Nee, genoeg te doen thuis. Eerst uitgebreid poedelen. Ben ik weer helemaal fris. Daarna wat schrijven voor de cursus Frans. Vanmiddag naar de Zeeman.
Oh, ik zie dat mijn huisarts gereageerd heeft op ‘mijn.gezondheid.net’. Ze antwoordt op twee vragen die ik haar gesteld heb. Één lullig vraagje en één prangende vraag. Ik schrijf gewoon ongegeneerd op waar het over gaat. Kan mij het nou schelen. Die eerste, die lullige vraag dus, gaat over poep. Mijn poep. Die was de laatste tijd een beetje te hard. Al jarenlang gebruik ik elke dag één poepzakje (Molaxole). Nu, met die harde poep, neem ik er twee. Ik had gevraagd aan haar, die arts of dat mag. Twee zakjes. Dat mag.
De tweede vraag gaat over pies. Mijn pies. Was geen vraag. Was een ervaring. Ik schreef haar dat ik zondagnacht in mijn bed had gepiest… nee, zo schreef ik het niet, ik schreef ‘geplast’… alle plas die in mij was. Ik heb wel eens eerder in mijn bed geplast, maar dan schrik ik halverwege de plas van schrik ineens wakker en ga op zoek naar de wc… De dokter vindt het heel vervelend voor mij, maar ze weet ook niet wat ze eraan moet doen. Ze denkt dat het ‘Narcolepsie’ is, maar, zegt ze erbij, dat moet de neuroloog maar uitzoeken. Daar heeft ze naar verwezen, naar een neuroloog… en het is nog maar 70 nachtjes slapen tot ik bij die specialist terecht kan. Tweede Kerstdag.
Bij Zeeman wil ik nog even langs wippen voor zwarte t-shirts met lange mouwen; twee voor een tientje. Heel goedkoop, dat wel, maar ik weet: Zeeman is pluis; ze sluiten kinderarbeid uit… heb ik weleens uitgezocht.
Omdat ik steeds meer in mijn nest zeik de laatste tijd, koop ik gelijk zo’n waterdichte matrasbeschermer. Daar doe ik niet moeilijk over hoor. De verkoopster bij Zeeman, een kleine onooglijke dikke Turkse trol, vraagt me met brutale pretoogjes: "Is het voor u zelf?"
"Ja, toevallig wel. Ik ben een ouwe zeikerd," zeg ik schaamteloos. Een wat oudere Surinaamse dame die hoort wat ik zeg ... het lijkt of ze me wat wil troosten, als ze zegt dat ze wel wat gewend is door haar vele werkzame jaren in de zorg.
"Ja, toevallig wel. Ik ben een ouwe zeikerd," zeg ik schaamteloos. Een wat oudere Surinaamse dame die hoort wat ik zeg ... het lijkt of ze me wat wil troosten, als ze zegt dat ze wel wat gewend is door haar vele werkzame jaren in de zorg.
"Ach," verzuchtte de Surinaamse, "ach, we worden allemaal oud, hè?"
"Ik hoop het voor u, mevrouw."
"Ik hoop het voor u, mevrouw."
Ze is zich er vast niet van bewust dat ze een walm van incontinentie om zich heen heeft hangen. Hoewel, dat zou natuurlijk ook nog haar kleding kunnen zijn, van haar laatste jaren in de zorg.
Lieve lezer,
stukjes van mij zijn al vele jaren te lezen via de volgende link:
stukkiejee.blogspot.com
Geen opmerkingen:
Een reactie posten