drie dagen later neem ik mijn winst plus honderd piek mee, om in te zetten. Alles raak ik kwijt. De volgende dag ga ik terug.  Wil alles terugwinnen. Spannend.  Heb 200 gulden bij me.  Verlies weer. Shit! Heb geen geluk meer. Blijf proberen. Wil op zijn minst quitte spelen.  Kom aan het eind van mijn spaargeld.  Mijn baas geeft me geen tweede voorschot op mijn vakantiegeld; het eerste heb ik al vergokt. Thuis is er geen geld meer voor de vaste lasten.  Ik ben verslaafd. Kan nergens anders meer aan denken. Heb geen rust meer in mijn kop. Geen interesse om naar een voetbalwedstrijd van mijn zoontje te gaan kijken. Geld.  Geld. Geld. Probeer te lenen bij de bank, vrienden, familie, kennissen. Soms krijg ik es wat. Ga dan spelen maar sta zo weer buiten …  met lege handen. Kan me niet concentreren  op mijn werk, op tv, op een boek,  zelfs niet op voetbal!  Ik maak fouten op mijn werk. Mijn gedachten dwalen voortdurend af naar de goktafel. Ik zoek strategieën om het casino te slim af te zijn maar die bestaan natuurlijk niet. De nummers 13 en 7 speel ik altijd ... mijn geboortedag en - maand. Brengt zelden of nooit geluk. In totaal ben ik ruim 1.500 gulden kwijtgeraakt.   

Mijn bijdrage aan de huishoudpot kan ik niet  opbrengen. Vertel mijn vrouw waarom niet.  Woest is ze. Ik heb haar belazerd. Maar waarom in godsnaam,  vraagt ze. We hebben toch geld zat?! Of wil je nog meer? Ben je niet gelukkig soms?  Ja, ik ben gelukkig, zeg ik. In het begin is gokken, leuk, spannend, ontspannend …  dan komen de verliezen en raak ik mezelf kwijt … stop er te laat mee.   Ik ga afkicken. Uit elkaar gáán we nog niet. De sfeer blijft wel lang ijzig.  Een half jaar niet gegokt.  Dan val ik terug, slappeling die ik er ben. Ga met 100 gulden toch weer naar het casino: alles in een kwartiertje kwijt! Sindsdien (1987) sta ik droog.

Tegenwoordig speel ik alleen in de onschuldige Vriendenloterij. Twee loten voor achtentwintig euro per maand.  Meedoen aan een loterij voor goede doelen is natuurlijk niet te vergelijken met gokken. Ik val daar trouwens wèl heel vaak in de prijzen. Fopprijzen voornamelijk: een rasp, een kookboekje, een scharenset, een lepelrek, een bioscoopbon, twee theedoeken èn het boek ‘Geld stinkt niet’ van Tom Sharpe.