Het is alweer tyfuslang geleden dat ik wat over m'n toneelkluppie hebt opgeschreve. Het ging over dat ik die teksten uit m'n kop moest leren. Dat deed ik dan, hard op, lopend of op de fiets, langs de Rotte of in het Kralingse Bos als het nog een beetje rustig was. Die tekst had ik op m'n foon staan. Soms zat ik er zo lekker in, dat ik helemaal niet doorhad hoe teringhard ik die woorden d'r uit smeet. Onbedoeld hebt ik daar die mensen die daar ook ware de pleuris mee laten schrikke. Met een rotgang knalde die woorden van m'n typetje over de Rotte:
‘Nee!!! Niet alléén Jode!’.
Door de krag van die woorde leek het wel of er een vloedgolf door de Rotte ging. In zo’n tuintje aan de Rottekade zat een hele klup visite en die ouwe lul daar liet van de schrik zo z’n hele dienblad uit z’n klauwen flikkeren.
Nu ben ik weer bezig met een nieuw stuk: Nooit meer, schat.'
Ik bent een scène aan het oefene tussen Hans (ik dus) en Sabine, z'n vrouw. Ik zit weer op die brik van me te lere, want dat werkt voor mij gewoon het bes. In de buurt van zo’n bouwproject in Maassluis was ik weer lekker fanatiek bezig... bijna wild van nijd slingerde ik ineens mijn tekst er uit:
‘Ben je d’r nou eindelijk klaar mee?!'
Ik kreeg niet eens de kans om verder te oefene op m'n fietsie, want zo’n bouwvakker brulde gelijk terug:
‘Nee, nog stééds niet, klootzak! Steek zelf je klauwe eens uit, lul!’
Vandaag hebt ik dat 'ben-je-d’r-nou-eindelijk-klaar-mee-zinnetje', waar ik in Maassluis zo woest mee liep te blère, nog een keertje gedaan. Nu niet op de fiets, maar met m’n tegenspeler, die ook de regisseur is. Nu weet ik, en dat voelt ik nu ook, dat het veel beter is om die tekst een beetje lieflijk te zegge. Sabine voelde d'r eigen toen zelfs gestreeld door die woorden van Hans (van mijn dus!)
(Uit mijn verre R'damse verleden)
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
Geen opmerkingen:
Een reactie posten