ELASTIEK.

Het gezin, waarin ik opgroeide, hield van rekbaarheid. Je zou kunnen zeggen dat ons gezinsleven bij elkaar werd gehouden door elastiekjes. Neem mijn  broertje Marco; hij kon eindeloos in de weer zijn met die rubberen ringetjes om zijn vingers, een fascinerend spel van draaien en lussen waarmee hij heel veel uurtjes verdreef.

Zelf was ik heel consequent met mijn verzameling voetbalplaatjes. Pas bij een stapeltje van exact tien stuks deed ik er een elastiekje omheen. Terwijl ik mijn sporthelden sorteerde, waren mijn zussen Manda en Lidy buiten de onbetwiste koninginnen van de sprongkracht. Met een meterslang elastiek tussen hun enkels voerden ze acrobatische hoogstandjes uit. Ik mocht soms een poging wagen, maar meestal eindigde ik hopeloos verstrikt, terwijl de liedjes over 'in spin, de bocht gaat in' door de lucht galmden. (Dat lied hoorde toch bij touwtje springen ?) Mijn talent lag duidelijk niet bij het elastieken.

Op de lagere school kreeg dat spul echter een venijniger karakter. Het veranderde in een wapen voor de kleine pestkop. Het elastiekje werd tussen duim en wijsvinger gespannen, de voorkant werd naar achteren getrokken, en met 'dodelijke' precisie werden nietjes, propjes of zelfs bonen op onschuldige billen geschoten. 

Ik was een jaar of veertig toen mijn relatie met het elastiekje wat pijnlijker werd. In een poging een hip paardenstaartje te maken, offerde ik onbedoeld flink wat hoofdharen op. Zo’n kaal elastiek trok zonder pardon hele plukken uit mijn schedel. De uitvinding van de variant met een vrolijk laagje stof eromheen was voor mijn hoofdhuid dan ook een doorbraak van jewelste.

Vandaag deed ik een aangebroken komkommer in een zakje en bond het met een elastiekje dicht. Ook mijn reisbagage hield ik vaak zo bij elkaar: sokken, onderbroeken en t-shirts apart met een elastiekjes er omheen. 

Zelfs de fysiotherapeut doet mee. Voor mijn schouder kreeg ik onlangs een groot groen elastiek mee dat ik over de deur moet hangen om te oefenen. Dat doe ik braaf. Goed komt het nooit meer met mijn schouder. Daar moet ik mee leren leven. Ik hoop wel dat de rest van mijn spieren lekker soepel blijft.. 

Een leven zonder een beetje elasticiteit is maar een stijve boel.