WEL EENS GEDAAN?

 Op 13 september 1963, ik was 13 jaar oud, verhuisde ik van de  Rotterdamse Arbeidersbuurt Spangen naar Hordijkerveld. Een splinternieuwe Rotterdamse wijk op Zuid. Op die 13e september raakte ik in één klap al mijn school- en buurtvriendjes kwijt. Het lukte me niet zo snel om  nieuwe vriendjes te maken. Ik zat maar thuis, deed mijn huiswerk, speelde patience en hielp mijn moeder met het huishouden. 

Toevallig ook op 13 september 1963 kreeg ik er een broertje bij. Herman. Maar daar had ik natuurlijk niks mee, met zo'n baby. Behalve hem zo af en toe eens verschonen of een flesje geven.

Toen kwam Jan van 't Hof in mijn leven. Net als ik een eenling. Hij kwam bij mij op de hbs. In klas 2b. In de pauze liepen we met elkaar te praten op het schoolplein. 

'Heb jij het wel eens gedaan?' vroeg Jan.

'Wat?' vroeg ik.

'Nou, gewoon, of je het wel eens gedaan hebt!?'

'Nee', zeg ik.

'Ik ook niet.' zegt Jan.

Daar waren we eerlijk over.

Jan heeft er helemáál geen moeite mee over seks te praten. Hij vertelt me over welke meisjes op school hij fantaseert en wat hij in zijn verbeelding zoal met hen doet. Hij zegt dat hij zich soms wel vier of vijf keer op een dag aftrekt. 

Daarvan krijg ik het gevoel, dat ik niet helemaal spoor, aangezien ik het hoogstens één of twee keer per dag doe.

Als ik dat zeg, zegt Jan dat ik waarschijnlijk een lager libido heb, waar ik dan weer geen jota van snap. 

'Kan best zijn,' zeg ik. 'Ik heb geen flauw idee hoe vaak anderen het doen'. Ik weet alleen dat voor mij twee keer per dag genoeg is.

Op en dag vertelt Jan, dat hij het gedaan heeft met een meisje uit Crooswijk. Ik raak daar een beetje van in de war. Jan vertelt dan heel precies wat hij met haar gedaan heeft. Ik heb het vermoeden dat hij een potje staat te liegen. Dat zou ik best wel fijn vinden, als hij loog. Maar ik denk later toch dat hij de waarheid sprak. Want sommige dingen die hij vertelt ... die verzin je niet. 

Dan, een paar dagen later, zegt hij, dat hij met het meisje heeft gepraat.  

Ze wil het ook wel met mij doen, heeft ze tegen hem gezegd.

Neen! zeg ik.

'Ja, echt', zegt Jan.

Ik weet niet of hij bedoelt met z'n drieën òf ik alléén met het meisje.

Ik ben niet zo vlot dat ik het gelijk vraag aan Jan.

Diezelfde dag nog steken we de Maas over via de Maasbrug en lopen we dwars door het Centrum naar Crooswijk. 

In een smal straatje met oude huizen, woont het meisje van Jan.

Het schemert al. 

KETELBINKIE.

 Op de tweede kerstdag gaan m'n zus Manda, haar vrouw Nel, mijn buurvrouw mss. M en ik eten bij Ketelbinkie. Voor dat eten kunnen we pas om acht uur aanschuiven.

Om de dag een beetje te breken, maak ik 's ochtends een wandeling in het Kralingse bos. 

Op de automatische piloot, kijk ik, als ik aan het eind van de ochtend uitgewandeld ben, nog even in mijn brievenbus. Er ligt zowaar nog een kaart. Te zien aan het handschrift is de afzender een vrouw. Ik maak de enveloppe nog niet open. Want mss M. staat zo, om 13.00 uur, bij me voor de deur. 

Om de tijd te doden, spelen we scrabble en memory ... en we drinken en snoepen wat (stukje kerstkrans met amandelspijs ... mmmm.)

Mss M. wint deze middag alles. Uit alle macht probeer ik te doen alsof ik goed tegen mijn verlies kan. Maar mss M. heeft zoals gewoonlijk alles door.

Om acht uur 's avonds zitten we 'klaar' bij Ketelbinkie. De 'tent' zit helemaal vol. De bediening is goed en het eten perfect ... alleen ik verslik me haast in mij voortanden, die voor de zoveelste keer dit jaar afbreken. Alweer als ik een ha neem van een sneetje van een hard gebakken stokbrood. Ik kan mijn huilen niet bedwingen, even niet ... 

Het  eten is voortreffelijk, de porties zijn goed te behappen: niet te veel niet te weinig.

Ik heb weer mazzel dat ik met de auto (van Nel) thuis gebracht word. Mss M., mijn buurvouw, ook natuurlijk. Want zij woont een minuut bij mij vandaan. Het is wel prettig op net zo'n kouwe avond als gisteren.

Als ik mijn woonkamer binnen stap zie ik dat die late kerstkaart nog ongeopend op m'n salontafel ligt. Ik maak hem open. Er zit zo'n Kruidvat-kerstkaart in, met een zelf gemaakt foto. Met als enige tekst: 'Happy 2026'. 

Een prachtige, wat oudere vrouw zit op haar canapé. Ze leest één van m'n stukjes. Maar ... dat is Sonja ... naakt!

PAUZEMUZIEK.

De eerste kerstdag is voor mij familiedag. Ik ben in Dordrecht, de woonplaats van mijn zonen, schoondochter en kleinzonen. Die dag is (oma) Winny, mijn ex, daar ook. 

De inwendige mens wordt deze dag verzorgd door Ralf en Freek, mijn zonen. Een makkie dus, eenmalig, voor de dames. Voor het eten en drinken zijn overduidelijk kosten noch moeite gespaard. Het is allemaal ook verrukkelijk. 

We maken van deze eerste kerstdag ook 'boxing-day'. Kadootjes dus. Er worden restaurant-, boeken-, theater- en biosbonnen geschonken.

Ik heb voor iedereen hier een goed boek gekocht. Ook voor mezelf dus. Doch veruit het meest prominente kado van deze boxing-day is de electrische gitaar (inclusief versterker), die kleinzoon Makkie gekregen heeft van zijn vader. Papa Ralf heeft hem alvast een stel akkoorden geleerd, waarmee hij de hele eerste kerstdag flink vooruit kan.  Het klinkt goed, oorverdovend goed zo af en toe, die act van Makkie-guitar, als muzikaal intermezzo tussen spelletjes, gesprekken, dessert, hoofdgerecht en toetje door.

In de gesprekken, die we in principe, qua inhoud, positief willen houden, komt voor ons als grootste pluspunt van 2025 naar voren, de volhardende Europese steun aan Oekraïne.

Winny en ik zijn, aan het einde van deze gezellige en vreetzame dag, Sarah en Freek dankbaar dat ze ons naar Rotterdam terug willen brengen met de auto. Het is een koude avond en met het OV zouden we daar meer last van hebben gehad dan met de auto. Vóór 12 uur ben ik  thuis. Winny, denk ik, zo tegen half een.

FOCUS.

Wat zijn er tegenwoordig veel fietsers in Nederland. Alleen al hier in dit uithoekje van Rotterdam staan honderden fietsen naast, voor, achter en over elkaar. 

Er is vandaag een festivalletje met o.a. de  in deze buurt  populaire bandjes. Tevens zijn er allerlei kermisachtige attracties: trampolien-spring, blikkie-gooi, zuurstokkie-zuig, pony-rijd en ezeltje-lik.

Ik was, met Lou, een kennisje (1,52m). Hij komt speciaal mee voor de meidenband 'Jochum', een stel  dat al jaren aan de weg timmert, met een rauwe combinatie van Punk, Rock en Symphony (en paars-groen-haar).

 Wat ik niet verwacht had, was, dat de fans op het 'Jochumveld', twee voetbalvelden (!!), hutje bij mutje zouden staan. (Had Lou trouwens ook niet gedacht). 

Jochum was luid en duidelijk aan het soundchecken toen we arriveerden. En dat maakte het nu juist zo tof. Althans voor mij. Lou werd helemaal gek van dat gesoundcheck. (Vingers in zijn oren.) 

Al sla je me dood, ik weet niet waarom, maar tijdens het concert dwaalden mijn gedachten af naar mijn fiets. Ik dacht dat ik precies wist waar ik hem had neergezet. 

Vanaf dit Jochum-veld zou ik mijn fiets nu toch moeten zien staan tegen die heg van het op een na laatste huisje boven op de dijk. Dat huisje met die rode dakpannen. Er stonden daar nog veel meer rijwielen tegen die heg. Drie rijen dik wel.  

Als je je fietsje net tegen die heg had gestald, dan heb je er straks een flinke klus aan voordat je daar lekker weg rijdt. Dat gold voor al die fietsen daar, behalve die in de laatste rij. Daarnet stond die van mij nog in die laatste rij maar nu zie ik hem niet meer. 

Ik kon mijn aandacht niet bij Jochum houden. Mijn 'brikkie' hield toch meer bezig. Lou verklaarde me voor gek toen ik zei dat ik even ging kijken of ie er nog tond. Lou had makkelijk praten. Hij is niet op de fiets. Bovendien vindt hij het, denk ik, geen probleem om straks naar huis te lopen. Want op mijn stang zat Lou daarnet helemaal niet naar zijn zin.

Bovendijks zie ik mijn trouwe tweewieler al snel staan. Klemgezet tussen rij drie en vijf. Daartegenaan staan nog eens drie rijen gestald.

Nu vraag ik u af of het echt nodig was dat de focus op Jochum moest  wijken voor de focus op mijn fiets?

Welnee!

 

 

WAAR GAAT DAT HEEN? (1)

 

 

Mijn sportschool is vooral een ‘witte’ sportschool. De voertaal is Nederlands maar ik hoor ook veel Engels en Spaans.  De mens van kleur doet daar natuurlijk wel mee, maar is ver in de minderheid. Dat geldt zowel voor de leden als de instructeurs.

Doorgaans is dat niet zo’n probleem .. eigenlijk nooit. Want met zo’n gering aantal niet-witten in de club, kan er altijd vrijmoedig gesproken worden over de, ik noem het maar even 'nieuwe Nederlanders'.  

Want het moet haast wel een lekker gevoel geven, om in je eigen clubje 'witte'-sporters, die basisschool bij jou in de buurt een Turkenschool te noemen. Er zitten namelijk niet zo veel 'witte' kinderen op die school ... 'en dat ze daar dan ook nog es sinterklaas en kerst gaan vieren', lachen de stoere hollandse sporters hard. 

De Marokkaan (?), die naast hen zit te 'leg-pressen' begrijpt niet precies waar die Nederlandse mannen zo'n lol om hebben maar hij voelt wel dat het niet helemaal pluis was.

Ten tijde van de viering van 50 jaar onafhankelijkheid van Suriname wist een sporter van datzelfde clubje te melden dat Suriname er in al die onafhankelijke jaren een teringzootje van had gemaakt ... 'een bodemloze put,' noemde hij het hoofdschuddend. 

Ik zag een man, een zwarte man, zijn hoofd om de hoek van de doucheruimte steken en zijn wenkbrauwen fronsen. Hij reageerde verder niet. Net als ik. 

'Waar ik echt niet tegen kan', zegt Andries van 'dat clubje', 'dat zijn die zogenaamde asielzoekers, van die lui die hoeven helemaal nergens bang voor te wezen, maar ze komen toch hierheen om asiel aan te  vragen: de gelukszoekers! Die moeten allemaal terug. Alle 'Dutch boys' beamen dat. 

Een sporter, het zou zo maar een Syriër kunnen zijn, zit zijn schoenen in die kleedruimte aan te doen. Hij zou dit getier best eens kunnen begrijpen. 

Die gelukszoekers moeten weg. 

Dan roep ik. Hoezo? Hoezo gelukszoekers weg? Zijn wij niet allemaal gelukszoekers. Ja toch, ook jij en ik? Voor mij zijn mensen hier welkom ook al zijn ze niet in paniek om oorlog of heksenjacht.'

Ik loop de kleedkamer in en het bekende clubje 'whites' staat luidruchtig de nostalgische vijftiger jaren hit ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld  te 'zingen’. 

Verbouwereerd, een beetje op zijn hoede, staat in diezelfde kleedkamer een Turk (?) zijn trainingsbroekje aan te doen. Hij ziet de lol van die mannen wel maar begrijpt het niet goed.

VREETZAME KERST.

 

Wat vliegt de tijd toch, hè? 

Donderdag alweer kerstmis. 

Volgende week woensdag al de laatste dag van 2025. 

Zo’n jaar is echt zó voorbij. 

Het lijkt wel alsof de tijd nòg sneller gaat naarmate ik ouder word. 

Ik gooi er maar even een paar kleffe clichés tegenaan.

Met de stapel kerst- en feestdagenkaarten, die ik de afgelopen weken mocht ontvangen, ben ik daar, ongetwijfeld met de beste bedoelingen, onder bedolven. 

Ik noem er maar een paar:

‘Merry Christmas, prettige kerstdagen, fijne feestdagen: ‘Heel mooi, stralend, goed en gezond. Met intense warmte in contact met mooie mensen. Samen, in verbinding zijn, in het voedende licht, met ook liefde, hartelijkheid en gezelligheid’. Het kon allemaal niet op.                                                                                                       

Ik verstuurde een stuk of tien kaarten hier in de flat.

Ik had op al mijn kaarten een tamelijk, niet alledaagse kerstwens geschreven:

                                        

Die tekst luidde:

‘Dat in het jaar 2026, voor jou (bijna) alles zal gaan zoals gewenst.’

 

Ik kreeg er uiteenlopende reacties op van 'leuk' tot 'elitair'. De meest gehoorde reactie was: 'wel een leuk gedichtje'.

Wat ik vervolgens meemaakte was nogal schokkend. Eén van mijn kaarten vond ik, de dag nadat ik ze hier in de brievenbussen had gestopt, terug in mijn eigen brievenbus. Verscheurd en verfomfaaid. Geen envelopje. De naam van de geadresseerde onherkenbaar.

Ik kan me haast niet voostellen dat één van de buren die ik een kerstkaart stuurde, zoiets zou doen.  Net zoals aan die anderen had ik er die zin op geschreven. Toch niet echt provocerend.

                                        

Die oorsponkelijke tekstregel was door die 'hartelijke' afzender veranderd in

Dat je in 2026 in de stront mag zakken.

Het kan natuurlijk zijn dat ik een kaart per ongeluk in de verkeerde brievenbus heb gedaan. Bij iemand die misschien een hekel aan mij heeft en me op deze manier wil aanpakken. Heel zielig. Ik denk trouwens dat ik wel weet wie dat flikt. Ik ga aangifte doen.

Nu  even wat anders: dit jaar is het voor mij volop eten met de kerst. De eerste kerstdag 'zit' ik in Dordt bij mijn (klein)kinderen en m'n ex. Ik beschouw die dag als een soort Boxingday en ga dus kadootjes uitdelen. Mooie boeken voor iedereen, ook voor mezelf.

Tweede Kerstdag 's avonds ga ik met Manda, mijn op een na oudste zus, haar partner Nel en mijn buurvrouw mss M, eten bij Ketelbinkie op de Kop van Zuid. Ik heb daar een social deal van vijf gangen besteld. Dat zag er uit als goed binnen te houden.

Ik ben benieuwd hoeveel ‘kilo gezondheid’ ik na die vreetzame dagen zal moeten moeten meedragen.

MacDonalds

Voor het eerst in mijn lange leven heb ik gisteren zitten eten bij Mac Donalds. Met mijn twee kleinzonen, Bent en Makkie en hun vader, mijn zoon Ralf. Dat was nog in het kader van  mijn verlate  75^e verjaardag. De volwassenen hadden hun feestje al gehad met een lunch in Hotel New York en met de voorstelling West Side Story. De kinderen hadden nog wat tegoed. Vanmiddag trakteerde ik ze op een prachtige dans, acrobatiek, mime voorstelling in het Maastheater in Delfshaven.

Een half uurtje voor aanvang van het stuk dronken en praatten we wat. Helaas kwam daar weinig van omdat Makkie en Bent hadden besloten ‘lol te gaan trappen’ met elkaar in het hoekje waar we wat zaten te drinken. ’Lol trappen’ hield in: stoeien, de tafel verschuiven, spullen omgooien en tegen Ralf  opbotsen. Herhaaldelijk vroeg Ralf ze om daarmee te stoppen maar ze gingen vrolijk door. Ook toen Ralf even naar de wc moest, ging het duo door met vervelen. Ik maakte de jongens toen op boze toon duidelijk dat ze nu afgelopen moest zijn met ’lol’ maken.

Toen Ralf van de wc terugkwam waren zijn zonen zo mak(kie) als een lammetje. Daarna bleven ze rustig en konden ze zich goed focussen op de act. 

De voostelling:’Let’s go Barbie’ is voor 8+ kinderen, nou Bent is inmiddels 11+ en Makkie 8+. Ik en Ralf moeten het gebeuren straks toch ook wel kunnen volgen met onze 45+en 75+. 

Het was een zeer kleurrijk aangeklede voorstelling (kostuums en decor) met acrobatische dans, grappige mime-scetches en te horen aan de reacties van de kinderen komt de voorstelling goed over. Ook de lengte van de voorstelling is goed. 50 minuten duurt het. Precies goed voor deze leeftijdsgroep  De boog kan nog niet te lang gespannen staan.

Eten nu: heel dichtbij ziet Makkie de M van McDonalds al. Tenminste dat dacht hij. Maar volgen Bent was dat de M van de Metro, en hij had nog gelijk ook. Maar nog geen honderd meter verder zagen we de originele Big Tits van Mac Donalds, de door de kids gewenste eetplek.                                                                                                                   

Het interieur van de Mac ziet er van buitenaf heel aanlokkelijk uit. We krijgen meer trek. De kleine Makkie en Bent kloppen  razendsnel hun bestelling op de automaat. Ik weet daar geen raad mee. Ralf tikt in wat ik en hij zelf wil eten. We hoeven maar een kwartiertje te wachten op  ons lekkers. Veel frietjes, kipnuggets, hamburgers, drankjes, sausjes. Het was ronduit genieten. Mijn eerste MacDonalds maal was lekker. Maar ik ga daar niet meer terug.

Geef mij maar een Brammetje aan de patatkraam.