MEELOPERTJE

Ik kent Jan nog van ut gymnasiums. Jare zestig. De triomfdage van de Stones en de Beatles. Van Feijenoord natuurlijk ook. Een stille gozer was ut. Bleek, mager. Grote bril op z’n gok, klein koppie, vet haar naar achtere gekamd met slage erin… neen, ’t was niet bepaald moeders mooiste.

Hij komp bij ons in de tweede… een middelmatige leerling… goed in economie. Hij blokkeert alleen as-ie een mondelinge beurt krijg… z’n harses word dan zo rood as een kreeft. Kejje nagaan hoe dat d’r uit zag.

Het duurt effe voordat-ie aansluiting krijg bij de rest van de knape uit klas 2B. Hij laat z’n haar groeie en doe z’n bril af, zo lijk-ie een beetje op Keith Richards van de Stones. Echt geaccepteerd word-ie door dat groepje Stones-fans niet, maar as-ie ut bevel van de schooldirecteur negeert om naar de kapper te gaan en in nette kleren naar school te komme, stijg z’n populariteit wat. Maar… echt een prominent lid van die groep word-ie nooit. Eens een meelopertje, altijd een meelopertje.

Voetballe is z’n sport… héél goed zijn we d’r geen van alle in, Jan ook niet. In de loop van de derde kom een stel Feyenoord-fans op ut idee om bij thuiswedstrijde van Feyenoord naar de Kuip te gaan. Het is de tijd waarin Coen Moulijn als dertiger excelleert, al noemde wij hem toen al liefkozend ‘die ouwe lul’. Jan is d’r altijd; maar ook hier hebtie nooit ut hoogste woord, zelfs juiche bij een doelpunt doetie ingetoge… hij lach… steek een vuist omhoog: ‘yeah!’

 

Ik bent een keer bij hem thuis gewest. Veel broertjes en zussies hebtie… zes tel ik d’r al… later kwame d’r nog meer bij. Jan is daar de oudste. Wat me is bijgebleve, is dat armoedige meubilair en die verslete vloerbedekking die daar lag te legge. Ook die penetrante zeiklucht… geen huisdier te bekenne… van die broertjes dus.

 

Onze economiedocent wil eens bewijze dat arbeiderskindere ut gymnasium nooit hale. Hij doe bij ons in de klas een onderzoekje naar ut beroep van de vaders. Hij krijg gelijk, want d’r zit bij ons géén arbeiderskind in de klas.

Mijn vader zit in de directie van C&A Nederland. Maar ik weet zeker dat Jan z’n vader in een fabriek werk, gezien het armoedige zooitje dat daar thuis lag te legge. Maar Jan antwoordt doodleuk dat z’n vader onderdirecteur is bij Bolletje… van die beschuit. Hij schaamde zich d’r eigen volgens mij voor dat z’n vader een arbeider was.

Dat is dàn… later pas kom de trots op een vader die hem laat doorlere, terwijl ut thuis armoe troef is. Later verklapt Jan me dat z’n vader al jare rolle eierbeschuit in doze staat te legge en naar ut magazijn loop te sjouwe.

Na de middelbare school verliest ik hem uit ut oog en dan, wie had dat ooit kenne denke, dan groei Jan, dat schuchtere meelopertje, uit tot één van de meest gelezene schrijvers van Nederland. Leuk hem heel anders gekend te hebbe en… eerlijk is eerlijk: ik zou wille dat ik maar een heel klein beetje van z’n talent had. Dan was dit zeker-weten, een leuk stukje geworden.

(Uit mijn verre R'damse verleden)

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

PAUZEMUZIEK.

De eerste kerstdag is voor mij familiedag. Ik ben in Dordrecht, de woonplaats van mijn zonen, schoondochter en kleinzonen. Die dag is (oma) Winny, mijn ex, daar ook. 

De inwendige mens wordt deze dag verzorgd door Ralf en Freek, mijn zonen. Een makkie dus, eenmalig, voor de dames. Voor het eten en drinken zijn overduidelijk kosten noch moeite gespaard. Het is allemaal ook verrukkelijk. 

We maken van deze eerste kerstdag ook 'boxing-day'. Kadootjes dus. Er worden restaurant-, boeken-, theater- en biosbonnen geschonken.

Ik heb voor iedereen hier een goed boek gekocht. Ook voor mezelf dus. Doch veruit het meest prominente kado van deze boxing-day is de electrische gitaar (inclusief versterker), die kleinzoon Makkie gekregen heeft van zijn vader. Papa Ralf heeft hem alvast een stel akkoorden geleerd, waarmee hij de hele eerste kerstdag flink vooruit kan.  Het klinkt goed, oorverdovend goed zo af en toe, die act van Makkie-guitar, als muzikaal intermezzo tussen spelletjes, gesprekken, dessert, hoofdgerecht en toetje door.

In de gesprekken, die we in principe, qua inhoud, positief willen houden, komt voor ons als grootste pluspunt van 2025 naar voren, de volhardende Europese steun aan Oekraïne.

Winny en ik zijn, aan het einde van deze gezellige en vreetzame dag, Sarah en Freek dankbaar dat ze ons naar Rotterdam terug willen brengen met de auto. Het is een koude avond en met het OV zouden we daar meer last van hebben gehad dan met de auto. Vóór 12 uur ben ik  thuis. Winny, denk ik, zo tegen half een.