Pageviews van de afgelopen week

Posts tonen met het label onderbroeken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label onderbroeken. Alle posts tonen

vrijdag 13 maart 2026

BOXERSHORTS

Zo langzamerhand ben ik weer eens aan nieuwe boxershorts  toe. Sinds mensenheugenis ga ik daarvoor naar Zeeman. Blindelings pak ik daar de grootverpakkingen. Tien boxershorts voor vijftien euro. Allesbehalve eco natuurlijk. Ik heb er nog nooit op gelet. 

Ik deed: zo veel mogelijk èn zo goedkoop mogelijk bij die over- producerende Zeeman.

Wanneer 'mijn omgeving' zegt dat de Hema, de Action, de Wibra en Scapino nog veel voordeliger zijn, denk ik: 'dat kan nooit waar wezen, want dat Zeemanspul is al bijna gratis.' 

Een jaar geleden kocht ik bij Zeeman dus tien boxershorts. Maart 2025. Ik heb er vandaag nog vier van over. Bij het aantrekken van die onderbroeken ...  die zes afgedankte stuks dus, heb ik het elastiek afgerukt. Het scheurde d'r gewoon af.

Nu ben ik de laatste tijd een beetje bezig met duurzaamheid: 'hoe, wat, waar, wie en waarom' met betrekking tot mijn koopgedrag, zal ik maar zeggen. Dus ik dacht misschien kan ik er achter komen wat voor materiaal voor die boxershorts wordt gebruikt, waar ze geproduceerd worden enzo. 

Mijn huidige boxershorts waren gemaakt van synthetisch elastaan. Dat spul is niet alleen slecht voor aan me reet maar ook rete slecht voor het milieu: het kan niet normaal recycled worden. Verbrand moet het worden met een als resultaat een onverwerkbaar eindproduct.

Ik viel haast van mijn stoel van verbazing toen ik op mijn speurtocht naar informatie, las dat Zeeman door de Nederlandse consument als meest duurzame kledingwinkel werd beschouwd. Die boxershorts van mij zijn absoluut geen duurzaam eitje-kwaliteitje. Dat scheef ik al. Maar naast die troep verkoopt Zeeman ook hoogwaardige boxershorts. Die worden gemaakt van gerecyclde materialen (petflessen en kapotte visnetten) en hoogwaardig katoen. 

De duurzame spullen liggen daar ook in de schappen. Je moet er alleen even naar zoeken. Ze zijn herkenbaar aan de labels ECO en GOTS. Dus zomaar blindelings graaien is er niet meer bij.

Niet alles is pluis bij Zeeman. Zo wordt geproduceerd in de lagelonenlanden. Hoe kunnen ze anders zulke spotgoedkope waar aanbieden? Wel laten ze de arbeidsomstandigheden (geen kinderarbeid) daar controleren door Fair Wear Foundaton (FWF). Wil je duurzaam kleding kopen check dan altijd die labels.  

Ik heb vanmorgen bij vier tamelijk grote kledingzaken gezocht naar een voor mij enigszins controleerbaar duurzame boxershort, geen tien, geen vijf maar misschien twee of een boxershort  wil ik aanschaffen. 

Nergens een EKO-, GOTS- of FWF-label op hun boxershorts gezien. Ik vond uiteindelijk één acceptabele exemplaar. Merk Reebok. Bij Zeeman. Gemaakt in Engeland en voor 95% vervaardigd van hoogwaardig katoen en 5% van (slecht) elastaan. Bijna helemaal recyclebaar. Hij kostte me 6 euro, die ene boxershort! Voor een krent als ik, is dat een rib uit zijn lijf. Ik heb dat onderbroekje toch maar gekocht. Het is ook om de wereld te verbeteren. Dan begin ik maar bij mezelf, dacht ik.

Ben trouwens al aan het sparen voor m'n tweede duurzame boxershort.


Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com 


maandag 2 maart 2026

ELASTIEK.

Het gezin, waarin ik opgroeide, hield van rekbaarheid. Je zou kunnen zeggen dat ons gezinsleven bij elkaar werd gehouden door elastiekjes. Neem mijn  broertje Marco; hij kon eindeloos in de weer zijn met die rubberen ringetjes om zijn vingers, een fascinerend spel van draaien en lussen waarmee hij heel veel uurtjes verdreef.
Zelf was ik heel consequent met mijn verzameling voetbalplaatjes. Pas bij een stapeltje van exact tien stuks deed ik er een elastiekje omheen. Terwijl ik mijn sporthelden sorteerde, waren mijn zussen Manda en Lidy buiten de onbetwiste koninginnen van de sprongkracht. Met een meterslang elastiek tussen hun enkels voerden ze acrobatische hoogstandjes uit. Ik mocht soms een poging wagen, maar meestal eindigde ik hopeloos verstrikt, terwijl de liedjes over 'in spin, de bocht gaat in' door de lucht galmden. (Dat lied hoorde toch bij touwtje springen ?) Mijn talent lag duidelijk niet bij het elastieken.
Op de lagere school kreeg dat spul echter een venijniger karakter. Het veranderde in een wapen voor de kleine pestkop. Het elastiekje werd tussen duim en wijsvinger gespannen, de voorkant werd naar achteren getrokken, en met 'dodelijke' precisie werden nietjes, propjes of zelfs bonen op onschuldige billen geschoten. 
Ik was een jaar of veertig toen mijn relatie met het elastiekje wat pijnlijker werd. In een poging een hip paardenstaartje te maken, offerde ik onbedoeld flink wat hoofdharen op. Zo’n kaal elastiek trok zonder pardon hele plukken uit mijn schedel. De uitvinding van de variant met een vrolijk laagje stof eromheen was voor mijn hoofdhuid dan ook een doorbraak van jewelste.

Vandaag deed ik een aangebroken komkommer in een zakje en bond het met een elastiekje dicht. Ook mijn reisbagage hield ik vaak zo bij elkaar: sokken, onderbroeken en t-shirts apart met een elastiekjes er omheen. 
Zelfs de fysiotherapeut doet mee. Voor mijn schouder kreeg ik onlangs een groot groen elastiek mee dat ik over de deur moet hangen om te oefenen. Dat doe ik braaf. Goed komt het nooit meer met mijn schouder. Daar moet ik mee leren leven. Ik hoop wel dat de rest van mijn spieren lekker soepel blijft.. 
Een leven zonder een beetje elasticiteit is maar een stijve boel.

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com