KUNSTHAL.

Met mijn 'maatje tegen wil en dank, Anton, fiets ik, met windje tegen naar de Kunsthal. Anton begint nog voor we aan het fietsen zijn te sputteren, dat we een pittige wind tegen zullen hebben.

‘We kunnen beter met de metro gaan.’

‘Nee’, zeg ik kordaat ‘'we gaan fietsen!

’Dan wil ik wel uitmaken hoe we daarheen fietsen,’ zegt het kind (68)’.

Zelf zou ik over de Maasboulevard zijn gegaan, dat is de kortste weg. Wel hebben we dan dan de zuidwestenwind tegen. Nee, we wurmen ons met Anton voorop, door het centrum van de stad, hetgeen uiteindelijk vijf kilometer extra fietsen kost. Qua tijd zal het niet zo veel schelen omdat we binnen de bebouwde kom niet zo veel last van de stevige wind hebben.

Als we de Kunsthal in gaan, komt Anton erachter dat hij zijn Rotterdampas nog niet heeft verlengd. Met een schaapachtige blik op zijn gezicht wappert hij nog met zijn id-kaart naar de kassière in een poging om nog 65-plus korting te bemachtigen. Neen dus. Dat betekent dus dat hij 19 euro (!)  moet betalen om naar binnen te mogen..

Ik mag met mijn Rotterdampas gratis naar binnen. Wat een lul, die Anton. Hij blijft desalniettemin nog behoorlijk wat minuutjes schaapachtig lachen. Vindt het waarschijnlijk geen probleem. 19 euro! Ik vind dat veel geld.

Er zijn op  dit moment twee voor mij interessante exposities  in de Kunsthal. Er is een expositie van genomineerden voor de prestigieuze Nationale Nederlanden prijs. In een andere zaal staat de Engelsman David Shrigley centraal. Vooral naar wat die laatste mij te bieden heeft ben ik heel nieuwsgierig. 

Het is heel interessant om de genomineerden voor de NN-prijs te zien. Goed te zien hoe maatschappelijk geëngageerd deze jonge mensen stuk voor stuk bezig zijn. Duidelijk wordt stelling genomen in bijvoorbeeld de migratie-problematiek. De materalen waar ze hun kunstwerken mee vervaardigen zijn vaak  gerecycled.

David Shrigley (68) is  een eigenwijze, grappige kunstenaar. Van alles doet hij. Hij is een ideeënman, maakt grappige tekeningen, bij grappige teksten en andersom. Hij maakt opblaasbare objecten, voor in het diepe zwembad of in de zee. Onder andere een gigantische zwarte eend. Maar ook maakt hij kleinere speelbeesten, kleine lieve beeldjes.

Het interesseert Anton allemaal geen fluit. Hij verveelt zich, heeft dorst en honger, want hij is vergeten om vanmorgen te ontbijten. Hij is er nu pas drie kwartier en dat voor die voor die 19 euro. Maar hij gaat toch weg. Bananen kopen bij Albert Heijn. Hij heeft een lege maag, die moet gevuld..

Een andere Engelse kunstenaar, de wereldberoemde Banksy vroeg hem mee te werken aan een  alternatief pretpark in Engeland genaamd Dismalans. Dat pretpark moest het tegenovergestelde bieden van de dolle pret die de ons bekende pretparken’ ons bieden:

Frustratie, teleurstelling , kapotte, mislukkende, defecte attracties. Het personeel daar kreeg de opdracht zo chagrijnig mogelijk en nors te zijn. Het werd, ongelooflijk, een enorm succes.

 In de Kunsthal laat David ons (het publiek) de onmogelijke opdracht uitvoeren een zwaar aambeeld met pingpongballetjes van de werktafel te gooien. Uittermate frustrerend.  

Ik ga nog een keer kijken.  

Zeer de moeite waard.

Lieve lezer,

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen 

via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com