OP DIE FIETS.

Ik zit vanochtend wat je noemt ‘superlekker in mijn vel’. Voel me zó opgewekt! Doe de zondagse schoonmaakklusjes met buitengewoon plezier. Zingend en swingend zelfs. Ik dacht opeens aan die malle buurman die achter zijn keukenraampje zit te turven welke vreemden zijn parkeerplekje inpikken. Dan lach ik me de schompes in mijn eentje. Eigenlijk ben ik dan een beetje té druk, ‘hypomaan’ noemen ze dat tegenwoordig met een moeilijk woord.

"Als dat maar goed gaat," zei mijn moeder zaliger vaak, wanneer ik een paar dagen achtereen te spontaan, te druk en te vrolijk was: "Houd nou maar op, Jos' zei ze dan, 'want dat draait straks weer allemaal op stront uit!"

In bioscoop Cinerama is vanmiddag de biopic te zien van Franz Kafka. Een goede schrijver. Tsjechisch. Moeilijk! Neen… daarom niet… zijn boeken zijn gewoon vertaald in het Nederlands. De film heet heel toepasselijk Franz. Volgens mijn buienradar blijft het deze middag droog, dus ik pak de fiets naar de Westblaak.

Althans, die fiets wìl ik uit de berging halen. Maar m'n Gazelle is pleite! Alleen m’n oude boodschappenfiets staat met twee lekke banden een beetje weggezakt tegen het muurtje van de berging.
Het eerste dat ik denk is dat hij gejat is. Door bekenden. Zonder één enkel spoor van inbraak. Moet mèt sleutel geweest zijn dus. Heel veel tijd om te bedenken wat er precies gebeurd zou kunnen zijn, gun ik me niet. Kafka staat nu op één.

Ik ben erg gefocust op de Gazelle. In de metro en zelfs onder Franz dwalen mijn gedachten soms af naar mijn trouwe fietsje.
Op het moment dat de nog jonge Franz — hij durfde niet eens te spetteren — door zijn ultralompe vader in het diepe wordt gegooid, besluit ik nà de film langs alle winkels te gaan waar ik de afgelopen dagen wat gekocht heb.

Geen Gazelle bij het Kruidvat, bij de Action, bij de Wibra, bij Zeeman, bij Appie, bij de apotheek, bij de huisartsenpraktijk en bij… jaaaaaaaaaaaa. Daar statie. Bij de Jumbo!! Ik moet haast janken van geluk.

Ach gut ... heeft hij daar zeker víér nachten alléén en in het dònker, kou staan lijden. Mijn Gazelletje. Hij staat nog steeds op slot. Ik ga snel even heen en weer om zijn reservesleuteltje op te halen. Dan kan m’n fietsje straks weer doen waar die voor gemaakt is. Lekker bewegen, hè? Ja, toch?!

Eind goed, al goed. Al kan ik dat van mezelf nú nog niet echt zeggen.

Op de fiets bij de Jumbo boodschappen gaan doen en die vervolgens naar huis toe sjouwen, en je fietsje een paar dagen onbeheerd bij die super laten staan.

Hebben we daar het mooie woord ‘dementerend’ niet voor uitgevonden? 

Lieve lezer, 

stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:

stukkiejee.blogspot.com

MET MATE.

 Ik moet oppassen geen alcoholist te worden. Dat heb ik in mijn leven wel vaker zo gevoeld.  Normaal gesproken doe ik nooit gek en drink ik twee biertjes op een dag. Meestal, zo vlak voor het slapen gaan. Ik neem mijn slaappillen met het laatste beetje bier in en slaap dan tot ik met een droge bek en een volle blaas wakker word.. zo rond een uur of vier.

Zo af en toe heb ik ook wel idiote buien, waarin het totale alcoholgebruik per dag statistisch gezien een stijgende, zo nu en dan zeer sterk stijgende curve vertoont. Het weer is bij mij vaak een veroorzaker van zo’n idiote curve. In  fijne zomerse periodes verdubbelt het aantal blikjes per dag, dat ik inneem. Maar dan is het doorgaans ook weer zo voorbij, want zelden is het in Holland langdurig en krachtig zomer. Ik heb er geen enkele moeite meer om weer over te schakelen naar twee blikkies per dag.

’s Winters, tsja, het gaat haast onwillekeurig, het is koud en ik schiet op de automatische piloot even de slijter in voor een kwaliteitslitertje cognac een Remy Martin. Onbetaalbaar maar dan toch ... Zonder een glaasje cognac als slaapmutje, vat ik de slaap niet. Mijn voeten blijven ijskoud. Ik slaap beneden de 16 graden beslist niet met koude voeten. Neen, ook geitenwollen sokken helpen me niet: een glaasje cognac wel. Krijgen we weer hogere temperaturen, dan heb ik weinig last met in slaap vallen, mijn fles cognac is dan misschien pas voor de helft leeg, en dat laat ik dan zo, voor de kou, die misschien nog komen gaat of desnoods tot volgend jaar, want ik blijft er verder vanaf. 

Ook mijn stemmingen  voeren me soms voor enige tijd in de armen van mijn vriend Bachus. Met name de negatieve stemmingen met depressieve gedachtes, verdrietig stemmende gebeurtenissen. Ik verwacht dan van ‘lekkere biertjes’ zoals Westmalle trippel (12%), kleine wonderden in 'my mind', zodat dat monnikenbrouwsel de boel daar een klein beetje kan opschudden richting een opgewekt gemoed. Die Westmalle-stemmingsverbetereraar heeft dikwijls na drie avonden zijn werk al gedaan.

Nu was ik afgelopen zaterdag in Schiedam, met de jeneverdagen 2026. Je wilt niet weten hoeveel ik op heb Er stonden  daar in een grote kerk aan de Lange Haven wel dertig destillateurs hun waar aan  te prijzen. Bije elke kraam werd een slokje ingeschonken. Ik had eerder ‘neen’ moeten zeggen. Ik schrijf dit schrijfsel, de zondag er na, met zware hoofdpijn, een nog niet eerder vertoonde misselijkheid en onbeheersbare kots-neigingen. 

Mijn vriend Hendrik maakte me attent op die jeneverdagen. Dat was voor het eerst en nooit weer. Vandaag hoef ik niks meer. Zelfs niet met mate.